TEAR of LOVE

Vol 9

***************************

จินกลับเข้าบ้านเมื่อดึกมากแล้ว แม้กระนั้นแม่ของเขาและพี่ชายก็ยังนั่งดูทีวีรอบดึกอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เมื่อเขาเดินแกว่งกุญแจรถจะขึ้นบันไดนั้น ซาโตชิผู้เป็นพี่ชายก็เรียกไว้เสียก่อน
“กว่าจะกลับบ้านกลับช่องได้นะจิน...เกือบจะวันใหม่เข้าไปแล้ว”
จินชะงักขาที่กำลังจะก้าวขึ้น เขาเดินอย่างเซ็งๆ เข้าไปนั่งข้างมารดา หอมแก้มที่ยังเต่งตึงของแม่ไปหนึ่งฟอด เป็นการหาพวก
“ไงล่ะจิน..เที่ยวเก่งแบบนี้จะเรียนไม่จบเอาง่ะนะ เราน่ะ” พี่ชายยังบ่นไม่เลิก แต่ตาสนใจดูข่าวธุรกิจในทีวี จินปรายตาดูจอสี่เหลี่ยมตรงหน้าแล้วก็เบ้ปาก
“ผมก็มีสังคมของผมมั่งเด่ะ พี่”
“แม่รอทานข้าวรู้มั้ย?”
“แม่ไมได้รอทานข้าวหรอก ผมบอกแม่แล้วว่าจะไม่กลับมากินข้าวบ้านวันนี้ พี่ง่ะแหล่ะ...อิจฉาคนโสดล่ะซิ”
“บ้าเอ๊ย...แก...เรื่องอะไรฉันจะไปอิจฉาแก ไม่งั้นฉันจะแต่งงานทำไม...ที่ถามนี่ก็เพราะ แม่รอลูกชายคนเล็กกลับบ้านอยู่นะเว้ย ไอ้จิน...แกก็อย่าเที่ยวให้มันดึกมากซิ ฉันขี้เกียจรอเป็นเพื่อนแม่ต่างหาก....จะขึ้นห้องไปหาเมียบ้างก็ต้องมาอยู่เป็นเพื่อน...เฮ้อ....นี่กว่าจะเรียนจบ สงสัยปากเปียกปากแฉะ...มีน้องเที่ยวเก่งแบบนี้ .......” พี่ชายยังบ่นอะไรต่ออะไรอีกยืดยาว จินคว้าหมอนมากอด ทำแก้มป่องโผล่แต่ลูกนัยน์ตามองพี่ชายตาปริบๆ ในขณะที่คนเป็นแม่นั่งหัวเราะหึๆ
ปล่อยให้ซาโตชิเทศนาร่ายยาวต่อไป แต่แม่ก็ไม่วายถามว่า เขาไปไหนมา
“พาเด็กไปเที่ยวครับ....” จินตอบหน้าตาเฉย ทำให้ทั้งแม่และพี่ชายร้องหือ???
“ใครเหรอจิน....?” แม่ถาม แต่จินยังไม่ทันตอบ พี่ชายก็โพล่งออกมาว่า
“ผู้หญิงหรือผู้ชาย?”

จินหัวเราะแหะ... แล้วก็บอกว่า
“ผู้ชายครับ....”
“นั่นไงฉันว่าแล้ว.....” ซาโตชิตบหน้าผากตัวเอง แต่แม่นี่ซิ นั่งทำหน้าประหลาดมองจินแบบงงๆ
“ผู้ชายจริงเหรอจิน....”
“แม่ฮะ...ผู้ชายเที่ยวด้วยกันไม่เห็นเป็นไรเลย ผมแค่ไปรับจุนโนะเที่ยวเอง พาไปกินข้าว แล้วก็ฟังเพลง พาไปส่งบ้าน แล้วก็กลับมาหาแม่นี่ไง...”
“จุนโนะ??” แม่เลิกคิ้ว เมื่อได้ยินชื่อของหนุ่มที่จินพาไปเที่ยว ถามไปถามมาจินก็สารภาพว่า
“ก็คนเดียวกับที่เราเจอวันนั้นไงครับ...”
“โถ...จิน...แม่นึกว่าจินลืมเด็กคนนั้นแล้วซะอีก ที่แท้ก็แอบไปคบกันนี่เอง...” แม่พูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แต่พี่ชายที่ฟังอยู่ด้วยนี่ซิ...อยากจะลุกขึ้นโวยเหลือเกิน แต่ก็ไม่กล้า เมื่อแม่ไม่ว่าอะไรจินสักคำ เขาเองก็ได้แต่ถอนหายใจ เสียงจินยังพูดออกมาอีกว่า
“ไม่ได้แอบนะครับ และเราก็ยังไม่ได้คบกัน...แค่ไปด้วยกันเฉยๆ”
“หมายความว่าแกมีใจกับผู้ชายด้วยกันว่างั้นเถอะ” ซาโตชิพูดพลางลุกไปปิดทีวี ดั้งนั้นห้องทั้งห้องจึงตกอยู่ในความเงียบครู่หนึ่ง จินลุกขึ้น โยนหมอนลงบนเก้าอี้นวม
“แล้วเป็นไงล่ะพี่ชาย... ความรักน่ะไม่มีข้อแม้นะคร้าบบบ....ตอนนี้จุนโนะอาจจะยังไม่ได้คบกับผม แต่เชื่อว่าอีกไม่นานนี้หรอก...” จินพูดอย่างหมายมั่น .... เขายิ้มให้แม่ที่นั่งอ้าปากค้าง และก็ยักคิ้วให้พี่ชายที่ยกมือเท้าเอวส่ายหน้าให้เขา จินก้าวมาตรงหน้าของพี่ชาย และก็แบมือออกมา
“ผมขอยืมห้องหรูของพี่ที่คอนโด เฮฟเวน หน่อยซิ....”
“แกจะเอาไปทำไม?”
“เผื่อคืนไหนอยากอยู่ดึกจะได้ไปค้างที่โน่นไง แม่จะได้ไม่ต้องคอย แล้วอีกอย่างห้องนั้นมันก็ว่างไม่ใช่เหรอ...มีคนไปคนมาเสียบ้างห้องจะได้ไม่ร้าง...” ชายหนุ่มกระดิกนิ้วไปมา จะเรียกกุญแจให้เข้ามาอยู่ในมือให้ได้ ซาโตชิตีแปะลงไปกลางฝ่ามือที่แบหราของจิน แล้วก็บอกว่า
“จะมาเอาอะไรที่ฉัน ก็ให้แกไปแล้วไง”
“ให้เมื่อไรกันพี่ซาโตชิ?”
“อ้าว...ก็เมื่อสองอาทิตย์ก่อน ตอนที่แกบอกว่าจะไปกินเหล้าบ้านเพื่อน อาจจะกลับบ้านไม่ไหวไง ...หนอย...ไอ้นี่...เอาไปทำหายหรือไงไอ้จิน มีเหลืออยู่ชุดเดียวนะไอ้จิน...”
“เอ๋??? ให้ผมมาแล้วเหรอ? อยู่ไหนหว่า..??” จินเกาหัว ทำหน้าครุ่นคิด ....พยายามจะนึก วันนั้นของพี่ซาโตชิน่ะวันไหนหว่า......หรือว่าจะเป็นวันที่เขาไปกินเหล้าบ้านยูอิจิ
“ฉันเห็นแกยัดไว้ในกระเป๋ากางเกง ลองไปดูในกระเป๋าซิ” ซาโตชิส่ายหัวดิก เขาหันไปบอกราตรีสวัสดิ์กับมารดา แล้วก็ชายตามองผ่านจินไป ปล่อยให้จินยืนพิงราวบันไดครุ่นคิดอยู่เช่นนั้น

“เอาไปทำหล่นหายที่ไหนหรือเปล่าจิน?” แม่ของชายหนุ่มพูดเตือนขึ้น และนั่นก็ทำให้จินใจหายวาบ เมื่อความจำผุดขึ้นมาบ้างแล้ว......

......จริงสินะ ...จำได้แล้ว....
เขาเอากุญแจห้องไปแล้วจริงๆ ใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงจริงอย่างที่พี่ชายว่า .....ถ้างั้น...คงเป็นตอนนั้น ตอนที่เขากำลังจะได้ตัวจุนโนะที่เนินหญ้าข้างทางรถไฟ จินรีบร้อนถอดกางเกงออก เพื่อปฏิบัติกิจการอย่างว่า และมันคงจะร่วงลงหญ้าตรงนั้นนั่นเอง....
“ซวยแล้วไงกรู.....” จินตบหน้าผากตัวเอง เขาถอนหายใจเฮือก
ใช่จริงน่ะแหล่ะ...เขาทำมันตกเอาไว้ที่ใต้ต้นซากุระใหญ่ ณ บริเวณสถานที่ที่เขาได้ตัวจุนโนะครั้งแรก.....

“พรุ่งนี้....พรุ่งนี้ค่อยแอบไปหาก็แล้วกัน” จินพึมพำกับตัวเอง เหตุการณ์ผ่านมาหลายวันแล้ว เขาเองก็ลืมไปเลย แล้วนี่จะหาเจอหรือเปล่านะ....แต่คิดว่าคงไม่มีใครมาเดินเล่นบริเวณแถวนั้น ...ถ้าอย่างนั้นก็อาจจะเจอก็ได้
..........

****************************

เช้าวันนั้น.....
จินมารับจุนโนะที่กลางซอย ตั้งใจจอดรถที่ตรงนั้น ที่เดิมที่มีต้นซากุระใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขา ต้นที่เขาตั้งใจเอาไว้ว่าจะมาหากุญแจตั้งแต่เมื่อคืน
จินชะเง้อมองทางเข้าบ้านยูอิจิ เช้าขนาดนี้ จุนโนะคงยังไม่มาหรอกนะ
เขารีบกระโดดข้ามรั้วเตี้ยๆ ที่กั้นระหว่างขอบถนนกับเนินหญ้า ตรงรี่เข้าไปแหวกหญ้าสีเขียวที่ขึ้นอยู่ทั่วบริเวณ หญ้าค่อนข้างสูงเพราะรองเท้าที่เขาเหยียบอยู่นี้ แทบจะจมไปกับยอดหญ้า ....ค่อนข้างจะหากุญแจยากเอาการ เพราะนอกจากหญ้าที่ออกดอกสีเหลืองบานสะพรั่งแล้ว หนำซ้ำยังมีกลีบดอกซากุระร่วงกระจายเต็มพื้นหญ้าอีกต่างหาก
จินแหวกหาแถวๆ ที่ๆ เขานอนกับจุนโนะในวันนั้น....เมื่อก้มลงหา เขาก็หวนคิดถึงภาพที่จุนโนะนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่ใต้ร่างท่ามกลางแสงจันทร์คืนนั้นไม่ได้.....รวมทั้งเสียงครางที่เปล่งออกมาเพราะความเสียใจและความเจ็บปวด เมื่อรวมกับเสียงปนหอบยามเขากระหน่ำทำรักลงบนร่างบอบบางนั้นแล้ว มันก็ดูเหมือนจะบาดลึกในความทรงจำของเขาเหลือเกิน

.....นี่ขนาดเขาเป็นคนทำ เขายังรู้สึกตราตรึงในใจ แล้วนับประสาอะไรกับคนที่ถูกกระทำอย่างจุนโนะล่ะ จะไม่เจ็บปวดกว่าหรือ........

จินคิดไปพลาง กวาดสายตาหากุญแจไปพลาง คาดว่าน่าจะตกอยู่แถวๆ นี้
....แสงสว่างกระทบโลหะแวววาวออกมาจากยอดหญ้า จินโล่งใจ นั่นไง....กุญแจห้อง... เขาหยิบมันขึ้นมาดู ...ให้ตายซิ... โชคดีเป็นบ้าเลยที่ไม่มีใครหยิบไปเสียก่อน

จินยิ้มอย่างดีใจ เขาเตรียมจะเดินบุกหญ้าขึ้นมาบนถนนอยู่แล้วเชียว แต่พอเงยหน้าขึ้นมองถนนด้านบน สายตาก็ปะทะกับดวงตาของใครคนหนึ่งที่มองเขาอย่างฉงนฉงาย
“จุนโนะ!!” จินใจหายวาบ...หัวใจเต้นแทบผิดจังหวะ รู้สึกถึงความรัวแรงของก้อนเนื้อที่หน้าอกเบื้องซ้าย กระหน่ำแข่งกันเต้นราวกับจะระเบิดออกมานอกอก
สายตาของจุนโนะที่มองมายังเขานั้น มีร่องรอยของความหม่นหมอง ... ฉงนใจ และเจ็บปวด.....

.....เอ๊ะ....หรือว่าจุนโนะจะสงสัยอะไรในตัวเขาหรือเปล่า ถึงได้มองมาแบบนั้น และเด็กหนุ่มคนนี้มายืนตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไรกัน

“จุนโนะมาตั้งแต่เมื่อไร?” จินเอ่ยปากถามขณะฝืนยิ้มให้ เขาเดินขึ้นมาจนถึงขอบถนนแล้ว จุนโนะยังมองตามทุกอริยบทของเขาอย่างไม่ละสายตา
“แล้วจินไปทำอะไรตรงนั้น....ตรงที่น่าขยะแขยงนั่นน่ะ” จุนโนะเม้มปากเมื่อเอ่ยถึงสถานที่ที่อยากจะลบออกจากความทรงจำ
จินอึกอัก หาทางแก้ตัวอย่างเร่งด่วน จะบอกจุนโนะว่าเขาไปทำอะไรตรงนั้นดีล่ะ สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง มือข้างซ้ายสัมผัสถึงความเย็นของโลหะที่นอนนิ่งในกระเป๋า ..... เจ้ากุญแจตัวดี ไม่น่าหาเรื่องมาให้เขาเลย...
“ฮะ? ไปทำอะไรตรงนั้น?” จุนโนะถามซ้ำ
“ไป...เอ้อ....ไป ฉันลงไปดูสถานที่ที่อยากชวนนายมาปิคนิกกันน่ะ...” จินพูดข้างๆ คูๆ แต่คนฟังนี่ซิ ทำหน้าทำหน้าบึ้ง ส่ายหน้าจนผมกระจาย
“ที่ตรงนั้น ไม่เห็นจะน่านั่งชมซากุระเลย... ผมไม่ชอบที่นั่น เกลียด ไม่อยากเห็น ไม่อยากมองด้วย”
“ทำไมล่ะจุนโนะ.....??” จินลองถามดู แต่อาการสะบัดหน้าจากที่ตรงนั้นของจุนโนะ พร้อมทั้งน้ำตาที่หล่อรื้นขึ้นมานั่นทำให้เขาต้องกลั้นหายใจ ...
“ไม่.....ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่ไม่ชอบก็เท่านั้นเอง”
“ทำไมถึงไม่ชอบ บอกเหตุผลมาซิ” จินคาดคั้น แต่จุนโนะกลับเมินไปทางอื่น เขาบอกอ้อมแอ้มว่า
“มันเป็นสถานที่ที่มีปีศาจแห่งความชั่วร้ายสิงอยู่....ความน่ารังเกียจ น่าขยะแขยง และอัปยศที่สุดที่ผมเคยได้รับ....ผมเกลียดมัน....”
“จุนโนะ......” จินใจกระตุก ก็น้ำเสียงของจุนโนะนั้นซิ มันเต็มไปด้วยความขมขื่นเหลือเกิน

ปีศาจร้ายที่หนุ่มน้อยคนนี้หมายถึง ก็คือเขาซินะ.....เขาเอง...

จุนโนะหันหน้ามาหาเขา แล้วก็ยิ้มแห้งแล้งให้จิน เขาเดินนำไปที่รถ จินก็เลยต้องเดินตาม เสียงจุนโนะพูดแว่วๆ มาว่า
“สักวันหนึ่ง ผมจะเล่าให้จินฟัง....”

เมื่อเข้ามานั่งในรถแล้ว จุนโนะดูเหมือนจะสลัดความเศร้าหมองออก ใบหน้าหวานแจ่มจึงหันมายิ้มแย้มเมื่อจินออกรถไปจากบริเวณนั้น
“วันนี้ จินมาแต่เช้าเลย...” จุนโนะพูดขึ้น
จินหันมาอมยิ้ม เขาขับรถแบบช้าสุดๆ ขณะผ่านสองข้างทางที่งดงามในซอย
“กลัวจุนโนะจะหนีไปก่อนน่ะซิ” เขาว่า
“ผมก็มาเวลานี้แหล่ะครับ...แต่คนเช้ากว่าใครน่ะ คุณยูอิจิหรอกครับ...”
“ยูอิจิน่ะเหรอออกจากบ้านแต่เช้า”
“ครับ... ออกไปรับคาเมะแต่เช้า.....” น้ำเสียงขื่นๆ ของคนพูดทำให้จินต้องละจากถนนหันมามองหน้าจุนโนะ
“เศร้าเลยซิ...ไม่ต้องห่วงนะ มีฉันมารับทั้งคน รับรองส่งให้ถึงประตูโรงเรียนเลยล่ะ”
“ผมไม่ได้ห่วงเรื่องนั้นหรอกครับ...ห่วงแต่คาเมะ.....กลัว.....กลัวไปหมด...นี่ผมจะเตือนเขาอย่างไรดีนะ” จุนโนะถามจิน ซึ่งฝ่ายถูกถามก็เลิกคิ้ว แล้วก็แนะว่า
“เตือนแบบเพื่อนที่เคยเตือนกันมาซิ ... พูดเป็นกลางๆ ...แต่...เอ....บางทียูอิจิอาจจะชอบเพื่อนนายจริงๆ ก็ได้”
จุนโนะฟังแล้วก็ถอนหายใจอึดอัด ........หน้าเศร้าเมื่อใจอดแสลงใจไม่ได้
“คนที่ผมรักทั้งสองคน ชอบกัน รักกัน ความจริงก็น่าจะดีใจไม่ใช่หรือฮะ...แต่ว่า....คุณหนูน่ะไม่เหมือนคนอื่น เขาไม่มีหัวใจ อยากได้อะไรแล้วต้องได้...”
“ถ้าเป็นแบบนั้นก็คอยดูต่อไป อาจจะไม่เป็นอย่างที่นายคิดก็ได้ จุนโนะ...” จินเอื้อมมาจับมือจุนโนะ บีบเบาๆ ให้คลายทุกข์ใจ รู้ดีอยู่เต็มอกว่าความรู้สึกใจหายของจุนโนะนั้นส่วนหนึ่งมาจาก ความเสียใจที่เสียความรักที่มีมานานต่อยูอิจิไปแล้วก็เป็นได้

จินขับมาถึงโรงเรียนจุนโนะ แล้วก็บอกว่า ตอนเย็นจะมารับ ให้จุนโนะรอด้วย เด็กหนุ่มยังไม่ได้ตกปากรับคำ ก็พอดีที่รถของยูอิจิวิ่งมาจอดที่ฝั่งตรงกันข้ามพอดี ยูอิจิบีบแตรให้จินเป็นการเรียก และจินก็บีบตอบกลับไป
จุนโนะมองคนนั่งด้านข้างคนขับ...คาเมะกำลังลงมาจากรถ สีหน้าชื่นบาน ร่าเริงเหมือนเคย แต่อาจจะมากกว่าเดิมนิดหน่อย เขาวิ่งข้ามถนนมาเกาะแขนจุนโนะ และเอ่ยทักทายจินด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม มีความสุข...จุนโนะอดมองอย่างเป็นห่วงไม่ได้....ไม่รู้ว่าเมื่อวานนี้ คาเมะกับยูอิจิไปถึงไหนกันแล้ว ...อยากจะถามเพื่อนใจแทบขาดแต่ว่า ตอนนี้เขาต้องจับตามองจินและยูอิจิคุยกันก่อน

คุณหนูยูอิจิกำลังเดินมาหาจิน แต่พอมาถึงรถ เขาก็ส่งสายตาดุมาให้จุนโนะ เป็นทำนองว่า เขาไม่ควรอยู่ฟัง และควรจะพาคาเมะเข้าไปในโรงเรียนได้แล้ว
“ไปเหอะ คาเมะ...” จุนโนะฉุดแขนคาเมะเข้ารั้วโรงเรียน แต่กระนั้นก็อดเหลียวมองไปที่ยูอิจิกับจินไม่ได้

..........................

“ที่ฉันเห็นนี่...จะให้เข้าใจว่าไงวะจิน...นายมากับจุนโนะได้ไง?” ยูอิจิเปิดฉากถาม เข้าทางจินพอดี เขายืดตัวขึ้น
“ฉันไปรับมาเอง.....”
“ฉันสงสัยจริงๆ ว่า นายสองคนรู้จักกันตั้งแต่ตอนไหน...” ยูอิจิอดถามไม่ได้
“ฉันไปกับแม่ แล้วเจอเขามาชมซากุระกับเพื่อนหลายวันแล้วล่ะ ก็เลยรู้จักกัน...มารู้ทีหลังว่าเขาอยู่บ้านของนาย...” จินพูดไม่ทั้งหมด แต่ก็ทำให้ยูอิจิขมวดคิ้ว
“หมายความว่าพวกนายแอบคบกัน?”
“ไม่ได้แอบโว้ย... ฉันเจอจุนโนะบ่อย...คุยกันถูกคอ...ก็เลยอาสามารับมาส่ง หวังว่านายคงไม่ว่าอะไรนะ...เพราะนายก็ไม่สนใจใยดีเขาอยู่แล้วนี่” จินพูดเอาตรงๆ จนยูอิจิอึ้ง.... เขามองเข้าไปในโรงเรียน และก็ยกมือเท้าเอว หันมองจินด้วยสายตาคมกริบ
“เมื่อคืน ...ไอ้โคะกับชิเงะ มันโทร. มาหาฉันเมื่อคืน บอกว่านายกับจุนโนะออกไปด้วยกัน และก็บอกว่าฉันยกเด็กนั่นให้นาย....เล่นเอาฉันงง มันยังไงกันแน่วะ?” ใช้หลังมือตบอกกว้างของเพื่อนเบาๆ
“ก็อย่างที่นายเห็น....ฉันไปรับจุนโนะมาเอง.....ที่ฉันบอกว่านายยกจุนโนะให้ฉันก็เพราะ ไอ้เพื่อนจอมหื่นของเรามันจะฉุดจุนโนะไปปู้ยี่ปู้ยำน่ะเด่ะ...”
“โฮ้ย...เด็กนั่นน่ะ เสียจนไม่มีอะไรจะเสียแล้ว!! ฉันจะให้โคยาม่าหรือใครมันหิ้วไปนอนซะทีสองทีก็ไม่เห็นเป็นไรเลย..”
“ไอ้ยู!!” จินคว้าคอเสื้อยูอิจิ กระชากจนอีกฝ่ายเซมาปะทะอก มืออีกข้างก็ชูกำปั้นหรา
“หยุดพูดถึงจุนโนะแบบนั้นได้แล้ว...ไอ้ยู...เด็กนั่นน่ะรักนายแค่ไหน ทำไมนายไม่มองเห็นค่า...กลับโยนให้เพื่อนรุมทึ้ง นายไม่รู้หรือไงว่าจุนโนะน่ะทั้งกลัวและเกลียดพวกนั้น....ถูกล่ะที่จุนโนะเขาอยู่รับใช้นายมาตลอด แต่นายก็ไม่ควรถีบหัวเขาส่ง และก็แล่นมาควงกับเพื่อนซี้เขาให้เขาเห็นตำตา...นายน่ะไม่รู้หรือไงว่าความเสียใจน่ะมันรสชาติเป็นอย่างไร ไอ้ยู...ฉันขอบอกแกไว้ตรงนี้เลยนะเว้ย...ว่าฉันจะปกป้องจุนโนะ...ฉันนี่แหล่ะ...จะดูแลเด็กที่แกทิ้งแล้วมาเชิดชู และจะไม่ทำให้เขาเสียใจเด็ดขาด....!!” จินพูดเสร็จ ก็ผลักไหล่ยูอิจิออกห่าง เขาเสยผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ มองยูอิจิเขม็งแบบเอาเรื่อง
“ไอ้จิน.....แกบอกฉันมาเลยนะว่า...แกชอบเด็กนั่น....” ยูอิจิถาม
“ก็เหมือนที่แกชอบคาเมะ” จินว่า เขาเปิดประตูรถออก แต่ยูอิจิกลับปิดมันไว้อย่างเดิม ยังไม่ยอมให้จินไปง่ายๆ
“แต่ฉันยกจุนโนะให้พวกนั้นมันก่อนแกจะมาอีกนะ...”
“ฉันไม่สนใจหรอก...สนแต่ว่า ใครกันแน่ที่จุนโนะเปิดใจให้มากกว่า...ยูอิจิ...ฉันขอร้องล่ะว่า....ถ้านายไม่ต้องการเขาแล้ว ก็หยุดทำให้เขาเสียใจได้แล้ว...ยกจุนโนะให้ฉัน....ยูอิจิ.......แทนที่จะยกให้พวกนั้นรังแก นายยกเขาให้ฉันเถอะ...” จินพูดแกมขอร้อง สายตาที่มองยูอิจินั้น ทำให้อีกฝ่ายหนึ่งอึ้ง ........

ยูอิจิกัดริมฝีปาก มองสบตาจินอย่างไม่ลดละ เมื่ออีกฝ่ายหนึ่งขอ ... แล้วเขาควรจะทำอย่างไรดี มันง่ายไปหรือเปล่าที่จะยอมยกจุนโนะให้จิน ... ถ้ายกให้พวกโคยาม่า อย่างน้อยจุนโนะก็ยังอยู่ในคอนโทรลของเขา ยังสามารถจะมาปรนนิบัติเขาได้เมื่อเขาต้องการ ...แต่ถ้ายกให้จิน....เขารู้ดีเลยล่ะว่า จินจะไม่ยอมให้จุนโนะกลับมาให้ความสุขกับเขาอีก.....เพราะจินไม่เหมือนพวกของโคยาม่า ...เขาเรียนมากับจิน เขาย่อมรู้ดี....
“ยูอิจิ.......” จินเอ่ยชื่อของเขาด้วยเสียงที่อ่อนลง ยูอิจิพยักหน้างึกๆ เขาโบกมือไปมาแล้วก็พูดเสียงต่ำว่า
“จุนโนะเป็นเด็กในบ้านของฉัน แม่ของเขาทำงานให้บ้านฉัน...เด็กนั่นพ่อฉันก็ส่งเสียให้เรียน ให้กิน ให้อยู่...และอีกอย่าง เขาเคยอยู่ใต้ร่างฉัน เคยเป็นของฉัน...นายจะรับของเหลือเดนจากฉันหรือไงไอ้จิน? ไม่รังเกียจหรือไง?”

.......คำว่า....... ของเหลือเดน......

ทำให้จินสะอึก เขาอยากจะชกหน้าหล่อๆ ของยูอิจิให้หงาย แต่จินต้องจำซ่อนหมัดของเขาเอาไว้เบื้องหลัง .... เขาระบายลมหายใจออกมายาวเหยียด ขณะตอบว่า
“ไม่รังเกียจ...”
“จิน...!!” ยูอิจิอ้าปากค้าง มองจินแบบไม่เชื่อสายตา...เขาพูดจนขนาดนี้แล้ว จินก็ยังยอม....
“นาย...นายไปตกลงกับพวกโคยามาก็แล้วกัน ฉันไม่อยากจะยุ่งแล้ว...” ยูอิจิตัดบท โบกมือว่าไม่อยากจะเสวนาต่อ แต่จินคว้าแขนของเขาเอาไว้ พูดเบาๆ ว่า
“อีกอย่างนะยูอิจิ... เด็กคนนั้น.....เพื่อนของจุนโนะน่ะ..... เขาบริสุทธิ์เกินกว่าที่จะรับมือกับคนอย่างนาย...ทำอะไรขอให้นึกถึงหัวใจของคนอื่นบ้าง...นายทำลายหัวใจของจุนโนะมาแล้ว กับเพื่อนของเขาน่ะ ถ้าไม่รักจริงก็วางมือซะเหอะ...”

ยูอิจิสะบัดแขนออกจากมือจิน เขาจ้องคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจ
“อย่ายุ่งเรื่องนี้ได้มั้ย จิน... ยุ่งแต่จุนโนะก็แล้วกัน ส่วนเรื่องเด็กนั่นน่ะ อย่าเข้ามาแส่เด็ดขาด ไอ้จิน...” ยูอิจิชี้หน้า เป็นฝ่ายผลักอกจินออกไปบ้าง เขาเดินหัวเสียขึ้นรถจากไป ทิ้งให้จินยืนมองท้ายรถไปจนลับตา ....ยังไง ยังไง ยูอิจิก็คือยูอิจิวันยังค่ำ....
จินมองเข้าไปในรั้วโรงเรียนของจุนโนะและคาเมะ...
ตอนนี้ยูอิจิก็รู้แล้วว่าเขาคิดอย่างไรกับจุนโนะ...ไม่ได้ห้ามหรืออนุญาตให้เขายุ่งเกี่ยวกับจุนโนะ แต่นั่นก็เป็นการบอกกลายๆ ว่า ยูอิจิทิ้งจุนโนะแล้วจริงๆ.....
.....เฮ้อ.....เด็กน้อยเอ๋ย....... ปิดใจสำหรับยูอิจิเสียเถอะ... และเปิดใจกว้างคอยรับใจของเขาดีกว่า...

************************

วันนั้นที่โรงเรียน คาเมะเล่าเรื่องยูอิจิพาเขาไปทานข้าวเย็นเมื่อวานและมาส่งบ้านอย่างปลอดภัย และตอนเช้าก็มารับแต่เช้าเลย ซึ่งจุนโนะฟังแล้วก็พลอยโล่งใจไปหน่อยหนึ่งตรงที่ยูอิจิยังไม่บุ่มบ่ามเอาแต่ใจกับคาเมะ แต่เรื่องที่จะปล่อยให้ลอยนวลอย่างบริสุทธิ์ผุดผ่องไปเรื่อยๆ นั้น.....อย่าหวัง....... คงจะมีสักวันที่เพื่อนของเขาจะตกหลุมพรางของยูอิจิได้
จุนโนะได้แต่ปลอบเพื่อนรักไปว่า
“ดูๆ เขาไปก่อนนะคาเมะ...อย่าเพิ่งหลงคารม คุณยูอิจิน่ะ เขาไม่ปล่อยสิ่งที่เขาอยากได้ไว้นานหรอก”
“เอ๋??? นายพูดเหมือนกับว่า คุณหนูของนายน่ะ เป็นคนไม่ดีเลยนะ จุนโนะ”
“ฉันหมายความว่าเขาเป็นคนเจ้าชู้น่ะ” จุนโนะแก้ประโยค แต่ก็ยิ่งทำให้คาเมะมีคำถามผุดขึ้นเดี๋ยวนั้น เขาเคยเห็นยูอิจิมาส่งจุนโนะบ่อยๆ นี่นะ...หรือว่า จุนโนะกับยูอิจิจะสนิทกันมากกว่าปกติ จุนโนะถึงได้พยายามเตือนเขาทุกวัน
“จุนโนะ ... หรือว่านายกับเขา.....เอ้อ......” คาเมะหยุดคำพูด มองจุนโนะด้วยสายตาตื่นๆ
“นายกับเขาคงไม่ได้.....เอ่อ.....” คาเมะกัดริมฝีปาก เว้นคำพูดที่เข้าใจระหว่างกันเอาไว้ จุนโนะเป็นฝ่ายส่ายหน้า แล้วบอกว่า
“ฉันกับคุณหนูไม่มีอะไรกัน...ไม่มีอะไรหรอกคาเมะ สบายใจได้”
“นายอยู่กับมานาน เขาไม่มีทีท่าอะไรกับนายบ้างเลยหรือจุนโนะ...”
“ไม่......ไม่มี......”

....ไม่มีหรอกทีท่าว่ารักหรือหลงน่ะ อยากได้ก็กวักมือเรียกให้ขึ้นห้อง ตามไปรับใช้ก็เท่านั้นเอง.....

“งั้น...ถ้าฉันจะเป็นคนรักของเขาล่ะ นายว่าจะดีมั้ยง่ะ?”
“คาเมะ!!” จุนโนะใจกระตุก .... ในที่สุดคาเมะก็รับออกมาตรงๆ แล้วว่าคิดอย่างไรอยู่
“คุณหนูเขาขอคบกับนายแล้วเหรอ?” จุนโนะถาม คาเมะพยักหน้างึกๆ หน้าแดงแจ๊ด
เพื่อนอย่างจุนโนะก็ได้แต่กล้ำกลืนความเศร้าเก็บไว้ในใจ ....
หวังแต่ว่า คาเมะจะทำให้ยูอิจิรู้จักกับคำว่า..รัก... ที่แท้จริงนะ....

***********************

ในยามค่ำคืน จุนโนะนั่งรอยูอิจิจนค่ำมืด เมื่อเขาได้ยินเสียงรถมาจอดหน้าตึก เขาก็ผุดลุกขึ้นยืน เดินมาประสานมือตรงทางขึ้นชั้นบน รอจนยูอิจิเดินมาถึง จุนโนะจึงรับหนังสือมาจากมือของเจ้านาย คราวนี้ยูอิจิมองเด็กหนุ่มอย่างฉงน
ก็วันนี้เขาไม่ได้เรียกให้จุนโนะมารับใช้ นั่นย่อมแสดงว่าจุนโนะต้องมีเรื่องอะไรจะพูดกับเขาแน่ๆ ชายหนุ่มพอจะเดาเรื่องออกว่า เรื่องนั้นคงไม่พ้นเรื่องของเพื่อนที่ชื่อ คาเมนาชิ คาซึยะ แน่นอน

“นายมีอะไรก็ว่ามา” นั่นคือประโยคแรกที่ยูอิจิพูดกับจุนโนะเมื่อเด็กหนุ่มเดินไปวางหนังสือบนโต๊ะในห้องนอนแล้ว ชายหนุ่มนั่งที่ปลายเตียง ถอดถุงเท้าออก และปาไปที่ตะกร้าซักหน้าห้องน้ำ แต่ไม่ลง จุนโนะจึงก้มลงหยิบและใส่ลงให้ถูกทาง เขาเดินมาคุกเข่าตรงหน้ายูอิจิ ก้มหัวให้นายจ้างด้วยกริยานอบน้อม
“คุณหนู... ผมขอร้องล่ะครับเรื่องคาเมะ....”
“อะไรของนาย?” เสียงห้วนจัดของคนฟังตวัดสูงแบบไม่พอใจ รู้ดีกับคำขอนั้น ....

เจ้าเด็กในบ้าน จะมาแส่กับเรื่องความสุขของเขางั้นหรือ ไม่มีทางซะล่ะ...

“คาเมะ..... เขาบริสุทธิ์เกินกว่าที่คุณหนูจะ......จะ......” จุนโนะพยายามสรรหาคำพูดที่ไม่หยาบจนเกินไปนัก แต่เสียงหัวเราะเยาะของอีกฝ่ายทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้น ยูอิจิพูดแทนว่า
“เกินกว่าที่จะโดนฉันฟัน...”
“คุณยูอิจิ...ผมขอร้องล่ะครับ ถ้าคุณไม่รักเขาจริง กรุณาอย่าทำอะไรเขาเลย เขาบอบบางเกินกว่าจะรับความรู้สึกเสียใจ...เขาทนไม่ไหวแน่...เขาไม่เคยกับเรื่องพวกนี้ สงสารเขาเถอะครับ...” จุนโนะก้มหัวให้คนตรงหน้าอีกครั้ง แต่ยูอิจิเป็นฝ่ายลุกขึ้นยืน บอกด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า
“นายกำลังขอให้ฉันเว้นเพื่อนนาย เพราะห่วงคาเมะหรือห่วงสวัสดิภาพตัวเองกันแน่ จุนโนะสุเกะ.. กลัวฉันจะหลงเพื่อนนายมากกว่านายหรือไง .... กลัวตกกระป๋องหรือไง?”

จุนโนะตกใจกับคำพูดนั้น เด็กหนุ่มส่ายหน้าแรงๆ
“เปล่าครับ.... ผมไม่กลัว เพราะผมก็ไม่ใช่คนโปรดของคุณมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว...ผมกลัวเพื่อนผมจะช้ำใจมากกว่า... กลัว...กลัวว่าคุณจะเบื่อแล้วจะยกเขาให้เพื่อนของคุณรุมทึ้งเหมือนหมาป่ากระหายเหยื่อ ...แบบที่ผมโดนมาแล้ว....” น้ำเสียงขมขื่นของจุนโนะ ทำให้คนฟังหันมามอง เขาเห็นหน้าซีดเซียวของเด็กหนุ่มที่รับใช้เขามาหลายปี ใบหน้าหวานปนเศร้า จับนิ่งอยู่ที่พื้นข้างเตียง รูปร่างแบบบางที่เพรียวลมนั่นก็อีก มันค้อมลงเหมือนกับจะคำนับขอร้องอ้อนวอนเขา....
“นายก็อย่าเพิ่งตีโพยพีพายเลยน่า.... นายก็ยังเป็นของฉันอยู่วันยังค่ำ ไม่ได้โดนเพื่อนของฉันฟันซะหน่อย...”
“ฮึ!! ทำไมจะไม่โดน....คุณไม่สนใจหรอกใช่มั้ย ว่าพวกเขาทำอะไรกับผมบ้าง... คุณยกผมให้เขา ปล่อยให้เขาข่มขืนผม ผมจะเป็นอย่างไรบ้างในวันนั้น คุณไม่เคยถามอาการผมสักคำ......” จุนโนะเงยหน้าขึ้น มองยูอิจิด้วยหยาดน้ำตา ...ยูอิจิพูดทำเหมือนไม่รู้เรื่องที่เขาโดนข่มขืนในวันนั้น
“นายหมายความว่าไง จุนโนะ นายไม่ได้โดนพวกเพื่อนฉันรังแกเลยนะ พวกนั้นบอกว่า ยังไม่ได้แอ้มนายเลย..”
“ไม่จริง... เขาโกหกคุณ...พวกเขาข่มขืนผม ที่ริมทางรถไฟ ปล่อยให้ผมนอนไม่ได้สติอยู่ที่นั่น...” จุนโนะพูดพร้อมกับเสียงสะอื้น ...
ชายหนุ่มเดินมานั่งตรงหน้าจุนโนะ จับบ่าของเด็กหนุ่มไว้ แล้วก้มลงจนถามจนหน้าแทบจะติดร่างบาง
“นายโดนพวกเพื่อนฉันทำร้ายหรอกเรอะ? แล้วทำไมพวกนั้นบอกว่ายังไม่ได้ล่ะ นายเข้าใจผิดหรือเปล่า?”
จุนโนะสั่นหน้ากับคำถามนั้น เขาเล่าเรื่องที่โดนโคยาม่าต่อยที่ท้อง และลากไปใต้ต้นซากุระ หนำซ้ำยังโดนชกอีกที่เดิม จากนั้นในความสลัวเลือนจากความมืด คนใดคนหนึ่งในนั้นก็ข่มเหงเขา
“คนเดียวเหรอ?” ยูอิจิครางออกมา มือลูบปลายคางแบบใช้ความคิด
“ไม่น่าเป็นไปได้.....ไอ้พวกนั้น มันไม่ล่อนายคนเดียวแน่ๆ ฉันรู้จักมันดี... นายเข้าใจอะไรผิดแน่ๆ บางทีนายอาจจะคิดไปเองว่ามันทำ แต่ความจริงอาจจะไม่ใช่...”
“ไม่จริงหรอกครับ ผมรู้ว่าผมตื่นมาในสภาพอย่างไร.....ฮึ.... เรื่องนั้นน่ะผมจะไม่ลืมไปชั่วชีวิต...คุณยูอิจิ คุณไม่ได้เป็นผม คุณไม่รู้หรอกว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน ... ผมไม่อยากให้คาเมะโดนอย่างผม ...ขอร้องล่ะครับ...อย่าทำเพื่อนผม” น้ำตาหลายหยดของจุนโนะไหลออกมา ขณะเงยหน้ามองเจ้านายที่ตัวเองรัก คราวนี้ยูอิจิเงียบกริบ มีแต่สายตาเท่านั้นที่มองจุนโนะนิ่ง ขณะเอ่ยออกมา ชนิดที่ทำให้คนฟังใจแป้ว
“เพื่อนนายชอบฉัน... ช่วยอะไรไม่ได้หรอก...แต่ก็เอาเถอะ.. ฉันจะพยายามไม่เบื่อเขาเร็วหรอก...จะพยายามนะ ...เฮ้อ....นายกลับไปได้แล้ว... อ้อ...จุนโนะ...” ยูอิจิเรียกจุนโนะเอาไว้ เมื่อจุนโนะลุกขึ้นยืน
“ครับ?”
“นายไปรู้จักกับจินได้ไง?”
“เอ้อ.......” จุนโนะอึกอัก...... จนยูอิจิต้องถามซ้ำอย่างคาดคั้น จุนโนะจึงเล่าเรื่องที่เจอจินให้ฟัง ซึ่งก็ตรงกับที่จินเล่าทุกอย่าง ยูอิจิก็เลยบอกว่า
“จินเขามาขอนายกับฉัน...เฮอะ.. ถ้านายไม่อยากโดนพวกโคยาม่ามันฟันเอาอีก ก็หันมาทางจินดีกว่า...อย่างน้อย จินคนเดียวก็ยังดีกว่าสามคนอย่างเจ้าพวกนั้น...เลือกเอาก็แล้วกัน... อ้อ... เจ้าหมอนั่นมันบอกด้วยว่า ...มันไม่รังเกียจของเหลือเดนจากฉัน... นายนี่มันเสน่ห์เหลือเฟือจริงๆ นะ จุนโนะ...”
จุนโนะสะอึก....
ของเหลือเดน..... ยูอิจิพูดคำนั้นออกมาอย่างหน้าตาเฉย ไม่กลัวว่าเขาจะเสียใจแค่ไหนเลย ใช่สิอย่างเขาก็เป็นได้เพียงแค่นี้แหล่ะ...

จุนโนะกลับออกไปอย่างเงียบเชียบ... เดินปล่อยอารมณ์กลับบ้านหลังเล็กของตัวเอง....
มีเรื่องมากมายที่เขาต้องคิด คงไม่แคล้วนอนไม่หลับอีกแล้วงานนี้
........ข้อแรก ยูอิจิไม่รู้ว่าเขาถูกข่มเหงในวันนั้น...
.......ข้อสอง... เขาขอร้องเรื่องคาเมะ แต่คงไม่เป็นผลเท่าไรนัก....
......ข้อต่อมา... จินมาขอเขากับยูอิจิ... จินกล้าหาญเกินไปหรือเปล่านะ ไม่รู้ว่าจินกับยูอิจิพูดอะไรถึงเขาในแง่ไหนบ้าง แต่จินมาขอเขานี่นะ... ขอไปทำไมนะ และไม่รังเกียจเขาหรอกเหรอ....
....ข้อท้ายสุด.... สิ่งที่ออกมาจากปากของยูอิจิ......ของเหลือเดน......

จุนโนะถอนหายใจอย่างหดหู่..... พูดออกมาจนขนาดนี้ นี่เขายังคงหน้าด้านรักยูอิจิอยู่ได้อย่างไรนะ ... คนที่เขาไม่ต้องการ ... ทำไมยังจะมาตั้งความหวังกับยูอิจิอยู่อีก....
... ไปดีกว่า...ไปหาอ้อมอกของคนอีกคนหนึ่ง อย่างน้อยจินก็ต้องการเขานี่นะ....เป็นจินก็ยังดีกว่าเจ้าหื่นสามคนนั่น...........

จุนโนะกำลังเตรียมจะเข้านอน เมื่อจินโทร. มาหาก่อนนอน...
“พรุ่งนี้รอนะ สายๆ จะมารับไปเที่ยว” จินส่งเสียงนุ่มหูมาในโทรศัพท์ จุนโนะรับคำ พรุ่งนี้เป็นวันหยุด... ไปเที่ยวกับจินก็ดีเหมือนกันนี่นะ.....
อย่างน้อยก็ยังมีคนเห็นค่าของเขา

คิดได้ดังนั้นแล้ว จุนโนะก็หลับตาลงอย่างอ่อนล้า... หลับ... เพื่อที่พรุ่งนี้จะได้พบกับคนที่จะมาเยียวยารักษาแผลใจของเขาได้....

***************************

to be con

comment ที่นี่จ้า...