CARAVAN LOVER.......

Vol 2 ...

***************************

จินมองหน้าหนุ่มน้อยที่ลุกขึ้นยืนจังก้าตรงหน้าเขา ใบหน้าของจุนโนะเปลี่ยนสีหน้าเป็นขึ้งโกรธอย่างฉับพลัน มือกำหมัดแน่นอยู่ข้างลำตัว ริมฝีปากน้อยๆ เผยออ้าราวกับจะพูดอะไรสักอย่าง แต่จินก็ไม่ได้ยินเสียงใดออกมาจากกลีบปากบางนั่น
“ว่าไงล่ะ จุนโนะสุเกะ...จะรับทำงานนี้มั้ย?”
“จะบ้าเรอะ???” จุนโนะโพล่งออกมาอย่างสุดทน

.....ไอ้นายขี้เก๊กคนนี้ ถ้าไม่บ้าก็เมา ...

อยู่ๆ จะจ้างเขามาเป็นแฟน ถึงจะแค่คืนเดียวก็เหอะ
......

“บ้าหรือเปล่า?”
“จะว่าบ้าก็ได้ ฉันก็จวนจะบ้าอยู่แล้วนี่ งั้นก็บ้ามันซะเลยเป็นไง?” จินหัวเราะแค่นๆ เขาผายมือให้จุนโนะนั่งลงอย่างเก่า แล้วตัวเองก็เดินไปเดินมาตรงหน้าต่าง จนในที่สุดก็หยุดยืนพิงขอบหน้าต่าง แล้วมองลงไปด้านล่าง
เสี้ยวหน้าด้านข้างที่จุนโนะเห็นนั้น ดูขรึมกว่าเมื่อกี้นี้ สีหน้าเรียบเฉยบ่งบอกว่า จินคงไม่ได้พูดเล่นแน่ๆ
“ผมเรียนออกแบบผลิตภัณฑ์....คุณพอจะมีงานใกล้เคียงกับที่ผมเรียนมา ให้ทำมั้ย?” จุนโนะพูดออกมา เป็นคำขอร้องที่รู้ว่าคงจะไม่ได้รับการตอบสนองแน่ๆ

แต่แล้วคำขอของเขาก็ได้รับคำตอบ เมื่อจินส่ายหน้า
“ไม่มี!!”
“นั่นไง....” จุนโนะครางเสียงแผ่ว ทำปากยื่น สายตาตวัดค้อนชายหนุ่มที่ยืนกอดอกอยู่ริมหน้าต่าง เป็นจังหวะเดียวกับที่จินหันหน้ามาพอดี ทำให้คนขว้างค้อนสะดุ้งเฮือก
“ทำไม?? ค้อนฉันทำไม...??” จินเลิกคิ้ว
“ก็เอ้อ......เปล่านิ...”
“เอาล่ะ จุนโนะสุเกะ....มาพูดเรื่องงานของเรากันดีกว่า....เรื่องที่ฉันจะให้นายมาเป็นแฟนน่ะ” จินว่าแล้วก็กลับมานั่งที่เก้าอี้นวมตัวใหญ่ของเขาเหมือนเดิม ชายหนุ่มเท้าศอกกับโต๊ะทำงาน จ้องหน้าจ้องตาจุนโนะเต็มๆ
“แค่คืนเดียว แลกกับที่ให้พวกนายจอดรถ จะจอดกี่คืน กี่เดือนก็ได้ และเพื่อนๆ นายทุกคนก็จะมีงานทำด้วย”
“แล้วผมล่ะ พ้นจากคืนที่เป็นแฟนคุณแล้ว ผมจะเป็นไง?” เด็กหนุ่มถาม
“ฉันก็จะจ้างนายเป็นพนักงานพาร์ตไทม์ เหมือนกับคนอื่น ส่วนงานออกแบบแพ็คเกจน่ะ จะหาให้ทำ”
“เฮ้อ....ค่อยยังชั่วหน่อย...” จุนโนะถอนหายใจโล่งอก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เริ่มวางท่าทางสบายๆ บ้างแล้ว

จินเห็นเด็กหนุ่มนิ่งเงียบไปเป็นครู่ ก็เลยถามย้ำว่า
“ว่าไง? จะทำมั้ยทำ?”
“ฮึ!! ผมมีทางเลือกรึไงล่ะ?” เมื่อจุนโนะยอมจำนนเช่นนี้ จินก็ยิ้มกว้าง
จุนโนะมองจินตาขวาง นึกหมั่นไส้เหลือกำลัง แต่แล้วเขาก็คิดขึ้นมาได้อีกว่า การเป็นแฟนกับอะกานิชิ จิน นี่จะให้ทำตัวอย่างไรบ้างนะ หน้าใสๆ จึงยื่นหน้ามาถามชายหนุ่ม
“แล้วกับคุณล่ะ ต้องมีแตะเนื้อต้องตัวกันหรือเปล่า?”
“ก็นิดหน่อย” จินพยักหน้า
“แล้วกอดล่ะ คุณต้องกอดผมด้วยง่ะซิ”
“นิดหน่อย”
“เอ้อ...หวังว่าคงจะไม่มีจูจุ๊บกันด้วยหรอกนะ?” จุนโนะว่า แล้วหันไปเบ้ปากทางอื่น แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาเหยี่ยวของจินไปได้ ชายหนุ่มหัวเราะเสียงใสแล้วก็พยักหน้างึกๆ
“ก็อาจมีบ้างนิดหน่อย...”
“โฮ้ย...บ้า......”
“เอ๊.....ยังไม่ทันเริ่มงานเลย ว่านายจ้างบ้าซะแล้ว เดี๋ยวก็บ้าจริงๆ ซะนี่....” จินพูดยิ้มๆ ยิ่งพูดก็ยิ่งเอ็นดูเจ้าหนุ่มที่เขาคัดเลือกมาคนนี้...ท่าทางเฮี้ยวแบบนี้ คงต้องเหนื่อยกันแน่ๆ

*********************************

จินขับรถไปส่งจุนโนะสุเกะที่ไร่ฝ้าย ระหว่างทางก็ผ่านโรงงานอุตสาหกรรมต่างๆ มากมาย สองข้างทางมีแต่โรงงาน จินบอกว่า นี่คือบริเวณก่อนจะเข้าไปในเมืองหรือเรียกว่าชานเมืองนั่นเอง ....ซึ่งไม่น่าเชื่อว่าจะมีไร่ฝ้ายของจินหลุดมาอยู่แถบนี้ได้ ท่ามกลางเมืองอุตสาหกรรมที่เต็มไปด้วยตึกรามบ้านช่องเช่นนี้

นายจ้างคนใหม่ของจุนโนะส่งเขาที่ปากทางเข้าไร่ นัดหมายกันเป็นที่เรียบร้อยว่าตอนค่ำวันพรุ่งนี้จะให้รถมารับจุนโนะไปที่บ้านเขาอีกครั้ง
“แล้วเจอกันนะ หนุ่มน้อย...อย่าลืมอาบน้ำให้เอี่ยมอ่องมาด้วยล่ะ” จินพูดสำทับก่อนจะขับรถจากไป
ซึ่งจุนโนะฟังแล้วก็งงว่าทำไมเขาต้องลงทุนทำอะไรถึงขนาดนั้นด้วย

จุนโนะมองตามรถยนต์ของจินไปจนลับตา...จนฝุ่นที่ตลบคลุ้งเมื่อสักครู่เริ่มจางหาย จึงถอยหลังมานั่งชันเข่าเอาหลังพิงต้นไม้อยู่คนเดียว
ยามะพีชะโงกมองจากหน้าต่างรถพ่วง แล้วก็รีบวิ่งมาหาทันที
“จุนโนะะะ......ว่าไงมั่ง...” เขาถาม จุนโนะก็เลยเล่าเรื่องให้ฟัง ทำเอาหนุ่มน้อยหน้าสวยคนนี้ตาเหลือก
“จะบ้าหรือไง จุนโนะ!!” ยามะพีอุทาน
“ก็จะให้ทำไงล่ะ มะพี...ไม่งั้นพวกเราต้องออกไปจากที่นี่ แล้วที่สำคัญง่ะนะ ...นายคนนั้นน่ะสัญญาว่าจะหางานให้พวกเราทำด้วย....”
“จะทำจริงอย่างที่พูดหรือเปล่าก็ไม่รู้?” คนตาโตพึมพำ นั่งแหมะลงข้างๆ จุนโนะ เอนหลังพิงอีกด้านหนึ่งของต้นไม้
“ก็ต้องจริงน่ะซิ อย่าห่วงเลยน่า....ให้ฉันทำงานของฉันเสร็จก่อนแค่คืนเดียว แล้วจากนั้น ค่อยรู้กันว่านายขี้เก๊กคนนั้นจะพูดจริงหรือเปล่า”
“จุนโนะ...” ยามะพีลุกมานั่งคุกเข่าตรงหน้าจุนโนะแล้วก็จับบ่าของเพื่อนซี้แน่น
“สงสัยจริงๆ ว่า ทำไมต้องเจาะจงเอาแต่นายคนเดียวด้วย...แล้วไอ้เรื่องเป็นแฟนกันนี่น่ะ เขาต้องทำไงมั่งง่ะ?”
“ก็แบบ..........อื้อ......ยังไม่รู้เลยง่ะ”
“เฮ้อ.....ไอ้ที่อยากเป็นแฟนกับอีกคนก็ไม่ได้เป็น แต่ต้องมาเป็นกับคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักมักคุ้น...แย่ชะมัดเลย...” จุนโนะหลับตาลง นึกไปถึงใครบางคนที่อยู่ในหัวใจของเขา คนเป็นแฟนกันนี่ก็คงจะถวิลหากันละมัง ....เหมือนกับเขากำลังคิดถึงคนๆ หนึ่ง รุ่นพี่ซึ่งมากับรถพ่วงของอีกคณะหนึ่ง และไม่รู้ว่าจะขับกันไปตั้งแคมป์ที่ไหน.....

....รุ่นพี่ที่เขาแอบชอบร่วมกับยามะพี ...และเป็นคนที่ทำให้เขาน้ำตาตกเพราะไม่ได้รับความรักตอบแทน...

“นี่ จุนโนะ....อย่าบอกนะว่ากำลังคิดถึงคนนั้นอยู่น่ะ” ยามะพีถามขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนเงียบไป เขากัดริมฝีปากแน่น มองจุนโนะอย่างคาดคั้น
“ก็คนเดียวกับที่นายคิดถึงง่ะนะ” จุนโนะสารภาพแล้วก็หัวเราะจนตาหยี
“เฮ้อ......จะแห้วทั้งคู่ซะละมั้ง.....ก็หมอนั่นน่ะมันแฟนอุจี้นี่นา.....”
“นั่นซิ...ทำไมเราสามคนต้องมาชอบคนๆ เดียวกันด้วยนะ...” จุนโนะบ่นพึมพำ ทำหน้ามุ่ยเมื่อนึกไปถึงดวงหน้าหล่อเหลาของเพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งที่คอยตามดูกับยามะพีเสมอๆ และชายคนนั้นก็กำลังคบอยู่กับอุจี้เพื่อนร่วมก๊วนของพวกเขานั่นเอง

....เขาคนนั้น...ไอบะ มาซากิ ....

“เอาเหอะ...ขอให้วันพรุ่งนี้ของนายผ่านไปด้วยดีเหอะ...อย่าลืมนะจุนโนะว่า ความหวังที่จะได้ฝึกงานช่วงหน้าร้อนนี้ขึ้นอยู่กับนายคนเดียวเท่านั้นนะ” ยามะพีพูดกระตุ้นความรู้สึกของจุนโนะ หนุ่มร่างสูงพยักหน้างึกๆ แต่สายตานี่ซิมองไปไกลแสนไกล......

************************************

จินยืนมองจุนโนะสุเกะในชุดสูทลำลองสีเทาแล้วก็ต้องอมยิ้ม ไม่น่าเชื่อว่าจุนโนะจะใส่ชุดของจินได้พอดิบพอดี เด็กหนุ่มยืนหันซ้ายหันขวา มองดูความเรียบร้อยของตัวเอง ใบหน้าที่ก้มต่ำนั้นทำให้เห็นปลายจมูกโด่งรับกับช่วงปากที่โค้งหยักพอเหมาะพอเจาะ ร่างสูงเพรียวสง่างาม แม้ว่าจะดูบอบบางไปนิด แต่กระนั้นจินก็ลงความเห็นว่าจุนโนะสุเกะใส่ชุดนี้ได้เหมาะมาก....
“สุดยอดเลย...” ชายหนุ่มชมด้วยความจริงใจ
“คุณก็เท่ไม่เบานี่ฮะ” จุนโนะชมบ้าง จินเองก็หล่อหยอกใคร หน้าตาดีแบบนี้ แต่ทำไมถึงให้เขาทำอะไรบ้าๆ ด้วย
จุนโนะมั่นใจว่า จินเองก็มีแฟนเป็นหญิงสาวหน้าสวยนี่นา เพราะเขาเห็นรูปถ่ายของหญิงสาวแสนสวยบนโต๊ะทำงานของจินด้วย ถ้าไม่ใช่แฟนก็คงจะเป็นคนสำคัญ และเขาเองก็คิดว่า ....คงจะเป็นอย่างแรกเสียละมาก....
“เสร็จแล้วก็ไปกันได้ ดึกมากแล้ว” จินว่า แล้วก็ยื่นแขนให้จุนโนะเกาะ แต่ว่า
“คงไม่ต้องควงตอนนี้ก็ได้มังครับ ....อยู่ที่บ้าน ยังไม่ต้องแกล้งเป็นแฟนกันก็ได้” จุนโนะว่า แล้วก็เดินหน้าเชิดออกไปก่อนเป็นคนแรก ทำเอาจินก้าวตามแทบไม่ทัน.....

*************************

บ้านหลังใหญ่จนดูเหมือนปราสาท งดงามตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่ภายในรั้วเหล็กสีทอง แสงไฟที่ประดับประดาภายในอาณาบริเวณอันกว้างขวางนั้น ทำให้จุนโนะต้องเกาะขอบหน้าต่างชะเง้อมองเข้าไปภายใน
“นี่เราต้องเข้าไปในนี้น่ะหรือครับ?” จุนโนะหันมาถาม
“ฮื่อ....เป็นปราสาทเกย์”
“หา!!??? ปราสาทเกย์...!!” คนฟังอุทานออกมา นัยน์ตาเบิกโพลง
จินเห็นสีหน้าของเด็กหนุ่มแล้วก็ต้องกลั้นยิ้ม...
“ก็นี่แหล่ะที่เป็นสาเหตุให้ฉันต้องหาคนมาควงด้วยคืนนี้แหล่ะ ...ถ้าไม่ใช่เกย์ก็เข้าไปไม่ได้ ....เข้าไปคนเดียวก็ไม่ได้อีก เขาไม่เชื่อ ต้องมีคู่ขาเข้าไปด้วย”

จุนโนะฟังจินเล่าแล้วก็กัดมุมปากตัวเอง เขาทำหน้าฉงนขณะถามว่า
“แค่นั้นน่ะ?”
“ก็ใช่...”
“แล้วหาคนอื่นไม่ได้หรือไง?”
“คนอื่นไม่ได้ซิ...คนที่แวดล้อมฉันอยู่น่ะ เจ้าของบ้านเขาก็รู้จักดี ...ก็เลยต้องหาคนอื่น ...หน้าใหม่ๆ”
“แล้วคุณจะเข้าไปทำไมฮะ ดูท่าทางคุณเองก็ไม่อยากจะเข้าไปนี่นา.....แล้วอีกอย่างหนึ่ง ผมก็สงสัยว่า คุณดูเดือดร้อนมากเลยที่จะมาที่นี่ในคืนนี้ให้ได้....แล้ว.....” จุนโนะหยุดพูดเมื่อจินหยุดรถที่หน้าประตู ชายหนุ่มส่งบัตรเชิญที่ได้มาจากยูอิจิให้ยามหน้าประตู แล้วก็ขับเข้าไป
“โห......มีบัตรซะอีกแน่ะ” จุนโนะทำตาโต
“ยูอิจิเขาหามาให้ ....” จินว่า ขับรถโค้งไปตามหน้ามุข แล้วมาจอดนิ่งสนิทที่ด้านหลังของตัวบ้าน

ทั้งสองนั่งนิ่งอยู่ในรถ ไม่ยอมออกไปไหน จินกำลังซักซ้อมกับจุนโนะ บอกว่าเด็กหนุ่มควรจะทำตัวอย่างไรบ้างขณะควงเขาเข้าไปที่บริเวณด้านใน
“บ้านของใครฮะ ใหญ่โตจัง?” หนุ่มมหา’ลัยอดถามไม่ได้
จินอมยิ้ม ดูเหมือนว่าจุนโนะคงจะเป็นคนขี้สงสัยไม่หยุด....
“ของนักธุรกิจแถวนี้....ฮิเดอากิ ทากิซาว่า กับคู่ขา อิมาอิ ซึบาสะ....” เขาตอบ
“แล้วคุณมาทำไมง่ะ?”
“นี่ไอ้หนู จะไม่ถามสักเรื่องจะได้มั้ยเนี่ย?” จินว่าแล้วจับแขนจุนโนะให้คล้องแขนเขา จุนโนะมองหน้าจินด้วยความฉงน ยินยอมให้แขนตัวเองเกี่ยวกระหวัดกับแขนของชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว
“ก็อยากรู้นี่นา...เพราะมันก็เกี่ยวกับตัวผมเองด้วย”
“อยากรู้ก็จะบอก....น้องชายฉันหนีมาเที่ยวที่นี่ได้สามวันแล้ว....ฉันจะมาตามเขากลับบ้าน...” จินพูดเบาๆ เมื่อเข้ามายืนอยู่ตรงระเบียงภายนอกมุข

จุนโนะยืนตัวแนบชิดกับร่างของจิน ฝ่ามือชื้นเหงื่อไปหมดแล้ว จินส่งสัญญาณขอเข้างาน สักพักประตูก็เปิดออกกว้าง
แต่แล้ว...........

.........หมับ!!............

จุนโนะสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ๆ จินก็เปลี่ยนจากควงแขนมาเป็นกอดเอวของเขาไว้แน่น
“ทำไมต้องกอดเอวด้วยง่ะ?” จุนโนะทำเสียงคำรามในลำคอ แต่จินกลับแนบริมฝีปากชิดกับใบหูของเด็กหนุ่มแล้วก็กระซิบว่า
“ก็คนรักกันเขาก็ต้องทำอย่างงี้ไม่ใช่เหรอ...”
จินพาเด็กหนุ่มก้าวเข้าสู่บานประตูบานใหญ่... ที่ด้านในบ้านนั้น อึกทึกไปด้วยแสงสีและงานเลี้ยงชั้นสูง

จุนโนะขยับตัวยุกยิก สุดแล้วแต่ว่าจินจะพาเดินไปทางไหน มีแต่พวกผู้ชายทั้งนั้นที่จุนโนะเห็น แต่ละคนก็ถือแก้ววิสกี้ในมือ ส่งเสียงหัวเราะเฮฮากันอย่างสนุกสนาน ....มีบางคนที่จับกลุ่มล้อมรอบกันทำอะไรบางอย่าง เมื่อจินและจุนโนะเร่ไปดู เขาก็ต้องอึ้ง เพราะในวงล้อมของพวกผู้ชายเหล่านั้น มีเด็กหนุ่มนั่งอยู่ตรงกลางสองคน ผลัดกันแลกจูบกันอย่างเมามัน ...

พอจินกระซิบถามว่ามีอะไรกัน พวกนั้นก็บอกว่า คู่นี้กำลังฝึกลงแข่งจูบมาราธอนในคืนพรุ่งนี้
จินพยักหน้าแล้วก็ดึงตัวจุนโนะออกห่างจากคนกลุ่มนั้น
“อยากลองแข่งมั่งมั้ยล่ะ?” ชายหนุ่มถามอย่างขันๆ...ก็เลยโดนจุนโนะศอกเข้าที่สีข้างแรงๆ จนเขาส่งเสียงร้องอุ๊ก
“แข่งบ้าๆ...” จุนโนะบ่นอุบ
........................

“เฮ้..!! อะกานิชิ จินนนน....”
จินและจุนโนะหยุดเดินเมื่อเสียงเรียกของใครคนหนึ่งดังขึ้นเบื้องหลัง พอหันไปมองก็ต้องพบกับ หนุ่มหน้าคม หล่อเหลายืนอยู่ในชุดสูทผ้าไหมเนื้อดี เคียงข้างกันนั้นก็เป็นอีกหนุ่มหนึ่งหน้าหวาน สวย ดูนุ่มนิ่มไปทั้งเนื้อทั้งตัว
“อ๋อ..ทักกี้..ซึบาสะ...” จินทัก หน้าตายิ้มแย้ม เขากระชับอุ้งมือที่เอวจุนโนะเป็นการส่งซิกว่าคนนี้แหล่ะ ...เจ้าของบ้าน
“ไม่คิดว่านายจะมานะ นึกยังไงกันล่ะ” ทักกี้ยิ้ม เขาเรียกหนุ่มน้อยที่ถือถาดวิสกี้มาใกล้ๆ แล้วส่งให้จินและจุนโนะดื่ม
“มาตามคน คงรู้นะว่ามาตามใคร”
“น้องชายนายง่ะเหรอ...” ซึบาสะปิดปากหัวเราะ ส่งสายตาขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน จินเงยขึ้นไปก็พบกับบรรดาแขกหนุ่มๆ ยืนกันอยู่บนชั้นสองเต็มไปหมด
“แล้วนี่แฟนนายงั้นเหรอ จิน เปลี่ยนรสนิยมตั้งแต่เมื่อไรกัน...แล้วเอาฮิโตมิไปไว้ไหนเอ่ย” ใบหน้าสวยสดของซึบาสะเอียงคอมองอย่างล้อเลียน เขาชายตามองจุนโนะ ...นึกชมอยู่ในใจว่าจินหาคนมาควงได้น่ารักมากๆ...ดูก็รู้ว่าหนุ่มคนนี้คงไม่ได้เป็นอะไรกับจินแน่นอน ก็จินน่ะมีแฟนอยู่แล้วนี่นา...แต่ก็อย่างว่า เมื่อจินทำตามกฎของที่นี่ ...โดยการควงคู่มากับชายด้วยกัน... เขาจะว่าอะไรได้....
“ขอพบกับน้องฉันหน่อยได้มั้ย?” จินถาม
แต่ทักกี้ส่ายหน้า
“อย่าเพิ่งเลยน่า ป่านนี้น้องนายคงจะขลุกอยู่กับแฟนในห้อง นี่ก็สองสามวันแล้วนะ ไม่ยอมออกมาเลย...สงสัยจินคงได้น้องเขยแน่ๆ อีงานนี้....มานี่ก่อนดีกว่า” ทักกี้แตะแขนจิน แต่อีกฝ่ายเบี่ยงตัวหนี จินทำหน้าบึ้งและยืนกรานจะไปหาน้องชายให้ได้ จนทักกี้ต้องหัวเราะออกมา
“มาถึงก็ไม่อยากร่วมงานเลี้ยงกับเราหรือ จะมาตามน้องท่าเดียว ไม่ให้เกียรติเจ้าของบ้านเลยนะจิน...”
“คนอย่างนายมีเกียรติด้วยเหรอ จัดงานเลี้ยงบ้าๆ บอๆ ล่อลวงน้องชายฉันมามั่วกามจนไม่ยอมกลับบ้านกลับช่อง”
“พี่ชายที่แสนดีเลยต้องมาตาม...แล้วนี่อย่าบอกนะว่าหนุ่มน้อยคนสวยคนนี้เป็นแฟนนาย” ทักกี้ทำเสียงเยาะ ชี้ไปที่จุนโนะ ซึ่งยืนทำหน้างงๆ มองคนโน้นที คนนี้ที

จินดึงร่างจุนโนะมาใกล้ยิ่งขึ้น
“แฟนฉันเอง...แล้วไง...?” จินว่า แต่คนฟังกลับยิ้มกว้างมากขึ้น รวมทั้งซึบาสะก็หัวเราะร่วน เขาชูนิ้วชี้มาตรงหน้าแล้วก็โบกไปโบกมา
“แต่ฉันว่าไม่ใช่ละมั้ง ใครๆ ก็รู้ว่านายมีแฟนเป็นสาวสวย เพราะงั้นสำหรับหนุ่มคนนี้ ไปเอามาจากไหนกัน...ถ้าไม่ใช่แฟนกันก็อยู่งานนี้ไม่ได้นะจิน”
“นี่จุนโนะสุเกะ แฟนที่เพิ่งคบหากันได้สามอาทิตย์แล้ว” จินเถียง
“เฮอะ เรอะ?? เอ...ว่าแต่ไม่รู้ว่านายเปลี่ยนไปมีแฟนเป็นหนุ่มน้อยคนนี้ตั้งแต่เมื่อไร?” ทักกี้ยักไหล่ ทำหน้าไม่เชื่อ
“เรื่องฉันมีแฟนเป็นผู้ชาย คงไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องเที่ยวบอกให้ใครรู้หรอกมั้ง” จินพูดพลางเดินกระแทกไหล่ทักกี้ขึ้นไปชั้นบน โดยไม่ลืมจูงจุนโนะขึ้นไปด้วย
จุนโนะสุเกะมองสองหนุ่มทักกี้และซึบาสะ ให้ตายเหอะ...จากหางตา เขาเห็นสองคนนั้นมองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมา สายตาที่ทักกี้มองจินนั้นดูมีเลศนัยชอบกล

จินเดินเข้าห้องโน้นออกห้องนี้อย่างหงุดหงิด ห้องชั้นบนของบ้านหลังใหญ่แห่งนี้ ดูจะเป็นที่ซ่องสุมอบายมุขอยู่เกือบทุกห้อง เพราะห้องที่จินเปิดเข้าไปนั้น ถ้าไม่เสพยาก็มั่วเซ็กซ์กันอย่างโจ๋งครึ่ม
“คุณจินฮะ...” จุนโนะสะกิดเอวเขายิกๆ
“อะไรล่ะ?”
“ผมชักจะง่วงๆ ไงไม่รู้”
“เหรอ...อีกหน่อยน่าจุนโนะ ฉันว่าน้องฉันอาจจะอยู่ห้องต่อไปก็ได้” จินจับมือจุนโนะมาตบเบาๆ รู้สึกถึงมือชื้นเหงื่อของเด็กหนุ่มได้ดี พอเหลือบดูหน้าของจุนโนะ เห็นตาที่เริ่มหรี่ปรือ ดวงตาฉ่ำแบบคนที่ง่วงนอนเต็มที

.......อืมมมม........
เขาเองก็ชักจะง่วงเหมือนกันแฮะ...หนังตาเริ่มหนักอึ้ง นี่แค่เดินไปไม่กี่ห้องเอง ทำไมมันถึงเป็นอย่างนี้นะ...

เขาเห็นจุนโนะอ้าปากหาว ก็อยากจะหาวบ้างซะแล้ว...
“ฉันก็เริ่มง่วงเหมือนกันล่ะ ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้นะ” จินหันมาบอกด้วยความสงสัย
เด็กหนุ่มพยักหน้าเข้าใจ และชี้มือไปที่ประตูให้จินเปิดเข้าไปอีกห้องหนึ่ง
“ฮ้าวววว.......” จินเผลอปล่อยหาวออกมา ชักจะไม่ไหวแล้วล่ะ ลางสังหรณ์บอกเขาให้ระแวงว่า...เจ้าวิสกี้ที่เขากับจุนโนะดื่มนั้นชักจะไม่ชอบมาพากลเสียแล้ว
แต่กระนั้นเขาก็ยังฝืนเปิดประตูจนได้

ภายในห้องนั้นมีเพียงแสงสลัวเลือนแต่ก็ไม่มืดนัก จินเห็นผู้ชายสองคนกำลังนอนหลับบนเตียง ผ้าห่มผืนหนาสีแดงเข้มคลุมร่างกายท่อนล่าง

จินถลันเข้าไปกลางห้อง กระชากผ้าผืนนั้นออกจากสองหนุ่ม เมื่อตระหนักแน่แล้วว่า ใช่..คนที่เป็นน้องชายเขาจริงๆ
“น้องคุ!!” จินอุทานออกมาได้คำเดียว จากนั้น.........

.............ฟุ่บ!!............

ร่างสูงโปร่งของจินทรุดฮวบลงกับพื้นห้อง โดยมีร่างของจุนโนะล้มกลิ้งอยู่เคียงข้างกัน

**********************************

ณ บริเวณห้องสี่เหลี่ยมหรูหรา ภายในเปิดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ ม่านหน้าต่างและประตูปิดบังแสงสว่างจากภายนอกไม่ให้ส่องเข้ามาด้านในได้ .......บนเตียงกว้าง ....ร่างสองร่างนอนกอดก่ายกันอย่างแนบชิด
เวลาผ่านไป... ไม่เป็นที่แน่ชัดนักว่ามันเนิ่นนานเท่าใด ..... ร่างหนุ่มน้อยที่นอนหนุนไหล่คู่นอนเริ่มขยับตัวตื่นขึ้น เขาปัดท่อนแขนของคนข้างๆ ออกจากลำตัว ดวงตาเรียวรีค่อยๆ ลืมขึ้นอย่างช้าๆ มองขึ้นไปบนเพดานห้อง

สิ่งแรกที่ได้เห็นคือเพดานที่กรุด้วยกระจกเต็มพื้นที่ ซึ่งส่องให้เห็นเตียงอันกว้างขวางทรงกลม และจากเงาที่เห็น บนเตียงนั่น....ทำเอาจุนโนะแทบตาสว่าง

.....ร่างผู้ชายนอนเปลือยเปล่าสองคน และที่แย่ไปกว่านั้น ..เงาที่จ้องตาตอบเขามาจากเพดานนั้น ไม่ใช่ใครที่ไหน ...มันก็คือตัวเขานั่นเอง
.
.......จุนโนะสุเกะ......

“เฮ้ย!!”
จุนโนะรีบลุกขึ้นนั่ง ก้มมองเรือนร่างของตัวเอง เห็นแล้วก็ตกใจ ทำไมมันล่อนจ้อนแบบนี้ง่ะ เสื้อผ้าของเขาหายไปไหน...ใครเป็นถอด???
จุนโนะขนลุกซู่ เขาเหลียวมองไปรอบกาย ห้องๆ นี้เป็นห้องที่เขาเข้ามาเห็นชายสองคนนอนกอดกันอยู่บนเตียง ... ตอนนั้นเขาเห็นจินล้มฟุบกับพื้น และตัวเองก็รู้สึกง่วงงุน และชาที่ร่างกาย แล้วต่อจากนั้นก็ไม่ได้สติอะไรอีกเลย...

...แล้วทำไมถึงมานอนอยู่ที่นี่ได้.......

จุนโนะหันมามองคนที่นอนข้างๆ เห็นแล้วก็สะดุ้งโหยง...

...อะกานิชิ จิน...

ในสภาพล่อนจ้อนไม่ผิดไปจากเขา.......

จุนโนะใจหายวาบ...ผู้ชายนอนแก้ผ้าด้วยกันบนเตียง แถมตอนตื่นเขายังจำได้ว่า จินนอนกอดเขาเอาไว้อีก

.......โอย.....แบบนี้ จะเหลืออะไรให้สงสัยอีกล่ะ...

จุนโนะซัดเพี้ยะไปที่ท่อนแขนและลำตัวของจิน พร้อมกับตะโกนเข้าไปในหูของชายหนุ่มที่ยังนอนไม่ตื่นด้วยว่า

“ตื่น!! ตื่นเดี๋ยวนี้นะ..!!...นี่เกิดอะไรขึ้นเนี่ย...นายทำอะไรฉัน!!”

***************************

to be continue

comment ที่นี่จ้า...