TEAR of LOVE

Vol 13

***************************

จุนโนะสุเกะเดินหาคาเมะรอบโรงเรียนในช่วงก่อนโฮมรูม เพราะตั้งแต่เข้าโรงเรียนมานี้เขายังไม่ได้พบกับเพื่อนรักเลย เมื่อวานหลังจากเกิดเรื่อง ก็ไม่ทันได้คุยกันเท่าไรนัก เพราะคาเมะเอาแต่ร้องไห้ และขอให้จินไปส่งที่บ้าน แทนที่จะเป็นยูอิจิเหมือนเช่นเคย แม้แต่หน้าของยูอิจิ คาเมะก็ยังไม่ยอมมอง.....
และยิ่งกว่านั้น ยูอิจิยังพาลเอากับจุนโนะอีก เสียงกราดเกรี้ยวและท่าทางที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ของยูอิจิทำให้จุนโนะต้องรีบวิ่งตามจินและคาเมะออกไปด้วย
ตลอดระยะเวลาที่ขึ้นรถไปส่งคาเมะด้วยกันนั้น คาเมะก็นั่งเงียบไม่พูดไม่จา มีแต่เสียงสะอื้นเท่านั้นที่จินและจุนโนะได้ยิน
............................

จุนโนะพบคาเมะที่ด้านหลังโรงเรียน เพื่อนรักนั่งชันเข่า หลังพิงต้นไม้ คงจะเหม่อไปไกลทีเดียว เพราะขนาดเขาเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังแล้ว คาเมะก็ยังไม่หันมามอง
“คาเมะ.......” จุนโนะส่งเสียงเรียก และนั่งลงบนพื้นหญ้าใกล้กับร่างเล็ก คาเมะสะดุ้งและรีบปาดน้ำตาออกก่อนที่จะหันมาหาจุนโนะ
“หวัดดีจุนโนะ มาตามเราเหรอ...” คาเมะชำเลืองดูนาฬิกา ใกล้เวลาที่จะโฮมรูมแล้ว แต่เขาไม่มีอารมณ์จะเข้าห้องเลยสักนิด
“วันนี้....”
“วันนี้....” ทั้งสองหนุ่มพูดขึ้นพร้อมกัน จุนโนะยิ้มและบอกให้คาเมะพูดก่อน
คาเมะถอนหายใจยาว แล้วบอกว่า
“ฉันไม่ได้มากับคุณยูอิจิหรอกนะ วันนี้น่ะ ... ออกจากบ้านแต่เช้า แล้วก็มานั่งที่นี่ตั้งแต่ยังไม่สว่างเลย...”
“คุณหนูออกจากบ้านก่อนฉัน สงสัยจะไปรับนายที่บ้านนั่นแหล่ะ ไม่เจอนายแบบนี้ สงสัยอาละวาดแน่ๆ”
“ช่างปะไร คนแบบนั้น...” เสียงทอดอ่อนแบบปลงตกของคาเมะทำให้ร่างสูงเอื้อมมากุมมือขาวของเพื่อนไว้ จุนโนะบีบอุ้งมือนั้นเบาๆ เขาดูหน้าตาคาเมะตอนนี้ เหมือนคนไม่ได้นอน และดวงตาแดงช้ำมากทีเดียว
“ฉันกับคุณยูอิจิน่ะ ไม่ได้มีอะไรต่อกันหรอกนะ คาเมะสบายใจได้” จุนโนะพูดขึ้น และนั่นก็ทำให้คาเมะมองหน้าเรียวของเพื่อนเขม็ง
“ฉันก็ไม่มีอะไรกับเขาเหมือนกัน จุนโนะสบายใจได้”
“คาเมะ....มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ ฉันน่ะแค่...”
“นายเป็นของเขาใช่มั้ย จุนโนะ?” คาเมะถามขัดขึ้นมา ประโยคนั้นตรงความหมายดีทีเดียว เล่นเอาคนถูกถามนิ่งอึ้ง
“บอกฉันก่อนซิจุนโนะ ว่าฉันทำให้คุณยูอิจิเปลี่ยนใจจากนายมาเป็นฉันใช่มั้ย?”
“เปล่าเลย...ฉันน่ะ ไม่มีความหมายอะไรต่อเขาเลยสักนิด เขาชอบนาย ชอบนายคนเดียวล่ะมัง แต่กับฉันน่ะไม่มีคำว่าชอบเลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกดีๆ แบบที่นายได้รับจากเขาน่ะ ไม่มีวันที่ฉันจะได้หรอกนะ คาเมะ... ฉันก็แค่เด็กในบ้านที่คุณยูอิจิเรียกมาใช้สอย สำหรับเรื่องที่ฉันเป็นของเขาน่ะ...เอ้อ...เคย...เคยเป็นต่างหากล่ะ แต่เวลานี้ ตั้งแต่เขาคบกับนาย เขาก็ไม่ได้แตะต้องฉันอีกเลย...” จุนโนะแตะที่โหนกแก้มช้ำของตัวเอง สิ่งที่ยูอิจิแตะต้องเขาเพียงอย่างเดียวก็คือ การปล่อยหมัดที่ใบหน้าของเขาต่างหากล่ะ นั่นคือสิ่งที่จุนโนะได้สัมผัสตัวของยูอิจิเป็นครั้งสุดท้าย

คาเมะหน้าสลดลง เขาไล้นิ้วที่แก้มเขียวของเพื่อนอย่างแผ่วเบา น้ำตาใสๆ เอ่อท้นเต็มดวงตา เสียงสะอื้นของคาเมะออกมาจากปากสั่นระริกนั่น
“ฉันขอโทษจุนโนะ....ที่เป็นต้นเหตุทำให้นายเจ็บ ทั้งเจ็บตัวและเจ็บที่หัวใจ เพราะฉันแท้ๆ ที่ทำให้คุณยูอิจิทำร้ายนาย ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเขากับนายมีอะไรกัน ถ้ารู้สักนิด........” คาเมะปาดน้ำตาออก เขาสูดจมูกขณะพูดต่อ
“ฉันจะไม่ขอคบกับเขาหรอกนะ ถ้ารู้....”
“ไม่ใช่หรอกนะ จะมีนายหรือไม่มี เขาก็ไม่ได้รักฉันหรอก” จุนโนะส่ายหน้า แววตาเศร้าสร้อยมองน้ำตาบนใบหน้าเพื่อน คาเมะคงจะเสียใจมากทีเดียวหากว่าต้องตัดใจจากคนที่ชอบแบบนี้ เขาตบหลังมือของคาเมะเป็นการปลอบโยน
“นายไม่ต้องเป็นห่วง ฉันกับคุณยูอิจิน่ะไม่มีวันเป็นคนรักกันได้หรอกน่า.....” จุนโนะพยายามปลอบ
“แต่นายรักคุณยูอิจิ......?” คาเมะเลิกคิ้วถาม
จุนโนะสะดุดใจกับคำถามนั้น เขาสูดลมหายใจลึก ... จะให้บอกว่าอย่างไรดี ถ้าบอกว่ารัก..... คาเมะก็คงเสียใจมาก...

“ใครบอกว่าฉันรักเขา?”
“นายนอนกับคนที่นายไม่ได้รักได้ด้วยเหรอ จุนโนะ....” คาเมะอุทานออกมา
“นายพูดอะไรแบบนั้นนะ คาเมะ...” จุนโนะเอ็ดเบาๆ
“แต่ว่านายกับเขามีอะไรกันโดยที่ไม่ได้รัก... มันเป็นไปได้อย่างไร? นายอย่าปดเลยนะ ฉันเองก็ไม่อยากจะสานต่อสัมพันธ์บ้าๆ บอๆ กับเขาอีกหรอก...เจ็บแค่นี้ก็คงพอ....”
“หมายความว่า นายจะไม่กลับไปคบกับเขาอีกแล้วเหรอ?” จุนโนะเป็นฝ่ายอุทานเสียงดังบ้าง ซึ่งคาเมะก้มหน้า ยอดหญ้าดูเหมือนจะเป็นเหยื่อที่ถูกเขาเด็ดจนแทบไม่มีเหลือ
“นายคิดว่า หลังจากเรื่องเมื่อวานแล้ว ฉันจะยอมคบกับเขาต่ออีกงั้นหรือ?”
“แต่นายรักเขา......”
“ไม่ได้รักซะหน่อย...”
“ไม่จริงหรอก อย่าพูดเลย” จุนโนะส่ายหน้าช้าๆ คาเมะเม้มริมฝีปาก สูดจมูกกลั้นสะอื้นแล้วก็ทำปากยื่น
“งั้น!! ฉันจะตัดใจ” คาเมะพูดเหมือนกับจะตัดสินใจได้ แม้จะเจ็บ แต่ถ้าเขาขืนคบกับยูอิจิต่อไป จุนโนะต้องเสียใจ คาเมะก็ไม่ยอมเหมือนกัน ดังนั้นทางที่ดีที่สุด เขาขอเป็นฝ่ายเลิกดีกว่า เพราะอย่างน้อยเขาก็ยังไม่มีอะไรลึกซึ้งกับผู้ชายคนนั้น แต่จุนโนะน่ะซิ... เคยเป็นของยูอิจิมาแล้ว ในใจจะไม่รักเลยนั้น ย่อมเป็นไปไม่ได้....แม้ว่าเจ้าตัวจะไม่ปริปากบอกความรู้สึกที่แท้จริงออกมาก็ตาม
“ฉันจะไม่พบกับเขาอีก” เขาพูดออกมาอย่างเด็ดเดี่ยว หางเสียงแกว่งและน้ำตาไหลออกมาอีกแล้ว
“แล้วถ้าเขามาขอโทษนายล่ะ” จุนโนะถาม
“ไม่เอาหรอก ไม่ดีด้วยแล้ว ผู้ชายบ้าบอพรรค์นั้น ฉันไม่ไปไหนด้วยหรอก”
“โธ่เอ๋ย...คาเมะ...” จุนโนะครางเบาๆ และเป็นฝ่ายซบหน้ากับเข่า พยายามข่มใจไม่ให้ร้องไห้ไปกับเพื่อนด้วย
คาเมะรักยูอิจิ....
แต่แน่นอนที่สุด คาเมะย่อมไม่มีวันทรยศเพื่อนรักอย่างเขาด้วย.....
....นี่คาเมะจะยอมเป็นฝ่ายเจ็บเสียเองหรอกหรือ....

***********************

ยูอิจิจอดรถอยู่หน้าโรงเรียนคาเมะตั้งแต่ก่อนเลิกเรียน วันนี้ลงทุนโดดเล็คเชอร์หนึ่งวิชา เพียงเพื่อจะมาดักรอพบคาเมะ เพราะในเวลาแบบนี้หนุ่มน้อยแสนงอนคนนั้นจะไม่มีวันหนีเขาไปก่อนที่เขาจะมาถึง เมื่อเช้าไปรับก็ได้รับการบอกจากชายชราที่มองเขาลอดแว่นสายตามาว่า
“มันออกไปตั้งแต่เช้ามืด”
“ไปแล้ว.....” ยูอิจิครางเสียงอ่อน...... จากบ้านคาเมะมาด้วยความผิดหวัง

นี่เขาเป็นเอามากถึงขนาดนี้เชียวหรือ....ไม่เคยง้อใครก็ต้องมาง้อ เพราะจุนโนะคนเดียวนั่นแหล่ะที่ทำให้เขาต้องทุรนทุรายแบบนี้ ถ้าหมอนั่นไม่มาขวาง ป่านนี้เขาคงได้ตัวคาเมะแล้ว
“ทำไมนานจังวะ...” ชายหนุ่มสบถ มองนาฬิกาข้อมือครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ยังไม่ปรากฏวี่แววว่าร่างเล็กของคาเมะจะเยื้องกรายมาให้เห็นเลย
“เฮ้อ.......” เขาเอนร่างกับตัวรถ กอดอกรอคอยด้วยความอดทน
“ไม่ออกมาสักทีนะ เต่าน้อย”
“เฮ้อ........” ถอนหายใจเป็นครั้งที่เท่าไร ไม่อยากจะจำ แต่นี่ก็เย็นมากแล้ว เขาเห็นจุนโนะเดินออกมาคนเดียว ยูอิจิเม้มปาก เด็กนั่นทำเป็นแกล้งไม่เห็นเขา......เดี๋ยวเหอะ.......

“จุนโนะ!!” ชายหนุ่มเรียกเสียงดัง
“เอ้อ.....คุณหนู....”
จุนโนะชะงักเท้าเมื่อออกจากรั้วโรงเรียนได้นิดหนึ่ง อุตส่าห์ทำเป็นไม่มองแล้วเชียว เขาเห็นรถของยูอิจิจอดอยู่แต่ไกล แต่ก็ไม่อยากเฉียดไปใกล้เลย
ยูอิจิเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหา เขาเหลียวมองรอบตัว เมื่อไม่เห็นว่าจะมีใครบางคนเดินตามจุนโนะมาอย่างเคย เขาก็ลากแขนจุนโนะมายืนติดกำแพง
“คาเมะล่ะ?”
“ไม่ทราบครับ...” จุนโนะพูดแล้วต้องรีบหลับตาปี๋เมื่อยูอิจิเขย่าแขนเขาเร่าๆ
“อย่ามาโกหกฉัน!!”
“จริงครับ.. พอเลิกเรียน เขาก็ฉวยกระเป๋านักเรียนเดินจ้ำออกไปก่อนผมอีก...”
“ฉันมารอตั้งนานแล้ว ไม่เห็นเขาออกมา บอกมาซะดีๆ จุนโนะสุเกะ ว่านายเอาเพื่อนนายไปซ่อนไว้ที่ไหน?” ยูอิจิคาดคั้นถาม แต่อีกฝ่ายยืนกรานด้วยคำเดิมว่า
“ผมไม่ทราบ...”
“เอ๊ะ!! เจ้านี่...!!” ฝ่ามือใหญ่ถูกยกขึ้น จุนโนะเบนหน้าหนี แต่ยังไม่ทันที่ยูอิจิจะทำอะไรไปมากกว่านั้น เสียงแตรรถคันหนึ่งก็ดังขึ้น

เมื่อยูอิจิและจุนโนะหันไปมอง ...ก็พบกับดวงหน้าของจินส่งสายตาขุ่นขวางมาให้ยูอิจิเต็มๆ
“จุนโนะขึ้นรถ!!” เสียงจินตะโกนออกมาจากในรถ และนั่นก็ทำให้จุนโนะสะบัดแขนจนหลุดจากมือของยูอิจิ เด็กหนุ่มรีบวิ่งมาขึ้นรถ ขณะเดียวกันก็อดชำเลืองมองเจ้านายขี้โมโหของเขาไม่ได้ ร่างสูงยังคงยืนนิ่ง มองจินและจุนโนะอย่างไม่พอใจ

...นี่เดี๋ยวนี้จุนโนะกล้าปีนเกลียวกับเขาแล้วหรือ...ตั้งแต่คบกับอะกานิชิ จิน ...จุนโนะก็ไม่ยอมลงให้เขาอีกแล้วงั้นซิ

“โธ่เว้ย!!” ยูอิจิสบถออกมา
จินซิวตัวจุนโนะไปแล้ว ...คาเมะก็ไม่มีทีท่าว่าจะมา แล้วเจ้าหมอนั่นมันไปไหนกันนะ

เด็กนักเรียนกลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่งกำลังเดินออกมา สังเกตจากเข็มกัดที่ติดปกเสื้อ เครื่องหมายสามขีดนั่น คงจะอยู่ชั้นเดียวกับคาเมะ ยูอิจิเข้าไปถามว่า
“น้องๆ... รู้จักคาเมนาชิ คาซึยะมั้ยครับ ผิวขาวๆ หน้าตาน่ารัก ตัวเล็กหน่อย” ยูอิจิทำไม้ทำมือประกอบ หนึ่งในนั้นร้องอ๋อ...
“กลับไปแล้วล่ะครับ ออกทางประตูด้านหลังโรงเรียนตั้งแต่โรงเรียนเลิกแล้วล่ะครับ”
พูดจบก็โค้งให้ยูอิจิ แล้วพากันเดินห่างออกไป ปล่อยให้ชายหนุ่มยืนฮึดฮัดโมโหทั้งตัวเองและคาเมะ
ออกทางประตูด้านหลัง.........โดนเด็กหลอกจนได้นะเรา.....

...นี่หมายความว่า จงใจจะหลบหน้าเขาใช่มั้ย....

...ดีล่ะ เจ้าเต่าน้อย...หลบได้หลบไป เจอกันครั้งหน้าเมื่อไร อย่าหวังเลยว่าจะรอดไปได้....

**********************

“เมื่อกี้เขาจะทำอะไรนาย?” จินถามขึ้นมาหลังจากคล้อยหลังยูอิจิได้สักครู่ คนถูกถามหันมายิ้มจนตาหยี ซึ่งนานๆ ครั้งที่จินจะมีโอกาสได้เห็น
“เขามาถามเรื่องคาเมะ... มารอรับทั้งเช้าเย็น แต่ไม่เจอ ก็คาเมะน่ะเขาจงใจหลบหน้าล่ะครับ โน่น ออกทางประตูหลังโรงเรียนไปแล้ว...”
“สงสัยยูอิจิจะรักจริงล่ะมัง ไม่เห็นเขาเอาใจใส่ใครแบบนี้นี่นา” จินออกความเห็น ซึ่งจุนโนะก็พยักหน้าแต่ไม่ได้พูดว่าอะไร จินชำเลืองมองเห็นใบหน้าด้านข้างของจุนโนะดูเรียบเฉยไม่มีทีท่าว่าจะเสียใจมากมายอะไรเลย
“หวังว่านายคงจะตัดใจได้สักทีนะ จุนโนะ เห็นคุณหนูของนายเป็นแบบนี้น่ะ”
“ผมก็ไม่ได้หวังอะไรนี่ครับ ไม่ได้ยุ่งกับเขาแล้วด้วย”
“จริงง่ะ??” จินถามเสียงดัง น้ำเสียงแสดงความตื่นเต้นออกมา จุนโนะพยักหน้าแล้วก็พ่นลมออกทางปาก แก้มป่อง จนจินอดเอานิ้วจิ้มแก้มนั้นไม่ได้
“พูดจริงรื้อ? ถ้างั้นนายก็รับรักฉันได้แล้วซิ” จินว่าเข้านั่น จุนโนะทำตาโตแล้วสั่นหน้าจนผมกระจาย
“ยังหรอกครับ ... จินจะเอาให้ได้ดังใจไม่ได้หรอก ของแบบนี้ ขอเวลาผมนิดหนึ่งนะ”
“ก็ได้... แต่อย่าให้นานนักนะ เดี๋ยวอดใจไม่ไหว จับปล้ำสักวัน ยิ่งอยู่ยิ่งน่ารักเข้าทุกวันเชียวนายน่ะ” จินเลี้ยวรถออกนอกเส้นทาง ไม่ได้ไปส่งจุนโนะที่บ้านอย่างเคย ทำให้ร่างบางหันขวับมามอง สายตาส่งคำถามมาให้ทันที จินหัวเราะแล้วก็รีบพูดขึ้นว่า
“จะพาไปหาแม่ ... แม่ของฉันอยากพบนาย...”
“เอ๋?? คุณนายอะกานิชิน่ะเหรอ อยากพบผม?”
“ฮื่อ...แม่สั่งมาว่า ว่างๆ ให้ชวนนายมาเที่ยวบ้านอีก... แม่ติดใจนายน้า... เห็นมั้ยจุนโนะน่ะมีเสน่ห์ออก ใครเห็นใครก็รัก”
“คนแก่รักนี่ดีกว่านะฮะ ปลอดภัยดีกว่าคนหนุ่ม โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนชื่อ อะกานิชิ จิน...” ร่างโปร่งอมยิ้มขณะพูด จุนโนะนั่งตัวตรงแน๋ว รู้สึกภูมิใจขึ้นมาทันที เสียงจินยังคงพูดต่อ
“เรียกแม่ฉันว่า คุณแม่ก็ได้ ฉันอนุญาต”
“เห?... เรื่องอะไรงะ่” จุนโนะโวยวาย
“ก็จะมาเป็นลูกสะใภ้อยู่แล้ว หัดเรียกเอาไว้ไม่เสียหลายนะ”
“อ๊ะ??” จุนโนะหันขวับทันที ทันเห็นคนพูดส่งสายตาวิบวับมาให้เสียอีกแน่ะ ผิวแก้มร้อนซู่... เล่นจีบเอาตรงๆ แบบนี้ อายเป็นนะ....

จุนโนะเมินหน้าไปมองนอกหน้าต่างรถ อารมณ์ดีขึ้นอย่างประหลาด ยามได้อยู่กับจิน ดูเขาจะเป็นตัวของตัวเองมากขึ้นทุกที.....

และเย็นนั้น จุนโนะต้องโทรศัพท์ไปบอกแม่ของตัวเองว่าไม่ต้องรอทานข้าวเพราะคุณนายอะกานิชิ คะยั้นคะยอให้เขาทานข้าวด้วยให้ได้ รวมทั้งพี่ชายและพี่สะใภ้ของจินก็มาร่วมวงด้วย
จุนโนะนั่งตัวเกร็งเมื่อเจอสายตาที่คอยมองอย่างใคร่รู้ของซาโตชิและภรรยาของเขา จินโฆษณาสรรพคุณความน่ารักของจุนโนะไม่ขาด โดยที่ผู้เป็นพี่ชายก็แอบลงความเห็นในใจว่า เห็นทีจะห้ามจินไม่ให้คบกับเพศเดียวกันลำบากซะแล้ว....สองสามีภรรยามองหน้ากันและก็คิดตรงกันว่า ควรจะปล่อยจินไปตามทางของเขาจะดีที่สุด ในเมื่อแม่ยังไม่ว่าอะไร แถมยังเห็นดีเห็นชอบกับลูกชายคนเล็กอีกด้วย พวกเขาจะทำอย่างไรได้...

*************************

จินมาส่งจุนโนะในเวลามืด เขารอจนเด็กหนุ่มวิ่งเข้าไปในบ้านเรียบร้อยแล้ว จึงได้ถอยรถออกห่าง แต่ก็ไปไหนไม่ได้ไกลเขาจอดรถตรงที่ที่เคยได้ตัวจุนโนะในเดือนก่อนนั้น
ร่างบางที่วนว่ายมาอยู่ในสายตาและหัวใจของเขายามนี้ ยิ่งทวีความรู้สึกเป็นเจ้าข้าวเจ้าของรุนแรงขึ้น เขารักจุนโนะสุเกะ เด็กที่น่าสงสารคนนั้น รักจนอยากผูกพันด้วย ...แต่ก็เหมือนมีใยบางๆ มาขวางกั้นอยู่ ที่ไม่อาจทำให้จุนโนะโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขาได้โดยง่าย ถ้าเขาทำลายใยนั้นซะ จุนโนะอาจจะ....อาจจะรักเขาบ้างก็ได้

จินมองลงไปยังเนินหญ้าเบื้องล่าง ทางรถไฟทอดตัวตามแนวยาว เสียงเปิดหวูดดังลั่นขณะรถไฟวิ่งผ่าน ใบไม้เหนือศีรษะไหวสะเทือน ที่ซึ่ง ณ บัดนี้ ดอกซากุระได้ร่วงโรยจนเกือบจะหมดต้นแล้ว ที่แห่งนั้นทำให้สองขาของเขาก้าวเดินไปใต้ต้นไม้ใหญ่ เอนกายลงนอนหงาย ดวงตาคมจับอยู่ที่ท้องฟ้าอันมืดมิด ดวงดาวนับพันทอแสงเป็นประกายสุกใสเหมือนกับดวงตาของใครคนหนึ่ง ที่ได้เข้ามีอิทธิพลต่อหัวใจของเขาอยู่ในขณะนี้ ชายหนุ่มไล้มือแผ่วเบาที่ข้างกาย สัมผัสได้ถึงยอดหญ้าไหวระริกเย็นชื้น ไม่คิดว่าวันนั้นเขาจะเป็นคนคลั่งรักไปได้จนเผลอตัวทำร้ายจุนโนะ ครอบครองร่างบางได้อย่างไร ทั้งๆ ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน หรือจะเป็นเพราะโชควาสนาที่มีต่อกัน หรือเสน่ห์ของยามราตรีที่ทำให้ใจเพริศไปได้จนกู่ไม่กลับ....
จะมีสักวันหนึ่งมั้ยในอนาคต... ที่เขาจะนอนกอดจุนโนะในอ้อมแขน ณ ที่แห่งนี้ด้วยกัน ด้วยความรู้สึกที่ดีที่มีต่อกัน .... วันนั้นจะเป็นวันที่จินจะมีความสุขที่สุดในชีวิต

*****************************

“จะขึ้นไปดูคุณหนูหรือเปล่าล่ะลูก วันนี้เห็นเมากลับมา แต่คราวนี้เมาเงียบนะ ไม่ค่อยเอะอะโวยวายเท่าไร” แม่ของจุนโนะพูดขึ้นทันทีที่เห็นลูกชายคนสวยเดินหิ้วกระเป๋านักเรียนเข้ามาในบ้าน เธอเหลือบดูนาฬิกานิดหนึ่งแล้วก็คิดว่า หมู่นี้จุนโนะเริ่มกลับบ้านค่ำเกือบทุกวัน จุนโนะทำตาโต พอวางกระเป๋านักเรียนลงเขาก็ยืนลังเลว่าจะขึ้นไปพบคุณยูอิจิดีหรือไม่
แม่ส่งแก้วน้ำเย็นให้ดื่ม ลากแขนเขาเข้ามาในครัว
“มีอะไรหรือเปล่าหือ จุนโนะ? คุณหนูน่ะเปลี่ยนไปนะ”
“คงไม่มีอะไรหรอกฮะ โรคอกหักละมัง” จุนโนะพูดยิ้มๆ
“อกหัก? ใครหรือลูก?”
“คาเมะ เพื่อนผมไงแม่...คุณหนูรักเพื่อนผม แต่คาเมะเขา...กำลังจะเลิก...ก็คงจะ.....เอ...ผมว่า ผมลองโทรไปหาคาเมะดูดีกว่า เผื่อจะเกิดอะไรขึ้น” จุนโนะจะขอตัวไปอาบน้ำก่อนจะโทร. หาคาเมะ แต่แม่ก็พูดขึ้นมาเสียก่อนว่า
“งั้นก็อย่าขึ้นไปบนตึกจะดีกว่านะ”
“ครับแม่...ผมไม่ขึ้นไปอีกแล้วล่ะฮะ” จุนโนะยิ้มให้
“แล้วจุนโนะล่ะลูก หมู่นี้กลับค่ำนะ ไปไหนกับใครหรือเปล่า?”
จุนโนะชะงัก ค่อยๆ เหลียวกลับมามองดูใบหน้าของแม่ เขายิ้มเจื่อนๆ
“หือ? ว่าไงลูก?”
“ไป...ไปกับจินฮะ...”
“อ้อ...เพื่อนของคุณหนู...” แม่ร้องอ๋อ แล้วก็พยักหน้างึกๆ แล้วก็ถามต่อ
“สนิทกันเหรอ?”
“ฮะ...เขามารับผมที่โรงเรียนทุกเย็น แล้วก็พาไปคุยกับแม่เขาฮะ...” จุนโนะเล่าให้ฟังเรื่องที่ไปกับจิน แล้วก็เรื่องที่ได้ผ้าห่มควิลท์มาจากแม่ของจินอีกด้วย ...พอเล่าจบแม่ก็ถอนหายใจเฮือก มองหน้าลูกชายเขม็ง
“แล้วคุณยูอิจิรู้เรื่องนี้หรือเปล่าจุนโนะ..?”
“ทราบดีทีเดียวล่ะแม่ ก็เขานั่นแหล่ะเป็นคนยกผมให้จิน...”
“เอ๋...ยกให้กันได้ด้วยเหรอ? แล้วจุนโนะก็ต้องทำตามที่คุณหนูสั่งด้วยหรือไง เรื่องเพื่อนของเขาน่ะ แม่ไม่เห็นมีใครดีสักคน”
“แต่จินเขาดีนะฮะแม่ เขาไม่เหมือนเพื่อนคนอื่นของคุณหนู และผมก็คิดว่า ผมไม่ได้ทำตามที่คุณหนูสั่ง ผมไม่ได้คบกับจินเพราะคุณยูอิจิยกผมให้เขา แต่เพราะเขาเป็นคนดีต่างหาก...คุณจินเป็นคนดีนะฮะแม่...สุภาพแล้วก็...รักผมด้วย...” จุนโนะพูดอ้อมแอ้ม หลบตาแม่วูบ เมื่อเห็นแม่เริ่มทำตาโต อ้าปากค้างเมื่อได้ยินในสิ่งที่เขาพูด
“จุนโนะพูดอะไรน่ะ...”
“จริงๆ นี่ฮะ เขารักผม...และผมก็คิดว่า ถ้าไม่มีอะไรร้ายแรง ผมก็จะพยายามรักเขานะฮะ...อือ...แม่..ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อน แล้วจะโทร. หาคาเมะ...แม่........” จุนโนะกอดแม่ไว้ เมื่อเห็นแม่ยังอ้าปากค้างไม่หุบ เขาหัวเราะ โยกร่างแบบบางของหญิงวัยกลางคนเบาๆ
“แม่ไม่ต้องห่วงตัวผมหรอกนะฮะ แม่ก็น่าจะรู้ว่า คนอย่างผมมันไม่มีอะไรต้องเสียแล้ว เนื้อตัวผมคุณหนูก็เคยใช้มาแล้ว ลูกของแม่มันไม่ดีไปกว่านี้แล้วล่ะครับ...”
“จุนโนะ.......” แม่น้ำตาคลอ สงสารลูกรักจับใจ... เธอคิดผิดจริงๆ ที่หอบหิ้วเอาลูกน้อยผู้บริสุทธิ์มาอาศัยอยู่ที่นี่ ถ้าจุนโนะจะแปดเปื้อนก็คงเพราะเธอนี่แหล่ะ...”
“แม่........อย่าร้องไห้ซิฮะ ผมไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย”
“จุนโนะ แม่ไม่ควรพาลูกมาที่นี่ใช่มั้ย...ถ้าหนูอยากย้ายกลับไปอยู่กับคุณลุง...แม่ก็ไม่ว่านะลูกนะ...”
“ฮะแม่...” จุนโนะรับปาก นั่นคือสิ่งที่เขาคิดเอาไว้เมื่อไม่นานมานี้เหมือนกัน

จุนโนะโทรศัพท์หาคาเมะในเวลาต่อมา คาเมะเล่าว่า ยูอิจิไปหาเขาที่บ้าน แต่ตัวเขากลับหนีเข้าห้องนอน และไม่ยอมพบกับชายหนุ่ม แต่ยูอิจิก็ยังคงจอดรถอยู่หน้าบ้านจนมืด เมื่อแน่ใจว่าจะไม่มีเงาของคาเมะโผล่ออกมาให้เห็น เขาจึงขับรถจากไปอย่างหัวเสีย
“จากนั้นฉันไม่รู้หรอกว่าเขาไปไหน คุณปู่บอกว่าเขาจะขอเข้ามาในบ้านให้ได้ แต่คุณปู่ไม่ยอม” คาเมะบอกมา
“นายทนได้หรือ นายก็ชอบเขานี่นะ” จุนโนะว่า เขานั่งพิงพนักกับหัวเตียง ฟังเสียงปลายสายของเพื่อนแล้วหางเสียงออกจากแกว่งชอบกล คาเมะไม่ตอบคำถามนั้น นอกจากเสียงถอนหายใจตามมา
“ใช่... ฉันชอบเขา ...แต่... ในเมื่อเขาทำกับเพื่อนรักของฉันแบบนี้ ฉันก็ไม่...ไม่ยุ่งกับเขาหรอก”
“คาเมะ ฉันคบกับจินอยู่นะ...กับคุณยูอิจิน่ะ เลิกกันไปนานแล้ว...” จุนโนะปลอบใจ แม้จะจริงบ้างไม่จริงบ้าง แต่ถ้าคาเมะสบายใจขึ้นก็น่าจะบอกไปแบบนั้นไม่ใช่หรือ
“ถ้าทรมานตัวเองแล้วมานั่งเสียใจล่ะก็นะ...คาเมะ... นายคบกับเขาต่อไปเถอะนะ อย่าห่วงฉันเลย...อย่างน้อยฉันก็มีจินอยู่เคียงข้างนะ ...”
“จุนโนะ.....ฉัน.... ตั้งใจไว้แล้วล่ะ....”
“แม้ตัวเองจะนอนร้องไห้ทุกคืนน่ะหรือ?” จุนโนะขัดขึ้นมา ซึ่งก็ทำให้คาเมะเงียบไป
คาเมะโต้ตอบอะไรออกมาอีกสองสามคำ ก็รีบตัดบท วางหูโทรศัพท์ก่อน และย้ำว่า ไม่ว่าจะวันไหนๆ เขาก็จะไม่พบกับยูอิจิอีก
“เฮ้อ....คาเมะ.........” จุนโนะส่ายหน้า
เอนตัวลงนอน เอามือก่ายหน้าผาก ...คิดถึงแต่เรื่องของเพื่อนรัก ถ้าเขายังอยู่ที่บ้านนากามารุ บางทีคาเมะอาจจะระแวงและไม่สบายใจก็ได้ ถ้าหากออกมาอยู่ข้างนอกล่ะ.... บางทีอะไรๆ อาจจะดีขึ้นก็ได้นะ...

.....เมื่อวันก่อนปฏิเสธจินไปแล้วนี่นา แต่ว่าตอนนี้ ถ้าจะไปขออยู่ที่คอนโดนั่น จินจะว่าอะไรมั้ย.....

อะกานิชิ จิน...

ถ้าเขาคบกับจิน เป็นแฟนของจิน จะดีไหมนะ... คาเมะจะสบายใจขึ้นหรือเปล่า และคุณยูอิจิก็จะมีความสุขด้วย
เอ....ทำไมเขาต้องคิดไปถึงคุณยูอิจิด้วยนะ...อย่างน้อยยูอิจิก็มีความสุขได้ทุกสถานการณ์อยู่แล้ว ถึงจะไม่ได้ตัวคาเมะ แต่อีกหน่อยก็คงหาเหยื่อรายใหม่ได้เอง ....

แต่ว่า....สิ่งที่จุนโนะคิดนั้น อาจจะไม่ถูกต้องทั้งหมด เพราะใครคนนั้น คนที่จุนโนะคิดถึงกลับนอนพลิกร่างกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงกว้าง
ยูอิจิดื่มน้ำอุ่นจัดเพื่อไล่อาการเมาค้างให้หายไป ดวงตาที่มองเพดานห้องลอยเคว้งคว้าง ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะเป็นไปได้ถึงขนาดนี้ .... เขาไม่เคยรักใครมาก่อน เคยงุ่นง่านยามที่ไม่ได้ดังใจบ้าง แต่ก็ไม่มีอาการหนักขนาดนี้เลย
....หนุ่มน้อยคาเมะ ไปทำเสน่ห์เล่ห์กลที่ไหนมาหรือเปล่า ถึงทำให้เขาทุรนทุรายแบบนี้น่ะ...
“เต่าน้อย...” เขาครางออกมา นึกถึงหน้าหวานที่ทำหน้าบึ้งใส่ ยามที่เขามาขอพบหน้าบ้านเมื่อเย็น คาเมะยืนเท้าเอว ร่างบางอยู่ในชุดยูกาตะสีเนื้อ มีลายดอกไม้ประปรายไปทั่วผืนผ้า เขม้นมองเขาแบบห่างเหิน จากนั้นหน้าเรียวสวยก็สะบัดพรืด เดินฉับๆ หันกลับเข้าบ้านไป เหมือนเป็นการตบหน้ากันชัดๆ เลย

เขาไปกินเหล้ากับพวกของโคยาม่าก๊วนเดิม อยู่ได้หน่อยเดียวก็รีบขอตัวกลับเมื่อโคยาม่าแนะว่า
“จับปล้ำซะก็หมดเรื่อง ... นายไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนี่หว่า ไอ้ยู เด็กนั่นน่ะ ไม่เห็นจะวิเศษตรงไหนเลย แค่หน้าตาน่ารักหน่อยเดียว ฟันแล้วทิ้ง เอาให้เข็ดเลย เอาซิวะไอ้ยู เอามั้ยพวกฉันจะช่วย”
“ไอ้บ้า......!!” ยูอิจิชี้หน้าด่าเพื่อนได้เท่านั้นก็ฉวยเสื้อคลุมออกมา
แต่คำแนะนำของเพื่อนซี้ก็น่าสนใจไม่น้อยทีเดียว ...ถ้าเขาจะทำแบบที่เพื่อนแนะ คาเมะก็จะหนีไปไหนไม่รอด แล้วดูทีหรือว่า เจ้าเด็กนั่นจะทำหน้าเชิดใส่เขาได้อีกหรือเปล่า....

....ฟันแล้วทิ้ง???.....

“โอย.....ไม่เห็นหน้าแค่วันเดียว คิดถึงจริงๆ... ถ้าฟันแล้วได้คาเมะมาอยู่ใกล้ตัวก็น่าลองนี่นะ” ยูอิจิคิด .... งั้นพรุ่งนี้เขาจะออกจากบ้านเช้ากว่าวันอื่น ยังไงก็ต้องเคลียร์กับคาเมะให้รู้เรื่องให้ได้ เด็กนั่นจะมาทำราวกับเขาไม่มีค่าแบบนี้ไม่ได้
...คนอย่างยูอิจิยอมไม่ได้หรอก...

*************************

เช้ามืดวันรุ่งขึ้น
คาเมะยังไม่ทันก้าวเท้าออกมานอกชานเรือนเลย เขาก็ได้ยินเสียงรถวิ่งมาจอดหน้าประตูรั้วไม้ที่หน้าบ้าน ไม่ต้องออกไปมองก็รู้ว่าใครมา
คาเมะแอบอยู่ตรงประตูบานเลื่อน เขาอาศัยแนวรั้วไม้ไผ่ที่อยู่ริมนอกชานเป็นที่แฝงตัว เฝ้ามองร่างของคนคนหนึ่งกำลังชะเง้อมองเข้ามาในบ้าน
แต่เรื่องอะไรจะให้เห็นล่ะ...คาเมะโผล่ลูกตาดู
เห็นแล้วก็ใจหาย....มาได้ทุกวัน เบอร์มือถือก็โชว์เบอร์โทรเข้าของยูอิจิเต็มไปหมด แต่เขาก็ไม่เคยโทร. กลับเลยสักครั้ง

คาเมะเห็นร่างสูงยืนพิงรั้วหันหน้าไปด้านนอก คงจะตั้งใจมาดักเวลาเขาออกจากบ้านล่ะซิ
แต่ว่า เขาก็ยังมีวิธีออกทางอื่นนี่นะ
ร่างเล็กจรดฝีเท้าออกทางหลังบ้าน ประตูเล็กๆ ที่นานๆ จะได้ใช้สักครั้งซ่อนอยู่หลังซุ้มต้นฟูจิ ออกไปด้านนอกแล้ว ฟ้ายังไม่สว่างดีนัก คาเมะก็รีบจ้ำอ้าวเดินลัดไปโผล่กลางซอยซึ่งเป็นถนนคนละเส้นกับทางด้านหน้า
เดินไปก็เหลียวมองล่อกแล่ก กลัวว่ายูอิจิจะรู้ทาง ...
“จะมาทำไมนะ มาทำไมกัน ไม่รู้หรือไงว่า มันเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องหลบหน้ากันอยู่แบบนี้” คาเมะเดินไปบ่นไปจนมาถึงถนนใหญ่ ...
...นึกสงสัยว่า คุณยูอิจิจะอดทน คอยได้นานขนาดไหน........

******************

ตกตอนเย็น จินมารับจุนโนะเหมือนเช่นเคย คราวนี้คาเมะเกาะหนึบ ขอให้จินไปส่งที่บ้านด้วย ในขณะที่คาเมะนั่งไปทางด้านหลัง เขาก็แอบเห็นยูอิจิมองตามท้ายรถของจินด้วยสายตาเรืองแสง .... เพราะนอกจากจะไม่ทันเดินมาถึงตัวเขาแล้ว ยังไม่ได้รับการเหลียวแลจากคาเมะอีกด้วย
“ทำแบบนี้จะดีหรือ?” จินถามขึ้นมา
“ดีฮะ...ดีที่สุดแล้ว” คาเมะพูดพลางชำเลืองมองจุนโนะที่นั่งด้านหน้าคู่กับจิน
ดูท่าทางจุนโนะคงจะชินแล้วละมังที่มีจินคอยมารับมาส่ง หรือเพื่อนของเขาจะตัดใจจากคุณยูอิจิได้จริงๆ

จินมาส่งคาเมะเทียบหน้าประตูบ้าน พอจอดรถปุ๊บ คาเมะก็รีบขอบคุณแล้วผลุบเข้าบ้าน เพราะเขาเห็นรถของยูอิจิกำลังมุ่งหน้ามานี้แล้ว จินเองก็รีบออกรถพาจุนโนะแน่บไปเหมือนกัน
“เหมือนหนีตำรวจเลยเนอะ” จุนโนะมองกระจกมองหลัง เห็นรถของเจ้านายรูปหล่อ จอดหน้าบ้านคาเมะแล้ว
“มาทุกวันแบบนี้ อีกหน่อยเพื่อนนายก็ใจอ่อนเองแหล่ะ” จินว่า พลางเลี้ยวจะไปบ้านตัวเอง แต่จุนโนะขยับตัวแล้วบอกว่า
“ไปคอนโด...กันดีกว่ามั้ย?”
“เอ๋?? จริงเหรอจุนโนะ?” จินทำตาโตด้วยความแปลกใจ เขามองเสี้ยวหน้าหวานของจุนโนะก็พบกับผิวแก้มมีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อยของเด็กหนุ่ม จุนโนะยิ้มน้อยๆ
“ถ้าผม...เอ้อ...จะขอย้ายเข้าไปอยู่ในคอนโดของจินล่ะ จะขัดข้องมั้ย?”
“หา??” จินแทบจะแตะเบรกรถพรืด เขามองหน้าจุนโนะนิ่ง เห็นว่าจุนโนะพยักหน้ายิ้มให้อย่างเขินๆ
“ผมไม่อยากอยู่บ้านเดียวกับคุณยูอิจิแล้วล่ะฮะ สงสารคาเมะด้วย ... ได้มั้ยฮะ?”
“เอ้อ......” จินพูดตะกุกตะกัก ความดีใจแทบจะแล่นออกมาเต้นระบำนอกอก ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ยินคำร้องขอจากจุนโนะ
แต่ความเงียบของจินทำให้จุนโนะตีความหมายผิดไปหน่อยนึง ร่างบางจึงหน้าเสีย พูดเบาๆ ว่า
“คงไม่ได้แล้วซินะฮะ?”
“ใครว่าล่ะ? ดีใจอย่างยิ่งเชียวล่ะ” จินเปิดยิ้มกว้าง เขารีบเลี้ยวขวับพาจุนโนะไปที่คอนโดฯ ทันที

.........................

ห้องๆ นั้น ดูมีสิ่งที่แปลกไปจากเดิมเมื่อครั้งที่จุนโนะมาเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน นั่นก็คือ เครื่องเรือนและเครื่องอำนวยความสะดวกมีหมดเกือบครบทุกชิ้นแล้ว ห้องนั้นจึงดูน่าอยู่มากขึ้นกว่าเดิม
จุนโนะมองไปรอบๆ ตัว ห้องกว้างใหญ่ เป็นห้องชุดราคาแพงแบบนี้ จินอนุญาตให้เขามาอยู่ก็ออกจะเกินตัวไปสักหน่อย แต่จุนโนะก็ต้องอยู่คนเดียวจริงๆ นั่นแหล่ะ เมื่อจินกลัวว่าเขาจะอึดอัดหากจินย้ายเข้ามาอยู่ด้วย ดูมันจะเหมือนกับเป็นการตั้งใจที่จะใช้ชีวิตคู่
จินเห็นว่า การที่จุนโนะมีเหตุผลในการขอย้ายเข้ามาอยู่ตามที่เขาเคยชวนไว้ตั้งแต่แรก ก็คือการหนีเสือ แต่คงไม่อยากปะจรเข้อย่างเขาเร็วเกินไป จินจึงเลือกที่จะอยู่ห่างจุนโนะเอาไว้ก่อน แล้วค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาทีละน้อยจะเหมาะกว่า
และดูเหมือนจุนโนะจะทำท่าโล่งอกโล่งใจเมื่อรู้ว่า จินจะไม่มาอยู่ด้วย...

“จุนโนะจะแต่งตรงไหนเพิ่มก็บอกนะ จะหามาให้” จินบอกอย่างใจกว้าง ซึ่งเด็กหนุ่มก็ส่ายหน้าปฏิเสธกลับมา
“ดีแล้วล่ะครับ แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่แล้ว”
“แล้วถ้าฉันอยากจะย้ายมาอยู่ด้วยสักวันหนึ่งล่ะ จุนโนะจะว่าอะไรมั้ย?” จินลองแยบถามดู จุนโนะทำตาโต แต่แล้วก็ตีหน้าเฉย
“ก็ห้องของจินนี่ฮะ”
“หมายความว่าจุนโนะไม่รังเกียจใช่มั้ยล่ะ?”
“อืมมม....ไม่หรอกมัง...ไม่เลย ไม่เคยรังเกียจ” จุนโนะพูดอย่างไม่ลังเล ใบหน้ายิ้มอายๆ นั่น ทำให้จินดึงแขนของจุนโนะมาใกล้ จ้องตากันในระยะชิด จากนั้นอ้อมกอดรัดรึงนั้นก็ทำให้ร่างโปร่งบางจมหายกับทรวงอกกว้างของจิน

พระอาทิตย์ดวงโตเปลี่ยนเป็นสีแดง และกำลังจะตกลับขอบฟ้า จินยืนกอดจุนโนะอยู่ริมหน้าต่าง เขาซบหน้ากับเรือนผมหอมกรุ่นของเด็กหนุ่ม คราวนี้จุนโนะไม่ขัดขืน เมื่อเขาประทับริมฝีปากอุ่นจัดทาบทับกับกลีบปากนุ่มนวล
จุนโนะหลับตาพริ้มเมื่อจินยืนจูบเขาท้าทายอาทิตย์อัสดง ความหอมหวานในมนต์จุมพิตนั้นทำให้จินแทบคลั่ง กลีบปากอิ่มช้ำของเด็กหนุ่มคือยาเสพติดที่เขาต้องลิ้มลอง อยากจูบแบบนี้ทุกวัน ทุกเวลา และจุนโนะก็ไม่ได้ต่อว่าหรือโต้แย้งอะไรเขาด้วย แต่กลับตรงกันข้าม ร่างบางสอดแขนรอบเอวของจินเช่นกัน สนองจูบทุกขั้นตอน ไม่มีเกี่ยงงอนใดๆ ทั้งสิ้น
เมื่อจินเผลอตัว สอดฝ่ามืออุ่นไล้เข้าไปใต้เสื้อตัวในของจุนโนะ ก็ทำให้เด็กหนุ่มชะงัก พยายามเบี่ยงริมฝีปากออกห่าง ใบหน้างามก้มงุด ไม่ยอมสบตาหวานกับชายหนุ่ม
“อย่าเพิ่งเลยฮะ...” จุนโนะพูด พอก้มลงเห็นมือตัวเองกำลังกอดเอวจินอยู่ก็รีบกระตุกมือกลับ ใบหน้าหวานแดงซ่าน เขาได้ยินเสียงจินหัวเราะเบาๆ
คางมนถูกจินเชยขึ้น จากนั้นจินจึงประทับจุมพิตบางเบามาให้อีกครั้งหนึ่ง และก็โอบไหล่เด็กหนุ่มพาเข้าไปในห้องนอน
จินผายมือออกกว้างเมื่อเขาชวนให้จุนโนะดูทีวีจอพลาสมาที่ตั้งอยู่มุมห้อง ซึ่งมาในครั้งก่อนนั้น ยังไม่มีเลย
“ใช้ได้ตามสบายเลย ยกให้” จินว่า
“หวา... เกรงใจแย่เลย...” จุนโนะเริ่มรู้สึกแบบนั้นจริงๆ จินจะให้เขามากเกินไปละมัง
“งั้น ...ฉันจะย้ายมาอยู่กับนายด้วยดีมั้ย?”
“อือ......ถ้าจินจะมาอยู่ ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ฮะ”
“จริงเหรอ?”
“ฮื่อ.....” จุนโนะพยักหน้าแล้วก็ก้มหน้านิ่ง จินจุมพิตพวงแก้มใสนั้นแรงๆ แล้วรีบชักหน้ากลับ
“อย่าดีกว่า....ถ้าฉันมาอยู่ด้วย กลัวว่าจุนโนะจะอึดอัดน่ะซิ เพราะต้องนอนห้องเดียวกัน แล้วก็อยู่ร่วมกันแบบนั้น นายคงลำบากใจ”
“...ถ้าจินมานอน ผมจะไปนอนที่ห้องรับแขกก็ได้ครับ ห้องออกกว้าง สบายมาก จินไม่ต้องเกรงใจผมหรอกนะฮะ ความจริงอยู่คนเดียวนี่มันก็ เอ้อ.......วังเวงเหมือนกัน”
จากคำพูดของจุนโนะ ทำให้จินอมยิ้ม... นี่เขาเริ่มคลืบคลานเข้าไปอยู่ในใจของจุนโนะบ้างแล้วใช่มั้ย? แม้จะทีละนิดทีละหน่อยก็ยังดี
จินกุมมือขาวของเด็กหนุ่มตรงหน้าเอาไว้ แล้วก็ตบหลังมือนั้นเบาๆ
“อาจจะมาค้างบ้าง เวลาที่ไปเที่ยวกับเพื่อนแล้วไม่อยากให้แม่เห็นสภาพเมาค้าง จุนโนะคงไม่ว่านะ”
“โอ้ย...ห้องของผมที่ไหนกันล่ะครับ จินก็...” จุนโนะหัวเราะ เมื่อจินดึงร่างบางมากอดอีกครั้ง จุนโนะก็ซบหน้ากับไหล่ของเขาพอดี เสียงจุนโนะพึมพำขอบคุณเบาๆ ทำให้จินรู้สึกเต็มตื้น แม้ว่าการมาในครั้งนี้ของจุนโนะจะไม่ใช่เพราะสมัครใจมาอยู่เพราะความรัก แต่เป็นการหนีร้อนมาพึ่งเย็น ซึ่งเพียงแค่นั้นก็ทำให้จินดีใจเหลือเกินแล้ว....

************************

to be con

comment ที่นี่จ้า...