TEAR of LOVE

Vol 24

***************************

ร่างของยามะพีลอยละลิ่วขึ้นมาจากพื้นด้วยน้ำมือจากแรงกระชากของอะกานิชิ จิน ปกคอเสื้อถูกขยุ้มซ้ำรอยเดิมที่จุนโนะเคยทำเอาไว้ แต่คราวนี้ยามะพีต้องร้องเสียงลั่นเพราะจินเขย่าเขาจนหัวสั่นหัวคลอน
“โอ๊ย...เบาๆ เด่ะ...”
“แก...ไอ้พี...เสือกมาก่อเรื่องอะไรอีกแล้ว นายทำจุนโนะร้องไห้ยังมีหน้ามาซิ่งหนีอีกหรือไงหา??”
“เปล่าน้า...ฉันไม่ได้ทำนะ”
“ไม่ได้ทำแล้วจุนโนะร้องไห้ทำไม...?” จินถาม แต่เมื่อเขามองร่างสั่นสะท้านของจุนโนะที่เอาแต่นั่งซุกตัวอยู่หน้าเคาน์เตอร์นั้น เขาก็ต้องตกใจเมื่อจู่ๆ จุนโนะก็เงยหน้าขึ้นสบตา...ดวงตาที่ยังมีหยาดน้ำตาคลอหน่วยนั้น แข็งกร้าว และเป็นประกายวับ ดูน่ากลัวและมันมองเขาราวกับมองคนแปลกหน้า
“จุนโนะ..ะ....ะ..เกิดอะไรขึ้น?” จินครางเสียงแหบแห้ง มือที่ขยุ้มคอเสื้อยามะพีตกผลอยอยู่ข้างลำตัว ทำให้ยามะพีค่อยๆ ขยับตัวถอยห่างไปสองสามก้าว
“อะไรกันวะเนี่ย...” ตัวต้นเรื่องบ่นอุบอิบ ดัดคอตัวเองไปมา แต่ดูเหมือนจินจะหมดความสนใจในตัวของเขาแล้ว...เพราะจินกำลังหันไปสนใจกับร่างบางที่นั่งงอตัวราวกับสัตว์ที่ถูกทำร้าย
“เป็นอะไรนะ จุนโนะ เกิดอะไรขึ้นกับนาย...?” จินกำลังถาม แต่จู่ๆ จุนโนะก็โพล่งออกมาก่อน
“บอกผม...บอกความจริงมา อะกานิชิ จิน ว่าคุณเป็นคนข่มขืนผมในคืนนั้น.....คนคนนั้นคือคุณใช่มั้ย?” เสียงถามนั้นเค้นลอดไรฟันออกมา ริมฝีปากบางขบกันจนห้อเลือด จินนิ่งขึง รู้สึกเสียวสันหลังวาบ

......หมายความว่า...ความลับของเขา มันจะไม่ใช่ความลับที่มีต่อจุนโนะแล้วใช่มั้ย...

“จุนโนะรู้...รู้....”
“บอกผมมา....ว่า...ไม่ใช่...ไม่จริงใช่มั้ย...ต้องไม่ใช่คุณแน่ๆ ฮึก...อะกานิชิ จิน...บอกผม” เสียงร้องขอ ระคนกับเสียงสะอื้น
จินชะงักงันไป เขาเสยผมที่ลงมาปรกหน้าผาก ถอนหายใจอึดอัดเหลือทน ร่างสูงที่ยืนอยู่เบื้องหน้าจุนโนะนั้นแทบจะไหวเอนเมื่อชายกางเกงถูกมือของคนรักกำไว้แน่น เมื่อชายหนุ่มก้มหน้ามอง เขาก็เห็นเด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเขา นัยน์ตาแดงก่ำ จมูกแดง และกลีบปากที่เผยออ้านั้นสั่นระริก

จินหลับตาลงช้าๆ ....อะไรจะเกิดก็คงต้องเกิด เขาตั้งใจจะบอกเรื่องนี้ให้จุนโนะรู้อยู่แล้วเมื่อจุนโนะสอบเข้ามหา’ลัยได้ แต่ไม่น่าเป็นตอนนี้....ไม่ใช่ในยามนี้ ...แต่ทว่าในสถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่อาจทำอะไรได้นอกจากพยักหน้าช้าๆ ถ้อยคำสารภาพค่อยๆ ผ่านลอดริมฝีปากออกมา
“ใช่...คนคนนั้นเป็นฉันเอง...ฉันเป็นคนข่มขืนนาย..จุนโนะ...แต่.......”
“ฮึก....มะ...ไม่....” จุนโนะครางออกมาอย่างคนสิ้นหวัง ดวงตาเบิกกว้าง มือที่กำชายกางเกงของจินไว้นั้นค่อยๆ คลายออกและร่วงลงสู่พื้น
หัวใจของจินเต้นถี่ ความเจ็บช้ำปวดหนึบเกิดขึ้นที่กลางใจ เมื่อเขาเห็นจุนโนะมองเขาด้วยสายตาที่เจ็บช้ำ ระคนโกรธเคือง แต่อะไรก็ไม่ร้ายเท่าริมฝีปากบางที่ขบกันจนเลือดสดๆ ไหลออกมาจากกลีบปากที่สั่นระริกนั่น
“ไม่นะ อย่ากัดซิ โธ่...” จินผวาเข้ามาหาร่างบาง พยายามจะจับปลายคางของเด็กหนุ่ม แต่แล้วร่างของเขาก็ถูกผลักจนล้ม จุนโนะสุเกะลุกพรวดพราดขึ้นยืน สองมือกำหมัดแน่น ดวงตาฉ่ำน้ำเริ่มมีน้ำตาไหลรินออกมาอีกครั้ง
“คนเลว!! คุณน่ะมันเลว ชั่วชาติ!! คุณทำแบบนี้กับผมได้ยังไง? ข่มขืนผมแล้วยังมาทำหน้าซื่อ ตีสองหน้าหลอกลวงซ้ำแล้วซ้ำเล่า...คุณนี่มันเลวชาติจริงๆ อะกานิชิ จิน!!” จุนโนะเอ็ดตะโรเสียงลั่น เขาใช้หลังมือเช็ดเลือดที่ปากออก แต่มันก็เลอะเทอะเมื่อสีแดงระเรื่อนั่นไหลมารวมกับน้ำตาที่ไหลออกมา
“คุณ...ข่มขืนผม...นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ทำไม...ทำไมถึงต้องเป็นคุณด้วย...ทำไม???”
“ฉัน.....ไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้น.... แต่....” จินครางออกมาอย่างยากลำบาก แต่กระนั้นก็ยังไม่วายสงสัยว่า จุนโนะรู้ได้อย่างไร เขาหันไปมองยามะพี ก็เห็นรายนั้นก้มหน้างุด
“ใครบอกเรื่องนี้ให้นายรู้?” เขาถาม
จุนโนะตวัดสายตามาทางยามะพีและสะบัดหน้าไปทางอื่น ....
“ไอ้พี...แกเป็นคนบอกงั้นหรือ?” จินหันขวับมาเล่นงานคนที่ยืนตัวเกร็งอยู่นอกวง ยามะพีสะดุ้งโหยงแล้วก็รีบก้มหน้างุด หลบสายตาที่แผดเผาของคนถาม
“ก็...ใครจะไปรู้ล่ะ ว่าจะออกมาในรูปนี้...ฉันก็แค่เล่าให้จุนโนะฟัง ไม่คิดว่าคนคนนั้นจะเป็นจุนโนะนี่หว่า...”
จินอยากจะกระแทกหน้าสวยของยามะพีให้ยับคามือจริงๆ แก้มตุ่ยและปากยื่นๆ นั่นทำให้จินฉุนกึก ทำไมเจ้าหมอนี่ถึงได้ก่อเรื่องวุ่นวายได้ทุกครั้งที่เจอซิน่า แต่กระนั้นจินไม่วายสับสน สาบานได้ว่าคนที่เขาเล่าเรื่องนี้ให้ฟังคือซาโตชิคนเดียวเท่านั้น แล้วยามะพีรู้ได้อย่างไรกัน
“...แล้วแกรู้ได้ไง?”
“ก็แกเล่าให้ฉันฟัง ตอนแกเมาที่ผับง่ะ...เล่าออกมาเองแท้ๆ จำไม่ได้หรือไง?”
“บ้า...ฉันเองหรอกหรือ..บ้าที่สุดเลย...” จินส่ายหน้า แต่ในใจสับสนเหลือเกิน ในผับวันนั้น เขาเมาล่ะใช่ แต่จะพูดอะไรออกไปบ้าง เขาก็ไม่อาจรู้ได้ สีหน้าของยามะพียามนี้ก็อึดอัดไม่แพ้เขา นั่นย่อมหมายความว่าตัวต้นเรื่องคนนี้คงจะพูดความจริงทุกอย่าง

....นี่เขาเมาจนไม่รู้เรื่อง ระบายความลับให้กับยามะพีฟังหรือนี่...

“ฉันขอโทษนะจิน จุนโนะ...ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนายสองคน แต่ท่าทางมันจะเป็นความลับใช่มั้ยล่ะ เฮ้อ...ฉันขอโทษ...” ยามะพีก้มหัวให้อีกครั้ง แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจ เพราะจุนโนะกระชากผ้ากันเปื้อนทิ้ง แล้วเดินฉับๆ กระแทกไหล่จินออกไปจากห้องครัวแล้ว
“จุนโนะ...เดี๋ยว...” จินถลาตาม เมื่ออีกฝ่ายกำลังจะกระชากประตูห้องนอนปิด เขาก็กระโจนเข้าไปด้วย
“เดี๋ยว ฟังก่อน..”
“ไม่!! ปล่อยนะ!” เสียงดังก้องไปทั่วห้อง จุนโนะสะบัดแขนจะให้หลุดจากมือของจิน แต่จินกลับกอดเขาเอาไว้แน่น
“ฟังซิ นายต้องฟัง...เรื่องนั้นน่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันห้ามใจไม่ได้...”
“ฮึ! ห้ามใจไม่ได้หรือว่าคุณมันเป็นคนเลวกันแน่!! แล้วที่บอกว่ารักน่ะ คงจะโกหกล่ะซิ เอาตัวผมมาอยู่ด้วย หวังจะให้มาบำเรอความสุขหรือไง เพราะคิดอยู่ตลอดเวลาใช่มั้ยว่า ไหนๆ ก็ได้ตัวผมแล้ว ผมคงจะง่ายเพราะไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว!!”
“จุนโนะ...ฉันรักนายนะ ไม่ใช่เพราะอย่างนั้น หรืออย่างไหน ฉันอยู่กับนายเพราะรักจริงๆ ไม่ใช่หวังได้ตัวนายมาบำเรอความสุขหรืออะไรทั้งนั้น!”
“แต่คุณข่มขืนผม คุณไม่ใช่คนดี ไม่ผิดอะไรกับพวกเพื่อนของคุณ หลอกให้ผมคิดว่าเป็นคนดี ไอ้คนตีสองหน้า ทำตัวเป็นนักบุญแต่แท้จริง คุณน่ะมันบาปชัดๆ ผมไม่ขอยุ่งเกี่ยวอะไรกับคุณอีกแล้ว พอกันที หลอกกันมาพอแล้ว นับแต่นี้ต่อไปผมจะไม่ขอมองหน้าคุณอีก เราเลิกกันแค่นี้ อะกานิชิ จิน!” น้ำตาของจุนโนะหยุดไหลแล้ว และคงจะไม่มีให้จินเห็นอีกต่อไป ใบหน้าของเด็กหนุ่มยามนี้ นอกจากจะแดงก่ำเพราะความเสียใจ ความอับอาย และความโกรธแล้ว มันยังมีแววตาของคนแปลกหน้ามองจินให้เกิดความรู้สึกอันน่าตกใจอีกด้วย
“จุนโนะ....ะ...เราสองคน..รักกันไม่ใช่หรือ...ทั้งๆ ที่รักกันออกขนาดนี้ ทำไมนายไม่คิดล่ะว่า คนที่ฉันทำในวันนั้นก็คือนาย และคนที่ทำร้ายนายก็คือคนที่นายรักอยู่ในเวลานี้ ฉันกับคนๆ นั้นคือคนๆ เดียวกัน ...ฉันคือคนที่นายรักอย่างไรล่ะ จุนโนะ ทำไมนายไม่ลืมเหตุการณ์วันนั้น ทำไมนายถึงไม่.........” จินพูดได้เพียงเท่านั้น เขาก็ต้องหยุดคำพูดเมื่อจุนโนะสะบัดหลุดจากการกอดของเขาโดยแรง ร่างนั้นก้าวถอยหลังเขาหนึ่งก้าว

....เพี้ยะ......

จุนโนะตบจินอย่างแรงจนเลือดซึมออกมาจากมุมปาก แก้มข้างที่ถูกตบก็แดงขึ้นมาเห็นๆ
“คนที่มันข่มขืนใครต่อใครได้ โดยไม่ดูว่าเขามีสภาพอย่างไร มันก็คือคนเลววันยังค่ำ คนอย่างคุณน่ะมันน่าจะตกนรกหมกไหม้ไปเสียเลย คุณยังมีหน้ามาคบกับผมอีก... ทำไมคุณถึงไม่ทำตัวให้เงียบหายไป ยังมีหน้าจะมาแวะเวียน มายุ่งกับคนที่คุณข่มขืน ทำไมถึงมาเสนอตัวขอคบกับผม เพราะคุณต้องการตัวผม ต้องการเซ็กซ์จากผมอย่างนั้นใช่มั้ย?”
“ไม่จริงเลย...ฉันไม่ได้ต้องการเซ็กซ์จากนาย...ที่ฉันขอคบกับนาย ก็เพราะต้องการจะรับผิดชอบและรัก...ฉันรักนาย รักจริงๆ”
“เชอะ...จะหลอกให้ผมเชื่องั้นซิ อย่าพูดดีกว่า คำพูดของคนเลวน่ะ ยังไงก็ไม่ต้องขุดคำแก้ตัวออกมาหรอก!” จุนโนะสะบัดหน้าหนี เขาเดินหนีจากจิน หมุนลูกบิดประตู แต่เมื่อจินผวาตามมา เขาก็ยกมือขึ้นกันไว้
“ผมไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ไม่อยากจะฟังคำโกหกอะไรของคุณอีก...คนเลว หลอกผมทำไม? หลอกทำไมกัน? หลอกว่ารักแต่ความจริง คุณก็หวังจะเอาผมมานอนด้วย ได้ตัวผมในคืนนั้นก็คงคิดว่าผมง่ายล่ะซิ...คุณนี่มันชั่วจริงๆ” จุนโนะกระชากประตูเปิดออก ห้องด้านนอกเงียบกริบ ไม่มีร่างของยามะพีอยู่ที่ไหนๆ ในห้อง นั่นแสดงว่ายามะพีอาศัยช่วงชุลมุนหนีไปเสียแล้ว แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่จุนโนะจะสนใจ เขาไม่สนใจกับยามะพีเลยด้วยซ้ำ เด็กหนุ่มวิ่งออกมานอกห้อง...เขาได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงร้องเรียกของจินไล่หลังมา แต่เมื่อมีคนเปิดลิฟต์เตรียมกดปิด เขาก็ยกมือกันไว้ แทรกตัวเข้าไปอยู่ในลิฟต์ได้ โดยที่เห็นแต่จินวิ่งตามมาแต่ไม่ทัน

ในขณะที่ลิฟต์ลงลิ่วๆ คนในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ มองจุนโนะด้วยสายตาสงสัยว่าเพราะเหตุใด เด็กหนุ่มคนนี้จึงวิ่งเหมือนหนีใครมา และหน้าตาที่มีคราบน้ำตานั้นอีกล่ะ ....จุนโนะพลิกหันหลังให้ เขาหันหน้าเข้าผนังลิฟต์เพื่อหลบสายตาอยากรู้อยากเห็นของคนในลิฟต์ เมื่อลงมาสู่เบื้องล่าง ร่างบางก็เดินแกมวิ่งออกจากตึกอันแสนหรูนี้โดยไม่หันกลับมามองเลยว่า ใกล้เคียงกันนั้น จินก็รีบลงลิฟต์อีกตัวตามมาเช่นกัน
ชายหนุ่มหยุดมองซ้ายมองขวาหน้าคอนโดฯ ไม่ปรากฏร่างของจุนโนะเสียแล้ว ....สายฝนยังไม่ขาดเม็ดดีนัก มันยังคงตกพรำๆ อยู่เช่นนั้น...
“จุนโนะ นายจะไปไหนนะ...จุนโนะ..ะ....ะ..” จินคราง เขาลองเดินดูบริเวณสองข้างทาง ในร้านกาแฟที่เคยเห็นจุนโนะดื่มกาแฟกับยูอิจิ แต่ก็ไม่มี ตามร้านหนังสือที่จุนโนะเคยใช้เวลาว่างอยู่ที่นั่นก็ไม่เห็น แล้วจุนโนะไปไหนกันนะ....

*******************************

“ออกมาได้แล้ว จุนโนะสุเกะ เขาไปแล้ว” เจ้าของร้านขายหนังสือวัยกลางคนกระซิบบอกร่างบางที่นั่งคุดคู้อยู่ในซอกด้านในของเคาน์เตอร์จ่ายเงิน ซึ่งก็อยู่ข้างๆ เจ้าของร้านนั่นเอง
เด็กหนุ่มพยักหน้างึกๆ แต่ก็ยังคงนั่งกอดเข่าอยู่หลังเคาน์เตอร์เช่นนั้น จนเจ้าของร้านต้องคิ้วขมวดเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นไห้ออกมาจากปากของร่างบาง
“ทะเลาะกับแฟนหรือไงกัน ไอ้หนู...อย่างว่าง่ะนะ อยู่ด้วยกันแบบคนรัก มันก็ต้องมีทะเลาะกันบ้างเป็นของธรรมดา”
จุนโนะเงยหน้าขึ้น สูดจมูกและเงยหน้ามองคนพูด
“เขาไปไกลแล้วหรือฮะ?”
“เอ....แฟนนายเขาขึ้นแท๊กซี่ไปไหนก็ไม่รู้นะ จุนโนะ ดูซิ ไปแล้วล่ะ” เจ้าของร้านชะโงกตัวข้ามเคาน์เตอร์ มองคนนอกร้านอย่างสนใจ เขาเห็นชายหนุ่มแฟนของจุนโนะซึ่งเป็นลูกค้าประจำโบกรถรับจ้าง แล่นหายไปแล้ว
จุนโนะขยับตัวออกมา หน้าตาแดงก่ำไปหมด
“เอ้า...เช็ดหน้าเช็ดตาซะ” คนแก่กว่ายื่นกระดาษทิชชูให้ จุนโนะขอบคุณเบาๆ
“จินเขาขึ้นแท็กซี่ไปแล้วจริงๆ นะฮะ?” จุนโนะถาม พลางมองไปนอกร้าน อากาศขมุกขมัวเพราะใกล้ค่ำ แต่ฝนที่ทำท่าว่าจะหยุดกลับตกปรอยๆ ลงมาอีกแล้ว
“จริงซิ แล้วนี่จะไปไหนต่อล่ะ?”
“กลับบ้านฮะ ถ้าหมอนั่นมาถามหาผมอีก...คุณน้าช่วยบอกว่าไม่เห็นก็แล้วกันนะครับ?”
จุนโนะโค้งตัวให้เจ้าของร้านขายหนังสือ จากนั้นเขาก็แอบกลับขึ้นไปยังคอนโดฯ อีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เป็นการกลับมาอย่างไม่รู้จะไปไหน แต่เป็นการกลับมาเพื่อจากไปอย่างถาวร....

กระเป๋าเดินทางใบย่อมที่เอาใส่เสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวมาจากบ้านนากามารุ ถูกเปิดอ้าอยู่บนเตียง จุนโนะรีบเก็บเสื้อผ้าของเขา ที่เป็นของเขาเองเท่านั้นใส่ในกระเป๋า ส่วนของที่ได้มาจากจินเขาก็เอาแขวนไว้ที่เดิมในตู้เสื้อผ้าที่ใช้ร่วมกัน รูปถ่ายที่เคยถ่ายคู่กับจินก็คว่ำเอาไว้บนโต๊ะ ไม่อยากเห็นหน้าคนโกหก หลอกลวงมองจ้องมา
จุนโนะเก็บเสื้อผ้าของใช้ลงจนหมด ยกเว้นของที่จินซื้อให้ เด็กหนุ่มไม่ยอมนำไปด้วย จะไปทั้งทีก็ไม่ควรมีอะไรติดตัวไปให้มันค้างคาใจ... น้ำตาไหลลงมาอีกแล้ว เด็กหนุ่มปาดน้ำตาทิ้ง นี่เขาต้องจากไปในนาทีนี้แล้วสินะ ห้องที่เคยอยู่และรู้สึกผูกพันด้วย ทั้งคนทั้งห้อง แต่เมื่อเจ้าของห้องและเจ้าของหัวใจกระทำการอันน่ารังเกียจแบบนั้น เขาเองก็ไม่อาจทำใจให้อยู่ร่วมกันได้อีกต่อไป ทั้งเขาและจินจะมองหน้ากันได้อย่างไร...
จุนโนะกัดปากครุ่นคิด ..ความรู้สึกรักที่มีต่อจินยังมีอยู่เต็มเปี่ยม แต่จะให้อภัยต่อสิ่งที่จินทำนั้น เขาทำไม่ได้

...ถ้าจินข่มขืนเด็กคนอื่นในวันนั้น คนอื่นที่ไม่ใช่จุนโนะล่ะ จินก็จะต้องตามไปรับผิดชอบเด็กคนนั้นด้วยหรือเปล่า เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่า จินจะเป็นคนมักง่าย นึกจะข่มเหงใครก็ทำได้โดยไม่เลือกสถานที่
ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจ ....นึกไปถึงว่า หลังจากวันนั้นแล้ว เขาพบกับจินอีกครั้งในวันที่ไปชมซากุระ และนั่นจะเป็นการพบกันโดยบังเอิญหรือเปล่า หรือว่าจินจงใจให้เหตุการณ์นั้นมันเกิดขึ้น และยังจะอีกหลายวันต่อมาที่จินพยายามนำตัวเข้ามาพัวพัน สนิทสนมกับเขา ทำดีด้วย และยังจะชวนมาอยู่ด้วยกันอีก นั่นก็เพราะว่าเคยได้ตัวเขามาก่อนหน้านี้แล้วนั่นเอง
หรือในอีกด้านหนึ่ง การที่จินอยู่กับเขานี่ก็เพราะต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่ทำงั้นซินะ ...อย่าบอกว่ารักเลย....อย่ามาแก้ตัวดีกว่า...เขาไม่ขอเชื่ออีกแล้ว

“ฉันรับไม่ได้....รับไม่ได้ ....ทำใจไม่ได้จริงๆ..คนเลว ไปให้พ้นๆ เสียจะดีกว่า...” จุนโนะสะอื้น ปิดกระเป๋าเรียบร้อย เขายืดตัวขึ้น เหลียวมองห้องอันแสนสุขและเตียงนอนที่เคยทอดกายอยู่เคียงข้างจิน
เห็นแล้วก็อดสะท้อนใจไม่ได้....กว่าจะรักใครจริงๆ ขึ้นมาสักคนก็แสนจะยาก กว่าจะทำใจให้ลืมรักที่เกิดกับคุณหนูยูอิจิก็แทบลำบาก แต่พอทำได้แล้ว ชีวิตเริ่มมีความสุข กลับต้องมานั่งจมกับความทุกข์อีกแล้ว คราวนี้แสนสาหัสจริงๆ เสียด้วยซิ

........เจ็บลึกบาดหัวอก...จุนโนะจับที่หัวใจของตัวเอง รู้สึกว่ามันเจ็บปวดเหลือเกิน การจากอะกานิชิ จินในครั้งนี้ มันรวดเร็วกะทันหันจนแทบปรับสภาพจิตใจไม่ทัน ....แต่เขาก็จะต้องไป ไปให้พ้นจากจินและความรู้สึกที่ถลำลึกนี้เสีย

เขาไม่อาจทนมองหน้าของจินในสีหน้าที่ยิ้มแย้มนั้นได้อีก....ในเหตุการณ์ที่ผ่านมาหลายเดือนนั้น เขาเองก็ไม่เข้าใจว่า จินยิ้มอย่างน่าชื่นตาบานได้อย่างไร ทั้งๆ ที่ทำความผิดมหันต์ไว้กับเขาแบบนี้....

จุนโนะวางกุญแจห้องไว้ที่โต๊ะตรงหัวเตียง เขากดล็อกห้อง ปิดไฟหมดทุกดวง เป็นการร่ำลา เพราะครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะมาเหยียบที่นี่..

.....ลาก่อน อะกานิชิ จิน...ลาก่อนความรักที่แสนหวาน.....

...คงไม่มีอีกแล้วซินะ ที่เขาจะเชื่อใจใครได้อีก....ความรักของเขามันคงจะจบสิ้นในเวลาที่เหลือต่อจากนี้แล้ว....

จุนโนะแหงนมองท้องฟ้าเบื้องบน เขาต้องรีบไปก่อนที่จินจะกลับมา ป่านนี้จินอาจจะไปดักเขาอยู่ที่บ้านนากามารุแล้วก็เป็นได้ ทางที่ดีเขาไม่ควรกลับไปที่นั่นอีก...และเขาจะไปไหนได้อีกล่ะในโตเกียวนี้
บ้านคาเมะก็คงจะไม่ได้ ร้านขายดอกไม้ที่เคยไปทำงานพิเศษ ก็คงไม่ได้อีก จินต้องไปทุกที่ที่เขาอาจจะไป เขาไม่อยากให้จินตามหาเขาเจอ

....จะไปไหนดีนะ ....จุนโนะเดินสะพายกระเป๋าไปที่สถานีรถไฟ ...เหลือบมองดูจุดหมายปลายทางที่จะไป ยามนี้คงต้องออกจากโตเกียวก่อนแล้วล่ะ...แล้วเรื่องเรียนจะว่าไง จุนโนะไม่ได้หยิบหนังสือเรียนมาสักเล่ม รายงานที่ทำก็ยังไม่เสร็จ ผลสอบเข้ามหา’ ลัยก็ต้องไปดู...ไม่สินะ ไปดูไม่ได้แล้ว...

...ชีวิตนักเรียนที่เหลืออีกไม่นานก็จะจบก็ต้องทิ้งกลางครัน ...ที่เคยฝันไว้ว่าจะก้าวเข้ามาในเดินในรั้วมหา’ลัยก็ต้องจบสิ้นลง
เด็กหนุ่มเงยหน้ามองแผนที่บนผนัง น้ำตาใสๆ เอ่อออกมา เขาควรจะทำอย่างไรกับชีวิตที่เหลือดีนะ...จะไปไหนดี.....
...หรือว่าจะกลับไปหาจิน บอกว่าเขายินดีจะลืมเรื่องที่เคยเกิดขึ้นทั้งหมด และเรามาเริ่มต้นกันใหม่ ....
...ไม่หรอก...ทำไม่ได้ ทำใจไม่ได้...คนเลวแบบนั้น...เลวไม่มีที่สิ้นสุด
....ไม่กลับไปหาอีกแน่นอน....

จุนโนะไล่สายตาไปเรื่อยๆ ต่างจังหวัดในยามค่ำคืนนี้ จะเป็นอย่างไรบ้างนะ จะไปไหนดี ....

นอกจาก...ไปหาคุณลุง...ที่คานายะจะดีกว่า แล้วจะไปไหนต่อค่อยว่ากันอีกที....

************************************

คาเมะออกมารับแขกในยามดึก ทีแรกเขานึกว่าเป็นยูอิจิเสียอีก ยังนึกสงสัยเหมือนกันว่าทำไมยูอิจิถึงได้ย้อนกลับมาหาเขาอีก แต่เมื่อเปิดประตูออกไปพบแขกในยามมืดค่ำ เขาก็ต้องแปลกใจ เมื่อพบกับ...อะกานิชิ จิน... ชายหนุ่มมีหน้าตาราวกับได้รับความทุกข์ใจอย่างเหลือเกิน เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกปอน และชายเสื้อก็หลุดลุ่ยออกมานอกกางเกง คาเมะมองชายแขนเสื้อที่ถูกพับขึ้นอย่างลวกๆ ในขณะที่จินยกมันขึ้นปาดน้ำฝนออกจากใบหน้า
“คุณจิน ทำไมถึง......”
“จุนโนะล่ะ...จุนโนะมาที่นี่หรือเปล่า คาเมะ?” จินถามโดยไม่รอให้คาเมะพูดจบ เขามองเข้าไปในบ้านคาเมะ เห็นคนแก่สองสามคนมายืนออดูเขาอยู่ตรงนอกชาน
“เอ๋?? จุนโนะทำไมครับ...ไม่ได้มาที่นี่หรอกฮะ มีอะไรหรือฮะคุณจิน...” คาเมะเขย่าแขนจินเร่าๆ ดูท่าทางของจินจะร้อนรนมากมาย หัวหูยุ่งเหยิงไปหมด
“เขาเตลิดไปไหนก็ไม่รู้ คาเมะ...ฉัน...ฉันตามหาเขาไม่เจอ ไปหาที่บ้านนากามารุแล้ว ก็ไม่ได้ไป แม่ของเขาก็ไม่รู้เรื่อง ค่ำแล้วด้วย จะไปไหนได้นะ..” จินถอนหายใจ ส่ายหน้าช้าๆ
“อาจจะกลับไปที่คอนโดฯ แล้วก็ได้...ว่าแต่....เอ้อ..จะบอกผมได้มั้ยฮะ ว่าเกิดอะไรขึ้น?”
“เอ้อ...เราทะเลาะกันนิดหน่อย จุนโนะเขาก็ผลุนผลันออกไปเลย...วิ่งไปไหนก็ไม่รู้ ฝนก็ตกเพิ่งจะขาดเม็ดนี่ล่ะ”
คาเมะฟังแล้วก็แอบไปทำปากยื่น ค้อนจินตาคว่ำทางอื่น นี่ก็คงไม่แคล้วมีปากเสียงกันอย่างหนักเลยล่ะ ไม่ใช่นิดหน่อยล่ะมัง เพราะถ้านิดเดียวอย่างที่ผู้ชายคนนี้พูดล่ะก็เพื่อนของเขาคงไม่เตลิดเปิดเปิงไปแบบนี้หรอก ได้ยินเสียงชายหนุ่มถามอีกว่า
“คาเมะพอจะรู้มั้ยว่า นอกจากนายแล้ว จุนโนะเขามีเพื่อนที่พอจะไปมาหาสู่กันอีกหรือเปล่า?”
“ไม่มีนะ จุนโนะเขาก็สนิทกับผมคนเดียว กับเพื่อนคนอื่นน่ะ ก็คบกันนะครับ แต่ไม่เห็นจุนโนะเขาจะไปเยี่ยมบ้านใครเลยครับ...คุณจิน จุนโนะน่ะก็เท่ากับว่าอยู่ในความดูแลของคุณนะฮะ นอกจากแม่ของเขาแล้วล่ะก็ เขาก็ไม่มีใครอีก อ้อ..มีคุณลุงที่อยู่ต่างจังหวัดอีกคน แต่ก็ไม่ได้ไปหากันนานแล้ว คุณไปถามแม่ของเขาแล้วแม่จุนโนะว่าไงบ้างฮะ?”
“ฉันไม่กล้าบอกว่าเราทะเลาะกันหรอก กลัวแม่เขาจะเป็นห่วง บอกแต่ว่าไม่รู้ว่าจุนโนะไปไหน....เธอก็บอกว่าไม่ได้มาหาเธอนานแล้ว...ฉันน่ะ...เฮ้อ...กลุ้มจริงๆ นะ” จินเสยผมจนยุ่ง คาเมะมองแล้วก็ส่ายหน้า
“ผมว่าคุณลองกลับไปดูที่คอนโดฯ จะดีกว่า เผื่อจุนโนะจะกลับไปแล้ว”
“อือ...จริงสิ ฉันก็หวังว่าเขาจะกลับ...แต่....” เสียงพูดขาดหายไป จินเองก็ลังเล เขาไม่มั่นใจอะไรอีกต่อไปแล้ว ลางสังหรณ์บอกเหตุว่า ...ที่แห่งนั้นคงจะเป็นที่สุดท้ายที่จุนโนะจะอยู่
“งั้นฉันไปก่อนนะ คาเมะ ขอบใจมาก” จินร่ำลา แต่คาเมะกระตุกชายเสื้อของเขาไว้ และก็ยื่นหน้ามาบอกว่า
“เอ้อ...ไม่ได้โทร. เข้ามือถือของเขาหรอกหรือฮะ?”
“โทร. แล้ว แต่ไม่ติด”
“ถ้างั้น ถ้าจุนโนะติดต่อมาหาผม ผมจะโทร. หาคุณนะครับ และคุณจินอย่าลืมบอกด้วยนะครับถ้าเจอจุนโนะแล้ว”
ชายหนุ่มรับคำ ....แล้วรีบตรงดิ่งกลับคอนโดฯ ทันที

*******************************

สัมผัสแรกเมื่อจินเดินเข้าห้องไปนั้น มันเย็นเฉียบด้วยละอองแห่งความกังวลใจ ห้องอันมืดสลัว ไม่มีแสงไฟจากในห้อง นอกจากแสงสว่างวอมแวมที่ลอดหน้าต่างกระจกทรงสูงพอให้เห็นเส้นสายลายห้องได้บ้าง
จินมือเย็น ตัวเย็นเมื่อรับรู้่ว่า จุนโนะยังไม่กลับมา เขาเปิดไฟจนสว่างจ้า ขณะนี้ดึกแล้ว จุนโนะไปไหนกัน ป่านนี้ทำไมยังไม่กลับบ้าน.... ในใจนึกไปถึงวันที่มีปากเสียงเรื่องที่เขาออกไปกับยามะพี วันนั้นก็ว่าเลวร้ายแล้วนะ แต่วันนี้ยิ่งรุนแรงมากกว่าหลายร้อยเท่า....

....จินเดินสำรวจจนทั่วห้อง รายงานของจุนโนะยังกองอยู่หน้าทีวี ส่วนในครัว หม้อต้มสปาเก็ตตี้ก็มีเส้นสีเหลืองบานเต็มหม้อและเย็นชืด ....ในห้องน้ำก็แห้งผากเหมือนไม่มีใครเข้าไปใช้...นานนับหลายชั่วโมงทีเดียวที่จุนโนะวิ่งหนีออกไปจากห้อง จินเปิดประตูดูความเรียบร้อยของห้องนอน ยื่นหน้าเข้าไปดู ทุกอย่างปกติ....
ตอนนี้ก็ได้แต่รอเท่านั้นซินะ แต่เขาจะมีความหวังอยู่หรือไม่...
“จุนโนะ...กลับมาเถอะนะ...ได้โปรดกลับมาเถอะ” จินคร่ำครวญ เขาเปิดกระป๋องเบียร์ ซัดไปสามกระป๋องจนเริ่มมึน ทีวีก็เปิดค้างไว้เช่นนั้น เผื่อจะมีข่าวอะไรที่เกี่ยวกับคนหายบ้าง และเมื่อเวลาล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่ จินจึงเผลอหลับไปที่โซฟาหน้าทีวีนั่นเอง

...............................

เช้าวันรุ่งขึ้น
จินตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย เขาสลัดศีรษะเพื่อไล่อาการปวดหัวออกไป จริงสิ...เมื่อคืนเขาซดเบียร์ไปสามกระป๋อง และนั่นมันก็ไม่น่าทำให้เขาปวดหัวเช่นนี้ นอกจากการที่ได้ตากฝนไปตามที่ต่างๆ และกลับมาดื่มเบียร์เข้าไปอีก อาการปวดหัวจึงเริ่มแสดงอาการ

...แต่ว่า...จุนโนะล่ะ...

“จุนโนะ..ะ...” จินตะโกนออกมา เขาเปิดดูทั่วทุกห้องอีกครั้ง แต่ก็ไม่ปรากฏร่างของจุนโนะ
“ให้ตายเหอะ...ทำไมไม่ยอมกลับมาซะทีนะ...”
จินเดินเซเข้าไปในห้องนอน ล้มตัวลงนอนแผ่หราขวางเตียงนอน บีบขมับเพื่อไล่ความปวดออกไป จนท้ายสุดก็ต้องพึ่งยาแก้ปวดหัวสองเม็ดและหลับไปอีก
ตื่นขึ้นมาอีกครั้งอาการเริ่มจะดีขึ้น วันนี้เขาพลาดเรียนวิชาในช่วงเช้า และยังมีอีกวิชาในช่วงบ่าย แต่สถานการณ์แบบนี้ คงไม่มีแก่จิตแก่ใจจะไปเรียนแน่ๆ
ชายหนุ่มพลิกร่างไปมา เพื่อไล่อาการเมื่อยขบ มองไปที่โต๊ะตรงหัวเตียง สายตาพบกับรูปถ่ายคู่ของเขากับจุนโนะวางคว่ำอยู่ จินลุกพรวดขึ้น เขาคว้ากรอบรูปนั้นมาตั้งขึ้น พอจะตั้งคืนเขาก็ชะงัก ....เมื่อสายตาเหลือบไปเห็น

.....กุญแจห้องของจุนโนะวางอยู่บนโต๊ะนั่น.....

“ไม่นะ...” จินใจหายวาบ เขาเหลียวมองรอบตัว จุดแรกที่เขามองก็คือกระเป๋าของจุนโนะที่อยู่หลังตู้เสื้อผ้า

...ไม่มี...

...แล้ว....ในตู้เสื้อผ้าล่ะ จินไม่รอช้า เขารีบกระชากประตูตู้ออก เสื้อผ้าของจุนโนะยังแขวนอยู่ จินกวาดดูทั่วตู้ แค่บางส่วนเท่านั้นเอง แต่ก็เป็นเสื้อผ้าที่จินซื้อให้ เสื้อกล้ามตัวโปรดที่จุนโนะชอบใส่ก็ยังพับเก็บไว้เรียบร้อย ชุดนักเรียนก็ยังอยู่ แต่ว่าสิ่งที่ขาดหายไปก็คือชุดเก่าๆ ที่จุนโนะหอบเอามาจากบ้านเก่านั่นต่างหากล่ะ
จินใจเสีย เขาสำรวจข้าวของจุนโนะทุกชิ้น เครื่องประดับ สร้อยคอ หรือแหวนที่เขาซื้อให้ยังอยู่ครบ แต่ที่จุนโนะซื้อเองหรือได้มาจากของขวัญวันเกิดที่เพื่อนๆ ให้ หายไปหมด...
และร่องรอยของมันก็ผิดไปจากเดิม จินสรุปได้ว่า จุนโนะเอาของที่เป็นของตัวเองไปหมดทุกชิ้น ไม่เหลือแม้แต่สมุดบันทึกเล่มเล็กๆ แต่สิ่งที่เป็นของจุนโนะที่เหลือไว้ให้เห็นมีเพียงอย่างเดียวคือ บรรดาหนังสือเรียนต่างๆ
...นี่หมายความว่าอย่างไร....

จุนโนะไปแล้วจริงๆ ...ไปจากเขาอย่างไม่มีวันหวนกลับ ...ไม่มีเยื่อใยใดๆ หลงเหลืออยู่เลย....

“จุนโนะ...ไม่...ต้องไม่เป็นแบบนี้นะ” จินแทบหายปวดหัว ยืนนิ่งขึง น้ำตาซึม หัวใจเจ้ากรรมเจ็บปวดขึ้นมาทันทีเมื่อได้รู้ว่าเขาได้สูญเสียของรักไปเสียแล้ว....
...แต่ว่าเขาจะมัวนิ่งเฉยไม่ได้ ถ้าจุนโนะไปจริง อย่างน้อยก็คงไปไหนได้ไม่ไกลนัก

สิ่งแรกที่เขาทำคือ รีบโทร. หาคาเมะทันที

****************************

คาเมะโต้ตอบกับจินสักพักก็กดสายปิดด้วยใจที่เต้นระทึก ใบหน้ามีแววกังวล
“จุนโนะ...นายไปไหนของนายนะ โรงเรียนก็ไม่ยอมมา บ้านก็ไม่กลับ นายไปไหนนะ” เด็กหนุ่มกัดริมฝีปาก ขบคิด เมื่อเช้าก็ลองสอบถามเพื่อนคนอื่นๆ ดูแล้ว ก็ไม่ได้เรื่อง การที่จินบอกเรื่องจุนโนะหอบผ้าผ่อนหนีหายไปนั้นทำให้เขาแน่ใจว่า เพื่อนรักได้หนีไปแล้วจริงๆ
“ทำไมไม่โทร. มาหา??” คาเมะอยากจะโวยลั่น แต่เท่าที่ทำได้ในยามนี้ก็คืออยากพบกับยูอิจิให้เร็วที่สุด

..................

“จุนโนะยังไม่กลับเลย” เป็นประโยคแรกที่คาเมะบอก เมื่อพบหน้ากับยูอิจิในตอนเย็น
“ผมหมายความว่า จุนโนะหนีไปแล้วโดยไม่ได้บอกใคร...”
“อือ...เมื่อกี้จินโทร. มาถาม ฉันว่าจะลองไปสอบถามแม่ของเขาดู แม่ลูกกันอาจจะรู้ก็ได้” ยูอิจิพูดให้ความหวัง พอชำเลืองมองดูหน้าเด็กหนุ่ม ก็พบกับสายตาที่ฉายความว้าวุ่นออกมาให้เห็น คาเมะนั่งหมิ่นๆ อยู่ที่เบาะรถ หันร่างเข้าหาเขาทั้งตัว ริมฝีปากบางขบกันแน่น...
“จุนโนะต้องทะเลาะกับจินอย่างแรงเลยล่ะ ผมว่า ไม่งั้นคงไม่เตลิดไปถึงขนาดนี้หรอก จุนโนะไม่เคยโดดเรียน เขาตั้งใจเรียน แต่นี่....”
“นั่นน่ะซิ ถึงจะมีเรื่องอะไรร้ายแรง จุนโนะก็ไม่เคยโดดเรียนเลย ข้อนี้ฉันรู้ดี”
“แล้วเขาไปไหนล่ะฮะ จุนโนะไปไหน...” คาเมะกระแทกหลังกับพนัก หน้าตามู่ทู่จนยูอิจิต้องเอื้อมมือมาลูบผมเบาๆ
“บางทีหายงอนแล้วอาจจะกลับมาเองก็ได้...ดูท่าทางคู่นี้ก็รักกันดีอยู่นี่นะ”
“ฮะ ขอให้เป็นเช่นนั้น...” คาเมะครางออกมา ยูอิจิเปลี่ยนเส้นทาง จากต้องไปส่งคาเมะที่บ้าน เขากลับพามาที่บ้านตัวเอง ที่แรกที่ไปก็คือบ้านหลังเล็กของแม่จุนโนะนั่นเอง

แต่เมื่อไปถึงเขาก็พบอะกานิชิ จิน มานั่งหน้าซีดอยู่ก่อนแล้ว
..............

“ไม่ได้มาเลยค่ะ คุณหนู” แม่ของจุนโนะบอกพร้อมกับใบหน้าซีดเผือด เธอเองก็มีความกังวลใจไม่น้อยทีเดียว จินมาถามถึงลูกชายสองสามรอบแล้ว ทั้งๆ ที่จุนโนะก็อยู่กับจินตลอดเวลา เธอเองก็สงสัยนักว่า สาเหตุเพราะการทะเลาะกันแบบที่จินว่านั้น จะทำให้ลูกชายคนเดียวเตลิดเปิดเปิงไปที่อื่นเชียวหรือ
“คุณจินคะ...คุณกับจุนโนะมีเรื่องอะไรกันแน่...ลูกชายของฉัน ฉันรู้ดีว่านิสัยเป็นอย่างไร แค่สาเหตุเล็กๆ น้อยๆ คงไม่ทำให้เขาต้องไปโดยไม่ได้บอกกล่าวใครเลย...ถ้าไม่ใช่ความลับนัก คุณจะช่วยบอกให้เรารู้ได้มั้ยคะ?” หญิงสูงวัยเอ่ยออกมาอย่างสุภาพ ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้ว ในหัวอกของคนเป็นแม่นั้นร่ำร้องอยากจะรู้เรื่องให้เร็วที่สุด
จินก้มหน้ามองมือตัวเองที่ประสานกันอยู่บนตัก ยูอิจิกับคาเมะเองก็ทำท่าอยากรู้เต็มแก่
“ว่าไงไอ้จิน...จะบอกได้หรือยัง?” ยูอิจิเป็นฝ่ายถามขึ้นมาก่อน
“นั่นซิฮะ คุณทำอะไรจุนโนะให้ต้องเสียใจหรือเปล่า?” คาเมะก้าวมายืนตรงหน้าจิน เด็กหนุ่มมัดผมยาวไว้ด้านหลัง ดวงหน้าอ่อนหวานที่จินเคยเห็นนั้น บัดนี้มันแข็งกร้าวและเอาเรื่องน่าดู

........จินสูดลมหายใจลึก แล้วพยักหน้าอย่างยอมจำนน และจากนั้นถ้อยคำสารภาพของเขาก็พรั่งพรูออกมาจนหมดสิ้น

“คุณ!! คุณ!! ทำแบบนี้กับลูกชายของฉันได้อย่างไร?!!” แม่ของจุนโนะอุทานด้วยริมฝีปากสั่นระริก เธอยกมือขึ้นอุดปาก ในขณะที่ดวงตาสวยงามละม้ายคล้ายกับจุนโนะเอ่อท้นด้วยหยาดน้ำตา สายตาที่มองจินบอกแววคาดไม่ถึง ไม่คิดว่าจินจะทำเรื่องนี้ขึ้นมาได้
“คุณนี่มันเลวจริงๆ!” คาเมะเผ่นพรวดเดียว ซัดกำปั้นไปที่ใบหน้าของจินทันทีโดยไม่ต้องมีใครสอน ร่างของจินผงะหงาย หลังกระแทกกับโซฟา และคาเมะก็ยังคร่อมจินไว้ ซัดไปที่โหนกแก้มของจินอีกทีโดยที่จินไม่ได้ตอบโต้แต่อย่างใด
“พอแล้วคาเมะจัง...” แม่ของจุนโนะเป็นคนเข้าไปห้าม กันคาเมะที่กำลังหน้ามืดให้ออกห่าง ยูอิจิเข้าไปช่วยจับตัวคาเมะไว้ สอดแขนรวบเอวบางออกมา แต่เด็กหนุ่มก็ยังดิ้นรน แตะถีบกลางอากาศไปมา
“ไอ้บ้า...ทำเพื่อนของฉันได้ไง...เลวจริงๆ... ฮึก...จุนโนะน่ะ...จุนโนะน่าสงสารออกอย่างนั้น ยังไปซ้ำเติมเขาอีก พวกคุณ...คุณด้วย ยูอิจิ...เลวกันหมดทั้งก๊กเลย”
“อ้าว...คาเมะ...” ยูอิจิพลอยติดร่างแห พยายามรวบร่างบางมากอดไว้แน่น สัมผัสได้ถึงน้ำตาเปียกเลอะท่อนแขนของตัวเอง
......คาเมะตัวน้อยของเขาร้องไห้เพราะเสียใจ และเจ็บใจแทนเพื่อน....

อาการขัดขืนของหนุ่มน้อยในอ้อมแขนค่อยๆ อ่อนลง จนกระทั่งได้ยินเสียงคาเมะสะอื้นกับอกของเขาเท่านั้น
จินมองภาพนั้นแล้วก็เสียใจ ...เพราะเขาคนเดียวที่เป็นต้นเหตุทั้งหมด...
ทำให้ใครต่อใครเสียใจ...และรวมถึงตัวเขาเองด้วย

“ฉันเสียใจ...” จินลุกขึ้น ก้มหัวให้ทุกคน แต่ก็ไม่มีใครรับคำขอโทษนั้น โดยเฉพาะแม่ของจุนโนะ เดินไปเปิดประตูบ้าน และบอกว่า
“คุณกลับไปเสียเถอะคุณจิน และอย่าได้มาเหยียบที่นี่อีก ที่บ้านฉันไม่มีจุนโนะให้คุณข่มเหงหรอกนะ เชิญไปหาที่อื่นได้...”
“คุณแม่.........” จินคราง
“ฉันไม่ใช่แม่ของคุณ...และสำหรับเรื่องลูกชายของฉันน่ะ ขอให้มันจบกันเพียงเท่านี้ ถ้าจุนโนะกลับมา ฉันจะไม่ให้เขาไปอยู่กับคุณอีก..” พูดแล้วก็ทิ้งตัวนั่งอย่างหมดแรง คาเมะผวาเข้ามาประคองร่างบาง กอดเอาไว้แน่นกระชับ จากนั้นก็กอดคอกันร้องไห้อยู่สองคน เดือดร้อนถึงยูอิจิที่กระชากแขนของจินเดินลิ่วๆ ออกมานอกบ้าน
“แกกลับไปก่อนเหอะ ไอ้จิน บรรยากาศไม่ดี..เฮ้อ...ไอ้บ้าเอ๊ย....ฉันก็อดคิดไม่ได้ว่า คนคนนั้นจะเป็นแก....ขอบอกไว้เลยนะจิน วันที่พวกของโคยาม่ามาเล่าให้ฉันฟัง ว่าไม่ได้ยุ่งกับจุนโนะนั้นน่ะ คนแรกที่แว่บมาให้ฉันสงสัยก็คือ แก..ไอ้จิน...เพราะในที่เกิดเหตุก็ไม่มีใครอีกแล้ว ...แต่เมื่อเห็นทำดีกับจุนโนะขนาดนั้น ฉันเองก็ต้องล้มเลิกความสงสัยในตัวแกลง แต่ก็ไม่คิดว่าสิ่งที่ฉันสงสัยจะเป็นจริงเลย ...เฮ้อ..ให้ตายเถอะ...”
“ฉันเสียใจ ยูอิจิ...” จินพร่ำบอก แม้ว่ายูอิจิจะรุนหลังเขามาที่รถแล้ว จินก็ยังเบือนหน้ามองบ้านของจุนโนะอีกครั้ง
“นายจะช่วยฉันมั้ย ไอ้ยู..”
“ห่ะ!! แกจะก่อเรื่องอะไรอีกวะ?”
“ช่วยตะล่อมถามแม่ของจุนโนะให้หน่อยซิว่า ลุงของจุนโนะอยู่ที่ไหน” จินยึดแขนยูอิจิไว้ มองคนตรงหน้าด้วยแววตาขอร้อง เมื่อยูอิจิมองตอบกลับมา ก็คือแววตาของความเห็นใจที่จินไม่เคยมาก่อน เพื่อนของเขาพยักหน้างึกๆ
“เออ...เห็นกับแกหรอกนะ จิน...โธ่เว้ย...ความจริงฉันควรจะซัดนายให้หมอบด้วยอีกคน แต่ว่าง่ะนะ...ฉันจะช่วยนายก็ได้ ...เพราะ...ฉันเองก็เคยทำเลวกับจุนโนะไว้เยอะเหมือนกัน กว่าชีวิตเขาจะเจอคนที่รักเขาแบบนาย ก็แทบยาก และยังต้องไประหกระเหินอีกล่ะ ...เฮ้อชีวิต...ฉันจะช่วยถามให้ แม่ของจุนโนะน่ะ ไม่กล้าปิดฉันหรอก...ทำใจให้สบายนะเพื่อน...แต่ฉันไม่รับรองนะว่าเด็กนั่นน่ะจะไปหาลุงของเขาจริงๆ...”
“ยังไงก็ได้..ขอที่อยู่ของลุงจุนโนะให้ได้นะ ยูอิจิ...”
“อือ...กลับบ้านไปก่อนเหอะจิน...”

จินพยักหน้า เขามุดตัวเข้าไปอยู่ในรถ เห็นยูอิจิเดินกลับเข้าไปในบ้านหลังนั้นอีกครั้งหนึ่ง ชายหนุ่มคลำใบหน้าของตัวเอง มันแสบคันและปวดไปซีกหนึ่ง ไม่น่าเชื่อว่าเด็กหนุ่มตัวเล็กๆ คนนั้น ยามโกรธแล้วจะมีหมัดเด็ดไม่เบา แต่ก็เพราะรักเพื่อนนี่นะ ถึงทำให้คาเมะแสดงอารมณ์แบบนั้นออกมาได้....

จินขับรถไปเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่กลางซอย จินออกมายืนปล่อยอารมณ์นอกรถ เขาพิงสะโพกมองไปที่แห่งนั้น ซากุระร่วงหมดทั้งต้น เหลือแต่กิ่งก้านสีดำทะมึนสูงพุ่งขึ้นไปบนฟ้า อีกไม่นานก็จะถึงฤดูหนาวแล้วซินะ จนกว่าจะถึงวันนั้น เขาหวังว่าจะได้จุนโนะกลับมาเป็นของเขาอีกครั้งหนึ่ง ...แต่ทว่าตอนนี้ เขาคงต้องจมอยู่กับความทุกข์ทรมานไปตามลำพัง จนกว่าจะถึงวันนั้น

.....ไม่ว่าจะอยู่แห่งใด เขาจะต้องตามหาจุนโนะให้เจอให้ได้....

**********************

to be con

comment ที่นี่จ้า...