TEAR of LOVE

Vol 3

***************************

ท่ามกลางกลีบดอกซากุระที่หล่นพร่างพรูจากต้นลงสู่พื้นดิน ในยามค่ำคืนเช่นนี้ดูเหมือนม่านสีชมพูของปีกผีเสื้อที่โบยบินในอากาศ ความอ่อนบางของมันลอยตัวเคว้งคว้างอยู่เหนือศีรษะเมื่อจุนโนะสุเกะแหงนหน้าขึ้นมอง กลีบดอกซากุระหลายใบหล่นร่วงและพักพิงอยู่บนเส้นผมอ่อนสลวย
เด็กหนุ่มนั่งกอดเข่าทอดอาลัยอยู่โคนต้นซากุระริมเนินหญ้าใกล้ทางรถไฟ ซึ่งนานๆ ครั้งถึงจะมีรถไฟขบวนยาวทั้งแบบเก่าและแบบทันสมัยวิ่งผ่านมาผ่านไป เสียงเปิดหวูดดังลั่นขณะวิ่งผ่าน แต่จุนโนะก็ยังนั่งอยู่เช่นนั้นจนน้ำค้างเริ่มลง เขาถึงลุกขึ้นยืน

ตามเส้นทางของถนนสายเล็กที่ทอดยาว ริมทางถนนสายนั้นปลูกต้นซากุระที่บานสะพรั่งตลอดแนว ทางด้านซ้ายมือคือทางลาดของหญ้าอ่อนยาวขนานไปกับเส้นทางรถไฟเบื้องล่าง
จุนโนะเดินเลียบไปตามทางเดินอันเปล่าเปลี่ยว เสียงหวูดรถไฟดังขึ้นชั่วขณะตามด้วยการสั่นสะเทือนจากแรงวิ่งของหัวรถจักร เมื่อผ่านพ้นไปแล้ว จึงหลงเหลือแต่ความเงียบสงัดเข้ามาแทนที่
เขากำลังจะเดินกลับสู่คฤหาสน์หลังงามของนากามารุ ซึ่งยังอยู่อีกไกล ไม่เข้าใจตัวเองว่า ทำไมถึงได้เดินปล่อยอารมณ์มาจนถึงที่แห่งนี้ได้ .... แสงจากดวงไฟหน้ารถยนต์ส่องมาจากข้างหน้า คงจะมีรถแล่นสวนมา เขาหลบเข้าข้างทาง รถคันนั้นแล่นชะลอเมื่อผ่านเขา จากนั้นมันก็หยุดลงห่างจากเขาไปไม่เท่าไร
จุนโนะหันไปมองว่า อะไรถึงทำให้รถคันนั้นไม่แล่นผ่านไป ...และหยุดทำไม แต่แล้วเขาก็ได้คำตอบเมื่อร่างของชายสามคนเดินลงมาจากรถ
เด็กหนุ่มใจหายวาบ เขาก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชิดต้นซากุระ ก็คนสามคนที่เดินย่างสามขุมเข้ามา ก็คือ......
“คุณโคยาม่า.....” จุนโนะอุทานออกมา โคยาม่ายิ้มรับเสียงขานเรียกชื่อของเขา จากนั้น ชิเงะและโคกิก็เข้ามาล้อมกรอบหนุ่มหน้าสวยที่ดูเหมือนจะกลายเป็นลูกกวางตื่นหมาป่าไปเสียแล้ว.....

***************************

อะกานิชิ จิน เพ่งมองไปยังหนทางเบื้องหน้า เขามัวแต่โอ้เอ้อยู่ พวกโคยาม่าก็ขับรถล่วงหน้ามาก่อนแล้ว ชายหนุ่มนึกตำหนิเพื่อนอยู่ในใจจะคอยสักนิดก็ไม่ได้ ดึกดื่นขนาดนี้ เขาเองก็ไม่ชินหนทาง จะกลับไปยังถนนใหญ่ได้หรือเปล่า สงสัยคงต้องขับวนอยู่หลายเที่ยว บ้านนากามารุอยู่ใจกลางโตเกียวก็จริง แต่ซอกเล็ก ตรอกน้อยในย่านนี้ก็ทำให้เขาหลงได้ทุกที ตั้งแต่ไหนตั้งแต่ไรมาแล้ว

ขับออกมาได้สักพัก ก็เห็นรถของโคยาม่าและพรรคพวกจอดอยู่ข้างทางรถไฟ จินขมวดคิ้ว นึกสงสัยว่าพวกนั้นจะจอดรถทำไมกัน ทีแรกเขาคิดจะผ่านเลยไปเพราะเข้าใจว่าพวกนั้นคงแอบมาทำธุระส่วนตัวระหว่างทางก็ได้ แต่อะไรบางอย่างทำให้จินต้องจอดรถต่อจากรถคันนั้น ได้ยินเหมือนเสียงคนร้องดังแว่วเข้ามาจนถึงในรถ พอเปิดประตูออกไปดู เสียงนั้นก็ยิ่งชัดขึ้น ตามด้วยเสียงหัวเราะของพวกหนุ่มๆ
เสียงนั้นดังมาจากทางเนินหญ้าที่อยู่ติดกับทางรถไฟ
“ช่วยด้วยฮะ.......ปล่อยผมนะ!! ... ช่วยด้วย...ย..ย...” เสียงของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ฟังดูหวาดกลัวเหลือเกิน

จินกระโดดข้ามรั้วกั้นของถนน มายืนอยู่บนเนินหญ้า เขาเห็นพวกของโคยาม่ากำลังฉุดกระชากร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งในความมืด เด็กคนนั้นถูกอีกสองคนยึดแขนไว้คนละข้าง โคยาม่าชกหมัดเข้าที่ช่องท้องของเด็กคนนั้นจนตัวงอ และตามด้วยตบที่ใบหน้านั้นอีกสองฉาด จนร่างนั้นอ่อนระทวย และหมดสิ้นเรี่ยวแรง......
“ให้ตายเหอะ...!!” จินสบถออกมา ไม่คิดว่าเพื่อนที่เรียนมาด้วยกัน จะกลายเป็นพวกหื่นกระหายแบบนี้ไปได้ หรือจะเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ซัดกันเข้าไป
จินเองก็ค่อนข้างจะเมานิดๆ แต่สติเขาก็ยังดีอยู่ แต่เจ้าพวกนั้น เขาเห็นนี่นาว่ามันดื่มกันหนักขนาดไหน
แล้วเด็กคนนั้นล่ะ ...เหยื่อ...อันเคราะห์ร้ายของพวกนั้น
เห็นขนาดนี้ก็รู้ล่ะว่าเป็นเด็กผู้ชาย.....
“ลากไปที่ใต้ต้นนั่น....” เสียงโคยาม่าตะโกนสั่งงาน
พอจินเห็นโคยาม่าเริ่มปลดตะขอกางเกงลง เขาก็สืบเท้าเข้าไปใกล้ เด็กคนนั้นถูกหิ้วปีกไปนอนอ่อนระทวยใต้ต้นซากุระ แสงสว่างจากรถไฟที่ผ่านมา ส่องวาบมาเพียงชั่วแว่บแล้วก็หายไปอย่างรวดเร็ว จะมีใครสักคนรู้บ้างมั้ยว่า กำลังจะเกิดเหตุอะไรขึ้นที่ข้างทางแห่งนี้

“เร็วๆ ไอ้โคะ เดี๋ยวมันฟื้น” เสียงโคกิเร่งมา ชิเงะเป็นคนฉีกเสื้อของจุนโนะออกดังแคว่ก ตามด้วยกางเกงขายาวถูกรูดออกทางปลายเท้า
“จุนโนะจ๋า...สวยไปทั้งเนื้อทั้งตัว...จะไม่ให้แอ้มได้ไง” โคยาม่าทำเสียงซื้ดซ้าดผลักชิเงะและโคกิให้ไปนั่งคุมเชิงอยู่ข้างๆ

จินใจหายวาบ นี่เจ้าพวกนี้กำลังจะข่มขืนเด็กที่ชื่อจุนโนะอย่างนั้นหรือ คำพูดที่พูดกันในวงเหล้า เห็นถ้าจะไม่ได้เป็นแค่คำพูดเล่นซะแล้ว

........................

จินย่องเข้าไปใกล้อีกนิด โคยาม่ากำลังซุกไซร้ปากและจมูกที่ซอกคอของเด็กหนุ่ม โดยมีชิเงะและโคกินั่งเร่งเพื่อนอยู่ด้วยอารมณ์ที่หื่นกระหายพอๆ กัน
“เร็วเด่ะวะ ไอ้โคะ มัวลีลาอยู่ได้” โคกิเร่งเพื่อนยิกๆ
“ฮือออออ........” จุนโนะร้องครางเสียงแผ่วหวิวราวกับจะขาดใจ สติที่เหลืออยู่น้อยนิด สั่งให้เขายกมือขึ้น พยายามจะผลักคนที่อยู่เหนือร่างของเขาให้พ้นออกไปจากตัว แต่เรี่ยวแรงที่ถูกทำร้ายนั้นไม่อาจให้เขาทำเช่นนั้นได้
“อย่า......ฮือ....อย่าทำผม....คุณโค......”

................

........ปรื้น..น...น........

เสียงแตรรถจากบนฝั่งถนนแผดเสียงดังขึ้น จนพวกโคยาม่าสะดุ้งเฮือก ใบหน้าที่อยู่เหนือทรวงอกของจุนโนะแหงะขึ้นมอง เขาเห็นเงาคนตะคุ่มยืนอยู่ข้างรถ
อะกานิชิ จิน ... นั่นเอง

“ตำรวจกำลังมา...” จินตะโกนบอก ทำเสียงเร่งเร้าจนพวกเพื่อนจอมหื่นวงแตก โคยาม่าทำหน้าตื่น เขาผละออกจากร่างบางที่นอนอ่อนระทวย รวมถึงชิเงะและโคยาม่าด้วยที่รีบเดินขึ้นมาบนเนิน
“เฮ้ย...ตำรวจมา!!” โคยาม่าตะโกนลั่น รีบเดินสวบๆ มาทางจิน
“ฉันเห็นรถตำรวจวิ่งผ่านไป เดี๋ยวคงย้อนกลับมาอีกล่ะ เพราะทางมันตัน” จินพูดหน้าตาเฉย ยิงฟันร่า ทำหน้าเหมือนคนไม่รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น
เสียงโคยาม่าสบถออกมา มองร่างที่ยังนอนอยู่ใต้ต้นไม้เบื้องล่างเนินหญ้านั้นอย่างเสียดาย
....กำลังจะเชยชมเนื้อตัวของจุนโนะสุเกะอยู่แล้วเชียว ดันมีคนมาขัดซะได้ แต่ตำรวจนี่นะ ทำไมเขาต้องเอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับคุกกับตะรางด้วย...

พอดีกับขณะนั้นมีแสงไฟหน้ารถส่องมาทางเบื้องหลัง สามชายหนุ่มสะดุ้งแบบคนมีความผิด จินชายตามองแล้วก็เร่งเพื่อนว่า
“สงสัยตำรวจจะย้อนกลับมาแล้วล่ะ”
“เฮ้ย! กลับโว้ย...!!” โคยาม่าชักชวนเพื่อนขึ้นรถ

โคยาม่ารีบร้อนสตาร์ตรถ ไม่ได้ให้ความสนใจจินอีก เมื่อรถของพวกนั้นไปแล้ว รถยนต์คันที่จินหลอกว่าเป็นตำรวจก็ขับผ่านไป ... ก็แค่รถของคนในซอยนี้นี่เอง ...

เมื่อความเงียบสงัดมาเยือนอีกครั้ง จินจึงรีบรุดไปที่ใต้ต้นซากุระ
ร่างเด็กหนุ่มในสภาพเกือบเปลือยนอนตัวขาวผ่องอยู่ในความสลัวเลือนของแสงจันทร์ที่ส่องผ่านยอดไม้อยู่เหนือหัว จุนโนะส่งเสียงครางฮือ... ใบหน้าส่ายไปมาเพราะความเจ็บที่โดนชก จินเห็นละว่าโดนหมัดโคยาม่าไปหลายหมัด จะไม่ให้จุกได้ไงกัน
“นาย......” จินทรุดตัวลงนั่งข้างๆ
“อย่า....อย่าทำผม.......” จุนโนะหลับตานิ่ง ริมฝีปากขบกันแน่นเพราะความเจ็บปวด เขาพยายามลืมตาขึ้น แต่มันก็ยากลำบากเสียจริงๆ ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ คงจะเป็นหนึ่งในจำนวนเพื่อนของยูอิจิ ...

...จะเป็นโคยาม่า..ชิเงะ...หรือโคกิ... ก็ตามที แต่ตอนนี้มันเหลือเพียงแค่หนึ่ง อย่างนั้นใช่มั้ยนะ

.......................

ไฟสว่างจากรถไฟส่องมาให้เห็นอีกขบวน จินเห็นจุนโนะถนัดตาก็คราวนี้เอง
ร่างบอบบางแทบไม่มีเสื้อผ้าติดกายเลย นอกจากเสื้อที่ติดแผ่นหลัง แต่กระดุมถูกกระชากขาด กางเกงถูกรูดอยู่ปลายเท้า เหลือแต่กางเกงชั้นในที่ยังติดกายอยู่ชิ้นเดียวบนร่างขาวนวลนั้น
“ให้ตายเหอะ” จินครางออกมา จ้องร่างของจุนโนะตาไม่กะพริบ เขาพยายามสลัดความสวยงามออกจากสายตา แต่ใบหน้าที่หลับตานิ่งอยู่เบื้องหน้านั้นก็ไม่อาจทำให้เขาละสายตาออกมาได้

.......สวยแบบนี้นี่เล่า...เจ้าพวกนั้นถึงอยากได้นัก.............

จินไล้ฝ่ามือไปทั่วเรือนกายของจุนโนะ รับรู้ถึงความเนียนนุ่มมือติดมากับการสัมผัสนั้น

.....อา...... นุ่ม...... เนียน....ละมุนมือจริงๆ....

“ฮึก... อย่าทำผม......” เสียงครางแผ่วหวิวพยายามจะให้หลุดรอดออกมาให้เขาได้ยิน จินขมวดคิ้วแล้วก้มลงไปฟังใกล้ๆ ลมหายใจอ่อนระทวยของจุนโนะทำให้เส้นผมของจินปลิวไสว กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของซากุระที่ตกกระจายอยู่แถวนั้นทำให้สติของจินแทบจะขาดผึง กลีบดอกอ่อนบางร่วงหล่นมาคลุมร่างเปลือยของจุนโนะ ทำให้เด็กหนุ่มดูเหมือนจะถูกคลุมด้วยกลีบสึชมพูของอ่อนโยนจากซากุระก็ไม่ปาน

จุนโนะลืมตาขึ้นมองใครคนนั้นที่กำลังลูบไล้เนื้อตัวของเขา แต่ก็ไม่อาจเห็นได้ เพราะใบหน้าที่โน้มลงมา ถูกแสงจันทร์จากด้านหลังบดบังจนไม่อาจเห็นใบหน้านั้นได้อย่างชัดเจน ที่เขาเห็นด้วยสายตาที่พร่าเลือนนั่นก็คือ เงาตะคุ่มเหนือร่างของเขาเท่านั้นเอง และเงานั้นก็กำลังจะแนบใบหน้าลงมากระทำชำเราเขาอยู่ในขณะนี้......

จุนโนะบิดกายจะให้ออกจากใต้ร่างของจิน แต่กลิ่นเหล้าที่ระเหยกรุ่นจมูกของเขา ทำให้รู้ว่า พวกของโคยาม่าคนนี้คงจะไม่ยอมถอยไปได้ง่ายๆ
“อย่า......” จุนโนะผลักไหล่หนานั้น แต่คนด้านบนกลับจับมือสองข้างของเขาเอาไว้ จับตรึงกับพื้นหญ้าข้างกาย ทำให้เขาไม่อาจกระดิกกระเดี้ยกายได้มากกว่านี้

จินยังซุกไซร้ใบหน้าเหนือหน้าอกของจุนโนะ ความหอมหวานและเนียนนุ่มทำให้เขาหลงลืมตัว นี่หรือเด็กหนุ่มที่ใครต่อใครคลั่งไคล้ ... มันมีเสน่ห์แบบนี้นี่เอง
ฤทธิ์ของเหล้าที่ดื่มเข้าไปทำให้ความยับยั้งชั่งใจขาดผึง ความคิดที่จะช่วยเด็กหนุ่มที่นอนบิดกายเย้ายวนอยู่ใต้ร่างของเขานี้ได้มลายหายไป เมื่อได้ดื่มรสความหอมหวาน และน่ารักตรงหน้า

......จุนโนะสุเกะ เมียเก็บของยูอิจิ ...

ไม่แปลกใจเลยล่ะว่า ทำไมคนพวกนั้นถึงได้กล่าวขวัญกันนักนะ พวกโคยาม่าจะรู้หรือไม่นะว่า ได้ทิ้งชิ้นปลามันให้เขาได้ครอบครองแทนเสียเอง

สติแห่งความดีแทบจะไม่หลงเหลือ แค่เพียงแต่ได้ดื่มชิมเรือนกายของจุนโนะสุเกะเท่านั้น จินก็ไม่อาจกักกั้นความต้องการที่เกิดขึ้นอย่างปัจจุบันทันด่วนนี้ลงได้
แผ่นท้องของจุนโนะที่ฝังรอยบุ๋มของหลุมสะดือสวยงามนั้นถูกจินบรรจงไล้ริมฝีปากลงไปขบย้ำ ฝ่ามือเย็นชืดไต่คลำไปทั่วเรือนกาย ไม่เว้นแม้แต่ส่วนที่ควรสงวน เคล้าคลึงจนร่างของจุนโนะสั่นสะท้าน ความเจ็บปวดเมื่อสักครู่จู่โจมเข้ามาอีก อาการที่โดนต่อยท้องน้อยนั้น ความเกร็งทำให้มันเจ็บปวดขึ้นมาอีก
“อือ.....จ......เจ็บ...” เสียงครางเบาๆ ดังลอดออกมา แต่ดูเหมือนจินจะไม่สนใจ เขาซุกไซร้ใบหน้าต่ำลงไปเรื่อยๆ จนครอบครองเรือนกายท่อนล่างอันแสนจะงดงาม
ความใคร่พุ่งจนถึงขีดสุด จินรูดกางเกงที่ข้อเท้าของจุนโนะออกไปจนได้ ตามติดด้วยกางเกงชั้นใน....
“อาาา......จุนโนะสุเกะ.....” เสียงครางกระท่อนกระแท่นของจินถูกกลืนหายไปกับเสียงเครื่องจักรรถไฟที่ดังขึ้นมา แรงสั่นสะเทือนของพื้นดินบริเวณนั้นไม่อาจเปรียบได้กับความสั่นสะเทือนจากเรือนกายที่จินโหมกระหน่ำทำกับร่างบอบบางของจุนโนะสุเกะ....
“ไม่...ไม่นะ...จ.....เจ็บ.....” จุนโนะคราง แต่จินเขยื้อนกายปิดถ้อยคำนั้นด้วยจุมพิตอันร้อนแรง ความหอมหวานของมันทำให้เขาตักตวงเอาอย่างไม่มีวันรู้จบ

กลีบดอกซากุระร่วงพรูลงมาเมื่อโดนแรงลม ยอดหญ้าพริ้วไสวไปกับจังหวะของการร่วมอภิรมย์ของจิน จุนโนะจิกยอดหญ้าแถวนั้นจนขาดคามือเมื่อร่างใหญ่ถาโถมความใคร่เข้ามาในเรือนกาย
สติที่เหลืออันน้อยนิดของจุนโนะขาดสะบั้นลง เมื่อความเจ็บท้องน้อยถั่งโถมจนน้ำตาอุ่นจัดไหลพรูออกมา และในที่สุดสติแห่งความเจ็บปวดก็ดับวูบลง พร้อมกับเรือนกายที่สุขจนล้นของจินได้พับลงกับร่างของจุนโนะอย่างเหนื่อยอ่อน

.......................

จินกลิ้งร่างลงนอนฟุบกับพื้นหญ้า ลมหายใจหอบสะท้าน ผ่านความสุขสมมาได้อย่างไรเขาเองก็แทบไม่อยากเชื่อว่า การได้ทำอะไรกับผู้ชายด้วยกันทำให้เขามีความสุขถึงขนาดนี้ ยิ่งกว่าผ่านความสัมพันธ์กับผู้หญิงมาเสียอีก
เมื่อระดับลมหายใจลดลงมาสู่ภาวะปกติ จินก็พลิกกายนอนหงาย เขาแหงะหน้าดูร่างของคนที่ได้ข่มเหงเมื่อสักครู่ จุนโนะสุเกะยังคงนอนแน่นิ่ง ไม่ไหวติง ....หรือว่า...จะสลบไปแล้ว

จินขยับกายมาใกล้ สัมผัสที่เรือนร่างนั้น ใบหน้านิ่งสงบแบบนี้ ใช่จริงๆ ด้วย
จุนโนะสลบไปแล้ว

......เฮ้อ....

จินระบายลมหายใจออกมา นี่เขาข่มเหงร่างบางนี้จนสลบอย่างนั้นหรือ

.....เลวจริงๆ.....

จินต่อว่าตัวเองในใจ ตั้งแต่เกิดมา เขาไม่เคยห่มเหงใครโดยใช้กำลังบังคับเลยสักครั้ง แม้ว่าครั้งนี้จะไม่อาจเรียกได้ว่าข่มขืน แต่กับร่างที่พยายามปัดป้องตัวเองของจุนโนะทำให้เขาไม่สามารถเรียกการทำรักกับจุนโนะว่า ......การสมยอมได้เลย.....
จินชะโงกหน้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นจัดของจุนโนะยาวสม่ำเสมอ เขาจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากเกลี้ยงเกลาชื้นเหงื่อนั้น และประทับนิ่งสนิทที่กลีบปากอ่อนเยาว์ซึ่งไม่ผิดกับกลีบดอกไม้แสนสวยที่กำลังพร่างพรมร่างของเขาทั้งสองอยู่

................

ในยามรุ่งสาง จินรู้สึกตัวตื่นขึ้น เขามองไปรอบกาย แม้จะยังไม่สว่างมากนัก แต่สิ่งที่ไม่อาจทำให้เขาถอนสายตาไปได้ก็คือ ร่างเปล่าเปลือยที่ถูกดอกไม้หล่นมาทับจนมองแล้วเป็นสีชมพูไปหมดของจุนโนะสุเกะยังคงนอนแน่นิ่งให้เขากอด น้ำค้างที่ตกลงมาจับยอดหญ้าทำให้เขาหนาวสะท้าน จินลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว และกำลังจะใส่ให้จุนโนะเพื่อป้องกันความเย็นของอากาศยามเช้า
เสื้อถูกดึงมาปิดหน้าอกอันขาวผ่อง จินจับข้อเท้าของจุนโนะกำลังจะยัดกางเกงใส่ให้ แต่ร่างที่ขยับเขยื้อนของคนนอนสลบเริ่มได้สติ จินจึงชะงักค้าง

......ไม่ได้สิ ถ้าจุนโนะตื่นขึ้นมาตอนนี้ ......ก็จะเห็นเขา....และรู้ว่าเขาทำอะไรกับตัวเองบ้าง....
.....ไม่ได้นะ...... ถ้าจุนโนะเอาเรื่องขึ้นมา ... เขาจะทำอย่างไร

จินรีบผละออกจากร่างบาง จุนโนะกำลังจะฟื้น เขาต้องรีบไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ขณะนี้ยังไม่สว่าง พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น นอกจากมีเพียงแสงสีทองเริ่มจับขอบฟ้าทางทิศตะวันออกแล้ว

ชายหนุ่มรีบสตาร์ตเครื่องยนต์ กระนั้นก็ไม่วายจะมองไปยังที่เกิดเหตุ ใต้ต้นซากุระต้นใหญ่นั้น จุนโนะสุเกะคงจะลุกขึ้นแล้วซินะ ...
...ขอโทษนะ เด็กน้อย...ที่ฉันต้องทิ้งนายไว้เพียงลำพัง.. ทั้งๆ ที่อยากจะกลับไปกอด และปลอบขวัญร่างที่บอบช้ำนั้นใจแทบขาด...

.....อยากจะบอกว่า ที่เขาทำลงไปทั้งหมดนั้น มันไม่ใช่เพียงอยากจะข่มเหงหรอก

แต่ความเย้ายวนของจุนโนะนั้นแหล่ะที่ทำให้เขาไม่อาจปล่อยร่างสวยงามนี้โดยไม่เชยชมได้เลย

......ขอโทษนะ จุนโนะ.....

...หากเจอกันครั้งหน้า เขาจะวางหน้าอย่างไร
ขอให้เป็นเพียงครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายเถอะนะที่ฉันจะพบนายในสภาพแบบนี้.........

**************************

จุนโนะขยับกายอย่างปวดร้าว รู้สึกตกใจที่ตื่นขึ้นมาพบตัวเองในสภาพเกือบเปลือยเช่นนี้ เสื้อที่โปะอยู่บนหน้าอก ผิวกายเจ็บระบบ ไม่ใช่เพียงแค่รอยหมัดที่โคยาม่าชกอย่างเดียวซะแล้ว แต่เขายังรู้สึกถึงอาการขัดยอกในบางที่ แถมคราบรอยเปื้อนอันเหนียวเหนอะที่ซอกขานั่นอีก ...มันไม่ต่างกับอาการหลังการร่วมหลับนอนกับยูอิจิเลย
.....จุนโนะเห็นกางเกงของตัวเองอยู่ปลายเท้า ความทรงจำเมื่อคืนไหลกลับเข้ามาให้เห็น
..จริงซิ เขาถูกพวกของโคยาม่าข่มเหง ถูกลากจากถนนลงมานอนกลิ้งที่เนินหญ้าข้างทางรถไฟ และคนใดคนหนึ่งในนั้นก็ข่มเหงเขา ......

น้ำตาอุ่นจัดไหลออกมา ทั้งความเจ็บปวดและความเจ็บใจ เพราะยูอิจิใช่มั้ยนะ ที่ปล่อยให้พวกเพื่อนๆ รุมรังแกเขา... ไม่หลงเหลือความเอ็นดูให้เขาอีกต่อไปแล้ว ทำไมล่ะ ทั้งที่เขารักเจ้านายคนนั้นอย่างหมดใจ แต่ทำไมยูอิจิถึงยอมให้เพื่อนลากเขาไปข่มเหง .......
......ความรักสักนิดก็คงไม่มีให้เลยซินะ.....

และถ้ายูอิจิรู้ว่าเขาถูกทำอะไรมาบ้าง ชายหนุ่มก็คงจะหัวเราะออกมา แล้วก็บอกแต่เพียงว่า

<<<....ช่างมันเหอะน่า... ไหนๆ ก็เป็นของฉันแล้ว จะเป็นของเพื่อนฉันอีกสักสองสามคนก็ไม่สึกหรออะไรหรอกน่า....>>>

เสียงหวูดรถไฟใกล้เข้ามา และยามเช้าเริ่มทำให้แสงสว่างกระจายไปทั่วบริเวณ เขาต้องรีบใส่เสื้อผ้า จะมัวนั่งปล่อยเนื้อตัวเปล่าเปลือยแบบนี้ได้อย่างไร ....
เสื้อผ้าถูกจับยัดใส่ร่างบางอย่างลวกๆ ตอนนั้นรถไฟขบวนหนึ่งวิ่งผ่านมาแล้ว จุนโนะเดินกระย่องกระแย่งไปจากเนินหญ้า กลับสู่บ้านที่เขาเริ่มคิดว่า เป็นบ้านที่น่าขยะแขยงที่สุดในยามนี้......

แต่ภายในใจนั้น ก็ยังข้องใจว่า

.........ใครกันนะที่เป็นคนข่มเหงเขา....ในบรรดาสามคนนั่น
.....โคยาม่า.....
.....ชิเงะ.....
หรือ..
....โคกิ....

ใครกันแน่ในสามคนนี้......จุนโนะอดสงสัยไม่ได้ ถ้าเป็นสามคนนั่น ทำไมเวลาที่เขาลืมตาขึ้นมองผู้กระทำการอันเหยียดหยามเขา ...เขาถึงได้เห็นแต่เงาสีดำของใครคนนั้นเพียงคนเดียว.......

.....เป็นใครกันนะ เจ้าของเงาทะมึนสีดำคนนั้น.....

*********************

to be con

comment ที่นี่จ้า...