Vol 28

********************

จุนโนะยืนตัวแข็งทื่อ อ้าปากค้าง หัวใจเต้นระรัวจนแทบได้ยินเสียงมันเต้น

....จินมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน....???

ไม่อยากเชื่อเลย .... เขาไม่คิดว่า ณ สถานที่ที่อยู่เหนือหุบเขาแบบนี้ จะได้เห็นจินมายืนอยู่ตรงหน้า เขาคงไม่ได้ฝันไปหรอกนะ

“จุนโนะสุเกะ...” เสียงกระตือรือร้นดังมาจากคนที่ยืนแช่อยู่ในน้ำ ตอกย้ำให้จุนโนะตระหนักดีว่า ..สิ่งที่เห็นนั้นคือความจริงทุกอย่าง
จินยิ้มกว้างและออกเดินลุยน้ำเข้ามา จุนโนะขยับตัวเมื่อร่างนั้นก้าวมาใกล้ แข้งขาเริ่มสั่นเอาดื้อๆ เขาชักขาถอยหลังโดยไม่รู้ตัว เมื่อจินเริ่มก้าวมาที่ขอบบ่อจุนโนะก็กลืนน้ำลาย ใบหน้าแดงระเรื่อเพราะความตื่นเต้น
“มา...มาได้ไงกัน?” จุนโนะพูดตะกุกตะกัก
จินยิ้มกว้าง เขาไม่อายเลยที่ได้ก้าวล้ำขอบบ่อมายืนอยู่ด้านบน ทั้งๆ ที่เนื้อตัวเปล่าเปลือย ผ้าขนหนูที่ตกเรี่ยกับพื้นถูกหยิบมาคลุมท่อนร่างแบบลวกๆ

ร่างหนาก้าวพรวดเดียวก็รวบร่างโปร่งบางที่กำลังถอยหนีนั้นมาไว้ในอ้อมแขน ลำตัวเปียกชื้นของจินแนบกับชุดยูกะตะจนจุนโนะพลอยเปียกไปด้วย
“จุนโนะ...ฉันมาแล้วนะ ...มารับนายกลับ ...กลับบ้านของเรานะ จุนโนะ” จินพูดเสียงพร่า เขาซุกหน้ากับเรือนผมข้างใบหูของจุนโนะ จุมพิตหนักหน่วงที่พวงแก้มนวล ให้สมกับที่คิดถึงมานานแสนนาน
“จิน...ปล่อย...ปล่อยก่อนนะฮะ...ปล่อยผม...” จุนโนะเริ่มดิ้น แต่อีกฝ่ายจะยอมก็หาไม่ จินยังคงกอดรัดร่างบางนั้น ราวกับว่าถ้าปล่อยตัวจุนโนะไป เด็กหนุ่มจะวิ่งหนีหายไปไหนอีก
“ไม่ปล่อย... รู้มั้ยว่า ฉันตามหานายตลอดเวลา จนมาถึงนี่ นายจะให้ฉันปล่อยนายหรือ ไม่มีทาง ฉันน่ะ คิดถึงนายนะ คิดถึงใจจะขาด จุนโนะ...” ริมฝีปากเย็นชื้นทาบทับกับกลีบปากอ่อนบาง จุนโนะดิ้นรน ส่ายหน้าหนี จินเล่นจู่โจมแบบไม่ให้ตั้งตัวแบบนี้ เขาทำตัวไม่ถูกแล้วนะ
“ปล่อยก่อนนะจิน!!” จุนโนะเบี่ยงหน้าหนี
“ไม่!!” จินไม่ฟังคำทัดทาน เขาซุกซบใบหน้ากับเรือนผมหอมกรุ่น ให้สมกับความคิดถึง ร่างบางยังดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขน ในขณะที่จินเพียรอ้อนวอน
“ฉันขอโทษ...ขอโทษในทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันทำเลวกับนายเอาไว้ ยกโทษให้ฉันนะจุนโนะ...ฉันเสียใจ.....”
“นึกเหรอ....” จุนโนะคำรามในลำคอ

...ให้ตายซิ เด็กหนุ่มอยากจะไล่ให้จินออกห่าง แต่เรี่ยวแรงแทบไม่มีเหลือ...จะโทษใครได้ที่เกิดความรู้สึกเช่นนี้ ก็หัวใจยังมีความรักใจตัวจินอยู่เต็มเปี่ยม

จุนโนะกัดริมฝีปากจนเจ็บ พยายามฝืนความรู้สึกของตัวเอง ....และพยายามสั่งให้ร่างกายต่อต้านความใจอ่อนนั้นให้ได้...

รวบรวมใจทั้งหมด ผลักจินออกห่าง แต่ทว่า....จินไม่ยอมผ่อนคลายวงแขนแต่กลับยิ่งกระชับมั่น ...ปากก็พร่ำวอนขอร้อง จนกระทั่งมีบุคคลที่สามได้พรวดพราดเข้ามาในห้องนั้นพร้อมกับเสียงเอ็ดตะโรลั่น
“เฮ้ย!! ทำอะไรวะ!!” ร่างสูงตรงรี่เข้าหาคนสองคนที่กำลังกอดรัดกันแนบแน่น
“ฮายามิคุง!!” จุนโนะร้องออกมา เห็นนายจ้างเข้ามายืนจังก้า หน้าตาแดงก่ำเพราะเลือดขึ้นหน้า

จินรู้สึกว่าไหล่ข้างหนึ่งถูกกระชากอย่างแรง ตัวจุนโนะก็หลุดไปจากอ้อมแขนของเขา และปลิวไปสู่อ้อมแขนของใครอีกคนหนึ่ง คนที่จินไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน รู้แต่ว่าเจ้าหมอนั่นมันดันจุนโนะไปอีกทาง และก้าวเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว
หมัดๆ หนึ่งหนักหน่วงตรงเข้ากระแทกใบหน้าของจิน จนชายหนุ่มเซไปหลายก้าว ต่อจากนั้น โดยไม่ทันได้ตั้งตัว จินก็โดนหมัดหนักของฮายามิกระทบโหนกแก้มอีกเต็มๆ
ความเจ็บปวดจู่โจมเข้ามา และนั่นก็ทำให้จินโต้ตอบด้วยการปล่อยหมัดเข้าให้บ้าง
“นี่มันเรื่องอะไรกัน?” จินร้องออกมา ไม่ยอมให้ฮายามิทำฝ่ายเดียว ร่างสูงในชุดยูกะตะผงะหงาย ทำให้จินโผนเข้าใส่ ชายหนุ่มกัดฟันกรอด ซัดหมัดเข้าให้บ้าง

“หยุดก่อนครับ หยุดก่อน!!” จุนโนะพยายามร้องห้าม แต่ฮายามิกับจินไม่ฟังยังคงซัดกันนัวอยู่ริมบ่อ
“เดี๋ยว เดี๋ยวครับ ฮายามิคุง” จุนโนะถลันมาฉวยแขนของนายจ้างไว้ แต่ฮายามิสะบัดมือหนีแล้วเหวี่ยงหมัดกระทบปลายคางจิน จนจินลงไปนอนกองกับพื้น และก่อนที่จินจะโดนหมัดซ้ำอีก จุนโนะก็ถลันเข้าคว้าข้อมือของฮายามิไว้
“ขอร้องเถอะครับ อย่ามีเรื่องกันเลย...”
“มาจับไว้ทำไมกัน มันมาลวนลามนายนะจุนโนะ ปล่อยไปได้ไง เฮ้ย! แขกห่วยๆ แบบนี้ ที่นี่ไม่ง้อหรอกวะ เชิญเก็บกระเป๋าออกไปได้ ก่อนที่จะโดนอีกหลายยก”
“อย่าเลยครับ ...ผมขอร้อง...อย่า...” ร่างบางขยุ้มแขนเสื้อฮายามิแน่น หน้าตาตื่นขณะเอ่ยปากห้ามเสียงสั่นเครือ
“ปล่อยนะ!!” ฮายามิไม่ฟังเสียง เพราะแขกคนนี้ทำตัวอุกอาจมาปล้ำจุนโนะคนที่เขาหมายปอง แบบนี้ต้องเอาให้ตายกันไปข้างหนึ่ง
“ทำไมล่ะ?” ร่างสูงฮึดฮัด มองจุนโนะอย่างไม่เข้าใจอะไร เห็นๆ อยู่ว่าเจ้ารูปหล่อคนนี้กำลังปลุกปล้ำตัวเองแท้ๆ แต่ทำไมจุนโนะถึงได้ปกป้องมันนะ

จุนโนะส่ายหน้า แล้วหันไปคุกเข่าตรงหน้าจิน ประคองให้ลุกขึ้น ...เขาเห็นจินเช็ดเลือดที่มุมปากกับหลังมือ ความรู้สึกหนึ่งของจุนโนะนั้นเหมือนกับจะเจ็บแทน ....นี่เจ้าความทิฐิและโกรธเคืองแต่หนหลังมันทำไมถึงแปรเปลี่ยนไปได้ เมื่อเห็นคนรักมีสภาพเช่นนี้

...ทำไมเขาถึงไม่สาแก่ใจที่เห็นคนที่เคยข่มเหงเขาถูกทำร้ายนะ ทำไมกัน?

หรือว่าเขาดีใจที่ได้พบกับจิน ...ดีใจอย่างล้นเหลือเสียด้วยซ้ำ

จินเงยหน้ามองจุนโนะ สบกับดวงตาห่วงใยคู่นั้น เขาก็ถึงกับยิ้มออก แต่ก็ต้องนิ่วหน้าเพราะมุมปากทั้งตึงและเจ็บระบบ
จุนโนะหลบสายตาของจิน แล้วหันไปมองฮายามิพลางส่ายหน้า ทำให้นายจ้างร่างสูงไม่พอใจ

“จุนโนะทำไมแคร์มันนักหนา?” เสียงห้วนจัดของฮายามิดังมาจากที่ใกล้กัน ชายหนุ่มก้าวมาหาคนสองคนที่ริมขอบบ่อ เห็นจุนโนะแตะไหล่ของเจ้าหนุ่มนั่น และดูห่วงใยกันซะเหลือเกิน สายตาคมกร้าวมองเขม็งที่จิน และก็ได้สายตาแกร่งกล้าของจินมองตอบกลับมาอย่างเด็ดเดี่ยว

“มันเป็นใครจุนโนะ?” จินถามจุนโนะ ทำให้เด็กหนุ่มยืดตัวขึ้นยืน หันไปมองฮายามิที่เอาแต่ยืนมองเขม็งอยู่อีกทาง
“เขาเป็นเจ้าของที่นี่”
“แค่นั้นนะ แล้วเป็นอะไรกับนายอีกหรือเปล่า?”
จุนโนะไม่ตอบ เขากัดริมฝีปาก ...ทำไมจินต้องถามอะไรแบบนี้ด้วย ทีความผิดของตัวเองเมื่อครั้งโน้นล่ะ ทำเป็นเลือนไปได้ อาการตื่นเต้นที่ได้พบกันเลือนหายไปชั่วครู่ จุนโนะจึงกระแทกเสียงถาม
“อยากจะให้เป็นมากกว่านี้เหรอไง?”
“ไม่.....แต่เจ้านั่นมัน.....” จินกำลังจะพูดว่า เหมือนเจ้านั่นมันหึงนาย... แต่ก็หยุดชะงักคำพูดไว้ เมื่อเห็นฮายามิฉวยแขนข้างหนึ่งของจุนโนะขึ้น ฉุดร่างบางให้ยืนเลี่ยงไปอีกทาง

“นายรู้จักกับเจ้าหมอนี่ด้วยหรือ จุนโนะ?” ฮายามิถามเสียงกร้าว หัวคิ้วขมวดจนแทบจะติดกัน
“เอ้อ.....” จุนโนะอึกอัก อยากจะลาตายเดี๋ยวนั้น ผู้ชายสองคนนี้กำลังเปิดศึกแย่งชิงเขาท่ามกลางกลุ่มควันบางเบาเหนือน้ำพุร้อน

จินจึงลุกขึ้นยืน กระชับปมผ้าขนหนูให้แน่นเข้า เขาเชิดหน้าขึ้น ปรายตามองร่างสูงที่ยื้อยุดจุนโนะไว้อย่างประเมินในท่าที เจ้าหมอนี่ไม่แคล้วมาติดพันคนรักของเขา ชัวร์....ริมฝีปากบางจึงเอ่ยออกมา
“บอกเขาไปซิจุนโนะ ว่าฉันเป็นคนรักของนาย และกำลังมาตามนายกลับบ้าน!!”
“ว่าไงนะ?” ฮายามิร้องเสียงหลง หันขวับมามองจุนโนะทันที
“ไอ้หมอนี่ง่ะเรอะ แฟนจุนโนะ??”
“ก็ใช่ง่ะซิ ฉันนี่แหล่ะตัวจริง แล้วขอบอกไว้อย่างหนึ่งนะว่า ฉันมาที่นี่ก็เพราะตั้งใจมารับคนรักของฉันกลับโตเกียว”
“ไม่จริงง่ะ...ไม่นะจุนโนะ ไหนสัญญากับฉันว่าจะอยู่ทำงานที่นี่กัน ไม่ไปไหนอีกไง เจ้าหมอนี่มันพูดไม่จริงใช่มั้ย จุนโนะ?” ฮายามิแทบเขย่าไหล่จุนโนะเพื่อฟังคำตอบ และนั่นก็ทำให้อีกฝ่ายต้องพยักหน้า
“ครับ....ผู้ชายคนนี้ เป็น...เอ้อ..เคยเป็นคนรักของผมครับฮายามิคุง...” อ้อมแอ้มตอบ แต่คนฟังนี่ซิยืนตัวแข็งไปแล้ว ริมฝีปากครางออกมา
“มิน่าล่ะ...”
“ขอโทษครับ ฮายามิคุง” จุนโนะก้มศีรษะให้
“จะมาขอโทษฉันทำไม นายไม่ใช่คนผิดซะหน่อย งั้น....นี่หมายความว่า ฉันเป็นคนที่เข้ามาขัดจังหวะนายกับแฟนล่ะซิ เพราะคนนี้ใช่มั้ยที่ทำให้นายไม่รับรักฉันซักที” คนพูดปรายตามองจินที่หน้าตาฟกช้ำ
เจ้าหนุ่มจากโตเกียวคนนี้ ให้ตายเถอะ...รูปหล่อ เจ้าสำอาง ...แบบนี้นี่เล่า...ที่ทำให้จุนโนะใจแข็งกับเขาได้ตลอดมา

“จินน่ะ...เอ้อ....” จุนโนะตะกุกตะกักขณะเอ่ยขึ้น
“เป็นคนรักเมื่ออดีตน่ะครับ แต่ตอนนี้น่ะ...เราเลิกกันแล้ว”
“อ้าว!!” จินร้องออกมาด้วยความผิดหวัง
“ทำไมนายพูดแบบนี้ล่ะจุนโนะ โธ่!!”
จุนโนะหันขวับมาทำหน้าบึ้งใส่จิน
“ผมกับคุณน่ะ เลิกกันแล้วที่โตเกียวใช่มั้ยล่ะ แล้วผมก็กำลังทำใจอยู่ จะมาก่อเรื่องอะไรให้ผมอีกล่ะจิน...”
“แต่ฉันไม่ได้อยากเลิกนี่นะ รักจนเลิกไม่ได้ ไม่ว่านายจะอยู่สุดหล้าฟ้าเขียวแค่ไหน ฉันก็จะตามจนเจอ นายไม่มีวันที่จะเลิกกับฉันได้หรอก เพราะนายรักฉัน และฉันก็รักนายและกำลังขอโทษนายอยู่นี่ไง” จินพูดเสร็จก็สอดแขนเข้ารอบเอวของจุนโนะ จุนโนะยืนหน้าแดง ไม่คิดว่าจินจะทำอะไรแบบนี้ต่อหน้าฮายามิ
“โอ้ย!!...ให้ตายเหอะ ฉันไปตั้งหลักก่อนล่ะ ขืนดูมากๆ มีหวังได้เตะลูกค้าแน่ๆ” ร่างสูงสะบัดหน้า เดินลงส้นจากไป แต่ก็ไม่วายเลื่อนประตูห้องอาบน้ำดังสนั่นหวั่นไหวจนผนังสะเทือน

พอลับหลังบุคคลที่สามแล้ว จุนโนะก็สะบัดตัวหลุดจากจิน ออกมายืนทิ้งระยะห่างของร่างกายเอาไว้ พอจินจะก้าวตามมา จุนโนะก็ยกมือห้าม
“จินอย่าทำอะไรรุ่มร่ามในที่แบบนี้นะ ผมทำงานอยู่นี่ อายเขา”
“ก็คิดถึงนายนี่นา จุนโนะใจร้าย รู้ว่าฉันรักยังแกล้งหนีมาอีก”
“ไม่ได้แกล้ง แต่หนีมาจริงๆ ไม่คิดว่าจะตามมารังควานอีก นี่ผมจะหนีจากคนอย่างคุณไม่ได้หรือไงกัน ทำผมเจ็บออกขนาดนี้ยังจะมาตอกย้ำกันอีก!!”
“ฉันขอโทษ...จะพูดอย่างไรจุนโนะถึงจะเข้าใจนะ จะให้ทำอย่างไร?” จินวอนขอ ทำหน้าเหมือนคนใกล้ตาย จนอีกฝ่ายต้องเมินไปทางอื่น
“ก็กลับไปซะซิครับ อย่ามายุ่งกับผมเลย” จุนโนะบ่นอุบอิบ
“ไม่เอาหรอก...ฉันรักนาย ...พูดเป็นครั้งที่ร้อยแล้วละมัง ทุกสิ่งที่ทำไม่ดีกับนายไว้ ฉันขอรับผิดทุกอย่าง”
จุนโนะส่ายหน้า กระชับยูกะตะให้เข้าที่ เดินเลี่ยงจากจิน เลาะจนถึงประตู เขาเปิดประตูบานเลื่อน แล้วบอกว่า
“คุณไปแต่งตัวเสียเถอะ พรุ่งนี้เช้าก็กลับโตเกียวไปซะ ถ้าผมสบายใจแล้วจะกลับเอง อ้อ...แต่จะกลับไปอยู่กับแม่ตามเดิม ไม่อยู่กับคุณอีกแล้ว!!”
“จุน...จุนโนะ......เฮ้อ........” จินระบายลมหายใจยาวเหยียด จุนโนะไม่ฟังอะไรจากเขาอีกต่อไป ร่างเปรียวเดินออกไปด้านนอก เหลือเขายืนอยู่เดียวดายในห้องที่กรุ่นด้วยไอร้อน สักพักหนึ่งก็มีคณะจากโตเกียวที่เสร็จจากการประชุมทะยอยมาแช่น้ำในห้องนี้ จินจึงเดินกลับที่พักไปก่อน ...
แล้วค่อยตามตื๊อจุนโนะกันใหม่....วันนี้ขอไปตั้งหลักแบบที่นายฮายามิอะไรนั่นทำดีกว่า....

***************************

จินรีบโทร. หายูอิจิและคาเมะทันทีที่ถึงห้อง ทั้งสองคนกระตือรือร้นที่จะมาที่นี่กัน และจินเองก็คิดว่า ให้คาเมะมาช่วยพูดด้วยอีกแรงถ้าจะดี อย่างน้อยถึงจุนโนะจะงอนเขา แต่กับคาเมะน่ะคงจะมีภาษีดีกว่า
“มาเร็วๆ นะ” จินสำทับอีกที ขณะนี้เขายืนอยู่ริมระเบียงด้านนอก ยูกะตะที่ใส่อบอุ่นจากผ้าเนื้อดี ลวดลายเป็นรูปนกกระเรียนคอยาวสีขาวบนพื้นสีน้ำเงิน ชายหนุ่มเท้าแขนกับขอบระเบียงและมองออกไปที่ลำน้ำซึ่งไหลเอื่อยๆ ไหลผ่านหน้าไป
ป่านนี้จุนโนะจะทำอะไรอยู่นะ การทำงานของคนรักคงต้องอยู่ใกล้ชิดกับเจ้าร่างสูงจอมห้าวคนนั้นแน่ๆ ไม่งั้นมันคงไม่หลงรักจุนโนะจนถึงกับกระแทกหน้าเขาจนระบมแบบนี้หรอก
จินคลำรอยเจ็บที่มุมปาก แต่มันก็ไม่สาหัสเท่ากับเจ็บใจ จุนโนะดูท่าทางจะตื่นเต้นยามเมื่อเจอเขาทีแรก แต่ก็เปลี่ยนท่าทีเมื่ออาการงอนเริ่มเข้าสิง รู้ก็รู้หรอกว่า ใจอ่อนไปกว่าครึ่งแล้ว
...แต่ว่า...ถ้าจุนโนะเกิดคิดหนีเขาไปอีกล่ะ
“โอย...ไม่นะ...” จินรีบปิดห้อง เดินจ้ำพรวดไปตามทางเดิน ต้องไปคุมจุนโนะก่อนที่ฝ่ายนั้นคิดจะหนีหายไปดีกว่า แม้ว่าจะโดนด่าว่าอย่างไรก็ยอม.....ก็รักมากขนาดนี้ ไม่เห็นใจก็ให้รู้ไป

...............

จินเดินหาจุนโนะเสียรอบบริเวณ ลูกจ้างหลายคนกำลังบริการแขกที่พักกันง่วน ต่างคนต่างมีหน้าที่กันคนละอย่าง จุนโนะอยู่ที่ไหน จินยังไม่เห็น ตามทางเดิน ที่บ่อน้ำพุร้อนทั้งในร่มและกลางแจ้งก็ไม่เห็น ที่เคาน์เตอร์ก็ไม่มี เล่นเอาจินใจฝ่อ กลัวว่าจุนโนะจะเก็บผ้าหนีไปอีก จนกระทั่งเขาเห็นเด็กหนุ่มที่ชื่อท็อตซึเดินออกมาจากห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งที่อยู่ด้านใน มีโนเรนบังตาอยู่
“อ้าว!! คุณ ...มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับ?” เด็กหนุ่มถาม ยิ้มกว้างแบบไม่เห็นฟัน มีรอยขบขันปรากฏขึ้นในดวงตาขี้เล่นคู่นั้น
เรื่องของจินชกกับฮายามิคุงนั้นเป็นที่โจษขานกันทั่วเรียวคัง และตอนนี้ริ้วรอยฟกช้ำแถวใบหน้าของจิน เขาก็เห็นชัดแจ๋ว และนั่นทำให้ท็อตซึอดขันไม่ได้

......ที่แท้ก็เป็นแฟนพี่จุนโนะนี่เอง...

“เห็นจุนโนะบ้างมั้ย?” จินถามพลางมองไปรอบตัว ท็อตซึเลิกคิ้วอมยิ้ม และก็ทำนิ้วงอไปทางห้องที่เขาเพิ่งจะเดินออกมา
“อยู่ในครัวครับ กำลังเตรียมอาหารให้แขกที่มาพัก....อ๊ะ...อ้าว...คุณ...” ท็อตซึพูดยังไม่ทันจบ จินก็เดินฉับๆ ไปทางนั้นแล้ว โดยไม่ทันดูให้ดี เขาพรวดพราดเข้าไป เห็นจุนโนะยืนหั่นของสดอยู่ที่โต๊ะเตรียมอาหาร และที่ทำให้จินเคืองใจก็คือ นายเจ้าของเรียวคังที่มีเรื่องกับเขาเมื่อครู่ ก็อยู่ในห้องนั้นด้วย แถมอยู่กันสองต่อสองซะด้วยซิ
คนทั้งคู่ หยุดงานที่ทำ จุนโนะเลิกคิ้ว เผยอปากอย่างไม่คาดคิดว่าจินจะเข้ามาถึงในนี้ ส่วนอีกคนนี่ซิ ถือมีดค้างไว้ และกระแทกกับเขียงดังปัง!!
“ขอโทษ... ที่นี่ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้ามาโดยพลการ” ฮายามิกระชากเสียงพูด มองจินอย่างขวางๆ
“ขอโทษล่ะกัน...แต่ในนี้มีคนรักของผมอยู่ ก็เลยต้องเข้ามาดูความเรียบร้อย และจะบอกคุณว่า ตอนนี้ผมลาออกให้จุนโนะแล้ว และเขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องทำงานที่นี่อีก ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป” จินพูดหน้าตาเฉย เล่นเอาหนุ่มเรียวคังสองคนมองตากันค้าง
“วะ...ว่าไงนะ???” ทั้งฮายามิและจุนโนะเปล่งเสียงออกมาพร้อมกัน

จินยืนกอดอกนิ่ง มองคนทั้งคู่ด้วยดวงตาแน่วแน่ เด็ดเดี่ยว และพร้อมลุย
“ได้ยินชัดแล้วใช่มั้ยจุนโนะ เพราะงั้น นายมาพักที่ห้องของฉันคืนนี้และพรุ่งนี้เราจะกลับบ้านที่โตเกียวกัน บ้านของเรา เอ้อ...คอนโดฯ ของเราน่ะ ไม่ใช่ที่บ้านของแม่นาย!!”
“นี่มันอะไรกัน? นายจะบ้าไปแล้วไง?” ฮายามิเดินมาหยุดตรงหน้าจิน ร่างสูงกว่าก้มมองจินแบบจะกินเลือดกินเนื้อ พูดแบบนี้มันแสดงความเป็นเจ้าของกันมากเกินไปแล้ว จุนโนะยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ คงช็อกไปแล้วล่ะมัง
“จุนโนะ.....” จินเดินปัดผ่านไหล่ของฮายามิไป เขาเดินมาคว้าแขนจุนโนะไว้ข้างหนึ่ง ทำตาดุใส่เมื่อเห็นจุนโนะกำลังเผยอปากเพื่อจะพูดอะไรบางอย่าง
“ไม่ต้องขัดนะจุนโนะ นายทรมานฉันมาพอแล้ว ทั้งๆ ที่รักฉันแต่ก็ยังไม่วายมีทิฐิ เลิกปิดกั้นตัวเองเถอะนะ เรากลับมาคืนดีกันเหมือนเดิมเถอะ” จินว่า แต่ก็ต้องนิ่วหน้า เพราะจุนโนะหยิกหมับเข้าที่ข้อมือข้างที่จับแขนเขาไว้
“พูดอะไรบ้าๆ นะจิน ทำอะไรเกรงใจนายจ้างผมบ้าง ไม่ให้เกียรติกันเลย”
“ถ้าทำเหมือนไม่ให้เกียรตินายล่ะก็ ฉันก็ขอโทษด้วย แต่ที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะอยากให้เราปรับความเข้าใจกัน”
นัยน์ตาหม่นแสงของจินมองจุนโนะอย่างอ้อนวอน ทำให้เด็กหนุ่มหลบสายตาวูบ ก็ใจมันอ่อนไปแล้วกว่าครึ่ง
“ผมเลิกทำงานตอนนี้ยังไม่ได้หรอก...เกรงใจฮายามิคุงเขา”
“นั่นน่ะซิ จุนโนะทำงานที่นี่ ย่อมเป็นคนของฉัน นายจะมามั่วนิ่มไม่ได้!!” ร่างสูงพูดแทรกขึ้นมา แต่จินยกมือกันไว้
“ฉันจะมารับคนรักของฉันกลับก็เท่านั้นเอง จุนโนะน่ะแค่งอน แล้วหนีมา แต่ตอนนี้เราเข้าใจกันดีแล้ว ก็น่าจะกลับบ้านได้” จินพูดเสียงอ่อนลง
“ผมยังไม่ได้ยกโทษให้คุณเลยนะ”
“เราจะมีเวลาคุยกันข้างนอกสักครู่มั้ย?” จินถาม แต่อีกฝ่ายเม้มปากส่ายหน้าเร็วๆ
“ไม่!! ผมจะทำงาน คุณออกไปก่อนเถอะ”
“ออกไปเพื่อให้นายได้อยู่กับเจ้าหมอนี่สองคนน่ะหรือ? ไม่มีทาง!!”
“เฮ้อ..........!!” จุนโนะถอนหายใจเฮือก ...

“เอ้อ...ขอโทษครับ...เกือบได้เวลาอาหารค่ำแล้วนะคร้าบบบ...ทำอาหารกันเสร็จหรือยัง?” เสียงท็อตซึดังอยู่หน้าประตู แล้วโผล่หน้าแป้นๆ มามอง เห็นบรรยากาศตึงเครียด ก็หุบยิ้ม และบ่นว่า
“จะทะเลาะกันก็ขอเป็นหลังอาหารมื้อนี้เถอะ... บ้าชะมัดเลย...”

จุนโนะรีบก้มลงเตรียมอาหารบนโต๊ะต่อ แต่ก็ปรายตามองคู่อริทั้งสองที่ยืนกัดฟันกรอดๆ เด็กหนุ่มอยากจะกลั้นใจตาย นี่เขาควรทำอย่างไรต่อไปดีนะ จินดูเหมือนจะพูดยาก ความผิดของตัวเองที่เป็นต้นเหตุทำให้เขาหนีมานั้น จินทำเหมือนเป็นเรื่องน้อยนิด ไม่ควรค่าแก่การพูดถึง ....

ทางฮายามิเองก็มีสีหน้าไม่สบายใจ รู้อยู่เต็มอกว่า เขาไม่ได้มีความหวังกับจุนโนะเลย เด็กหนุ่มลูกจ้างคนสวยคนนี้ไม่เคยให้ความหวังกับเขาเลยสักนิด แค่ที่เขาคอยตามจีบอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันนี่ล่ะยังไม่บอกอีกหรือว่า ความพยายามของเขาไม่ประสบผลสำเร็จอะไรเลย
จินต่างหากที่เป็นตัวจริง....ถึงจะไม่ได้บอกมาตรงๆ ว่าเป็นเจ้าของร่างกายอันสวยงามของจุนโนะ แต่มีหรือที่ท่าทางแสดงออกแบบนั้นจะไม่ทำให้เขารู้ว่า ...ทั้งสองไม่ได้คบกันเป็นแฟนธรรมดา ความสัมพันธ์อันลึกซึ้งของกันและกันนั่นต่างหากล่ะที่จินกับจุนโนะมีด้วยกัน.....อย่างเขาหรือจะมีสิทธิ แต่ว่า........

...ก็ที่นี่มันสถานที่ของเขานี่นะ เรื่องอะไร ฮายามิจะยอมให้จินฉกเอาจุนโนะไปได้ง่ายๆ
.....

**************************

คืนนั้น จินพยายามที่จะให้จุนโนะมาพักในห้องของเขาให้ได้ แต่จุนโนะให้ท็อตซึไปบอกว่า เรื่องที่จินต้องการนั้น ไม่ใช่เรื่องง่าย เขาไม่มีความจำเป็นต้องมานอนในห้องจินอีกแล้ว
จินจึงนอนกระสับกระส่ายทั้งคืน ไม่เข้าใจว่าทำไมจุนโนะถึงได้ใจแข็งขนาดนี้

...................

รุ่งเช้า จินรีบตื่น ขณะนี้เขากำลังเป็นโรคหวาดผวา กลัวว่าจุนโนะจะหนีอีก แต่ก็คงไม่ใช่ตอนนี้ เพราะชายหนุ่มพบกับจุนโนะที่ด้านนอกตัวอาคาร ท่ามกลางควันหมอกและอากาศชื้น จุนโนะในชุดยูกะตะลายตารางสีเข้มกำลังจะออกเดินลงเนินเขาไปด้านล่าง จินไม่รีรอที่จะเดินตามไป แม้ว่าจะได้สายตาเขียวปั๊ดของอีกฝ่ายส่งมาให้
“ตามตื๊ออีกแล้ว ผมไม่ใจอ่อนหรอกนะ” เสียงว่ากล่่าวดังขึ้น แต่จินกลับไม่ยี่หร่ะ แถมยังหัวเราะหึๆ ตามมาอีกต่างหาก
“จะเดินหนีไปไหนล่ะ?”
“ผมไปเอาของ ไม่ได้หนีไปไหนซะหน่อย” จุนโนะพูดมาจากด้านหน้า เขาเดินดุ่มๆ อย่างคนชำนาญทาง มีก็แต่คนเดินตามหลังเท่านั้นที่เดินไปลื่นไปเพราะความชื้นแฉะจากน้ำค้างยามเช้า
“งั้นจะไปช่วยหิ้วของนะ จุนโนะจะได้ไม่เหนื่อย” จินว่าเข้านั่น แต่ความจริงกลัวหนีล่ะมากกว่า

จุนโนะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ทำให้จินเดินล้าหลังไปมาก ...เหมือนกับจะแกล้ง แต่จินจะรู้หรือไม่ว่าคนเดินนำหน้านั้นกำลังว้าวุ่นใจ กำแพงหนาที่เจ้าตัวก่อกั้นขวางเอาไว้นั้น กำลังจะพังทลายอยู่รอมร่อ ขืนตามตื๊อมากกว่านี้ สักวันจุนโนะคงใจอ่อน แค่ความพยายามของจินที่ตามเขามานี่ก็ทำให้เขาเผยอยิ้มเกือบตลอดทาง ....วันนี้ดูอากาศสดใสจริงๆ ....

ที่ในเมืองนั้น จุนโนะซื้อของหลายอย่าง เขามีถุงผ้าใบใหญ่ติดมาด้วย ใส่ของแล้วก็แบกขึ้นหลัง แต่จินรับอาสาแบกให้เอง ซึ่งจุนโนะก็ไม่รีรอที่จะใช้บริการนั้น ดังนั้นเด็กหนุ่มจึงถือแต่ถุงเบาๆ ขึ้นเนินเขาไปเท่านั้น
ระหว่างทางก็มีนานๆ ครั้งที่จุนโนะจะหันมาดูจินสักที พอหันมาทีไร จินก็จะหยุดเดินและยิ้มให้ แม้ว่าใบหน้าจะเต็มไปด้วยเหงื่อและแดงจัดเพราะเหนื่อยก็ตาม
“นั่งพักสักครู่ดีมั้ย?” จินออกปากเมื่อมาถึงแผ่นหินข้างทาง มันน่าใช้เป็นที่หยุดพักเหนื่อยได้ดีทีเดียวล่ะ
จุนโนะชะงักขาเมื่อหันมาเห็นจินหอบจนตัวโยน
“พักก็ได้” เขาพยักหน้าและเดินย้อนมาที่จินยืนอยู่ ช่วยกันแบกถุงลงจากบ่าจิน ปากก็งึมงำว่า
“ไม่รู้จะมาทำไม”
“อ้าว...ถ้าไม่มาแล้วใครจะช่วยจุนโนะแบกของหนักๆ อย่างนี้ล่ะ” จินว่า
“ที่ร้านน่ะมีบริการคนงานช่วยแบกให้อยู่แล้ว ถ้าของหนักผมถึงจะใช้บริการ แต่นี่.......” จุนโนะเหล่ตามองถุงที่กองอยู่กับพื้น ดูก็รู้ล่ะว่ามันหนัก
“แต่คราวนี้เห็นจินรับอาสาก็เลยไม่ใช้บริการของทางร้าน เมื่อมีคนช่วยแบกแล้ว ก็เลยไม่อยากให้คนในร้านลำบากขึ้นๆ ลงๆ เสียเวลา”
จินถอนหายใจ จุนโนะพูดเรียบๆ เหมือนกับจะแกล้งให้เขาแบกของหนัก ทั้งๆ ที่มีคนในร้านขายของช่วยแบกอยู่แล้วนี่....
แต่ไม่เป็นไรหรอก เรื่องแค่นี้...ดีซิ...ร่างบางคนนี้จะได้เห็นใจ...
“ไม่เป็นไร ฉันทำได้ จิ๊บจ๊อย...” จินยักไหล่ แล้วนั่งเหยียดขายาว สองมือก็ทุบแข้งขาของตัวเองเพื่อไล่ความเมื่อย
“แล้วจะกลับบ้านกันเมื่อไร?” จู่ๆ จินก็ถามขึ้นมา
“ยังไม่กลับหรอก...ผมมีสัญญากับทางนี้ไว้ คือเป็นสัญญาปากเปล่าน่ะครับว่าจะอยู่ช่วยจนกว่าพ่อของฮายามิคุงจะจัดการเรียวคังสองร้านให้ลงตัว”
“จำเป็นมากนักหรือ?”
“ไม่จำเป็นหรอก แต่ผมยังไม่อยากไป เพราะจินนั่นแหล่ะที่ทำให้ผมไม่อยากกลับ” จุนโนะกอดอก เดินตัวตรงไปหยุดที่ริมทางอีกด้านหนึ่ง ต่ำลงไปคือแม่น้ำที่ไหลลงมาจากขุนเขา มีควันลอยกรุ่นจนรู้สึกได้ถึงไอความร้อนของน้ำอุ่น
“ทำไมหรือจุนโนะ?” จินถาม มองแผ่นหลังของคนที่รัก เส้นผมที่โดนลมตีสะบัดอ่อนสลวย จินอยากจะเอื้อมมือออกไปลูบไล้เส้นผมนั้นเหลือเกิน เขาก้าวตามมาหยุดข้างหลัง รู้ทีเดียวว่า จุนโนะมาในโหมดดื้อเงียบอีกตามเคย...
“ผมไม่อยากกลับไปให้จินปู้ยี่ปู้ยำอีกหรอก”
“นี่นายคิดว่าฉันเลวถึงขนาดนั้นเชียวหรือ?” จินตัดพ้อ เขาเห็นร่างบางกำมือแน่น ขณะเอ่ยปากตอบออกมา
“เลวหรือไม่ จินย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ...”
“จุนโนะ!!” จินฉวยไหล่จุนโนะให้หันมา เขาเห็นดวงตาเบิกกว้างของจุนโนะ
“ปล่อยนะจิน!”
“ไม่ปล่อย... ฉันไม่เคยเป็นคนเลวแบบนั้น ไม่เคย ทำไม? การที่ฉันอยากได้ตัวนายถึงขนาดทำแบบนั้น มันทำให้ฉันเป็นคนเลวแบบไม่มีที่สิ้นสุดหรือไง ให้อภัยไม่ได้หรือไง?” เสียงจินแทบจะเป็นตะโกน แถมยังรัดรอบเอวบางจนจุนโนะแอ่นตัวมาปะทะกับอกกว้างของเขา เด็กหนุ่มพยายามดิ้น แต่จินรัดอ้อมกอดแน่นเข้า หน้าของชายหนุ่มก้มต่ำฝังปากและจมูกกับแก้มใส ปล้ำจูบจนจุนโนะหอบจนตัวโยน
“จินจะข่มขืนผมอย่างวันนั้นหรือ?” เสียงจุนโนะบาดลึกเข้าไปในใจของจิน
...นี่หมายความว่า ในสายตาของจุนโนะนั้น ไม่ว่าจะนานสักเท่าไร ก็ยังไม่ลืม...
จินคลายอ้อมแขนออกอย่างรวดเร็ว จุนโนะผลักเขาออกห่าง น้ำตาใสๆ เอ่อท้นออกมา มองจินอย่างหวาดระแวง
“ทำแบบนี้น่ะหรือจะให้ผมยกโทษให้....” จุนโนะยกมือเช็ดริมฝีปากที่ถูกจูบเมื่อครู่ ทำราวกับอยากจะลบรอยของจินออกให้หมด

จินเสยผมยุ่งเหยิงของตัวเอง เขาเม้มปากแน่น มองดูเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาสะเทือนใจ

“ถ้าจุนโนะยังโกรธฉันเพราะเรื่องนั้นอยู่ล่ะก็ ฉันก็ยินดีจะไถ่โทษทุกอย่างตามที่นายต้องการ นายจะฆ่าฉัน ผลักลงเขาให้ตายไปเลยดีมั้ย...ถ้าอยากทำฉันก็ยินดีจะลงไปนอนตายข้างล่างนั่น ....คงไม่มีใครเห็นหรอกนะ ที่เปลี่ยวแบบนี้...” น้ำเสียงปนเศร้าเรียกให้ร่างโปร่งหันขวับมาทันที จุนโนะกำลังเผชิญกับใบหน้าที่ก้มต่ำของจิน
“ยินดีตายเพราะจะลบล้างกับความผิดนั้นเชียวหรือจิน?” ร่างบางเอ่ยถามเสียงต่ำ จินพยักหน้าเงียบๆ ไม่พูดอะไรสักคำ
“ถ้างั้น.....” จุนโนะเว้นวรรค เขามองเนินเขาตรงหน้าที่ทอดตัวไปยังผืนน้ำเบื้องล่าง
“....กล้าโดดลงไปมั้ยล่ะครับ ถ้ากล้าก็โดดลงไปเลย ถ้าไม่กล้าก็กลับโตเกียวไปซะ” สิ้นเสียงของจุนโนะ จินก็เงยหน้าขึ้นทันที เขามองเด็กหนุ่มด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก แน่นอนที่สุด จุนโนะไม่ยอมยกโทษให้เขา ไม่งั้นคงไม่ท้าให้เขาโดดเขาลงไปแน่ๆ จินปรายตามองหนทางเบื้องล่าง ...ไม่ชันเท่าไร โดดลงไปคงไม่ถึงกับตาย อย่างดีก็แค่ฟกช้ำนิดหน่อย เพราะจากเนินที่มีต้นไม้เตี้ยๆ ปกคลุมนี้ก็เป็นแม่น้ำตื้นๆ ....คงไม่เท่าไรหรอกน่า ถ้าจะพิสูจน์ให้จุนโนะได้เห็น
“ถ้าฉันตาย นายจะยกโทษให้ฉันใช่มั้ย?” จินถามย้ำอีกครั้ง ซึ่งจุนโนะก็เม้มปากแน่น พยักหน้าอย่างว้าวุ่นใจ แม้เนินนั้นจะไม่สูงมากนัก แต่ใครจะรู้ว่าตามทางเนินข้างทางนั้นจะมีรากไม้หรือโขดหินขึ้นอยู่เกะกะหรือไม่ ....

จินพูดถึงเรื่องตายอีกแล้ว โดดลงไปแค่นี้คงไม่ถึงกับตายหรอกน่า... แต่อย่าโดดจะดีกว่าละมัง จุนโนะรู้สึกว่าเขาไม่น่าจะพูดท้าออกไปแบบนั้นเลย .....

****************************

to be con

comment ที่นี่จ้า