TEAR of LOVE

Vol 23

***************************

วันต่อมา จุนโนะลุกขึ้นแต่เช้าตรู่ เขาอาบน้ำและออกมาทำอาหารสำหรับตัวเองและเผื่อให้จินที่ยังนอนหลับไม่ตื่นอยู่ในห้อง
เมื่อคืนกว่าจะได้หลับก็เกือบเที่ยงคืน เพราะจินอยู่ติวหนังสือสอบให้จุนโนะตั้งแต่หัวค่ำ และวันนี้ก็เป็นวันที่จุนโนะจะต้องเข้าสอบพรีเอ็นทรานซ์วันแรก เพื่อวัดระดับความรู้ว่าควรจะเข้าเรียนในมหา’ ลัยไหน และสิ่งที่จินจะช่วยได้ก็คือการทุ่มเททั้งกายและใจ วิชาไหนที่เขาฉมังก็งัดเอาความรู้เก่ามาสอนเด็กหนุ่มจนหมดเปลือก
ดังนั้นในหัวสมองของจุนโนะสุเกะยามนี้จึงอัดแน่นด้วยวิชาที่จินติวเข้มจนเต็มไปหมด
‘ระวังมันกระฉอกออกมานะ รับเอาไว้มากๆ ก็แย่เหมือนกัน’ จินพูดเมื่อเห็นจุนโนะเริ่มหาวจนน้ำตาไหล
‘พอเถอะจุนโนะ นอนเอาแรงดีกว่า พรุ่งนี้ตื่นมาจะได้แจ่มใส’ ชายหนุ่มรุนหลังร่างบางให้เอนบนเตียง และในนาทีนั้น จุนโนะก็หลับลงอย่างอ่อนล้า...
ร่างบางนอนซุกตัวในอ้อมกอดของจิน คว้าแขนของชายหนุ่มมากอดเอาไว้ .....จุนโนะลืมถามเรื่องที่เห็นจินไปพบกับพี่ชายเสียสนิท แต่เมื่อจินไม่ได้เล่า เขาเองก็ไม่อยากถาม ก็เรื่องพี่น้องพบกัน ไม่ใช่เรื่องแปลกนี่นะ

นมสองแก้วถูกดื่มในเวลาอันรวดเร็ว เด็กหนุ่มมองนาฬิกาที่เดินอยู่บนผนัง วันนี้เขาต้องรีบออกจากบ้านแต่เช้า เวลาสอบจะเริ่มเวลา 9.00 นาฬิกา และในสภาพเช่นนี้ จุนโนะคิดว่าเขาพร้อมแล้ว... เขาต้องทำข้อสอบให้ได้ อยากเข้ามหา’ ลัยเดียวกับจิน และจินเองก็ปรารถนาแบบนั้นเช่นกัน... เขาหมดห่วงเรื่องค่าหน่วยกิตไปอย่างหนึ่งล่ะเมื่อจินเสนอตัวจะช่วยออกให้ ...ยังจำถ้อยคำนั้นไม่เลือน
‘เมียของฉันทั้งคน ฉันเลี้ยงได้...’
จุนโนะเผลอยิ้มออกมา เขามักจะเขินกับคำที่จินใช้เรียกตัวเขา และเขาเองก็มักจะสวนกลับเสมอว่า
‘ผมไม่ใช่เมียซะหน่อย ผมเป็นผู้ชายนะฮะ...ผมเป็นคนรักของจินต่างหากล่ะ’

................................

จินยืนยิ้มอยู่หน้าประตูครัว หลังพิงขอบประตู เขามองเด็กหนุ่มในเครื่องแบบนักเรียนมัธยมปลายอย่างรักใคร่ อีกไม่นานจุนโนะก็จะจบแล้ว และก้าวต่อไปก็คือหนุ่มน้อยนักศึกษาที่เขาเองคิดว่า หัวสมองอย่างจุนโนะคงจะเข้าเรียนที่เดียวกับเขาได้ไม่ยาก....ไม่ได้ใช้เส้นยัดก็คงจะเข้าได้สบาย ขนาดยูอิจิยังเข้าได้ รายนี้ใช้เงินบวกกับมันสมองนิดหน่อยก็เข้าไปเดินปร๋อในรั้วมหา’ลัยได้สบาย แต่สำหรับจินก็ไม่ได้ต่างจากยูอิจิสักเท่าไร เงินและมันสมองมักจะมาเกี่ยวโยงถึงกันเสมอ
แต่กับจุนโนะ ต้องใช้หัวสมองล้วนๆ และร่างบางที่นั่งยิ้มให้เขาอยู่ในครัวนี้ ก็มีแววตามุ่งมั่นอยู่เต็มเปี่ยม
“พร้อมนะจุนโนะ...” จินถามพลางเดินมานั่งฝั่งตรงกันข้าม ซึ่งเป็นที่ประจำของเขา ชายหนุ่มมองอาหารเช้าที่จุนโนะนำมาวางไว้ตรงหน้า และเขาก็จัดการภายในเวลาอันรวดเร็ว
“จินจะไปด้วยหรือเปล่าครับ?” เด็กหนุ่มถาม มือประสานใต้คางมองจินกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย
“ฮื่อ...จะไปส่งและอยู่คอยรับกลับบ้านด้วย พอสอบเสร็จเราก็จะไปฉลองกัน วันนี้แม่ทำเมนูเด็ดให้จุนโนะด้วย บอกว่าให้พานายไปหาให้ได้”
“ครับ ดีฮะ...ผมก็คิดถึงคุณแม่ของจินเหมือนกัน”
“ฉันกินเสร็จแล้วล่ะ เราไปกันเถอะ ไปแต่เช้าง่ะดี ดูสถานที่สอบเอาไว้ก่อน ฉันหวังว่าจุนโนะจะค่อยๆ เดินนะ” จินว่าพลางหัวเราะ
“เอ๋...ทำไมง่ะ?”
“ก็เดินเร็วๆ แล้ววิชาที่อัดไว้จะหกเรี่ยราดหมดน่ะซิ”
“โห...จินนี่ง่ะน้า...” เด็กหนุ่มตีแขนคนรักเบาๆ ฉุดแขนจินออกจากห้อง เดินควงกันอยู่อย่างนั้น จนมาถึงรถ
“บางทีนะ...บางทีถ้าจุนโนะสอบเข้ามหา’ลัยได้แล้ว ฉันมีเรื่องอย่างหนึ่งจะบอก...” จินบอกขณะเข้าประจำที่นั่งคนขับ เมื่อเห็นจุนโนะขมวดคิ้วเป็นเชิงถาม เขาก็ส่งยิ้มแห้งแล้งมาให้ แล้วก็เมินไปมองยังท้องถนนเบื้องหน้า
“จินมีอะไรจะบอกผมเหรอ?” เสียงถามดังขึ้นใกล้ตัว จินส่ายหน้า และก็บอกว่า
“ยังไม่ถึงเวลาหรอก เอาไว้ให้นายหมดห่วงเสียก่อน แล้วฉันจะบอก”
“บอกนิดหนึ่งไม่ได้เหรอ?”
“ไม่ได้หรอก”
“น่า...นะฮะ ติ๊ดเดียวเอง” จุนโนะสะกิดแขนจินยิกๆ เมื่อจินส่ายหน้าไม่ยอมบอกจริงๆ เขาก็เอานิ้วชี้เคาะแก้มตัวเองเบาๆ
“เอ...เรื่องอะไรน้า...เกี่ยวกับอะไรเอ่ย??”
“เรื่องความรักของเรา ทั้งในอดีตและในอนาคต” จินแยบให้ฟังหน่อยหนึ่ง ซึ่งทำให้คนฟังทำตาโตออกอาการขัดเขินขึ้นมา
“เรื่องความรัก งั้น...ยังไม่ต้องบอกก็ได้ แต่บอกนิดหนึ่งได้มั้ยครับว่า เรื่องดีหรือไม่ดี?”

จินนิ่งคิด ...ดีเหรอ??....คงไม่ดีสำหรับคนถามหรอกนะ...
จะให้บอกได้ไงว่าดี....

แต่ตอนนี้เท่าที่บอกจุนโนะออกไปก็เพียงแต่อ้อมแอ้มไปว่า
“เรื่องความรักของเรา...รับรองว่านับต่อแต่นี้ไป มันต้องดีสำหรับเราสองคน ...แน่นอน...”
จุนโนะยิ้มออกมาได้ เพราะประโยคของจิน...เขาพยักหน้าออกมาอย่างดีใจ ซบหน้ากับไหล่ แนบหน้าอ่อนใสเคล้ากับแขนเสื้อนุ่มของคนรัก
“งั้นก็ค่อยยังชั่วหน่อย...เรื่องดีก็ดีครับ ผมเชื่อว่าอย่างจินน่ะ ต้องบอกแต่สิ่งดีๆ ให้กับผมแน่นอน”

**************************************

จุนโนะแยกจากคาเมะเมื่อการสอบผ่านพ้นไปในตอนกลางวัน สองหนุ่มโบกมือร่ำลาที่หน้าโรงเรียน จุนโนะเห็นยูอิจิมาคอยรับเพื่อนของเขาข้างประตูใหญ่ ชายหนุ่มเจ้านายเก่ายืนพิงรถมองมาอยู่ก่อนแล้ว จุนโนะชะงักขา และก้มหัวให้อย่างสุภาพ และยูอิจิเองก็พยักหน้ารับแต่ก็ไม่ได้พูดว่าอะไร เมื่อคาเมะเดินไปถึง เขาถึงยิ้มและส่งยิ้มเผื่อแผ่มาถึงจุนโนะด้วย
“แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะจุนโนะ..ะ.ะ...” คาเมะตะโกน โบกมือบ๋ายบาย...ก่อนจะมุดตัวเข้าไปนั่งในรถคันโก้ของยูอิจิ

........................

“ดูท่าทางจะมีความสุขนะเพื่อนของจุนโนะคนนี้” จินพูดขึ้นเมื่อจุนโนะเข้ามานั่งคู่กับเขาในตอนหน้าแล้ว เด็กหนุ่มยิ้มตาหยีให้ พยักหน้าและก็ว่า
“คาเมะบอกว่า คุณยูอิจิสัญญาว่าจะไม่ทำให้เขา...เอ้อ...ผมหมายถึงว่า ไม่ทำอะไรคาเมะเกินความจำเป็น ก็เลยคบกันได้ต่อ...”
“แต่ฉันไม่ชอบให้นายยิ้มกับหมอนั่นเลยนะ เมื่อกี้น่ะ เห็นนะจะบอกให้ หึงนะ” จินว่า ทำหน้ามุ่ย เรียกเสียงหัวเราะสดใสจากจุนโนะได้ ร่างบางคลี่ยิ้มให้เขา หวานหยดจนจินนึกอยากจะจอดรถเข้าข้างทางและหอมให้ซักฟอด
“ยิ้มแบบนี้ยั่วกันนี่นะ...เด็กไม่ดีนี่นา...อืมม..จริงสิ สอบเป็นไงบ้าง”
“ทำได้ฮะ...มียากบ้าง แต่ไม่มาก พอทำได้”
“ไม่ได้ซิ ต้องทำได้ สอบเข้ามหา’ลัย แค่พอทำได้มันไม่พอหรอกนะ จุนโนะต้องทำให้ได้มากกว่านี้” จินทำเสียงขึงขังจนคนฟังลอบกลืนน้ำลายดังเอื๊อก เมื่อจุนโนะก้มหน้ามองมือที่ประสานกันบนตัก จินก็ละจากพวงมาลัยข้างหนึ่งมาตบหลังมือของเขาเบาๆ
“พยายามเข้านะ”
“ครับ” จุนโนะพยักหน้ารับ เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง เห็นจินยิ้มเป็นกำลังใจให้ เขาก็ใจชื้นขึ้น บอกตัวเองว่า คราวหน้าต้องทำให้ดีกว่านี้....

*********************************

ที่บ้านของจินอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา คุณนายอะกานิชิ และซาโตชิกับภรรยา รวมทั้งลูกน้อยที่ยังแบเบาะด้วย ทั้งหมดยิ้มรับกับการมาเยือนของจุนโนะสุเกะ ในโต๊ะอาหารนั้น จินเอาใจใส่แม่และจุนโนะอย่างดี ไม่ขาดตกบกพร่องจนซาโตชิต้องลอบมองความเป็นไปของน้องชายและจุนโนะ
เรื่องที่จินมาปรึกษาและระบายให้เขาฟังทำให้ชายหนุ่มต้องครุ่นคิดอย่างหนัก น้องชายของเขาก่อเรื่องน่าอับอายขึ้นแบบนั้นได้อย่างไร... แต่พอมองรูปร่างหน้าตาของจุนโนะอย่างพิจารณา เขาก็อดเห็นใจจินไม่ได้...ถ้าอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลมแบบนั้น... เด็กเคราะห์ร้ายที่มีหน้าตาหวานหยดแบบนี้ จะให้จินอดใจ ก็คงยากเอาการ....
จินเองก็พยายามทำตัวให้ดีขึ้น เห็นๆ อยู่ว่าพยายามทำตัวให้มีความรับผิดชอบต่อเด็กหนุ่มที่เขาข่มเหง แต่...
......เฮ้อ......
ซาโตชิอดใจหายไม่ได้ ดูท่าทางจุนโนะยังไม่ทราบเรื่อง ถ้าจินบอกตามที่เขาแนะนำ เขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า เรื่องร้ายแรงจะเกิดขึ้นหรือเปล่า
เขามองน้องชายตักโน่นตักนี่ใส่ในชามของจุนโนะ บริการเต็มที่แบบนี้ ถ้าป้อนได้ก็คงจะป้อนไปแล้ว
“ดูท่าทางรักกันดีนะ...” ชายหนุ่มโพล่งออกมากลางโต๊ะอาหาร พูดแล้วก็สะดุ้งอยากตบปากตัวเองเหลือกำลัง ใครต่อใครหันมามองคนพูดเป็นตาเดียว คิ้วเรียวสวยของหนุ่มหน้ามนนามว่าจุนโนะสุเกะก็เลิกขึ้น และจากนั้นหน้าหวานก็เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ เมื่อเห็นเขามองอยู่ก่อนแล้ว เจ้าตัวก็หน้าแดงจัด ก้มหน้างุดเขี่ยข้าวในชามเล่นซะงั้น
“ผมกับจุนโนะง่ะเหรอ?” จินพูดแก้เขินให้คนรัก เมื่อพี่ชายพยักหน้า จินก็ยิ้มหน้าบาน หัวเราะเสียงใส
“พวกเราดูง่ายแบบนี้จริงๆ ด้วยซิ”
ทุกคนหัวเราะกลบความอายของจุนโนะ เลยทำให้เด็กหนุ่มคลี่ยิ้มออก หมดความเขินไปได้

เมื่ออิ่มกันแล้ว แม่ก็ฉุดตัวจินขึ้นไปลองเสื้อข้างบน เหลือแต่จุนโนะที่นั่งเล่นกับลูกของซาโตชิชั้นล่าง
“ชอบเด็กเหรอ จุนโนะ?” ซาโตชิถาม เขานั่งฝั่งตรงกันข้ามกับเปลที่กำลังถูกแกว่งไกวจากมือของจุนโนะ คนถูกถามเงยหน้าขึ้นยิ้มรับ พยักหน้าน้อยๆ
“ชอบครับ”
“ชอบเด็ก แต่คงไม่มีโอกาสมีลูกของตัวเองแน่ๆ เลย ผู้ชายกับผู้ชายด้วยกัน...” ประโยคนี้เป็นคำพูดของพี่สะใภ้คนสวยของจิน เธอมองเด็กหนุ่มตรงหน้า ได้ยินเสียงสามีกระแอมเบาๆ จึงได้คิด.... ความจริงไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนี้ แต่ก็โพล่งไปแล้วนี่นา รู้สึกว่าตัวเองพูดผิดก็ต่อเมื่อเห็นสีหน้าของจุนโนะเผือดลง
“คงจะไม่มี บางทีเราอาจจะขอเด็กมาเลี้ยง แต่จินบอกว่า ...ไม่มีลูกก็ได้ แต่ขอให้มีหลาน ก็ลูกของพี่ซาโตชินี่แหล่ะครับ”
“เอ้อ...พี่ขอโทษนะ...ไม่ได้หมายความว่าอะไรทั้งนั้น เพียงแต่...เอ๊อ...ฉันนี่ก็นะ พูดอะไรไม่ทันคิดเลย ขอโทษนะจุนโนะ”
“ฉันว่าเธอดูลูกไปเหอะ จุนโนะไปเดินเล่นกับพี่ดีกว่ามะ” ซาโตชิดึงแขนจุนโนะไปอีกทาง พากันเดินออกทางด้านหลังบ้าน สู่สนามหญ้าและต้นไม้ดอกไม้ที่ปลูกเป็นแถวเป็นแนว ลมเย็นๆ พัดโชยมาวูบหนึ่ง อากาศหนาวเริ่มมาเยือน และจุนโนะก็ห่อไหล่สะท้าน
“ขอโทษแทนเขาด้วยนะจุนโนะ เมียฉันนี่พูดอะไรไม่ได้เรื่อง...”
“ไม่เป็นไรครับ”
“กับจินน่ะ รักกันมากซินะ?” ชายหนุ่มถาม หยุดที่ข้างน้ำพุ ซึ่งมีละอองน้ำกระเซ็นฝอยมาแตะต้องผิวกาย

จุนโนะขยับออกห่างน้ำพุนั่น เขาทรุดตัวลงนั่งที่ม้านั่งข้างสนาม เงยขึ้นมองหน้าพี่ชายของจิน เห็นแววตาเอ็นดูปรากฏที่ดวงตาคมกล้านั่น
“รักครับ” จุนโนะพยักหน้าและถามกลับมาว่า
“ทำไมพี่ถึงถามแบบนั้นล่ะครับ?”
...เอาล่ะซิ...เจอคำถามกลับมาแบบนี้ จะทำไงดี ไม่ควรไปเริ่มก่อนเลย...

ซาโตชิมองหน้าแป๋วแหววของเด็กหนุ่มตรงหน้าแล้วก็ต้องรีบเมิน เพราะกลัวจะแสดงพิรุธอะไรออกมาให้เห็น นี่ถ้าจินยอมให้เขาเป็นคนบอกเรื่องร้ายแรงนั่นกับจุนโนะเอง เขาคงไม่อึดอัดอย่างในเวลานี้...

“ไม่มีอะไรหรอกนะจุนโนะ เพียงแต่พี่อยากให้จุนโนะรักจินให้มากๆ จินเองก็รักนายมากมาย รักแบบที่ไม่เคยรักใครมาก่อน ความรักน่ะอยู่ได้ยั่งยืนถ้ามีการให้อภัยกันและกัน จินเองก็ไม่แคร์ที่จะมีคนรักเป็นชายด้วยกัน ถึงแม้ว่าในตอนแรกพี่เองจะไม่ค่อยเห็นด้วย แต่พอเห็นนายแล้ว พี่ก็ต้องยอมรับล่ะนะ ว่าจินคงเลิกรักจุนโนะไม่ได้ ...แต่ก็อย่างว่า ถ้านายมีน้องชายคนเดียว ที่วันๆ เอาแต่พร่ำพูดถึงคนรักตลอดเวลาล่ะก็ นายจะเข้าใจ”
“ผมคิดว่าจินเป็นคนดี และผมกับเขาก็ไปได้ด้วยดีครับ”
“อืมม...ถ้าดี พี่เองก็ดีใจด้วย อยากให้รักกันไว้ จินเองก็เป็นปุถุชนธรรมดา ย่อมมีทั้งด้านดีและด้านแย่ ถ้าจุนโนะรักจิน ก็คงจะให้อภัยกันได้หากจินเขาทำอะไรที่ไม่ดีต่อจุนโนะ...”
“จินเขาดีกับผมมากครับ... ไม่เคยทำให้ผมรู้สึกว่าแย่ เอ้อ...จะมีก็บางครั้งที่เราไม่เข้าใจกันบ้าง แต่ไม่นานก็ดีกัน...”
“แล้วถ้าจุนโนะ...เอ้อ...ถ้านายรู้ว่าจินเขาทำอะไรที่แย่ๆ มาก่อน นายก็คงให้อภัยเขาซินะ”
“เอ๋?? จินเขาทำอะไรหรือครับ?” จุนโนะถาม งงสุดๆ ทำไมซาโตชิถึงได้ถามอะไรเขาแบบนี้นะ การพูดจากันก็แปลกๆ
ซาโตชิโบกมือเป็นเชิงปฏิเสธ
“เปล่า เปล่า...ไม่ได้ทำอะไรหรอก พี่ถามดูเฉยๆ ..เอ้อ...พี่เองก็เคยทะเลาะกับเมียบ่อยๆ ลิ้นกับฟันง่ะนะ บางทีมันก็ต้องขบกันบ้างเป็นของธรรมดา...ก็เลยคิดว่าเป็นคนรักกันก็ย่อมมีปากเสียงกันบ้าง”
“ก็มีบ้างครับ แต่ไม่รุนแรง” จุนโนะยิ้มๆ
“ดี...ดี...” ชายหนุ่มเกาหลังคอ หันไปหันมา เขาเบือนหน้ามองยอดไม้ลิบๆ นึกในใจว่า ไม่ควรจะเริ่มพูดก่อนเลย ให้ตายเถอะ... เด็กหนุ่มคนนี้ดูสุขุมกว่าที่เขาคิด อาจจะดื้อเงียบแต่ก็มีความคิดและเชื่อมั่นในความรักจริงๆ
“พี่ซาโตชิครับ...” จุนโนะเรียก
“หือ...”
“ผมเองก็ใช่ว่าจะเป็นคนดีอะไรมากมาย จินเขารับผมได้ ผมเองก็....รักเขามาก....ตอนแรกก็ไม่ถึงขนาดนี้ แต่เมื่อใช้ชีวิตด้วยกันนานๆ เข้า ผมเองก็รู้สึกว่า ถ้าไม่นับแม่กับลุงที่อยู่ต่างจังหวัดล่ะก็ไม่มีใครที่ผมจะรักได้มากเท่ากับคนคนนี้อีกแล้วล่ะครับ พี่ซาโตชิสบายใจได้ ผมไม่ทำให้จินผิดหวังแน่นอน”
“อืมมม....” ซาโตชิพยักหน้า ยิ้มกว้าง เขาตบบ่าคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู
จุนโนะพูดได้ในยามนี้ แต่ถ้าเรื่องเกิดแดงขึ้นมาล่ะ จุนโนะจะทำอย่างที่พูดได้มั้ย....

***************************

วันต่อๆ มา จุนโนะไปสอบพรีเอ็นทรานซ์อีกครั้ง และคราวนี้เขากับคาเมะทำข้อสอบได้ไม่ยากเลย ความหวังที่จะได้เข้ามหา’ลัยเดียวกับคนรักเริ่มปรากฏให้เห็น ทีนี้ก็เหลือแต่ประกาศผลสอบเท่านั้นเอง
จินไปส่งจุนโนะที่คอนโดฯ ในเย็นวันหนึ่ง ส่วนตัวเขาเองก็มีเรียนในช่วงเย็นหนึ่งวิชา ดังนั้นคอนโดฯ จึงเงียบเหงาซะจนคนเฝ้าบ้านต้องนั่งมาครุ่นคิดเรื่องที่ซาโตชิพูดเมื่อหลายวันก่อน จุนโนะสงสัยตัวเองว่าอะไรบางอย่างทำให้เขาหยิบเอาประเด็นที่เขาคุยกับพี่ชายของจินมาคิด เพราะเหตุการณ์ก็ผ่านไปหลายวันแล้ว
เขาเองก็จับสังเกตพี่ชายของจินอยู่ กิริยาท่าทางยามที่พูดเรื่องน้องชายนั้น แฝงความไม่แน่ใจอะไรบางอย่าง อาการเหมือนกับจะพูดอะไรแต่ไม่พูด ...แต่กลับฝากฝังจินให้เขามั่นคงด้วย เขารักจิน ยามนี้พูดได้เต็มปากเต็มคำว่า จินเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต ไม่มีเรื่องร้ายอะไรที่จะเกิดขึ้นระหว่างเขากับจินได้....
...............

เสียงกริ่งดังที่หน้าประตู
ไม่ใช่จินแน่นอน เวลานี้จะเป็นใครมาเยี่ยมอีกนะ...
จุนโนะดูที่ลูกตาแมว จากกระจกเล็กๆ โค้งมนนั้นเขาเห็นยามะพีก็กำลังมองลอดเข้ามาเหมือนกัน
“เฮ้อ.....” จุนโนะถอนหายใจเฮือก....นี่ละมังคนที่จะทำให้มีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น
“แหม...กว่าจะเปิดประตูได้นะ” ยามะพีพูดขึ้นเมื่อจุนโนะเปิดประตูให้ช้า ร่างเพรียวในชุดเสื้อยืด กางเกงยีนส์ขาสามส่วนเดินเข้ามาอย่างคุ้นเคย พอมาถึงก็นั่งแผ่หราจนเกือบจะเป็นนอนอยู่หน้าทีวี เมื่อจุนโนะเดินตามเข้ามา ยามะพีก็หรี่ตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
“มีอะไรหรือครับคุณยามะพี?” จุนโนะเปิดฉากถาม ยืนตรงเป็นสง่า ยอมให้ยามะพีมองจนทั่วตัว
ร่างเพรียวมองแล้วก็ลอบอมยิ้ม เขายักไหล่พลางถามว่า
“จินล่ะ?”
“ไปเรียนครับ”
“เออ...จริงสิ...ไปเรียนเย็นนี้ พรุ่งนี้มีเรียนเช้ากับบ่าย มะรืนมีเรียนเช้า บ่าย และเย็น วันต่อมา ช่วงบ่ายวิชาเดียว” ยามะพีร่ายยาวด้วยปากเปล่า ถูกต้องจนจุนโนะต้องขมวดคิ้ว
“สงสัยล่ะซิใช่ม้า....ว่าฉันรู้ได้ไง?”
“แล้วคุณรู้ได้ไงล่ะครับ?” จุนโนะถามเพราะรู้ว่ายามะพีคงอยากจะตอบเต็มที
“จินบอกฉันหมดแหล่ะ คิก...คิก...ล้อเล่นง่ะ ล้อเล่น...ฉันแอบขโมยตารางเรียนมาจากกระเป๋าเสื้อจินเขา ตอนมันเมาง่ะ จะได้เช็คเวลาว่างถูก”
“แต่วันนี้กะเวลาผิดนะครับ จินออกไปได้พักหนึ่งแล้ว ถ้าจะตามออกไปก็คงจะทัน” จุนโนะท้า เขาหยิบโค้กกระป๋องมาวางตรงหน้ายามะพี
“เย็นเจี๊ยบเลย...บริการดีแบบนี้ มิน่าจินถึงหลงเอ๊า หลงเอา...” คนพูดเปิดกระป๋อง เสียงซ่าพร้อมกับละอองซ่ากระเซ็นมาจากรูที่เปิด น้ำโค้กไหลเลอะพรมบนพื้น
“เฮ้อ...คุณนี่....” จุนโนะส่ายหน้า จัดแจงรีบซับน้ำออกจากพรม

ลักษณะของการคุกเข่ากับพื้นและเช็ดน้ำโค้กตรงระหว่างเท้าของยามะพีนั้น ทำให้ความรู้สึกชนิดหนึ่งของชายหนุ่มพุ่งขึ้นมา ....ท่าทางเนือยๆ เรียบเฉย ตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่แม่บ้านแม่เรือนนั่นน่ะ ทำให้ยามะพีต้องกัดปาก ...ทำไมจุนโนะถึงได้ดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลยนะว่า เขาจะกลับมาหาจินอีกหรือเปล่า นี่ขนาดพูดยั่วแล้วจุนโนะก็ดูไม่ใส่ใจ....ในใจนึกหมั่นไส้ขึ้นมาซะงั้น ท่าทางของเด็กหนุ่มทำราวกับว่า ยังไงซะจินก็อยู่ในกำมือ

.......แน่ล่ะ จินรักเด็กหนุ่มคนนี้นี่นา...รักมากเสียจน ไม่มีใครมาเทียบเคียงได้.......แม้แต่เขาที่เพียรเวียนวนเข้ามาแทรกกลาง แต่ก็ต้องยกธงขาว...แพ้อย่างราบคาบ...

“ดูนายไม่เดือดร้อนอะไรเลยนี่นะ เวลาฉันมาหาจิน หิ้วเขาออกไปข้างนอก พาไปกินเหล้า จนค้างอ้างแรมกันทั้งคืน นายไม่หึงจินหรือไง?” ยามะพีอดถามไม่ได้
ร่างบางเงยหน้าขึ้นยิ้ม และพยักหน้าให้
“หึงซิ...”
“หึง?? นี่น่ะเรอะหึง??” เสียงถามสูงปรี๊ดจนจุนโนะสะดุ้ง
“หึงซิครับ จินเป็นคนรักของผม แต่ผมก็ไม่ได้กลัวอะไร หึงกับกลัวคนรักตีจากน่ะ มันไม่เหมือนกัน สำหรับผมแล้ว จินไม่นอกใจผม แต่ถ้าจะให้ผมโกหกว่าไม่หึงไม่หวงก็คงพูดไม่ถนัด แต่ก็ไม่กลัวหรอกว่าจินจะกลับไปหาคุณอีก...เพราะ...”
“เพราะอะไร?”
“เพราะ...จินรักผม รักมาก..” จุนโนะพูดด้วยความมั่นอกมั่นใจจนคนฟังอดหมั่นไส้ไม่ได้
“เชอะ!...ขอให้รักกันให้ตลอดเถอะ...” คนพูดผุดลุกขึ้น กระแทกกระป๋องโค้กจนโต๊ะกระจกแทบร้าว ยามะพีทำหน้ามุ่ย เดินไปกอดอกอยู่ริมหน้าต่าง.......และภายนอกนั้น...

......ฝนเทลงมาดังฟ้ารั่ว.....

“บ้าชิบ...ฝนตกหน้านี้อีกแล้วนะ โลกเรานี่มันชักจะแปรปรวนเข้าทุกที จนไม่รู้ฤดูไหนเป็นฤดูไหนแล้ว” ยามะพีบ่นงึมงำ เบือนหน้ามามองจุนโนะ ก็เห็นหายไปจากห้องนั่งเล่น โน่น...ร่างบางกำลังก้มๆ เงยๆ ง่วนอยู่ในครัว เขาตะโกนบอกเจ้าของห้องว่า จะยังไม่กลับเพราะฝนตก และจุนโนะต้องทนรับแขกอีกหลายชั่วโมงทีเดียวแหล่ะ
“บางทีจะรอจินกลับมา อยากกินเหล้าอีกง่ะ จุนโนะคงจะอนุญาตนะ ถ้าฉันจะหิ้วจินไปด้วย” ร่างเพรียวเดินมาพิงประตูทางเข้าห้องครัว เห็นจุนโนะกำลังเก็บล้างชามจากอาหารมื้อเช้า และกำลังเตรียมทำอาหารมื้อต่อไป
“นี่จะทำอะไรให้ฉันกินล่ะ?”
“สปาเก็ตตี้ครับ แม่ผมทำซ้อสเนื้อสำหรับราดเอาไว้ คุณยามะพีคงกินได้อีกนะ”
“ได้ซิ...นี่...นายไม่โกรธฉันเหรอ?” ยามะเดินมาจิ้มไหล่จุนโนะ พลางชะโงกข้ามไหล่เด็กหนุ่มมาดูหม้อที่ใช้ต้มสปาเก็ตตี้
“โกรธเรื่องอะไรครับ? ถ้าผมจะโกรธคุณก็น่าจะตั้งแต่คุณเดินเข้ามาเมื่อกี้นี้แล้วล่ะ ถ้าไม่โกรธก็แสดงว่าผมไม่ถือสา”
“ฮึ! ใจแข็งนักนะ...หมั่นไส้เว้ย...ฉันบอกเมื่อกี้นี้ว่า จะชวนจินไปก๊งอีกครั้ง จะยอมมั้ย?”
“ก็แล้วแต่จินเขาสิครับ ถ้าเขาอยากไปกับคุณ ผมก็ห้ามไม่ได้”
“แล้วไม่กลัวฉันจะมอมเหล้าจิน แล้วหิ้วไปนอนด้วยเหรอ?” ยามะพีถามเสียงยั่วเย้า เมื่อมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของหนุ่มน้อยตรงหน้า ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาให้เห็น ทำเหมือนกับว่าเขาไม่มีอิทธิพลพอที่จะสั่นคลอนหัวใจของจินได้

ยามะพีชักฉุนเมื่อยั่วคนตรงหน้าไม่สำเร็จ แต่ความอยากเอาชนะน่ะมีมาก
“เธ่อ...รักกันดีนัก...ฉันเองก็ชอบเวลาจินกินเหล้านะ ...มีอะไรก็ระบายออกมาจนโหม้ด..ด..ด... คิก...คิก...ได้รู้อะไรดีๆ เยอะ..ะ....ะ”
คราวนี้จุนโนะหันขวับมาสนใจ มือถือช้อนค้าง
“เรื่องอะไรครับ?”
“เรื่องที่จินเขาอยู่กับนายนี่ไงล่ะ... หมอนี่น่ะ มันไว้ใจฉัน มีอะไรก็เล่าให้ฉันฟังหมดแหล่ะ นายเองน่ะ อย่าทะนงตัวเองเกินไปนักเลย รู้ได้ไงว่าจินเขารักนายจริง ...เอ...อาจจะเป็นรักจริงหวังฟันก็ได้น้า...ถึงเวลาก็มีคนทำอาหารให้กิน เวลานอนก็มีหมอนข้างตัวเป็นๆ มานอนให้กก ปรนเปรอพิศวาสให้ ใครมั่งจะไม่เอา”
“คุณ!...พูดเรื่องอะไรกัน ...ถ้าจะมาพูดยั่วผมด้วยเรื่องไร้สาระล่ะก็ ผมจะไม่รับแขกอย่างคุณอีกแล้วนะ!!” จุนโนะชักเดือด มาพูดเรื่องส่วนตัวแบบนี้ อายเป็นนะ...
...
ยามะพีเหมือนติดลม เห็นจุนโนะหน้าแดงเข้มก็ได้ใจ ชักอยากจะเห็นจุนโนะโกรธกับเขาเหมือนกัน

“ก็มันหมั่นไส้โว้ย...อะไรฟะ ฉันน่ะนะเป็นแฟนเก่าของจินเชียวนะ...ปากบอกว่าหึง แต่ไม่แสดงอาการหึงหวงอะไรออกมาให้เห็นเลยหรือไง อย่าชะล่าใจไป วันไหนฉันงาบจินคืนไป อย่าร้องไห้ขี้มูกโป่งล่ะก๊านนนน”
“คนอย่างคุณ...ยามะพี...ไม่มีวันมาเอาจินกลับไปได้หรอก!” จุนโนะโพล่งออกมา เขาโยนช้อนลงที่อ่างล้างชามเสียงดัง ปิดแก๊สแล้วหันมาเผชิญหน้ากับยามะพีตรงๆ คนแบบนี้ทำอาหารให้กินก็เสียของเปล่า... พูดจาไม่ถูกหูชาวบ้านแบบนี้ ก็คงหมดความเกรงใจกันได้ ไม่ทำอะไรให้กินแล้ว น่าไล่กลับบ้านไปตั้งนานแล้วด้วย

“นาย....” ยามะพีก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เขาจิ้มอกจุนโนะแรงๆ จนจุนโนะชะงัก ปัดมือนั้นออก
“กลับไปได้แล้ว...”
“กล้าไล่ฉันเหรอ...แหม...ฉันแค่พูดความจริง โกรธหรือไง?”
“ไม่โกรธ แต่รำคาญ ผมทนคุณมาป้วนเปี้ยนกับชีวิตของผมกับจินมาพอแล้ว...คราวที่แล้ว คุณก็ทำให้เราทะเลาะกัน ผมกะว่าจะไม่ถือสาแล้วนะ แต่นี่มันชักจะเกินไป”

ยามะพีหรี่ตามองร่างสูงกว่าเขา หน้าแดงเข้มจัดจนถึงปลายหูนั้นบอกอารมณ์คนพูดได้ดี
“ก็เชื่อมั่นกันมากไม่ใช่หรือไงเล่า? โธ่กะอีแค่ความจริงแค่นี้ทำเป็นรับไม่ได้...จะบอกให้นะ วันที่จินเมาน่ะ เขาไม่ได้มีอะไรกับฉันก็จริง แต่ถ้านายรู้ว่าจินมันโพล่งอะไรออกมาตอนไม่ได้สติ นายจะหนาว?”
“เรื่องอะไร?”
“ถ้านายรู้ว่าจินเขาไม่ได้มีนายคนเดียว เขาเคยมีคนอื่นมาแล้วและอย่าง....อย่างร้ายแรงซะด้วย นายจะว่ายังไง ไอ้หนูน้อย คนเมาง่ะนะความจริงที่ปกปิดไว้ย่อมหลุดออกมาจากปากได้ง่ายดายที่สุด จำไว้...รู้ไว้ซะ ว่าจินมันเคยข่มขืนเด็กคนหนึ่ง ...ชริ...มันมานั่งร้องไห้ คร่ำครวญว่าผิดไปแล้ว...ผิดไปแล้ว ฉันก็รับฟังง่ะนะ ไม่คิดว่าคนอย่างจิน รูปหล่อออกขนาดนั้นจะต้องถึงกับข่มขืนใครเขา?...”
“ผมไม่เชื่อว่าจินจะเป็นคนแบบนั้น!!” จุนโนะแก้แทนจิน แม้ว่าคำบอกเล่านั้นจะทำให้เขาขนลุกซู่ขึ้นมา
“เฮอะ...ฉันก็อยากรู้เหมือนกันแหล่ะว่าเด็กคนนั้นน่ะมันมีเสน่ห์ขนาดไหน ขนาดที่จินมันไปก่อเรื่องไว้ แล้วมานั่งเสียใจภายหลังได้น่ะ” คนถามยื่นปากอิ่มๆ ไปจนเกือบจะติดหน้าจุนโนะ ริมฝีปากสวยคลี่ออกราวกับจะยิ้มยั่ว แต่เป็นการยั่วที่รุนแรงเกินไปเสียแล้ว เพราะจุนโนะไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะเล่นด้วย
จุนโนะขบกรามพยายามระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน...เขาคิดว่ายามะพีเล่นแรงเกินไป
“ผมไม่อยากรู้ และไม่คิดว่าจินจะทำเรื่องเลวๆ แบบนั้น”
“....เอ...เด็กที่จินข่มขืนน่ะเป็นใครก็ไม่รู้นะ... มันไม่ได้บอก พล่ามแต่ว่า...เขาคนนั้น...เด็กคนนั้น...หนุ่มน้อยใต้ต้นซากุระสีชมพู....”
เสียงยามะพีพูดขึ้นลอยๆ แต่ก็ทำให้ดวงตาของจุนโนะเบิกกว้าง
“ว่าไงนะ????” จุนโนะร้องเสียงหลง กระชากคอเสื้อยามะพีมาจนชิด มือกำแน่นที่ปกคอเสื้อจนมันแทบจะขาดติดมือ
“เฮ้ย...จะทำอะไรฉันน้า???” ยามะพีพยายามจะแกะมือจุนโนะออก แต่ก็ไร้ผล เพราะดูเหมือนคนที่ของกำลังขึ้นก็คือหนุ่มน้อยที่เคยอ่อนโยนคนนี้นี่เอง...
ยามะพีจับข้อมือของจุนโนะเอาไว้ พยายามงัดนิ้วเด็กหนุ่มออกจากคอเสื้อ เขาดิ้นแต่เมื่อจุนโนะไม่ยอม ก็ฮึดขึ้นมาเหมือนกัน
“ปล่อย!! นี่ปล่อยคอเสื้อฉันได้แล้ว เจ็บนะว้อย”
“ไม่!! จินพูดอะไรบ้าง เล่ามาให้หมดนะ คุณยามะพี!!”
“จินมันเมา...”
“ผมรู้แล้วว่าเขาเมา....” เสียงจุนโนะราวกับคำราม มือเกร็งแน่น
“ปล่อยคอเสื้อฉันก่อนเซ่”
“ไม่!!”
“เออ...ก็ได้ ก็ได้ แต่นายรู้แล้ว ห้ามไปบอกมันนาว่าฉันบอก เพราะมันเป็นความลับของจิน... ก็จินมันบอกฉันเอง ว่าคืนไหนก็ไม่รู้มันเมา แล้วก็ไปข่มขืนเด็กคนหนึ่งที่ข้างทางรถไฟ คร่ำครวญอยู่นั่นแล้ว...ไอ้ใต้ต้นซากุระกับริมทางรถไฟเนี่ยแหล่ะ ฉันก็รู้มาแค่นั้น เพราะจินเขาก็ฟุบคาขวดเหล้าไปแล้ว เลยอดฟังต่อ...เสียดายชิบ พอฟื้นจากเมา มันก็รีบมาหานาย ฉันก็เลยไม่ได้ถามว่ามันไปข่มขืนใคร...ไม่รู้จริงอ๊ะเปล่า แต่ก็คงจริงล่ะนะ เพราะคนเมานี่เนอะ...ย่อมพูดถึงสิ่งอัดอั้นตันใจเสมอ.......” เสียงของยามะพีขาดหายเมื่อเจ้าตัวไอค่อกแค่กเพราะคอเสื้อที่ถูกขยุ้มนั้นได้รับแรงบีบแน่นขึ้นกว่าเดิม

ยามะพีปรายตามองหน้าเด็กหนุ่ม อยากเห็นสีหน้าที่แสดงอาการหึงหวงแต่ก็ไม่ได้เห็น นอกจากความโกรธ ความตกใจ และเสียใจอย่างสุดขีดแสดงออกมาอย่างชัดเจนบนใบหน้างดงามของจุนโนะสุเกะ
จากนั้นเขาก็รู้สึกว่าปกคอเสื้อที่จุนโนะขยำอยู่นั้น คลายออกและถูกกระชากขึ้นอีก คลายออกและกระชากแรงขึ้นอยู่อย่างนั้น จนในที่สุดร่างของตัวเองก็ลอยละล่องลงมากองกับพื้น ....
“เฮ้ย...เบาๆ เด่ะ...อูยย..” ร่างบางนอนจุกอยู่ที่พื้น เขาเห็นปลายเท้าของจุนโนะจิกแน่นที่พื้นพรม ก่อนที่จะรู้ตัว ร่างสูงของจุนโนะก็ทรุดฮวบลงกับพื้น ฟุบหน้าร้องไห้อย่างไม่อายใครตรงพื้นห้องครัวนั่นเอง....
“ไม่จริง...!! ...ฮึก....ไม่ใช่เขา!! ...ฮึก.....ต้องไ่ม่ใช่เขา!!” จุนโนะสะอื้นฮักๆ ซบหน้ากับท่อนแขนตัวเอง
“เฮ้ย!! อะไรง่ะ...???” ยามะพีร้องเสียงหลง เขากระเถิบร่างออกห่างหนุ่มน้อยที่กำลังร้องไห้ตรงหน้า
“นายเป็นอะไรจุนโนะ...ร้องไห้ทำไมฟะ?”

ใบหน้าแดงจัดของจุนโนะเงยขึ้น น้ำตานองหน้า ซึ่งทำให้ยามะพีรู้สึกตกใจมาก ไม่คิดว่าพอจุนโนะรู้เรื่องนี้จะเสียใจถึงขนาดนี้ เขารวบรวมความกล้าเอื้อมมือมาแตะไหล่ที่สั่นไหวของจุนโนะ
จุนโนะส่ายหน้า ริมฝีปากสั่นระริก เขาขยับร่างมานั่งพิงเคาน์เตอร์ล้างชาม ซบหน้ากับเข่าของตัวเอง ตัวต้นเรื่องขยับตามมาด้วยความเป็นห่วง ....
....ไม่น่าหาเรื่องเลยเรา....ก็แค่อยากจะยั่วเล่นเพราะความหมั่นไส้ก็เท่านั้นเองนี่นา....ดูซิ เจ้าเด็กคนนี้คงจะรักจินมากถึงกับทนฟังเรื่องที่จินไปมีคนอื่นไม่ได้... ร้องไห้ไม่ยอมหยุดเลย

“ฉันก็แค่เล่าให้ฟังเฉยๆ แต่จินเขาก็ไม่ได้อะไรกับเด็กนั่นนี่เนอะ ใครก็ไม่รู้ แล้วก็เด็กผู้ชายด้วย ไม่ได้เสียหายอะไร แค่อารมณ์ชั่ววูบ แล้วจินเขาก็ไม่ได้ส่งเสียเลี้ยงดูไอ้หนูที่ไหนซะหน่อย...แหะ..แหะ...อะไรว้า...ทำไมต้องเสียอกเสียใจขนาดนี้ด้วยง่ะ ดูเด่ะ ร้องไห้ไม่ยอมหยุดเลย...จุนโน้ะะะ..ะ...”
จุนโนะเงยหน้าขึ้นมองยามะพี ริมฝีปากเผยอออกมาด้วยความยากเย็น...
“เป็นจินงั้นหรือ? เป็นจิน.....จินข่มขืนผมคืนนั้น...ฮึก...ผมคือเด็กคนนั้น...!!” จุนโนะครางอย่างกระท่อนกระแท่น แต่คนฟังนี่ซิใจหายวาบ ร่างของยามะพีผงะ ล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้นครัว
“ห่ะ??!! นายคือคนที่จินข่มขืน??? ให้ตายเหอะ...โอ๊ย..ซวยแล้วกรู!!
“ไม่...ไม่จริงใช่มั้ย? บอกผมซิว่า ผมฝันไป...ที่คุณบอกน่ะ มันไม่จริง หูผมไม่ได้ฝาดใช่มั้ย?” จุนโนะกำแขนยามะพีไว้ บีบเค้นและเขย่า ทำเอาอีกฝ่ายนิ่วหน้าเพราะความเจ็บ แต่เขาก็ไม่ได้ปริปากว่าอะไรอีก...
....งานนี้เขาผิดเต็มๆ ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่ามันเป็นความลับ ก็ตอนที่จินมานั่งคร่ำครวญน่ะ ไม่ได้เอ่ยชื่อคนที่ถูกข่มขืนสักคำ....

.....................

เสียงประตูเปิดและปิดดังขึ้น ยามะพีผวา เป็นจินหรือไงนะ แต่จินมีเรียนนี่นะ เขาหันมามองจุนโนะ เด็กหนุ่มดูเหมือนจะไม่สนใจ เอาแต่ซบหน้ากับหัวเข่าของตัวเอง เป็นอาการดังที่ว่า ..น้ำตาเช็ดหัวเข่าจริงๆ
“จุนโนะ.ะ.ะ...ฉันกลับมาแล้วล่ะ อาจารย์ไม่สอนวันนี้ เลยกลับมาเร็ว ฝนก็ตกด้วย บ้าชะมัดเลย ว่าจะพานายไปหาอะไรกินข้างนอกซะหน่อย...จุนโนะ..ะ..ะ..อยู่ไหนเอ่ย?”
ยามะพีได้ยินเสียงจินร้องเรียกอยู่ในห้องรับแขก และจากนั้นเสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ใกล้เข้ามา
“จุนโนะอยู่ในครัวนี้หรือเปล่า...อ้าว!!” เสียงขาดหายไป
ให้ตายซิ ยามะพีไม่กล้าหันไปมองที่ประตูเลย จินกำลังเดินเข้ามาแล้วซินะ จุนโนะเองก็รับรู้ในการมาของจิน ร่างที่คุดคู้พิงหลังกับเคาน์เตอร์นั้นสั่นระริก หน้าตาสวยงามเปรอะเลอะไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาแดงช้ำเห็นเส้นเลือดฝอยกระจายอยู่ทั่วนัยน์ตาขาว
“เอ๊ะ!! จุนโนะ...ยามะพี...เกิดอะไรขึ้นน่ะ!!??” จินร้องเสียงหลงเมื่อเห็นสภาพของคนทั้งคู่
ยามะพีใจเต้นแรง...อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดวะ...คนรักสองคนจะฆ่ากันตายเพราะเขาหรือเปล่านะนี่...
“ฉัน...ฉันกลับก่อนนะ” ยามะพีขยับตัว แต่จินยืนขวางไว้
“แกอยู่ก่อนยามะพี เกิดอะไรขึ้น จุนโนะร้องไห้ทำไม?? แกทำอะไรแฟนฉันหา?”

**********************

to be con

comment ที่นี่จ้า...