Vol 25
************************
ยามะพีมาหาจินในวันรุ่งขึ้น เขายืนรอให้จินมาเปิดประตูนานแล้ว ทีแรกก็ไม่แน่ใจว่าจินยังจะต้อนรับเขาหรือเปล่า
แต่เมื่อได้ยินเสียงลูกบิดประตูดังคลิ้ก เขาก็ใจชื้นขึ้น
มาทำไมอีกล่ะ? จินถามทันทีที่เห็นว่าใครมายืนกดกริ่งหน้าประตู ยามะพีทำเรื่องเอาไว้เยอะ
ยังจะมีหน้ามาอีกเหรอ จินส่ายหน้ากับความขี้ตื๊อของหนุ่มตรงหน้า
เอ้อ..แหะ..แหะ..มาขอโทษง่ะ ยามะพียิ้มเรี่ยราด สีหน้าเจื่อนลงเมื่อจินยังหน้าบึ้งใส่เขาไม่หาย
ไม่จำเป็น!
โห้ย...จำเป็นเด่ะ ได้ข่าวว่าแฟนนายหนีเหรอ? ฉันจะมาช่วยตามหาอีกแรง คนพูดบอกแล้วก็ดันตัวจินให้หลีกทาง
เขาพรวดเข้าไปในห้องจนได้ มองไปรอบๆ ห้อง ไม่ปรากฏวี่แววของจุนโนะจริงๆ ด้วยซิ
....
หน้าตาจินที่อมทุกข์อย่างที่เห็นนี้ก็คงบอกได้ดี
นายไปซะเหอะ ยามะพี ถึงจะมีหรือไม่มีจุนโนะ ฉันก็ไม่กลับไปหานายหรอก ตอนนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี
ทางที่ดีนายควรจะรีบๆ ทำตัวให้ห่างหายไปจากฉันได้แล้ว...ที่จุนโนะหนีไป ก็เพราะใครล่ะ
ถ้าไม่ใช่เพราะความปากมากของนาย!
อ๊ะ..อ๊ะ...อย่ามาโทษฉันข้างเดียวนา ก็นายดันไปข่มขืนเขาก่อนทำไมล่ะ นายง่ะแหล่ะคนผิดอันดับต้นๆ
เลยด้วย ฉันน่ะเพียงแต่ไขความจริงให้ปรากฏต่างหากล่ะ ยามะพีลอยหน้าลอยตาเถียง
ทำให้จินเริ่มฉุนกึก เขาตรงรี่เข้าหายามะพี กำลังจะกระชากคอเสื้อแต่อีกฝ่ายว่องไวกว่า
ยามะพีกระเด้งตัวฉากหลบไปยืนหลังโซฟา ใช้เก้าอี้ตัวยาวเป็นตัวขวางกั้น
อย่านะเว้ย...วันนี้ฉันมาดี แล้วก็ไม่ได้กลับมาขอคืนดีกับนายแล้วด้วย ฉันรู้ตัวเองดีว่า
จะทำยังไง ยังไง นายก็ไม่สนใจฉันร้อก ที่มานี่ก็จะมาช่วย และอีกอย่างที่จุนโนะหายไปก็คงเป็นเพราะฉันด้วยง่ะแหล่ะ...
ไม่คงจะละมั้ง...แต่มันใช่เลยน่ะแหล่ะ
จิน...ฉันจะตามหาจุนโนะด้วยคน พูดจริงๆ นะ คราวนี้ยามะพีเสียงอ่อนลง หน้าตาที่เคยขี้เล่นเริ่มขึงขัง
เอาจริงเอาจังจนจินชักใจอ่อน ถ้าเป็นจริงอย่างที่ยามะพีพูด ช่วยกันหาอีกแรงมันก็ยังดีไม่ใช่หรือ
นายจะช่วยยังไงยามะพี? จินถาม
คนฟังยักไหล่ แบมือออกทั้งสองข้าง
ยังไม่รู้เลย...
บ้า!! จินสบถ ถอนหายใจเฮือก หมอนี่...ไม่ได้ช่วยอะไรเล้ย...ให้ตายเถอะ
นายไปไหน ฉันจะไปเป็นเพื่อน ช่วยกันคิดดีกว่าจริงแมะ! ยามะพียังไม่วายเสนอตัว
ฉันว่านายจะคอยก่อกวนให้ฉันอารมณ์เสียล่ะไม่ว่า จะบอกให้นะไอ้พี เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ
จุนโนะไปจริงๆ โกรธจริง และฉันต้องอาศัยลูกตื๊ออย่างหนักด้วย แต่ข้อสำคัญก็คือ
ฉันยังไม่รู้ว่าจุนโนะหายไปไหน
ก็จะช่วยกันหาไง้!!!
เฮ้อ....
จินส่ายหน้า ....หน้าบอกบุญไม่รับ เขาบอกยามะพีว่า ตอนนี้กำลังจะไปหานากามารุที่บ้านใหญ่
ถ้านายอยากช่วยก็ไปด้วยกัน แต่บอกไว้อย่างหนึ่งนะว่า ขอให้สงบปากสงบคำซะบ้าง อย่าก่อกวนฉันให้มากนัก
ทนไม่ไหวขึ้นมาจะซัดให้น่วมเลยคอยดู!
ฮื่อ...ครับผม...โหดจัง ยามะพีก้มตัวต่ำ แต่สีหน้าปรากฏแววล้อเลียนเหมือนยามะพีคนเดิม
แต่ใจจริงนั้นเล่า สัญญากับตัวเองว่าจะช่วยหาจุนโนะด้วยคน ....เพราะเขาเองก็อดใจหายไม่ได้เรื่องที่จุนโนะหายตัวไป
ยามะพีเองก็ยอมรับอยู่ในใจว่า เขาก็ค่อนข้างจะชอบจุนโนะไม่น้อยเลยทีเดียว...เท่าที่ปะทะคารมกันนั้นน่ะ
ก็แค่หมั่นไส้...ก็เท่านั้นเอง...
*********************************
ที่บ้านนากามารุ
วันนี้ก๊วนเกเรของยูอิจิอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา แต่คราวนี้ที่กลางโต๊ะไม่ปรากฏวงเหล้าอย่างเคย
ในตอนที่จินและยามะพีไปถึงนั้น ยูอิจิ โคยาม่า ชิเงะ โคกิและอุเอะดะ กำลังสุมหัวกันอยู่กลางโต๊ะ
เบื้องหน้ามีแผนที่วางอยู่ ส่วนคาเมะก็ขอไปคุยกับแม่ของจุนโนะที่บ้านเล็ก ไม่ได้มาร่วมวงด้วย
เฮ้ย..จินทางนี้... ยูอิจิกวักมือเรียก ซึ่งก็ทำให้เพื่อนคนอื่นๆ หันมามองคนมาใหม่
จินยิ้มให้อย่างเจื่อนๆ เมื่อสบสายตาหรี่ปรือของโคยาม่าที่มองเขาอย่างเยาะๆ
ว่าไงไอ้จิน...คราวนี้เป็นแกนะที่ก่อเรื่อง ไม่คิดเลย ไอ้หอก...เสือกมาหลอกพวกเรา
หนอย...เมิง...ทำให้จุนโนะด่าพวกกรูอยู่ได้ทุกวัน ที่แท้ไอ้ผู้ร้ายตัวจริงก็คือแกนี่เอง...
ใช่...จับมันรุมอัดซะเลยดีมั้ย? ชิเงะสนับสนุนด้วยอีกคน
เห่ย...อย่าเลยน่า มาช่วยกันดูแผนที่ดีกว่า...ไอ้จิน... ยูอิจิเคาะปากกาลงบริเวณหนึ่งในแผนที่แผ่นใหญ่
คานายะ...คือที่ที่ลุงของจุนโนะอยู่ ...ลุงของจุนโนะเป็นคนดูแลบ่อน้ำพุร้อนที่นั่น
...นี่ไงฉันจดมาด้วย รู้สึกว่าจะชื่อบ่อน้ำพุฮะนะง่ะตะ ...นี่ไงล่ะ...ฉันไปขู่แม่ของจุนโนะมาแล้ว
ตอนแรกก็จะไม่ยอมบอก แต่ฉันคาดคั้นเอาจนได้ ยูอิจิพูดด้วยความภูมิใจ...อย่างที่บอก
แม่ของจุนโนะไม่กล้าปิดเขาอยู่แล้ว
คานายะ!! จริงเหรอ?? จินตื่นเต้น ดวงตาวาวระยับ ใจเต้นแรงจนแทบปะทุมานอกอก
แต่ว่าอุเอดะยกมือ พูดแย้งมาว่า
เดี๋ยวก่อนซิ ...พวกนายนึกหรือว่า จุนโนะจะไปที่นั่นจริง
ทำไมหรือจ๊ะยาหยี? โคกิบีบไหล่อุเอ้ถามด้วยความสนใจ
ถ้าเป็นฉันง่ะนะ ฉันจะไม่ไปหาลุงหรอก ที่ที่ใครก็เดาได้ง่ายๆ
จุนโนะอาจจะไม่แคร์ว่าจะมีใครตามเจอหรือไม่ ขอแค่ให้ได้ไปไหนไกลๆ ไปให้พ้นจาก.......
โคกิเว้นวรรค เขาเหล่มาทางจิน แล้วก็พูดต่อ
........เอ่อ....ไปให้พ้นจากความเจ็บปวด นั่นก็หมายถึงพวกเราด้วยล่ะ....
ถ้าเจอ...ฉันจะต้องเอาเขากลับมาอยู่ด้วยกันอีกให้ได้ จะให้คุกเข่าอ้อนวอนอย่างไร
ฉันก็ยอม....
จินพูดเสียงอ่อนล้า ยามะพีมองแผนที่แล้วก็เอานิ้ววนไปรอบๆ โตเกียวและจังหวะใกล้เคียง
แล้วก็เอ่ยออกมา
พวกนายแน่ใจเหรอว่า จุนโนะจะไปหาคุณลุงที่นั่นจริงๆ ฉันว่ามันไม่ใกล้เกินไปเหรอ?
ใกล้เหรอ...ยังไม่ถึงวันเลย จุนโนะคงจะไม่มีแรงไปที่ไหนไกลๆ หรอกน่า ยามะพี จินส่ายหน้า
ไม่เห็นด้วยกับความคิดของยามะพีเท่าไรนัก สาเหตุหลักก็คือ
จุนโนะไม่มีเงินติดตัวสักเท่าไรหรอกนะ...ฉันรู้..เขาไม่ได้เอาเงินที่ฉันให้ติดตัวไปด้วย
เงินของเขาน่ะก็มีไม่ค่อยเท่าไร ข้อนี้ฉันรู้ดี เพราะงั้น เขาคงยังไปไหนได้ไม่ไกล
งั้นก็ที่คานายะนั่นแหล่ะ ฉันว่า ยามะพีสรุป
จินถอนหายใจ แต่ก็จำต้องพยักหน้า
คานายะแน่หรือ?
นั่นเป็นการคาดเดาเท่านั้น ไอ้จิน บางทีจุนโนะอาจจะไปที่นั่น หรืออาจจะไม่ได้ไปก็ได้
แต่ที่นั่นก็คือที่ที่เราควรจะไปหากันก่อนที่อื่น... ยูอิจิออกความเห็น แต่โคยาม่ายกมือขึ้นบ้าง
ถ้าเขาไม่ได้ไปล่ะ เขาพูดขึ้น และหันไปหาเพื่อนซี๊
ชิเงะ...ถ้าเป็นนาย นายจะหนีไปไหนก่อนอันดับแรก...?
เอ.....รวยๆ อย่างพวกเรานี่ ต้องหนีไปต่างประเทศแน่นอน...อาจจะเป็นฮาวาย หรือไม่ก็กวม...
......โป๊ก....
โอ๊ย!! ไอ้โคะเสือกตีหัวข้าทำไม เมิง.. ชิเงะคลำหัวป้อยๆ
หุบปากไปเลยไอ้บ้า...จุนโนะเขาไม่ใช่เศรษฐีอย่างแกนิ
หุบปากทั้งสองคนนั่นล่ะ พวกนายนี่เข้ากันได้ดีจริงๆ น่าจะเป็นแฟนกันให้จบๆ เรื่องไปเลยนะ
ยูอิจิค่อนขอด เขาพับแผนที่เก็บ โคกิและอุเอดะหัวเราะไปด้วย ส่วนยูอิจิกลับมองจินด้วยหางตา
นัยน์ตาตก ก้มหน้าแบบจนหนทางแบบนั้นน่ะ คงจะขำไม่ออกล่ะซิ.....
ชายหนุ่มหนีบแผนที่เอาไว้ใต้รักแร้ หันไปร้องเรียกคนรับใช้ ให้หาอาหารและของใช้ที่จำเป็นสำหรับหลายคนเตรียมไว้ให้ด้วย
ถ้าพร้อมแล้ว พวกเราก็ลุยกันเลยนะ ฉันจะได้ไปบอกคาเมะว่าพวกเราจะไปกันแล้ว...
ยูอิจิตบมือดังๆ เขาเดินนำพวกพ้องออกไปขึ้นรถ มีรถมาด้วยกันทุกคน แต่ยูอิจิแนะให้จินและยามะพีไปรถคันเดียวกับเขาและคาเมะ
เพราะในสภาพของจินยามนี้ไม่เหมาะจะขับรถเองในระยะทางไกลๆ แน่นอน ส่วนยามะพีนั้นไม่ต้องพูดถึง
คงหวังพึ่งพิงยากเอาการ
.....................................
รถสามคันมุ่งหน้าไปทางจังหวัดชิสุโอกะ ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากโตเกียวเท่าไรนัก เพียงสองสามชั่วโมงก็ไปถึง
แต่ทว่าเมื่อไปถึงคานายะแล้ว ทั้งหมดก็ต้องละเหี่ยใจเมื่อได้รับการบอกจากคนในท้องถิ่นว่า
... ถ้าจะไปบ่อน้ำพุร้อน ฮะนะง่ะตะต้องฝากรถยนต์ไว้ที่สถานีรถไฟ แล้วต่อรถไฟไปและข้อสำคัญที่นี่จะมีรถจักรไอน้ำวิ่งอยู่รอบเดียวในเวลา
บ่ายโมง และนั่นก็เท่ากับว่ายังเหลือเวลาอยู่ประมาณสองชั่วโมงกว่ารถจักรจะมา
เฮ้อ....มีทางอื่นที่จะไปมั้ยเนี่ย? จินพูดอย่างร้อนรน ในหัวใจนั้นกระวนกระวายอย่างที่สุดแล้ว
แต่เมื่อยูอิจิส่ายหน้าเขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ทีเดียว
ยูอิจิบอกว่า
เราต้องรอรถไฟนานหน่อยนะ เส้นทางอื่นไม่ดีนัก ไม่มีใครเขาไปกันหรอก คนที่จะไปที่นั่นก็เป็นพวกคนที่อยู่ใกล้ๆ
เท่านั้นแหล่ะ
โคยาม่าจัดแจงเป็นคนไปติดต่อเรื่องฝากรถเอาไว้ และก็ซื้อตั๋วรถไฟเตรียมไว้เรียบร้อย
เราต้องไปค้างด้วยง่ะซิ? ยามะพีถามด้วยความตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกายเพราะการไปตามหาจุนโนะในครั้งนี้ก็เหมือนกับขึ้นรถไฟไปเที่ยวนั่นเอง
ซึ่งตั้งแต่กลับมาจากฝรั่งเศสเขาก็ไม่เคยได้ไปไหนที่มันเป็นชนบทแบบนี้เลย
ถ้าค้างล่ะ นายจะมีเวลามั้ย? ยามะพี พวกเราอยากตามหาจุนโนะให้เจอ ถ้านายมีเรียน
ก็ไม่ต้องไปด้วยก็ได้ จินพูดเพราะความเกรงใจ เพราะเท่าที่เพื่อนๆ พากันโดดเรียนก็ทำให้เขารู้สึกผิดมากอยู่แล้ว
แต่ยามะพีสั่นศีรษะจนผมกระจาย
เรื่องไรง่ะ...จะปล่อยให้พวกนายไปกันแล้วให้ฉันไปนั่งเรียนง่ะนะ โนเวย์....
แล้วคนอื่นล่ะ? โคยาม่า ชิเงะ ว่าไง? ยูอิจิหันมาถามเพื่อนซี๊ ซึ่งคนถูกถามก็ชูตํ๋วรถไฟให้ดูเป็นการตอบคำถาม
ฉันก็จะไปด้วย โคกิและอุเอดะยกมือ
ใช่พวกเราก็รู้สึกผิดเหมือนกันแหล่ะ ถ้าคืนนั้นเราไม่เริ่มก่อน จุนโนะก็คงไม่เป็นแบบนี้
โคยาม่าสำนึกได้ และดูเหมือนจะเป็นคนแรกเลยล่ะที่สำนึกว่าตัวเองก็ทำตัวไม่ดีต่อจุนโนะ
ฉันทำแบบนั้นกับคนน่ารักอย่างจุนโนะสุเกะได้อย่างไรนะ เขาพูดแผ่วเบาราวกับพูดกับตัวเอง
และชิเงะเองก็ได้ยิน เขาพยักหน้าเห็นด้วย....
ยูอิจิยิ้มและหันมาทางคาเมะที่ยืนทำตาแดงๆ
ทุกคนน่ะ ถ้าคิดได้แบบนี้ตั้งแต่ทีแรกก็ดีน่ะซิฮะ ถ้าจุนโนะรู้เขาคงจะดีใจไม่น้อยเลยล่ะ
แล้วนายล่ะคาเมะ...วันนี้ก็โดดเรียนเหมือนกันนี่นะ ชายหนุ่มยีหัวคาเมะเบาๆ เมื่อดวงตาแดงระเรื่อสบตาเขา
ก็ทำให้ต้องโน้มใบหน้าลงหา แตะริมฝีปากเบาแสนเบากับกลีบปากบางนั่น เพียงจุ๊บเดียวก็ถอนมนต์จุมพิตนั้น
คาเมะตีไหล่ยูอิจิ ใบหน้าแดงซ่านขณะที่มองไปรอบๆ ตัว เห็นเพื่อนของยูอิจิแกล้งเมินหน้าไปทางอื่น
คุณยูอิจิ..!! อายเขานะฮะ!!
ก็มันเครียดนี่นะ... ชายหนุ่มหัวเราะหึๆ
................................
ในไม่ช้ารถจักรไอน้ำก็มาถึง เปิดหวูดมาแต่ไกล ควันสีเทาลอยขึ้นเหนือปล่องไฟสูง
ทั้งหมดอ้าปากค้าง มันมีแค่โบกี้เดียวเท่านั้นเอง และผู้โดยสารก็มีแต่พวกเขา และคนแก่อีกสองสามคน
ระหว่างทาง มีแต่แมกไม้ที่มีใบสีเหลือง สีทอง และแดงเต็มไปหมด
รถเปิดหวูดวิ่งไปข้างแม่น้ำ โออิ และขึ้นเนินเขาไปเรื่อยๆ มีลมหายใจของธรรมชาติอบอวลอยู่สองข้างทาง
ทำให้รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ
สวยจังนะฮะ เสียงคาเมะดังขึ้นใกล้ตัว จินหันมามองและยิ้มให้
หวังว่าจุนโนะคงจะไปที่เดียวกับเรานะ คาเมะ
ขอให้เป็นอย่างที่คุณว่าเถอะ...แปลกนะฮะ คบกับจุนโนะมาก็หลายปี แต่ไม่คิดเลยว่า
ลุงเขาอยู่ในที่แบบนี้ ไม่งั้นผมชวนจุนโนะไปเยี่ยมคุณลุงตั้งนานแล้วล่ะ.....อืมมม...คุณจินฮะ...ถ้าเผื่อเจอเขาจริงๆ
คุณจะทำยังไงต่อไป จะเอาเขากลับหรือเปล่า คาเมะถาม และนั่นก็ทำให้จินหน้าสลดลง
คงต้องอ้อนวอนล่ะ
ผมอยากให้เขากลับไปเรียน ใกล้จบแล้วด้วย และยังมหา ลัยอีกล่ะ...เฮ้อ....
ฉันจะทำทุกอย่างที่จะให้เขากลับมาหาฉันอีกครั้ง วางใจได้คาเมะ
ก็ต้องอาศัยความรักนั่นแหล่ะครับ ...ความรักทั้งหมดที่คุณมีให้เขา รักและจริงใจจะทำให้จุนโนะกลับมาหาคุณได้
คาเมะพูดยิ้มๆ ตอนนี้สดใสขึ้นมากทีเดียวอาจจะเป็นเพราะธรรมชาติที่สวยงามนอกหน้าต่างรถไฟก็เป็นไปได้
คาเมะมาดูอะไรนี่แน่ะ เสียงยูอิจิเรียกอยู่อีกหน้าต่างด้านหนึ่ง คาเมะขอตัวจากจิน
เดินไปหายูอิจิ จินมองตามเพื่อนสุดที่รักของจุนโนะคนนี้อย่างทึ่ง ตัวก็เล็ก อายุก็น้อย
แต่ความคิดไม่เลวเลย...มิน่าล่ะถึงทำให้ยูอิจิทั้งรักและหลงจนโงหัวไม่ขึ้น
จินมองสองหนุ่มที่ชี้ชวนให้ดูทิวทัศน์สองข้างแล้วก็อดอิจฉาเล็กๆ ไม่ได้ ถ้ามีจุนโนะอยู่เคียงข้างก็ดีน่ะซิ
...ถ้าในยามนี้จะเป็นการไปเที่ยวกันแบบธรรมดาประสาคู่รัก ไม่ใช่การมาตามหาคนรักล่ะก็ อะไรๆ ในชีวิตมันคงจะมีความสุขพิลึกล่ะ
********************************
กว่าจะมาถึงบ่อน้ำพุร้อน ฮะนะง่ะตะ ก็เล่นเอาเหนื่อยพอดู ทั้งหมดหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าสถานที่
ซึ่งเป็นแบบเรียวคังแต่ทว่าโอ่โถงกว่าสร้างเป็นเรือนไม้โบราณ และอยู่ในแวดล้อมของธรรมชาติ
ลำธารที่มีควันจากน้ำพุร้อนลอยกรุ่นจนเหมือนอยู่ในเมืองแห่งสายหมอก จินมองสอดส่ายเข้าไปภายในนั้น
เผื่อว่าจะเห็นจุนโนะในที่ใดบ้าง ...แต่ในเวลาไม่นานนัก พนักงานคนหนึ่งก็มาเชิญเขาเข้าไปด้านใน
เคาน์เตอร์รับแขกปรากฏร่างของชายวัยกลางคน รูปร่างสูงโปร่ง ผมสีดำมีผมหงอกบ้างประปรายยืนยิ้มต้อนรับอยู่ตรงหน้า
จินมองชายคนนี้แล้ว ลงความเห็นว่าละม้ายจุนโนะมากๆ ...หรือจะเป็นคุณลุงกันแน่นะ
จินขอเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดในการเข้าพักในเรียวคังแห่งนี้ ในขณะที่กำลังเดินตามคุณลุงไปที่ห้องพัก
จินก็เริ่มต้นถามถึงจุนโนะ
เอ้อ....คุณลุงครับ...คือว่า ที่พวกเรามาในวันนี้น่ะ มีเรื่องอยากจะมาสอบถามครับ
คือว่า........
จินถามหา คนที่ชื่อ ทางุจิ เคนอิจิ ซึ่งยูอิจิบอกเอาไว้ว่าแม่ของจุนโนะบอกมาแบบนี้
ชายกลางคนหันหน้ามาเลิกคิ้ว แล้วตอบว่า
ฉันนี่แหล่ะ เคนอิจิ!!
อ้อ!! ทุกคนร้องขึ้นพร้อมกัน ยูอิจิรีบเดินแซงหน้าเพื่อนคนอื่น เขามาดักหน้า
ทำให้คนนำทางหยุดชะงักกึก ยูอิจิบอกว่า
คือผมชื่อ นากามารุ ยูอิจิ คือว่า....เอ้อ...แม่ของจุนโนะสุเกะทำงานที่บ้านผมครับ
งั้นคุณก็คงเป็นคุณหนูยูอิจิน่ะซินะ...ทางเรายินดีต้อนรับและรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งเชียวครับ...
เคนอิจิก้มหัวให้ โค้งให้อย่างต่ำจนหนุ่มๆ ต้องรีบโค้งตอบ
อย่าถึงขนาดนั้นเลยนะครับ ที่พวกเรามาที่นี่ก็เพราะต้องการถามหาจุนโนะ ไม่ทราบว่าเขาอยู่ที่นี่หรือเปล่า...เอ้อ..พวกเราเป็นเพื่อนของเขาน่ะครับ...
แล้วยูอิจิก็แนะนำเพื่อนของเขาทีละคน จนมาถึงคาเมะ ร่างเล็กของเด็กหนุ่มก้าวล้ำมายืนตรงหน้าเคนอิจิ
แล้วโค้งให้อย่างต่ำ
ขอความกรุณาด้วยเถอะครับ ผมเป็นห่วงเขา จวนจะเรียนจบแล้วด้วย แล้วปีหน้าจุนโนะต้องเข้ามหา
ลัย ผมเกรงว่าถ้าช้า จุนโนะอาจจะหมดสิทธิ์ คุณลุงครับ โปรดบอกทีเถอะครับว่าเขามาหาคุณลุงที่นี่หรือเปล่า
เขาไม่ได้มาที่นี่หรอก...จุนโนะน่ะไม่ได้มาที่นี่หลายปีแล้ว...ผมก็เพิ่งรู้ว่าหลานชายผมเขาหายไป
เฮ้อ....แต่เขาก็ผู้ชายนี่นะ คงจะไปหาเพื่อนๆ ละมัง
คุณลุงครับ ขอความกรุณาเถอะครับ ช่วยบอกผมทีว่า จุนโนะอยู่ที่ไหน?
เอ๋...คุณ? เคนอิจิเลิกคิ้วหันมามองหนุ่มอีกคนที่มายืนก้มหัวให้เขา
ผมอะกานิชิ จิน..ครับ!! ผมเป็นคนที่จุนโนะอยู่ด้วย เราอยู่ด้วยกัน คือว่าตอนนี้เรามีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยครับ
แล้วจุนโนะเขาก็...เอ้อ...หนีผมมา
หือ??...หนี?? ทำไมถึงต้องหนี? เคนอิจิมองหน้าจิน หนุ่มน้อยรูปหล่อที่ยืนก้มหน้าอยู่ตรงหน้าเขานี้
ดูจะออกอาการว้าวุ่นใจมากกว่าคนอื่น .....ในขณะที่เพื่อนคนอื่นก็เริ่มขยับล้อมวงเข้ามาแล้วเหมือนกัน
เอ้อ...... จินเจอคำถามนี้ก็ต้องยืนอึกอัก จะให้บอกได้อย่างไร เรื่องระหว่างเขากับจุนโนะ
เพราะดูท่าแล้ว คุณลุงของจุนโนะคนนี้ช่างเป็นคนเย็นชาเหลือเกิน ท่าทางเนิบๆ สีหน้าที่ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมานั้น
ทำให้คนที่ได้เห็นไม่อาจคาดเดาได้ว่า ชายคนนี้คิดอะไรอยู่
จุนโนะไม่ได้มาที่นี่... เขาพูดย้ำ แต่ว่าคาเมะรีบฉวยแขนของเขาเอาไว้
ถ้างั้น คุณลุงพอจะช่วยบอกได้มั้ยครับว่า นอกจากที่นี่แล้ว จุนโนะมีที่ไหนที่น่าจะไปอีกหรือเปล่า
เขามีญาติคนอื่นอีกมั้ยครับ?
เคนอิจิส่ายหน้า
ไม่มี ฉันเป็นญาติคนเดียวของจุนโนะสุเกะ และก็ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย...
คุณลุง..... คาเมะหน้ามุ่ย ได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างอึดอัดดังมาจากเพื่อนทุกคน
มีอะไรอีกมั้ย...พวกคุณ ถ้าไม่มีล่ะก็ .... เคนอิจิพูดเนิบๆ ร่างสูงยืนประสานมือ
ก้มหน้าขอโทษที่ไม่อาจช่วยอะไรได้ เขาเลื่อนประตูให้ และผายมือไปที่ห้องสี่ห้อง
ที่พักของพวกคุณครับ ทางเรียวคังยินดีบริการ อาหารพร้อมเวลาหกโมงครึ่ง เชิญพักผ่อนตามสบายครับ
มีปัญหาอะไรกดกริ่งเรียกได้ตลอด 24 ชั่วโมง พูดเสร็จก็โค้งให้อีกที
ทั้งหมดต้องยอมปล่อยให้เคนอิจิกลับไปนั่งที่เคาน์เตอร์ตามเดิม จะถามอะไรไปตอนนี้เห็นท่าจะไม่ได้เรื่อง
หรือบางทีจุนโนะอาจจะไม่ได้มา...แล้วจุนโนะไปไหนกันแน่นะ
จิน...จะเอายังไงกันต่อ? ยามะพีถามเมื่อเข้ามาอยู่กับจินในห้องแล้ว จินมองร่างบางที่เปลี่ยนมาใส่ชุดยูกะตะลายดอกซากุระแล้วก็ถอนหายใจ
นี่ถ้าเปลี่ยนจากยามะพีมาเป็นจุนโนะในเวลานี้ก็คงจะดี...
ฉันก็ยังไม่รู้เลย คุณลุงของจุนโนะคงไม่ยอมบอกอะไรง่ายๆ
นั่นน่ะซิ แต่ฉันว่าเขาต้องรู้นะ ยามะพีนั่งขัดสมาธิตรงหน้าจิน เขาออกความเห็นซึ่งก็ตรงกับที่จินคิดพอดี
รู้แต่ไม่ยอมบอก...นี่แย่กว่าไม่รู้แต่พยายามจะหาวิธีบอกอีกนะ จินว่า
แล้วค่อยคิดกันไปก็แล้วกัน ตอนนี้เปลี่ยนชุดเหอะ พวกโคยาม่าบอกว่าจะรีบลงไปแช่น้ำแร่
ที่นี่บรรยากาศดีชะมัดยาดเลย ยามะพีว่าแล้วลุกขึ้น เพราะเขาแอบนัดพวกโคยาม่าเอาไว้ก่อนจะเข้ามาในห้องว่า
จะไปแช่น้ำแร่กันก่อน
*****************************
ชิเงะ ...นายว่ายามะพีเป็นไง? โคยาม่าถามเพื่อนซี๊ขณะเปลี่ยนชุด
ก็ดี น่ารักดี...ถามทำไมวะ หรือคิดจะหาวิธีงาบ? ชิเงะถามกลับ ทำหน้ายิ้มแบบว่ารู้ทันในความคิดของเพื่อน
เออว่ะ..คืนนี้ว่าจะมอมซะหน่อย บรรยากาศดีแบบนี้ โคตรจะโรแมนติกเลย
ฉันว่าอย่าดีกว่าว่ะ การที่จุนโนะหายไปนี่ พวกเราน่าจะเข็ดพอแล้วนะ
โห้ย..ไอ้ชิเงะ แกกลายเป็นคนดีตั้งแต่เมื่อไรว้า... เซ็งโคตรเลย พ่อตาปรือทำหน้าเมื่อย
เมื่อชิเงะไม่เห็นด้วยแบบนี้ คงจะยากเอาการ
ไม่ใช่คนดีหรอก แต่ไม่อยากจะก่อเรื่องอีกว่ะ ชิเงะหันมายิ้มให้ เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว
พยักหน้าให้โคยาม่าเดินตามออกมา พบกับยามะพีพอดี ชายหนุ่มหันกลับไปมองเพื่อนตาปรือด้านหลัง
แล้วทำหน้าขึงขังใส่ เป็นทำนองว่า ถ้าโคยาม่าคิดจะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีกล่ะก็
คราวนี้เขาไม่เห็นด้วยแน่ๆ
ไปกันเถอะยามะพี คนสวย โคยาม่าชวน
สวยจริงเป๊า?
สวยซิ..ยิ่งตอนแช่น้ำพุร้อนคงจะขึ้นมาสวยหยดย้อยเลย
ไอ้บ้า....คิก...คิก...ถ้าหวังจะแอ้มฉันล่ะก็ ขอบอกว่า ไม่มีทาง!! ยามะพีพูดแล้วก็เดินลิ่วๆ
สะบัดหน้าเดินนำไปก่อน ปล่อยให้ชิเงะหัวเราะสะใจที่โคยาม่าทำหน้าง้ำได้อย่างตลกที่สุด
*************************
คาเมะอยากแช่น้ำก่อนมั้ย ที่นี่น่ะมีบ่อในร่มด้วย และถ้าเดินออกไปก็จะเป็นบ่อกลางแจ้ง
ไปกันเถอะน่า ยูอิจิต้องถามมาจากมุมห้องหนึ่ง เขามองมายังร่างเล็กที่เอาแต่นั่งซุกตัวอยู่มุมห้อง
ไม่อยากไปเลย ไม่มีอารมณ์ หนุ่มน้อยส่ายหน้า คาเมะในชุดยูกะตะตัวหลวมนั่งเอาคางเกยหัวเข่า
ทอดสายตามองทิวทัศน์นอกประตูระเบียง เห็นไอร้อนจากน้ำพุร้อนที่ผุดขึ้นมาตามธรรมชาติกระจายอยู่ทั่วบริเวณ
เหนือขึ้นไปคือยอดไม้สีเหลืองเพราะสีสันของอากาศที่หนาวเย็น
ยูอิจิตามมานั่งเคียงข้าง โอบรัดร่างบางในวงแขน
ไม่หนาวหรือไง เปิดประตูทิ้งไว้แบบนี้น่ะ
คาเมะสั่นหน้า ใจจริงอยากจะบอกว่า จะหนาวได้ไงเพราะยูอิจิกอดเอาไว้ซะแน่นแบบนี้น่ะ
ไปแช่น้ำร้อนกันเถอะ
ไม่ง่ะ
หรือว่าอยากทำอย่างอื่น? ชายหนุ่มพูดยิ้มๆ เลยโดนคนตัวเล็กหยิกให้
โอ๊ย...เจ็บนะ...ตัวเล็ก มือก็เล็ก ดูซิ นิ้วสั้น แต่หยิกเจ็บชะมัดเลย ยูอิจิจับมือขาวของคนในอ้อมแขนยกขึ้นชูตรงหน้า
จากนั้นก็กอบกุมไว้แนบหัวใจ
ฉันไม่เคยเป็นคนดี และอดทนได้ถึงขนาดนี้เลยนะ คาเมะน้อย เพราะนายละมังที่ทำให้ฉันเปลี่ยนเป็นคนละคนได้น่ะ
และคุณคงจะเป็นคนดีได้มากขึ้นกว่านี้ ถ้าตามหาเพื่อนของผมให้เจอ
ต้องเจอซิ
เจอที่ไหนล่ะ เขาไม่ได้มาที่นี่ คุณก็รู้ ลุงของจุนโนะไม่ยอมบอกอะไรเลย คาเมะทำเสียงเซ็งๆ
ร่างบางซุกเข้าหาไออุ่นเมื่อลมหนาวพัดวูบเข้ามา นำเอาใบเมเปิ้ลสีแดงเข้ามาด้วย
ยูอิจิคว้าเอาไว้เมื่อมันหล่นลงแทบเท้า
อ่ะให้... สอดใบไม้ไว้ในสาบเสื้อเหนือทรวงอกของคาเมะ และมันก็ร่วงลงไปตามผิวเนื้อข้างใน
ตกลงมาถึงหน้าท้องความเย็นของใบไม้ที่ไล้ผิวกายทำให้คาเมะสะท้าน เขาเบียดตัวเข้าหาอกแกร่งของชายหนุ่ม
และยิ่งสั่นมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อรู้สึกว่าผมที่มัดไว้ถูกมือดีดึงออก ที่รัดผมถูกเหวี่ยงไปกลางห้อง
ยูอิจิสยายผมของเขาให้ตกลงมาระแก้มแดงปลั่ง ปอยผมส่วนหนึ่งถูกพันกับนิ้วเรียวของชายหนุ่ม
และเมื่อเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคร้ามนั่น เขาก็รีบหลบตาวูบเมื่อปะทะกับความร้อนแรงของเจ้าของดวงตานั้น
คาเมะ... ยูอิจิก้มหน้าลงไป เห็นขนตาที่หลุบลงของคาเมะบดบังแววตาที่ชวนให้ค้นหา
เสี้ยวหน้าหวานละมุนเมื่อมีเส้นผมอ่อนสลวยระไล้ข้างแก้ม ทำให้ใบหน้าอ่อนโยนเหลือเกิน
คาเมะน้อย..... เขากระซิบเสียงพร่าพราย ค่อยๆ ก้มหน้าต่ำทีละน้อย เป้าหมายคือริมฝีปากอ่อนบางสีแดงระเรื่อชุ่มชื้นของหนุ่มน้อย.....แต่ทว่า
..ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งสองจะพบกัน ยูอิจิก็ต้องชะงักเมื่ออีกฝ่ายใช้ฝ่ามือข้างหนึ่งยันอกเขาเอาไว้
ส่วนอีกมือก็ดันคางของเขาขึ้น
เอ้อ....ไป...ไปแช่น้ำแร่กันดีกว่าฮะ.. คาเมะผลักไหล่ยูอิจิออกเบาๆ เมื่ออ้อมกอดถูกคลาย
ก็รีบมุดตัวหนียูอิจิทันที เขายืนสลัดยูกะตะไปมา ทำให้ใบไม้สีแดงร่วงจากตัวสู่พื้น
คาเมะหยิบมันไปไว้ข้างหมอน และหันมายิ้มให้ชายหนุ่ม
เมื่อกี้ชวนไปอาบน้ำแร่ไม่ใช่เหรอ?
โธ่ คาเมะ....ทำเฉไฉนะเรา...ไปก็ไป...เฮ้อ..... ยูอิจิยิ้มกริ่ม สอดแขนรอบเอวบาง
จุ๊บแก้มแดงระเรื่อไปหนึ่งที โทษฐานทำให้ลุ่มหลง
ไปกันเถอะ
ครับ... คาเมะยิ้มน้อยๆ แต่เสียงท้องร้องจ๊อกที่ดังขึ้นมาจากช่องท้องทำให้เด็กหนุ่มหัวเราะคิก
หิวซะแล้ว
หิวเหรอ หิวข้าวหรือว่าหิวยูอิจิ ยูอิจิก้มหน้าถาม ทำตาล้อเลียน
หิวข้าวซิ ...ส่วนคุณน่ะผมไม่หิวหรอก
คาเมะหัวเราะ การได้อยู่กับคนที่รักทำให้ความหมองเศร้าที่จุนโนะหายไปได้รับการบรรเทาขึ้น
เขามีอารมณ์ที่จะไปแช่บ่อน้ำพุร้อนกับเพื่อนๆ ของยูอิจิ และที่นั่นทุกคนอยู่กับครบยกเว้นจินคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ได้มาร่วมกลุ่มด้วย
...
..........................
และคนที่คาเมะนึกถึงเมื่อสักครู่กำลังเกาะอยู่หน้าเคาน์เตอร์ โดยมีเคนอิจิ ยืนอยู่อีกด้านหนึ่ง
ทำไมไม่ไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ ละครับ? คนแก่กว่าถาม จินยิ้มเรี่ยราดแล้วบอกว่า
เขาอยากมาคุยกับคุณลุงมากกว่า
คุยกับคนแก่ไม่สนุกหรอกคุณ
ผมอยากรู้เรื่องจุนโนะน่ะฮะ จินสารภาพ ทำให้คนแก่ปรายตามองแว่บหนึ่ง เขาวางงานตรงหน้า
ปิดแฟ้มเอกสารและยืดตัวขึ้น ความสูงนั้นทำให้จินต้องเงยหน้าขึ้นมองหน้า ริ้วรอยแห่งความสูงวัย
คะเนอายุได้ว่าน่าจะประมาณ 50 ปีกว่าเล็กน้อย แต่กระนั้นเค้าของความสง่างามก็ยังมีอยู่เต็มเปี่ยม
ใบหน้าเรียว จมูกโด่ง ดวงตาเรียวรีเป็นประกายนั้น ทำให้จินนึกไปถึงจุนโนะ ถ้าจุนโนะสูงวัยขึ้นก็คงไม่ผิดไปจากลุงของเขาสักเท่าไร
เสียงชายสูงวัยเอ่ยขึ้นมาว่า
อยากรู้เรื่องของเขาทำไมครับ เจ้านั่นน่ะ มันไม่ได้มาที่นี่หลายปีแล้ว เรื่องของมันตอนเด็กๆ
ผมก็จำได้ แต่ตอนโตขึ้นมาเนี่ย...ผมน่าจะถามเอากับพวกคุณมากกว่า เพราะคุณบอกว่าหลานชายผมอยู่กับคุณ
คุณก็น่าจะรู้เรื่องของเขามากกว่าผม มาถามคนแก่ไม่ได้เรื่องหรอกคุณ...
คือ..ผมไม่ได้ถามเรื่องเมื่อก่อน แต่ที่ผมจะถามนี่ก็ตอนหลังจากนี้ต่างหากล่ะครับ
คุณลุงพอจะบอกผมได้มั้ยครับว่า ถ้าคุณลุงเป็นจุนโนะคุณลุงจะไปที่ไหนต่อ นอกจากที่นี่?
เอ.......คุณอะกานิชิ จิน.....คุณนี่เซ้าซี้ไม่เลิกนะ เคนอิจิชักฉุน เขาเดินอ้อมเคาน์เตอร์มายืนตรงหน้าจิน
มองจินด้วยสายตาประเมินในท่าที
เจ้าหนุ่มคนนี้ไม่เลิกซักถามเรื่องของหลานชาย นี่คงมีเรื่องอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นแน่ๆ
ผมขอถามคุณมั่งได้มั้ยว่า เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ระหว่างคุณกับหลานชายผม?
จินอ้ำอึ้ง คราวนี้เคนอิจิทำหน้าตาอยากรู้ขึ้นมาบ้าง ...ทำให้จินคิดว่า เห็นทีคนแก่คนนี้คงจะไม่รู้เรื่องของจุนโนะแน่ๆ
และถ้าเขาเล่าความจริงไป เคนอิจิอาจจะโกรธจัดจนถึงไล่พวกเขาออกจากเรียวคังก็ได้
ทางที่ดีน่าจะสงบปากสงบคำไว้ก่อน
ว่าไงคุณ มีเรื่องอะไรกัน? เคนอิจิเร่งเร้า จินยกมือขึ้นโบกไปมา
เอ้อ...ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่ทะเลาะกันแล้วจุนโนะก็งอนผม แล้วหนีมา
งอน??? เสียงถามดังเสียจนจินสะดุ้ง
ทำไมหลานชายผมต้องงอนด้วย นั่นมันอาการของเพื่อนกันเรอะ?
เปล่า...เปล่า ครับ คือจุนโนะเขาโกรธผมน่ะฮะ จินรีบแก้ตัว ทำให้ผู้สูงวัยกว่า
ค่อยคลายสีหน้าเครียดลงได้ เขาเดินผ่านจินไปที่ประตูทางเข้า และมองผ่านม่านไอน้ำออกไปด้านนอก
อากาศเริ่มขมุกขมัวลงทุกที เมื่อหันกลับมาก็พบว่าจินมองตามเขาแทบทุกระยะ
จุนโนะไม่ได้มาที่นี่หรอก ไม่ได้มาเลย...แต่ถ้ามาแล้ว ผมจะบอกคุณก็แล้วกัน เจ้าหมอนั่นน่ะ
มันไม่ค่อยบอกอะไรหรอกเวลามีเรื่องเดือดร้อนน่ะ เท่าที่เคยติดต่อมาก็บอกแต่เพียงว่า
เขากับแม่สบายดีก็เท่านั้นเอง...
อืออ.....หรือฮะ......
ไอ้เรื่องไม่สบายใจน่ะ จุนโนะไม่เคยปริปากบอกลุงของมันหรอก จะเกิดเรื่องไม่ดียังไง
ฉันก็ไม่รับรู้ รู้แต่เมื่อเขาบอกว่าอยู่โตเกียวสบายดี ฉันเองก็พลอยสบายใจไปด้วย
แต่ถ้าเขากลับมา ผมจะบอกคุณเป็นคนแรกเลยล่ะกัน ผมว่าเชิญคุณไปร่วมสนุกกับเพื่อนๆ
เถอะ มาคาดคั้นเอากับคนแก่น่ะ ไม่ได้เรื่องหรอกนะ
ครับคุณลุง จินพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยจนเคนอิจิต้องมองหน้าเพื่อนของหลานชายอย่างพินิจพิเคราะห์
เจ้าหนุ่มคนนี้มาแปลกกว่าใคร สงสัยจะคบกับจุนโนะในลักษณะไหนกันแน่นะ
มีเสียงร้องโหวกเหวกอยู่หน้าเรียวคัง เคนอิจิชะเง้อมอง จินมองตามบ้างเผื่อจะเป็นเสียงของจุนโนะ
แต่เมื่อปรากฏร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนเก้ๆ กังๆ ในมือถือถังไม้บรรจุของอยู่
เขาก็ถอนหายใจ เคนอิจิหันมาก้มศีรษะให้จิน
ขอตัวก่อนนะครับ พ่อค้าอาหารสดมาส่งของแล้ว อย่าลืมนะครับ หกโมงครึ่งเวลาทานอาหารเย็น
ตอนกลางคืนจะเสิร์ฟน้ำชาที่หน้าห้องนะครับ ถ้าอยากดื่มก็เปิดประตูออกมาดื่มได้เลย
เคนอิจิพูดเสร็จแล้วก็ผละจากจินไปหาหนุ่มคนที่มาใหม่นั้น ทำให้จินไม่อาจทำอะไรได้นอกจากเดินไปที่ห้องแช่น้ำพุร้อนกับเพื่อนๆ
*********************************
อาหารค่ำวันนั้นผ่านไปด้วยความเงียบ มีเหล้าสาเกเสิร์ฟพร้อมกับอาหารแบบชาบุ ชาบุ จัดไว้เป็นเซ็ตๆ อาหารสดคือปลาที่จับได้จากแม่น้ำโออิ ที่ทอดความยาวไปตามเส้นทางรถไฟ ปลาที่นี่จึงสดและหวานมาก เมื่อรวมกับผักและเนื้อหมูพื้นเมืองจึงทำให้ทั้งหมดเจริญอาหารเป็นพิเศษ ยกเว้นก็แต่จินคนเดียวที่มัวแต่นั่งคีบปลาค้างไว้ ไม่มีแก่ใจจะยกขึ้นมากิน
เมื่อเสร็จจากอาหารค่ำแล้ว โคยาม่าชวนจินให้ไปดื่มเหล้าสาเกต่อที่ห้องของเขา แต่จินปฏิเสธ
เหลือก็แต่ยามะพีที่เต็มใจไปนั่งก๊งกับพวกโคยาม่าด้วย
เอาไพ่ไปด้วย คืนนี้ฉันเป็นเจ้ามือเอง คราวนี้อุเอดะเสนอตัว เรื่องเล่นไพ่นี่ถนัดนัก
ดังนั้นหลังอาหารก็อพยพไปนั่งดื่มและเล่นไพ่กันที่ห้องของโคยาม่า จะมีก็แต่จิน
ยูอิจิและคาเมะเท่านั้นที่ขอตัวไม่ไปดื่มด้วย...
***************************
ยิ่งดึกลมยิ่งแรง ยูอิจิปิดไฟในห้องพักทุกดวง แต่ก็พอมองเห็นคาเมะนอนหลับอยู่ใต้โปงเป็นเงาตะคุ่มๆ
เขาสอดตัวเข้าไปในโปงข้างๆ พักด้วยกันคราวนี้ คาเมะคงลืมดึงฟูกให้ห่างจากกัน หรือว่าหนุ่มน้อยคนนี้คงจะเต็มใจที่จะให้เขานอนด้วยกันแน่นะ
คาเมะ...คาเมะ... ยูอิจิเรียกชื่อเบาๆ จากกรอบของโครงร่างที่เห็นได้ในเงามืดสลัวนั้น
คาเมะขยับตัวเล็กน้อย แล้วพลิกร่างนอนหงาย
คุณยูอิจิฮะ.....จุนโนะน่ะไม่ได้มาที่นี่จริงๆ ซินะฮะ... เสียงร่างบางถามมา ยูอิจิตอบรับในลำคอ
ร่างบางจึงขยับเข้ามาใกล้อีกนิด
แล้วเขาไปไหนล่ะครับ?
ไม่รู้ซินะ... คงไม่อยากให้จินตามพบล่ะมัง อาจจะจับจุดถูกว่ายังไงเสีย จินต้องมาตามหาที่นี่อยู่แล้ว
ก็เลยเปลี่ยนใจไม่ยอมมา
ยูอิจิเห็นคนนอนข้างกายเผยอกายขึ้นเล็กน้อย คาเมะนอนเท้าศอกมองเขาอยู่เช่นกัน
ถ้าเป็นอย่างนั้นก็หมายความว่าจุนโนะคงไม่อยากพบกับจินอีกแล้วใช่มั้ย? คาเมะว่า
และบอกอย่างน้อยใจว่า แม้แต่ตัวเขาเองจุนโนะก็ไม่ยอมโทร. มาหาเลย ไม่แม้แต่จะปรึกษา
ทำเหมือนเขาไม่ใช่เพื่อนสนิท
อีกหน่อยก็คงจะโทร. มาเองง่ะแหล่ะ เอ....คาเมะ ฉันว่าเราจุดตะเกียงคุยกันดีมั้ย?
ยูอิจิส่งเสียงถามในความมืด เสียงคาเมะขยับตัวสวบสาบ จากนั้นร่างเล็กก็ล้มลงไปนอนอย่างเดิม
นอนก็ได้ครับ แต่..ผมยังไม่ง่วงเลย
งั้นไปเล่นไพ่กับพวกนั้นมั้ยล่ะ ยูอิจิชวน
ไม่เอาครับ
งั้นทำอย่างอื่น?
ทำอะไรง่ะ?
ก็อย่างนี้ไง...... เสียงพูดขาดหายไป เมื่อยูอิจิก้มหน้าลงมาหา ริมฝีปากสัมผัสแผ่วเบากับกลีบปากที่เผยอรอไว้อยู่แล้ว
อืมมม....ดีมั้ย? ถามเสียงพร่า เมื่อไม่มีคำตอบจากร่างเล็ก เขาก็วาดวงแขนไปรอบตัวคาเมะ
และซุกไซ้ใบหน้ากับซอกคอขาวนวล ใช้จมูกแหวกชุดยูกะตะออกจนริมฝีปากสัมผัสกับนวลเนื้อขาวและหอมกรุ่น
กดจูบลงไปหนักหน่วงจนคนใต้ร่างสั่นสะท้าน อดเผยอกายให้อกอุ่นของตัวเองแนบชิดกับปากหนาของยูอิจิไม่ได้....
อ๊ะ.... คาเมะครางออกมาเมื่อรู้สึกว่ามือใหญ่กำลังคืบคลานเข้าไปลูบโลมแผ่นอกของเขา
หยุดนิ่งที่เม็ดจ้อยของยอดอกอันน้อยนิด สะดุ้งกายสั่นไหวเมื่อลิ้นสากระคายของยูอิจิดูดกลืนมันอย่างแรง
อือ.อ.....อ....ยู....ยูอิจิ.....อ่ะะะ......
ได้มั้ย คาเมะ? ยูอิจิกระซิบเสียงพร่าพราย เขาวกมาจุมพิตที่กลีบปากบางเบา และจูบไปทั่วดวงหน้านุ่มเนียน
อืมมมม.....ไม่ได้....ไม่...ไม่เอาดีกว่า คาเมะส่ายหน้าหนี เมื่อกลีบปากของตัวเองถูกรุกรานอีกครั้ง
จะเอานี่นา...อยากได้คาเมะน้อยใจจะขาดแล้วนะ ถ้าจะให้ทำอะไรฉันยอมทำทุกอย่างเลย
คาเมะนิ่งเงียบ เขาเองก็ขนลุกซู่ซ่าไม่ต่างไปจากผู้ชายคนนี้หรอกนะ แต่ก็ยังกลัวๆ
กล้าๆ แต่เจ้าความรู้สึกที่ถูกปลุกขึ้นมานี่ซิ มันทำให้เขาต้องยกแขนขึ้นคล้องคอของยูอิจิเอาไว้
ยอมทุกอย่างหรือไง? คาเมะต่อรอง
ใช่..นะ... คาเมะ...นะ...
ถ้าผมยอมแล้วคุณจะช่วยจินหาจุนโนะให้เจอต่อไปมั้ยล่ะ ถ้ายอมผมก็จะยอม บอกไว้อย่างนั้น
ทั้งๆ ที่ความรู้สึกแบบนั้นน่ะมันก่อตัวมาแล้วตั้งครึ่งตั้งค่อน ถ้ายูอิจิบุ่มบ่ามเอาแต่ใจ
เขาเองก็ไม่อาจหยุดการกระทำนั้นได้หรอก
ยอมซิ...ยอมทุกอย่าง..... ยูอิจิตอบรับงึมงำ สอดนิ้วสางผมยาวสยายของคนใต้ร่างไว้
เขายิ้มและประกบปากลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อกวนอารมณ์ลึกล้ำของคาเมะให้ลอยขึ้น ให้ร่วมหฤหรรษ์ไปกับเขาด้วย
คุณยูอิจิ.... คาเมะอุทานออกมาเมื่อยูกะตะถูกถอดออกวางไว้ข้างฟูก เรือนกายเปล่าเปลือยเย็นเฉียบขึ้นมาทันที
แต่แล้วเขาก็ต้องสะดุ้งเมื่อยูอิจิแนบเนื้อเปลือยเปล่าเข้ามาแทนที่ ตั้งแต่ปลายผมจรดปลายเท้าถูกทำให้อบอุ่นจากคนร่างใหญ่กว่า
มือน้อยๆ ได้รับการกอบกุมกระชับแน่นจากมือใหญ่ และยูอิจิก็วางมือของคาเมะบนเนื้อตัวของร่างเล็กเอง
สอนให้มันลูบไล้ร่างกายเปล่าเปลือยและบอบบางนั้น
อ๊ะ....อาาาา.... คาเมะหน้าร้อนผ่าวเมื่อมือของตัวเองที่ถูกยูอิจิซ้อนอยู่ด้านบนกำลังไล้เล่นกับส่วนกลางของลำตัว
ใบหน้าหวานแหงนเงยขึ้นจากหมอน กัดริมฝีปากเพื่อระงับความเสียวซ่านนั้น แต่ก็ไม่อาจห้ามความรู้สึกชนิดนั้นได้
เขาได้ยินเสียงตัวเองคราง และถูกปิดเสียงนั้นด้วยริมฝีปากของคนด้านบน
อึก.......ก......... ลิ้นอุ่นจัดถูกสอดเข้ามา เกี่ยวกระหวัดรัดรึงจนแทบหายใจไม่ออก
มือที่ถูกชักนำสักครู่เลื่อนออกจากมือของยูอิจิ เขายกมันขึ้นโอบรัดลำคอของชายหนุ่ม
ในขณะที่มือของยูอิจิทำหน้าที่ลูบไล้กลางลำตัวของเขาแทน
อาาา....า..า...
เป็นของฉันนะคาเมะ... ยูอิจิถามเสียงหอบ
ร่างบางพยักหน้าในความมืด เขาเองก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ถ้ายูอิจิไม่ทำอะไรสักอย่าง
เขาคงขาดใจตายในนาทีนี้แน่ๆ เรียวขาเพรียวถูกยกขึ้นสัมผัสกับไหล่หนา คาเมะดวงตาเบิกกว้าง
ริมฝีปากสั่นระริก .....ต้องทำอะไรแบบนี้ด้วยหรือนี่
ยูอิจิจับขาคาเมะไว้มั่น กดจูบลึกซึ้งประทับกับกลีบปากที่เผยอน้อยๆ นั่น พึมพำปลอบโยนแล้วประทับกายท่อนล่างเข้าหา
อ๊ะ......จ....เจ็บ...เจ็บฮะ....
คาเมะผวาเฮือก กอดลำตัวของยูอิจิแน่น ลืมตาโพลงในความมืด เขาเห็นเงาของยูอิจิกำลังเคลื่อนไหวเหนือร่างบางของตัวเอง
ความรู้สึกเจ็บปวดเมื่อสักครู่กำลังเลือนหาย ก่อเกิดความซาบซ่าเข้ามาแทนที่ เขาหลับตาแน่น
ฝังปากและฟันกับไหล่ของชายหนุ่มเมื่อความรุนแรงในอารมณ์ชักพาให้ลอยละล่องผ่านปุยเมฆขาว
ผ่านดวงดาวนับล้านที่กะพริบแสงอยู่ลิบๆ ในห้วงเสน่หา คาเมะก็แทบจะกลั้นเสียงครางเอาไว้ไม่อยู่
ถ้ายูอิจิไม่จูบปิดปากเขาล่ะก็ คงจะมีใครสักคนในห้องข้างเคียงได้ยินเสียงครางเพราะความหฤหรรษ์ของเขาแน่ๆ
อืมมม......อื้อ.....
ทั้งสองเกร็งกระตุกและยูอิจิทรุดฮวบกับร่างบาง ลำตัวชื้นเหงื่อเหนอะหนะด้วยกันทั้งสองฝ่าย
ชายหนุ่มลืมตาขึ้น เนื้อตัวของคาเมะยังสั่นเทา มือน้อยๆ ยังคงขยุ้มหลังไหล่ของเขาอยู่
คาเมะ..... ยูอิจิขยับกาย เขาเอื้อมมือจุดตะเกียงสำรองที่วางอยู่ไม่ไกลจากที่นอนเท่าไรนัก
แสงวอมแวมของมันส่องให้เห็นร่างเปลือยของหนุ่มน้อยนอนระทดระทวย หอบหายใจระรวย ใบหน้าที่มีเหงื่อเกาะพราวของคาเมะดูงดงามในยามนี้
แต่ไม่ว่าจะในยามไหน มันก็งดงามสำหรับยูอิจิอยู่ดี แต่ทว่าหลังจากที่ผ่านการร่วมรักอันหวานชื่นมา
ก็ทำให้ร่างงามดูจะงดงามขึ้นอีกหลายเท่า
ยูอิจิล้มตัวลงนอนข้างๆ กอดคาเมะเอาไว้ในอ้อมแขน หนุ่มน้อยซุกหน้าซบกับบ่าของเขา
ซ่อนหน้าแดงระเรื่อของตัวเองไว้ ไม่ยอมมองหน้าคนที่ได้ตัวเขาไปครอง
ฉันทำนายเจ็บหรือเปล่าคาเมะ? ยูอิจิถาม เขากดจูบที่ข้างขมับชื้นเหงื่อนั่น
เจ็บซิฮะ...แต่ตอนนี้ไม่แล้ว...
ขอโทษนะ คราวต่อไปจะไม่เจ็บอีกแล้ว
จริงนะ คาเมะแหงนหน้าขึ้นมอง เห็นแต่ปลายคางของชายหนุ่ม เขาไล้มือลูบไปที่คางมนนั้นแผ่วเบา
จะไม่เจ็บจริงๆ นะฮะ ผมกลัว...
ไม่ต้องกลัวนะ คาเมะน้อย...
ไม่กลัวเรื่องนั้นหรอกนะ แต่กลัวว่าคุณจะผิดสัญญา ไม่ยอมช่วยจินตามหาจุนโนะน่ะซิ
คาเมะผงกกายขึ้น ชี้หน้าคาดโทษเอาไว้ ทำให้ยูอิจิจับนิ้วน้อยๆ นั้นเอาไว้
สัญญาก็ต้องทำตามสัญญาซิ
ฮะ........ว่าแต่ตอนนี้ จะเป็นไรมั้ยถ้าเราจะนอนกันได้แล้วน่ะ คาเมะปิดปากหาว
เขากดกลีบปากบางกับไหล่ของชายหนุ่ม เมื่อเนื้อตัวล่อนจ้อนเช่นนี้ ก็เริ่มหนาว ยูอิจิห่มผ้าให้
จับคาเมะมานอนฟูกเดียวกันซะ จะได้หายหนาว...
หนาวมั้ย?
อืมมม...หนาวฮะ คาเมะพึมพำ นัยน์ตาหลับพริ้ม เบียดตัวเข้าหาไออุ่น เล่นเอายูอิจิใจสั่นขึ้นอีกมาอีกแล้ว
เขาผงกกายขึ้น แล้วทาบทับร่างบอบบางในอ้อมแขน ทำให้คาเมะหายหนาวอีกครั้ง........
***************************
กลางดึกของคืนนั้น ทางุจิ เคนอิจิ ตื่นขึ้นเพราะมีเสียงคนร้องเรียกอยู่หน้าเรียวคัง
ห้องของเขาอยู่ทางด้านหน้าสุดเพราะต้องคอยตื่นขึ้นมารับแขกในยามวิกาลอยู่บ่อยครั้ง
และครั้งนี้หูไม่ได้ฝาดหรอกนะ เสียงที่ร้องเรียกอยู่ในยามดึกนี้...มันเรียกชื่อของเขาชัดเจน
คุณลุงฮะ...เปิดประตูหน่อย...ลุงเคน... ชายสูงวัยรีบเดินมาเปิดประตู เสียงเรียกชื่อของเขาแบบนี้
มีอยู่คนเดียวเท่านั้น
......ลุงเคน....
จุนโนะใช่มั้ยหลาน.... เขาร้องถามออกไป พร้อมกับเปิดประตูออกกว้าง ลมหนาวกรูเกรียวเข้ามาพร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดโอเวอร์โค้ทรีบก้าวเข้ามาด้านใน
จุนโนะสุเกะ!! เคนอิจิร้องออกมา อ้าแขนออกรับร่างสูงที่ผวากอดเขาไว้แน่น
ลุงเคนฮะ...
จุนโนะ........
****************************
to be con