TEAR of LOVE

Vol 2

***************************

เสียงอึกทึกของท่วงทำนองเร้าใจจากวงดนตรีวัยรุ่นดังไปทั่วผับ นากามารุ ยูอิจิ นั่งดวดเหล้ากับเพื่อนๆ อย่างเมามันพร้อมกับโยกตัวไปตามจังหวะเพลง โคกิเพื่อนร่วมคลาสควงคู่มากับคนรักที่เรียนคณะเดียวกัน อุอะดะ ทัตซึยะซึ่งเป็นหนุ่มน้อยหน้าหวานที่สุดในกลุ่มนี้ ชิเงะและโคยาม่า เพื่อนร่วมแก๊งค์ตั้งแต่ ม. ปลายก็ทำตัวติดหนึบกับยูอิจิแบบเฮไหนเฮนั่น และหัวข้อที่หยิบยกมาพูดแกล้มกับเหล้าก็คงไม่พ้นเรื่องของ ...ของเล่นที่ชื่อ ทางุจิ จุนโนะสุเกะ...นั่นเอง
“น่ารัก...หน้าใส้...แก้มใส...น่าลากเหลือเกิน” ชิเงะพูดพลางพยักเพยิดกับโคยาม่าเพื่อนซี้ที่สุด ซึ่งฝ่ายนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย
“นั่นน่ะซิ เมื่อไหร่จะโบ้ยมาให้พวกเราได้เจี๊ยะกันซะทีวะ”
“เออ...อยากได้มากหรือไงเอง” ยูอิจิวางแก้วเหล้า แล้วเติมน้ำสีเหลืองเข้าไปจนค่อนแก้ว
“แกก็รู้ว่าพวกฉันรอของเหลือเดนจากแกมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว... ยิ่งเจอเกือบทุกวันแบบนี้ ใจมันกระตุกโว้ย อยากฟัดเด็ก”
“อือ...ยกให้แน่...ไม่ต้องห่วง... ว่าแต่ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กนั่นมันจะยอมหรือเปล่าว่ะ มันรักฉันยังกับอะไรดี...” ยูอิจิพูดพลางตบอกตัวเองด้วยความภูมิอกภูมิใจ
“พวกเอ็งอยากได้ก็ไปป้อกันเอาเอง เอาเป็นว่า ข้าเปิดไฟเขียวให้แล้วกันนะเว้ย...แต่ห้ามยุ่งกับน้องหนูเพื่อนของจุนโนะคนที่เราเจอกันเมื่อเช้าเด็ดขาด... คนนั้นข้าจอง...”
“โหย... ตั้งใจจะทิ้งของเก่าละซิเมิง... เสือกเล็งของใหม่ เขาจะหยวนหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย..” โคยาม่าชี้หน้ายูอิจิ หน้ากรึ่มเหล้านั้นยิ้มกริ่มแถมยักคิ้วให้เสียอีก ยูอิจิกระดกเหล้ารวดเดียวเข้าปากจนหมด เขาวางแก้วลงกับโต๊ะค่อนข้างแรง
“ไอ้โคะ กรู... นากามารุ ยูอิจิโว้ย...อยากได้อะไรก็ต้องได้...ไม่มีแห้วเข้าใจมั้ย?...เออ...เฮ้ย.. ไอ้คิมันชวนเมียไปดิ้นแล้ว เดี๋ยวขอตามมันไปดิ้นมั่ง...พวกแกสองคนหาหนทางงาบไอ้เด็กจุนโนะของฉันไปพลางๆ ก่อนแล้วกัน..ไปล่ะพวก...”

พอลับหลังยูอิจิ ...โคยาม่าและชิเงะ ก็สุมหัวมองหน้ากันทำตาปริบๆ
“เอาแน่เหรอไอ้โคะ? เผื่อไอ้ยูมันยังไม่ทิ้งจุนโนะ พวกเราจะโดนตึ้บย้อนหลังมั้ยวะ?”
โคยาม่าทำหน้ามุ่ย แต่ก็ส่ายหน้าดิกๆ
“ข้าว่าไม่ว่ะ ไอ้ยูมันบ่นว่าเบื่อเจ้าเด็กหน้าหวานจะแย่แล้ว อย่างว่า อยู่เป็นเบี้ยล่างให้มันขี่ได้ตั้งนาน ข้าว่าป่านนี้ไม่สึกหรอไปถึงไหนแล้วหรือวะ”
“แต่กูชอบ...จุนโนะน่ะ น่ารักจะตาย กูอยากฟัด...” ชิเงะทำหน้าเคลิ้มฝัน นึกถึงเด็กหนุ่มผิวขาวผ่องที่คอยติดสอยห้อยตามยูอิจิแล้วเกิดอาการมันเขี้ยวขึ้นมา รวมถึงโคยาม่าด้วยอีกคน เขาชูนิ้วโป้งและนิ้วชี้มาจรดกันเป็นวงกลม
“งั้นก็โอเค... เมื่อไอ้ยูมันเปิดไฟเขียวให้แบบนี้ ข้าก็ขอเอี่ยวด้วยคน”

และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนทั้งสองก็ฉายชัดออกมา ชิเงะชวนโคยาม่าออกไปร่วมวงกับพวกของยูอิจิ แต่ขณะที่กำลังจะเดินออกไป โคยาม่าก็เกิดไปสะดุดเข้ากับร่างของชายหนุ่มคนหนึ่ง เดินเฉียดมาใกล้โต๊ะของพวกเขา ชายคนนั้นแทบจะชนกับโคยาม่าอยู่แล้ว ดีที่ชะงักขาทัน ทั้งหมดมองหน้ากัน และชิเงะก็เป็นฝ่ายเปิดยิ้มกว้าง อ้าแขนออกกอดบ่าของหนุ่มคนนั้นพร้อมกับส่งเสียงลั่น
“เฮ้ย!!...ไอ้จิน....มาเที่ยวเหมือนกันเรอะเมิง... หายเงียบไปนาน เสือกไปไหนมาวะ?”
“ชิเงะ... ไอ้โคะ...เฮ้ย...ดีใจว่ะ... ไม่เจอกันนานเลย...” ชายหนุ่มหน้าคมยิ้มอย่างดีใจ เขาตบบ่าชิเงะทีแล้วก็กอดบ่าโคยาม่า เขย่าจนโคยาม่าแทบหายเมา

ใบหน้าคมสันที่แย้มเยียนอยู่นี้..ใช่ ....อะกานิชิ จิน ...เพื่อนเก่าของพวกเขาจริงๆ ด้วย

โคยาม่ามองหนุ่มที่ชื่อจิน ซึ่งหนุ่มรูปงามที่สุดในกลุ่ม ...ตอนอยู่ม. ปลาย ก็มีจินนี่แหล่ะที่หล่อสูสีกับยูอิจิ และในยามนี้ความเท่ของจินก็ยังมีอยู่เต็มเปี่ยม...
“ตั้งแต่จบ ม.ปลายแล้วก็ไม่ได้เจอกันเลย... พวกนายเรียนกับพวกนากามารุนี่นา...” จิน หรืออะกานิชิ จินฉุดสองหนุ่มที่กำลังจะออกไปดิ้นให้นั่งลงตามเดิม จากนั้นเพื่อนเก่าก็ตั้งหน้าตั้งคุยกัน จนกระทั่งยูอิจิ โคกิและอุเอดะกลับมานั่งที่ และเมื่อนั้นที่ทั่วทั้งโต๊ะก็ดูเหมือนจะส่งเสียงอึกทึกออกมาอีกครั้ง

“ไอ้จิน ไม่นึกเลยว่าจะเจอแกอีก” ยูอิจิพูดอย่างแย้มยิ้ม เมื่อก่อนจินเคยอยู่ร่วมห้องกับพวกเขา แต่พอจบม. ปลาย จินก็ย้ายตามครอบครัวไปอยู่ที่ฝรั่งเศส และไม่คิดว่าจะกลับมาเร็วแบบนี้
“ฉันมาเอ็นท์เข้ามหา’ ลัยที่นี่อีกว่ะ.. พ่อตายเมื่อปีที่แล้ว แม่ก็เคว้งเลย พี่ฉันก็เลยรับช่วงบริษัทแทน ตอนนี้เขาแต่งงานแล้วง่ะ ฉันกับแม่ก็เลยดูเหมือนเป็นคนอาศัยยังไงก็ไม่รู้ นี่ก็ตั้งใจว่าจะย้ายมาอยู่อพาร์ตเมนต์แถวๆ มหา’ ลัย... ดีนะพวกเราจะได้กลับมาเหมือนเดิมอีก”
“งั้นแกก็เป็นรุ่นน้องพวกเราน่ะซิวะ...ไงพวกเรา... มอมเหล้าไอ้จินมันดีกว่า รับน้องไงวะ..” ยูอิจิชูแก้วขึ้น ทำให้คนอื่นชนแก้วกันอย่างสนุกสนาน รวมถึงเพื่อนเก่าที่กลับมาคบกันใหม่อย่างอะกานิชิ จินด้วย.......

********************************

เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาเมื่อเริ่มเข้าสู่วันใหม่ได้ไม่ถึงชั่วโมง ยูอิจิเดินเซนิดๆ ออกมาจากรถ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า ขับรถกลับมาบ้านได้อย่างไร เมื่อมาถึงห้องส่วนตัว เสียงเรียกหาจุนโนะสุเกะก็ดังทั่วบ้าน คนรับใช้จากตึกใหญ่จึงต้องกุลีกุจอไปตามจุนโนะสุเกะที่เรือนหลังเล็กท้ายบ้าน ซึ่งเป็นที่อยู่ของแม่บ้าน แม่ของจุนโนะนั่นเอง

จุนโนะยังไม่ได้นอนเพราะตั้งตารอการกลับมาของยูอิจิอยู่แล้ว คิดว่าพอคุณหนูของบ้านกลับมา ก็คงจะเรียกหาเอง และมันก็เป็นดังที่คิด เวลาเมามาแบบนี้ ก็เรียกหาเขาเกือบจะทุกครั้ง ถ้าไม่เมาหลับไปเสียก่อน

............................

จุนโนะเดินสวนกับคุณนายนากามารุขณะกำลังขึ้นไปยังชั้นบนของบ้านใหญ่ มารดาของยูอิจิเห็นเขาเข้าก็กวักมือเรียก ใบหน้าเครียดจัดขณะผ่อนลมหายใจอย่างระงับอารมณ์แทบจะไม่อยู่
“ไปดูยูอิจิหน่อยเถอะจุนโนะ.. เมากลับมาทุกวันแบบนี้ ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ ร้องเรียกหาแต่เธออยู่ได้คนเดียว เช็ดหน้าเช็ดตาซะ ฉันละเบื่อจริงๆ ลูกคนนี้”
“ครับ...คุณนาย...” จุนโนะรับคำ แล้วก็รับอ่างพลาสติกมาจากคนรับใช้ ตรงดิ่งเข้าไปในห้องของยูอิจิทันที

คนเมานั่งอิงพนักหัวเตียง หน้าตาแดงระเรื่อเพราะพิษแอลกอฮอล์ เมื่อเห็นจุนโนะเดินเข้าไป ยูอิจิก็ตบปุๆ ลงบนที่นอนข้างกาย
“มานั่งนี่...นั่งนี่...ยาหยี...มาปรนนิบัติหน่อย...ย....ย....ย...”
จุนโนะวางอ่างบรรจุน้ำเย็นผสมโคโลญจน์ลงกับพื้น พอเริ่มเช็ดหน้าเช็ดตาคุณหนูยูอิจิได้ไม่เท่าไร คอเสื้อนอนตัวหลวมที่เขาใส่อยู่ก็ถูกมือดีฉีกขาดดัง...
....แควก~!!....
“อ๊ะ...คุณหนู....” ผ้าเช็ดหน้าแทบหล่นจากมือ เมื่อข้อมือขาวทั้งสองข้างถูกรวบและกระชากอย่างแรงจนจุนโนะแทบจะปลิวลงมานอนกลิ้งบนอกกว้างของชายหนุ่ม ริมฝีปากหนาโฉบไปทั่วหน้าเนียนของเด็กหนุ่ม ฝ่ามือเปียกน้ำของจุนโนะวางทับกับอกเปลือย เมื่อเรือนกายถูกคนเมาที่ดูๆ แล้วไม่ค่อยจะเมาสักเท่าไรรังแก

ในค่ำคืนนี้ แม้ยูอิจิจะเมา แต่ความหอมและความนุ่มของเรือนร่างจุนโนะก็เป็นยาดีที่ทำให้เขาหายเมาได้เป็นปลิดทิ้ง

ร่างโปร่งบางถูกจับลงนอนข้างใต้ของร่างแกร่ง ริมฝีปากนิ่มนุ่มถูกปากกรุ่นน้ำเมาปิดสนิทจนร้องครางแทบจะไม่ได้ เสียงหายใจแรงของยูอิจิทำให้จุนโนะต้องนอนตัวแข็งทื่อเมื่อตระหนักดีว่า คืนนี้ยูอิจิจะไม่ปล่อยให้ร่างกายของเขาได้นอนอย่างสงบสุขแน่ๆ
“ชะ...เช็ดตัวก่อนดีมั้ยครับ?” จุนโนะเพิ่งมีโอกาสได้พูดเมื่อยูอิจิละจากริมฝีปากบวมช้ำของเขามาไซร้จูบที่ซอกคอ ฝ่ายเจ้านายส่ายหน้าบ่นงึมงำฟังไม่ได้ศัพท์ แต่ก็ไม่ยอมเช็ดตัวตามที่จุนโนะบอก มือไม้ป่ายสะเปะสะปะ บีบคั้นเนื้อนิ่มของจุนโนะอย่างลืมตัวลืมตาย
เสื้อนอนตัวหลวมที่ขาดเมื่อสักครู่ถูกกระชากออกจากร่าง ตามติดด้วยกางเกงนอนที่ถูกรูดออกไปอย่างไม่ใยดี

เสียงครวญครางของทั้งคู่ดังระงม ผสมผสานเป็นจังหวะเดียวกับกายกระทบกาย เสียงยูอิจิร้องด้วยความสุขสม กระแทกกระทั้นใส่เรือนกายของจุนโนะ รุนแรงและบ้าคลั่ง อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์เหล้าที่ยังค้างคาอยู่ในตัว แต่กระนั้นก็ทำให้เขาขาดสติ ทำให้จุนโนะเจ็บจนน้ำตาอุ่นจัดไหลรินออกมา ริมฝีปากอ่อนบางเม้มกันแน่นสนิท ความสุขสมของเขาแทบมลายหายไป เมื่อคนที่มีความสุขคนเดียวนอนกลิ้งผละเขาไปอีกทางเมื่อหมดอารมณ์รักอารมณ์ใคร่แล้ว
“ฮึก....ฮึก...” จุนโนะยกแขนขึ้นปิดดวงตาให้พ้นจากความสว่างจ้าของโคมไฟเบื้องบน เนื้อตัวเปลือยเปล่าชอกช้ำอีก...ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เมื่อยูอิจิสุขสม เขาเองก็พลอยยินดีด้วยอย่างไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ ทั้งสิ้น...

ยูอิจินอนแผ่หราได้สักครู่ สติก็เริ่มเข้าสู่ภาวะปกติ เขาปรายตามองคู่นอนข้างกาย จุนโนะกำลังลุกขึ้นนั่งอย่างสะบักสะบอม มือสั่นเทาควานหาเสื้อที่ฉีกขาดและกางเกงนอนที่อยู่บนพื้น ใบหน้าหวานมีรอยช้ำที่คางและปากอวบบวม เด็กหนุ่มมองมายังเจ้าของห้อง สวมใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วก็ลงมานั่งบิดผ้าเช็ดหน้าเพื่อที่จะเช็ดตัวให้เจ้านายต่อ แต่ทว่า ยูอิจิลุกขึ้นนั่งตัวตรง และบอกว่า
“ไม่ต้องแล้ว... กลับบ้านนายได้...ฉันจะอาบน้ำ หายเมาแล้ว...”
“เอ้อ......”
“บอกให้กลับบ้านไปไง...”
“ครับ...” จุนโนะก้มหน้าต่ำ หยิบอ่างพลาสติกขึ้นมากอดไว้ ในขณะที่ยูอิจิฉวยผ้าเช็ดตัวขึ้นพาดบ่า เนื้อตัวยังคงเปล่าเปลือย แถมเดินโทงๆ อย่างไม่อาย
แต่เมื่อจุนโนะจะก้าวเท้าออกจากห้อง ชายหนุ่มก็ตะโกนมาจากหลังฉากในห้องน้ำว่า
“อ้อ... แล้วก็พรุ่งนี้ เพื่อนๆ ฉันจะมากินข้าวด้วย วันหยุดนายคงไม่ไปไหนใช่มั้ย ช่วยมาเทคแคร์พวกเขาหน่อย เข้าใจมั้ยจุนโนะ ทำเนื้อตัวสวยๆ ล่ะ เพื่อนฉันชอบ...”
“...............” จุนโนะชะงักไปกับถ้อยคำนั้นนิดหนึ่ง

จากนั้นเขาจึงรับคำสั้นๆ แล้วก็เดินน้ำตาซึมออกไปจากห้อง
คำสั่งของเจ้านายดังก้องอยู่ในใจ

ทำเนื้อตัวให้สวยๆ เพื่อนยูอิจิชอบ... เพื่อนพวกนั้นน่ะหรือ ... ใช่ซิ พวกนั้นที่จุนโนะไม่ชอบ มองเขาตาเป็นมัน
นี่ยูอิจิคงกำลังเตรียมจะยกเขาให้เพื่อนๆ เชยชมละมัง

จุนโนะนั่งแหมะลงที่ม้านั่งสนามข้างเสาไฟ อ่างพลาสติกถูกเหวี่ยงผลุง กลิ้งขลุกๆ อยู่ปลายเท้า น้ำตาอุ่นกลิ้งแวววาวในความมืด จากดวงตาเศร้าไหลรินลงมากระทบแก้มจนเย็นชื้น ....

ยูอิจิ......ทำไมนะ... จะอ่อนโยนสักนิดก็ไม่ได้....

เมื่อกี้ที่ทำกับเขา กอดเขาอย่างแนบแน่น พากันไปถึงสวรรค์ชั้นฟ้า... แต่เป็นสวรรค์ของยูอิจิคนเดียวละมัง หลังจากเสร็จสมแล้วจะกอดเขาหรือพูดถ้อยคำหวานหูสักนิดก็ไม่มี....

มือสั่นเทายกขึ้นป้ายน้ำตา .... สายลมพัดโบกโบยเอาความเย็นฉ่ำของบรรยากาศยามดึกมากระทบผิวกาย ทรวงอกภายใต้เสื้อที่ขาดวิ่นเย็นเฉียบ จุนโนะกำรอยขาดเอาไว้ ขณะลุกเดินกลับเข้าบ้านหลังน้อยของตัวเอง

ภายในบ้านมืดสนิท มีแต่เพียงดวงไฟดวงเล็กจากหน้าบ้านเท่านั้นที่เปิดตามทางเอาไว้ จุนโนะเดินอย่างเงียบกริบเข้าบ้าน แม่คงจะนอนแล้วล่ะป่านนี้ เมื่อตอนที่คนรับใช้จากบ้านใหญ่วิ่งมาตาม ตอนนั้นแม่ของเขาก็นอนแล้ว นี่ถ้าเกิดตื่นมาเจอสภาพลูกชายในตอนนี้ เธอคงแทบช็อคละมัง
“กลับมาแล้วเหรอลูก...” เสียงทักดังขึ้นมาจากห้องรับแขก จุนโนะสะดุ้งสุดตัว เขาเห็นแม่นั่งรอที่นั่น แต่ไม่ได้เปิดไฟ มือเรียวยกกำคอเสื้อของตัวเองโดยอัตโนมัติ จากนั้นเพียงชั่วเวลาไม่นาน ไฟในห้องรับแขกก็สว่างขึ้น
“จุนโนะ.......เฮ้อ........” เสียงแม่อุทานออกมาแผ่วเบา นิ่งไปชั่วอึดใจ แม่ก็เดินมาวนรอบตัวลูกชาย มือน้อยๆ แต่อบอุ่นของเธอลูบไล้ไปตามรอยเสื้อที่ฉีกขาดของจุนโนะ ดวงตาเศร้าสร้อยจับนิ่งอยู่ที่หน้าบุตรชายคนเดียว
“แม่......คือ.......ผม......” จุนโนะพยายามอธิบาย แต่ถ้อยคำถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อก้อนสะอื้นแล่นมาอุดปากไม่ให้เขาเอ่ยคำใดออกมาได้อีก คนเป็นแม่พยักหน้าอย่างเข้าใจ
“ไปนอนเหอะนะ ดึกมากแล้ว...”
“แม่ไม่ว่า....เหรอฮะที่ผม.......” คำพูดชะงักไปเพียงแค่นั้นเมื่อนิ้วเรียวของแม่เอื้อมมาสัมผัสที่ผิวแก้มที่มีคราบน้ำตาของเขา
จุนโนะก้มหน้านิ่ง กลืนน้ำลายอย่างยากเย็น แม่ไม่พูดอะไรสักคำ ได้แต่ส่ายหน้า รุนหลังเขาเข้าไปในห้องส่วนตัว ร้องสั่งสั้นๆ ว่า
“นอนซะ...นอนให้หลับ เรื่องอื่นน่ะช่างมันเถอะ ...”
“ครับแม่........”

แม่กลับออกไปแล้ว จุนโนะเดินโผเผไปทรุดตัวนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ เขามองกรอบรูปถ่ายของเขากับแม่และพ่อ ฉากหลังเป็นหุบเขาอันเขียวขจี ... ไล้นิ้วบนใบหน้าของพ่อที่ยืนยิ้ม เห็นดวงตาที่ใจดีของพ่อผู้ล่วงลับมองตอบมา หยดน้ำใสๆ เอ่อท้นออกมาอีกแล้ว นี่ถ้าพ่อยังอยู่ ชีวิตของเขากับแม่จะเป็นเช่นนี้หรือไม่........

แม่หอบเขามาทำงานที่บ้านนากามารุเมื่อสิบปีที่แล้ว หลังจากการเสียชีวิตของพ่อ ป้านานะแม่ครัวของบ้านเป็นคนชวนแม่กับเขามาอยู่ด้วยกัน ป้านานะมีศักดิ์เป็นญาติผู้ใหญ่ของครอบครัวทางุจิ และแม่ก็ตอบรับเข้าทำงานอย่างยินดี ขณะนั้นเขามีอายุเพียง 8 ขวบเท่านั้นเอง

เขาได้รู้จักกับยูอิจิในวันแรกที่เหยียบย่างเข้ามาอยู่ในอาณาบริเวณบ้านหลังนี้ ยูอิจิแก่วัยกว่า แต่ก็ดื้อ เอาแต่ใจ เห็นเขาเป็นลูกไล่อยู่ตลอดเวลา แต่ในบางครั้งคุณหนูคนนี้ก็จะใจดีหยิบยื่นของใช้ที่ไม่ใช้แล้วให้จุนโนะอย่างใจดี ... รวมถึงพาไปเที่ยวยามที่คุณยูอิจิไม่มีเพื่อนเที่ยว และหนูน้อยจุนโนะคนนี้ก็รักคุณหนูยูอิจิตลอดมา เพราะแม่นั่นแหล่ะเป็นคนบอกเขาว่า ที่เป็นตัวเป็นตนขึ้นมาได้อีกครั้งนี่ ก็เพราะได้ครอบครัวนากามารุจุนเจือนั่นเอง...

จุนโนะถอนหายใจยาว เขาอาบน้ำ ขัดเนื้อตัวด้วยสบู่กลิ่นอ่อน มือแตะต้องร่างกายที่โดนบีบเคล้นอย่างเร้าใจ คุณยูอิจิถึงแม้ว่าจะบุ่มบ่ามเอาแต่ใจ แต่ก็ทำให้เขารู้สึกวาบหวามขึ้นมาได้ทุกเมื่อ จะมีก็แต่ในระยะหลังๆ นี่เท่านั้นที่ยูอิจิเริ่มจะไม่คำนึงถึงความเจ็บปวดที่จุนโนะจะได้รับ ... สายตาเย็นชานั่นก็อีก ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่คุณหนูมองเขาด้วยสายตาแบบนั้น

...จุนโนะไม่เข้าใจเลย..... หรือว่าจะโดนเบื่อเข้าแล้วจริงๆ....

<<<<....อย่ามาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ....>>>>

นั่นคือความจริง เพราะคุณยูอิจินั่นต่างหากล่ะที่เป็นเจ้าของเขาแต่ฝ่ายเดียว......
...............................

**********************************

ในวันต่อมา
จุนโนะถูกยูอิจิจับให้นั่งอยู่กลางวงล้อมของเพื่อนๆ ดูคล้ายกับลูกแกะที่กำลังตกอยู่ในวงล้อมของพวกสุนัขป่าก็ไม่ปาน จุนโนะมีดวงหน้างดงาม สดใส และพยายามฝืนยิ้มให้เป็นธรรมชาติตามที่ยูอิจิสั่ง หน้าที่อย่างเดียวที่จุนโนะได้รับมอบหมายให้ทำก็คือ คอยเติมเหล้าให้กับพวกเพื่อนของยูอิจิ โดยที่มีมือยุ่มย่ามของบรรดาเหล่าเสือหิวคอยจับโน่นจับนี่ แต๊ะอั๋งตลอดเวลา
“อยากเป็นกับแกล้มเหล้าของพวกพี่ๆ มั้ยจ๊ะน้องจุนโนะ” โคยาม่าเริ่มป้อเต็มที่ โดยมีโคกิที่หนีอุเอดะมาเที่ยว คอยยุอยู่ไม่ห่าง
“น่านน่ะซิ ไอ้ยูมันยกจุนโนะให้พวกเราแล้วน้า... คราวนี้แหล่ะ พวกพี่จะคอยดูแลจุนโนะเอง...”
“คุณยูอิจิ.....” จุนโนะเงยขึ้นมองร่างสูงของคุณหนูเจ้าของบ้าน เป็นไปอย่างที่พวกนี้พูดงั้นหรือ ....

<<<...เขาไม่ใช่สิ่งของนะที่จะยกให้ใครต่อใครได้ง่ายๆ...>>>

ดวงหน้าที่ยิ้มแย้มให้เพื่อนๆ ของยูอิจินั้น ทำให้จุนโนะใจสั่น แววตาที่ถามไถ่ก็ไม่ได้รับการตอบรับจากยูอิจิเลย จะมีก็แต่เพียงคำสั่งให้จุนโนะชงเหล้าให้เพื่อนๆ ไม่ขาด
“คุณยูอิจิ... คุณโคกิพูดแบบนี้ ไม่จริงใช่มั้ยครับ?” จุนโนะตัดสินใจถามต่อหน้าเพื่อนของเจ้านายหนุ่ม แต่คำตอบที่ได้รับก็คือ
“จริง...”
“คุณยูอิจิ.......” ดวงตาคู่สวยของจุนโนะเบิกกว้าง มือที่ถือขวดเหล้าชะงักค้างและเริ่มสั่นระริก
“ทำไม? จุนโนะ ...นายเป็นของฉัน ฉันจะยกให้ใครก็เรื่องของฉัน นายไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉัน...”
“ผมไม่ใช่สิ่งของ” จุนโนะสั่นหน้า
“ทำไมจะไม่ใช่... พ่อฉันจ้างแม่นายกับนาย เป็นเด็กรับใช้ในบ้าน ให้ที่อยู่ ที่กิน ให้ไปเรียนหนังสือทั้งวัน โอกาสดีแบบนี้ จะหาได้จากที่ไหน ทำไมเรื่องแค่นี้จะตามใจฉันบ้างไม่ได้ไง้?” ยูอิจิชักเริ่มเสียงดัง เขากระแทกแก้วเหล้ากับโต๊ะ เมื่อเห็นจุนโนะเริ่มเดินถอยไปจากวงเหล้า
“จะไปไหน?”
“ผมจะกลับบ้าน”
“ยังไม่ให้ไป พวกเพื่อนฉันยังไม่กลับ นายต้องคอยรับใช้พวกเขาก่อน!!” เจ้านายออกคำสั่ง หน้าตึงเครียดเมื่อเด็กในบ้านอย่างจุนโนะชักจะเริ่มดื้อขึ้นมาเสียแล้ว
“คุณเห็นผมเป็นอะไร?”
“จะเห็นนายเป็นอะไร...เฮอะ...ก็แค่เด็กในบ้าน ...นี่...อย่ามาอวดดีกับฉันนะ... บอกแล้วไง การที่ฉันลดตัวมานอนกับนายก็ไม่ได้หมายความว่า นายจะวิเศษจนต้องขัดคำสั่งฉัน!!”
“คุณยูอิจิ...คุณ...” จุนโนะเสียงสั่นเครือ เขาเห็นยูอิจิแสยะยิ้มและไม่ได้สนใจเขาอีก...
“จุนโนะ...ไอ้ยูมันไม่เอานายแล้ว... มาสนุกกับพวกเราดีกว่าน่า...”
โคยาม่ากับชิเงะดึงแขนจุนโนะเข้ามาในวงเหล้าอีกครั้ง พยายามระงับอาการโกรธเคืองของเด็กหนุ่มโดยการฉุดเขาให้นั่งทับตักตัวเอง แต่ดูท่าจุนโนะจะไม่เล่นด้วยเสียแล้ว เพราะแทนที่จุนโนะจะนั่งตักโคยาม่าดีๆ เขากลับซัดหมัดไปที่โหนกแก้มของชายหนุ่มถนัดถนี่ จนรู้สึกชาดิกที่ข้อนิ้ว ส่วนคนโดนชกนั้นไม่ต้องพูดถึง ร้องโอดโอยออกมาดังลั่น
“โอ้ย!! ไอ้จุนโนะสุเกะ แกกล้าต่อยฉันเรอะ...” โคยาม่ายกมือกุมโหนกแก้มของตัวเอง และในทันทีนั้น

ฝ่ามือหนาของยูอิจิก็ถูกเงื้อขึ้น และตกกระทบแก้มของจุนโนะจนหน้าหัน

........เพี้ยะ......

จุนโนะผวาไปตามแรงตบ ความเจ็บแล่นจี๊ดทั้งใบหน้า แสบ คันและเจ็บปวดเหลือเกิน แต่อะไรก็ไม่ร้ายเท่าเจ็บที่หัวใจนี่แหล่ะ เด็กหนุ่มหันหน้าขวับมามอง พบกับใบหน้าถมึงทึงของยูอิจิมองเขาอย่างไม่ลดละ มือกำหมัดแน่น และยกขึ้นชี้หน้าคาดโทษเขา
“แกกล้าดียังไงมาต่อยเพื่อนฉัน... ไอ้เศษเด็กอย่างแก เลี้ยงไม่เชื่องแล้วใช่มั้ยล่ะ... จำไว้นะ จุนโนะ... อย่าได้ริมาหือใส่พวกฉัน... จะบอกแกอีกครั้งก็ได้ว่า ฉันยกแกให้พวกเพื่อนฉันแล้ว ... ถ้าแกอยากอยู่รอดปลอดภัยล่ะก็ ทำตัวให้ดี ให้เขาสมเพช เวทนาเข้าใจมั้ย.. ปรนนิบัติพวกเขาเหมือนที่ทำกับฉัน...”
“ไม่.......ไม่...ผมไม่.........ฮึก....” จุนโนะส่ายหน้า ยกมืดปิดหน้า น้ำตาไหลออกมาไม่ขาด ดวงตาร้าวรานมองยูอิจิอย่างตัดพ้อ แต่ก็ไม่เอ่ยคำใดมากไปกว่านี้ ... เมื่อโคกิเดินมาใกล้ สองแขนยื่นมาเพื่อไขว่คว้าร่างของเขา ...จุนโนะก็ถอยหนี พลางส่ายหน้า เขารีบหันหลังและวิ่งออกไปจากที่ตรงนั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะตกเป็นของเล่นของคนพวกนั้น....

“อ้าว!! ไปซะล่ะ ฉันกำลังจะปลอบซะหน่อย...” โคกิโอดครวญ มองร่างที่วิ่งลับพุ่มไม้ไปอย่างเสียดาย
“ไอ้โคกิ เมิงมีเมียแล้วนะโว้ย.. หมดสิทธิ์” ชิเงะตะโกนเตือน ซึ่งโคยาม่าก็เห็นดีด้วย เขาจับมือกับชิเงะและก็หัวเราะออกมา ลืมความเจ็บจากหมัดของจุนโนะเมื่อสักครู่เสียสนิท
“เล่นตัวเก่งแบบนี้ เห็นทีต้องฉุดไปรุมโทรม... อนุญาตมั้ย ไอ้ยู?”
“เออ....ตามสบาย...” ยูอิจิเปิดไฟเขียว เขาพยักหน้าพลางรินเหล้าใส่แก้ว กระดกเข้าปาก พร้อมกับหวนนึกถึงใบหน้าของใครคนหนึ่งที่วนเวียนผ่านเข้ามา

.....ดวงหน้าสวยงามของหนุ่มน้อยที่ชื่อ คาเมะ...

เพื่อนรักของจุนโนะ.... คนนี้แหล่ะที่ทำให้เขาอยากลิ้มลอง อะไรที่ยังไม่ได้ ก็อยากได้จนตัวสั่น ...

...อะไรที่ได้แล้วจนเบื่อ ก็อยากจะโละไปให้ไกลๆ...

เหมือนจุนโนะ ที่เขาเริ่มเบื่อแล้ว... เป้าหมายต่อไปก็คือหนุ่มน้อยคนนั้นต่างหากล่ะ

เจ้าพวกนั้น ... พวกเพื่อนเขา ยังไม่ได้ลิ้มลองความหวานของจุนโนะก็คงอยากได้ แต่พอได้ลิ้มรสอีกไม่นานก็คงเบื่อไปเอง....

ยูอิจินั่งนิ่งเงียบ ปล่อยให้พวกเพื่อนที่เหลือคิดไปถึงแผนการณ์ที่จะจับจุนโนะสุเกะมาเป็นของเล่นให้ได้......

......ส่วนตัวเขา ...ขอนึกถึงแต่เพียงว่า ทำอย่างไรถึงจะได้เข้าไปใกล้ชิดคาเมะให้ได้

...เมื่อกี้ไม่น่าไปตบจุนโนะเลย... หนทางที่จะเข้าหาคาเมะโดยผ่านทางจุนโนะนั้นจะยังปลอดโปร่งหรือเปล่า...

เห็นทีต้องใช้วิธีบังคับจุนโนะให้ได้...

**********************************

พวกยูอิจินั่งล้อมวงในศาลากลางสวนจนเกือบเย็น อะกานิชิ จินจึงขับรถเข้ามาร่วมวงด้วย เพื่อนๆ โวยวายเมื่อชายหนุ่มเข้ามาร่วมก๊วนทีหลังใครๆ จินได้แต่โบกมือขอโทษขอโพย โดยให้เหตุผลว่า
“จำทางเข้าบ้านยูอิจิไม่ได้ง่ะ...”
“โห้ย...ไอ้บ้า!!” โคยาม่าตบบ่าจินดังป้าบ จนแก้วเหล้าแทบกระฉอก
“ก็ไม่ค่อยได้มานี่หว่า” จินยิ้ม และก็ถามว่าพวกเพื่อนๆ กำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่
“จุนโนะสุเกะ....” ชิเงะพูดเพียงนั้น แล้วก็ส่งสายตาวิบวับให้กับโคยาม่าและโคกิ
“จะจับฉุด... อยากขี่จะแย่แล้วเว้ย...คนอะไรวะ สวยกว่าผู้หญิงอีก” ชิเงะบรรยายสรรพคุณของจุนโนะ จนจินได้แต่ขมวดคิ้ว
“จุนโนะเหรอ....อือ.... สวยอย่างงั้นเชียว?”
“เออว่ะ ... เมียเก็บไอ้ยูมัน แต่มันโละแล้ว เตรียมขายทอดตลาด... พวกเราก็เลย...คิก...คิก... ไอ้จินนนน... เมิงอย่าบอกนะว่า กำลังสนใจเด็กนั่นอยู่เหมือนกัน” โคยาม่าส่ายนิ้วไปมาตรงหน้าจิน
“บ้าเด่ะ... ฉันผู้ชายนะโว้ย... แล้วนายจุนโนะอะไรนั่นน่ะ ฉันก็ไม่เคยเห็นสักหน่อย จะกระเดือกเข้าไปไง?”
“เออ....ไอ้จิน แกพูดแล้วนะเว้ย... ถ้าแกไม่ร่วมวงมันก็ดี!! เพราะแกมันหล่อกว่าใครเพื่อน... ข้ากลัวหนูจุนโนะจะใจเขวเวลาเขาเห็นเมิง....”

จินหัวเราะให้กับคำพูดของโคยาม่า เขาส่ายหัวอย่างปลงอนิจจัง มองเพื่อนแต่ละคนที่เริ่มจะอยู่ในโหมดเมากันอย่างทั่วถ้วน ... การสนทนายังอยู่ในหัวข้อ หาทางฉุดจุนโนะเอาไปปู้ยี้ปู้ยำให้ได้ โดยมียูอิจินั่งทำหน้ายิ้มกริ่ม พยักหน้าเห็นด้วยกับเพื่อนไปเสียทุกอย่าง
“ไหน .. เมื่อกี้ว่าเด็กนั่นเป็นเมียเก็บของยูอิจิงั้นเหรอ?” จินถามอีกครั้ง เพื่อความแน่ใจ
“เออ... แต่ตอนนี้เบื่อว่ะ” เป็นคำตอบสั้นๆ แต่ใจความยาวเหลือหลายของยูอิจิ
“แล้วถ้าเด็กนั่นไม่ยินยอม”
“มันต้องยอม... เป็นหน้าที่ของพวกไอ้โคะจะจัดการ ฉันไม่ยุ่งแล้ว...ไอ้จิน... อยากเห็นหน้างามๆ ของเจ้านั่นมั้ยล่ะ?” ยูอิจิถามจิน และก็ไม่รอคำตอบ เขาตะโกนหาคนรับใช้ดังลั่น ให้ไปตามจุนโนะมาให้ได้

สักพักหนึ่ง คนใช้ก็เข้ามาบอกอย่างนอบน้อมว่า
“จุนโนะออกไปเดินเล่นนอกบ้านแล้วครับ...”

“บ้าฉิบ!!” ยูอิจิกระแทกแก้วเหล้าดังปัง ... เริ่มหัวเสียขึ้นมาอีกแล้ว
“เป็นไงล่ะ... เห็นหงิมๆ ที่ไหนได้ ฤทธิ์มากนักนะ... ไอ้โคะ ไอ้ชิเงะ แล้วก็ไอ้โคกิ ... กูยกจุนโนะให้มึงตลอดกาลเลย...!!” สิ้นเสียงประกาศของยูอิจิ พวกเพื่อนๆ ก็ส่งเสียงเป่าปากกันเปี๊ยวป๊าว ดังสนั่น จะมีก็แต่จินเท่านั้นที่มองคนโน้นที คนนั้นทีอย่างไม่ค่อยเข้าใจอะไรเท่าไรนัก...
...ไม่เข้าใจว่า ทำไม...พวกนี้ถึงอยากได้ เด็กหนุ่มที่ชื่อ ทางุจิ จุนโนะสุเกะ เสียมากมายขนาดนั้น

“เวอร์หรือเปล่าวะ ไอ้พวกนี้...” จินงึมงำออกมา ก่อนจะจิบเหล้าและมองเพื่อนๆ อย่างละเหี่ยใจ

.....จุนโนะสุเกะ...

ก็คงเป็นแค่..ไอ้เด็กหนุ่มคนหนึ่ง ....จะวิเศษวิโสแค่ไหนกันเชียว....

จินหยิบแก้วเหล้าจรดปาก.... จากนั้น... คนที่ชื่อ จุนโนะสุเกะก็ไม่ได้เข้ามาอยู่ในสมองของเขาอีกเลย....

***************************

to be con

comment ที่นี่จ้า...