2006

Korte impressies van fietstochten

 

24 en 25 februari 2006

Wat de 20^e nog net lukte lukt de 24^e niet.

Het is in de ochtend kouder, net onder nul en er staat minder wind. Een gemiddelde van 30,7 is het resultaat. Redelijk normaal.

In de middag is de wind aangewakkerd tot noordoost 5 en ligt de temperatuur net boven nul.

Mijn schoonvader is jarig en ik moet naar Vriezenveen. Geen voordeel dus van de bossen, maar vele open wegen. Ik voorzie dan ook al dat ik blij mag zijn met 30 gemiddeld.

Een goed uur eerder weg zorgt er wel voor dat ik de hele weg bij daglicht zal kunnen rijden, maar van het begin af aan is het duidelijk dat het niet vlot gaat. Tot aan Beekbergen is het heuvelachtig en wat bebost. Daarna open velden en vol in de wind.

Tussen de Heeten’s kom ik Hans Wessels nog tegen met zijn Quest, op weg naar Rotterdam.

 

De hele rit schommelt het gemiddelde rond de 30, maar uiteindelijk wordt het 29,85. Voor het eerst dus langzamer dan in de ochtend.

 

Overnachten in Vriezenveen en op zaterdag (de 25^e) eerst naar Duitsland (Alstätte) om vanaf daar het laatste stuk van Lowlands1000 na te rijden.

Het is koud, maar zonnig en de wind blaast nog steeds hard uit het noordoosten, later noorden. Geen goede omstandigheden dus.

Ik merk dat ik de zware kilometers van de vorige dag nog in de benen heb en doe het rustig aan. Ik moet veel stoppen en schrijven en kom een paar maal in carnaval vierende Twentse dorpen terecht.

De route is goed te doen, ik ken deze streek goed en rij dus vrij gemakkelijk de route. Ik probeer nog even de nieuwe rondweg bij Heeten, maar deze is niet toegankelijk voor fietsen.

 

Als ik bij Raalte aankom breekt de rechter trapper af. De as blijft aan de crank, maar de schroef die de trapper aan de as moet houden breekt af.

Er valt mee te fietsen, maar kracht zetten is uit den boze. Je schiet dan meteen van de as af.

Rustig rijdend en vaak de trapper weer over de as schuivend red ik het om in Zwolle te komen.

Nog een geluk dat het pedaal aan de schoen vast bleef zitten. Voordeel van de clickpedalen.

 

1 maart 2006

Soms heb je van die dagen die je je leven lang zult herinneren.

Als ik ’s morgens vertrek is er niet veel aan de hand. Stevige westen wind, kracht 3 en een paar graden onder nul. Vanaf Uddel begint het wat te sneeuwen en de laatste kilometers naar Barneveld is wat ploegen over het fietspad en glibberen vanaf de Kamphorst. Met nog geen 28 gemiddeld ruim de traagste rit dit jaar.

Terug is het half bewolkt en net boven nul, maar dat blijft niet zo.

In Nunspeet begint het te sneeuwen en kennelijk staat op de A28 een file, want op de Zuiderzeestraatweg is dit te merken. Ik kan sneller vooruit dan de auto’s.

 

Na Doornspijk wordt de sneeuwlaag op het fietspad dikker en ik ga daardoor langzamer. Bij de eerste rotonde van Elburg is de laag zo dik dat fietsen op het fietspad met een redelijke snelheid niet meer mogelijk is. Ik verkas naar de hoofdrijbaan, waar ik in het spoor van de auto’s een dusdanige snelheid kan houden dat ik gelijk op ga met het andere verkeer. Dit zal zo rond de 25 liggen.

 

Het blijft flink sneeuwen en tot aan Wezep blijf ik op de hoofdrijbaan. Met de verlichting aan en de bril dan weer op tegen de prikkende sneeuw en even later weer af omdat ‘ie beslaat en nat wordt.

Na Wezep ga ik weer op het inmiddels “schoon”geschoven fietspad want de auto’s zijn tot stilstand gekomen. Dit gaat redelijk met een tempootje van 15-20 tot na Hattemerbroek. Daarna is het echt bal. De sneeuw is meer dan 10 cm dik en fietsen bijna onmogelijk. Ik zwoeg en ploeter echter door en kom uiteindelijk bij de IJsselbrug aan. Nu loopt het wegdek wat op en meteen slippen de wielen. Dit wordt lopen.

Door een laag van 15 cm sneeuw of meer duw ik de Quest tegen de IJsselbrug op. Naar beneden lukt nog fietsend en de laatste kilometer vind ik wat sporen van andere fietsers. Na 2½ ben ik thuis. Het gemiddelde is net 26. Het is de traagste woon-werk rit met de Quest tot nu toe.

Slechts 9 maal was ik op de racefiets nog langzamer.

Het daggemiddelde blijft net onder de 27 en slechts 3 maal was ik op een woon-werkrit met de racefiets langzamer.

 

1 april 2006. Ja: 1 APRIL, maar echt gebeurd

Asfaltdag: Controleurs (tegenwoordig kwaliteitsadviseurs, ja ja) bijeenkomst in Leusden. Daar een rondje fietsen van 30 kilometer en weer terug.

30 kilometer op een dag is mij natuurlijk te min en ik besluit om er naar toe te fietsen. 75 heen en weer terug, plus 30 is 180 kilometer en dat staat beter.

 

In alle vroegte op pad zodat ik op tijd (goed 9 uur) in Leusden kan zijn. De heenweg gaat probleemloos. Een redelijk temperatuurtje en een stevige tegenwind zorgen voor een gemiddelde van rond 29. Ruim binnen de marge van 3 uur ben ik bij de start. De overige adviseurs en “gewone” deelnemers aan de toertocht druppelen binnen.

Een goed half uur later vertrekt het peloton voor de toertocht.

15 kilometer met veel bossen en smalle paadjes later zijn we vlak voor Maarn bij de controle. Deze was nog niet open. Nu is een goed half uur na vertrek ook wat aan de vroege kant. Dus meteen maar weer door.

Aan het eind van het bospad komen we Maarn binnen, waar ik een voorrangsweg overschiet. Dit was kennelijk niet goed gebeurd, want even later komt een politieauto naast me rijden en een agent maant me te stoppen. Hij zei dat hij fors in de remmen moest omdat een auto voor hem een noodstop moest maken waar ik overstak. Ik betwijfel dit want die auto had ik gezien en ik kon er nog ruim voor langs. Waarschijnlijker is het zo dat de auto remde omdat de Quest een opvallende verschijning is en ik vaak mee maak dat mensen spontaan afremmen als ik er aankom. Maar oom agent was onvermurwbaar en splitste mij een boete van 50 euro in de maag. Zijn humeur werd duidelijk toen een paar andere adviseurs langskwamen en mij aanspraken. De agent wees hen resoluut van deze plek weg.

 

Hierna was ik nog zo vol van het voorval dat ik een pijl over het hoofd zag en een lus op de route extra maakte van 10 km. Uiteindelijk 42 kilometer in een kleine 2 uur.

Toch nog op tijd terug, waarna we een vergadering hadden in een ander deel in Leusden.

 

Toen de tijd gekomen was om naar huis te gaan stond de achterband lek. Gelukkig was het weer veel beter dan het KNMI voorspeld had en in een klein voorjaarszonnetje heb ik de band gewisseld. Daarna met de wind in de rug naar huis, waarbij ik het gemiddelde nog op kon schroeven tot ruim 30.

 

22 april 2006

Tweede controle van het laatste gedeelte van de zuidlus van Lowlands.

Om 3 uur opstaan, om 4 uur op de fiets en door een verlaten Salland rijden. Kennelijk is het eten van de vorige dag niet geheel goed gevallen, want ik moet op de grens van Overijssel en Gelderland een stil plekje zoeken. Verder die dag gelukkig geen problemen meer.

 

In de Achterhoek tussen Ruurlo en Varsseveld rij ik een paar kilometer om. Ik moet de richting van Zieuwent op, maar nergens een aanwijzing. Ik vervolg dan maar de weg waarop ik rijd en zoek in of bij de eerstvolgende plaats wel waar ik naar toe moet. Ik heb een kaart bij me, dus moet de route te vinden zijn. Na een kilometer of 5 volgt een paddestoel en ik blijk voor Beltrum te zitten. Naar het oosten gereden in plaats van naar het zuiden. Maar via Beltrum kom ik vanzelf wel weer op de route.

Ook bij Dinxperlo kies ik niet de kortste route, maar verder levert de route weinig problemen op. Bij Wesel in Duitsland pak ik de Lowlands-route op. Eerst is het licht golvend, maar na Klein Reken volgt een stevige klim tot ruim 130 m. Stijgingspercentages rond 7%. Hoewel de afdaling niet steil is met circa 4% levert het wel de hoogste snelheid van de dag op: 87.6. Een paar kilometer later is er het controlepunt: een Raststätte aan de snelweg bij Lavesum.

 

Na de controle volgen nog 2 forse klimmen tot maximaal 160 meter hoog ten oosten van Coesfeld. Daarna is het lang glooiend en overwegend licht dalend en bij Haaksbergen kom ik het land weer binnen. Ik neem daar een stop bij een tankstation en rustig peddelend ga ik daarna nog 90 kilometer naar huis.

Het wordt de langste solorit ooit met 380,79 km (vorige was 379,99).

 

6 mei 2006

Nu is de controle van de noordlus van Lowlands aan de beurt. Een krachttoer van 450 kilometer. Heel wat meer dan ik ooit solo heb gedaan. Gewoon maar doen.

De avond tevoren alle banden vervangen door Maraton Slicks, want het belooft droog weer te blijven. De kans op lek is met deze banden vooral aanwezig als het nat is, maar bij droog weer hebben ze het voordeel dat ze erg licht rollen.

 

Om 4 uur wil ik wegrijden, maar de achterband staat lek. Inspectie laat zien dat het ventiel gescheurd is. Misschien de band er niet goed ingelegd. Ook constateer ik 2 kapotte spaken, maar de rest is nog stevig en er is geen slag in het wiel, dus dat waag ik er maar op. Binnenbandjes wisselen en om 10 voor half 5 op pad. Eerst een uurtje door het donker en dan 2 uur langs de Drentse Hoofdvaart richting Assen.

Ik heb een schema opgesteld dat een gemiddelde aanhoudt van 28,5 en met pauzes mee zou ik dan om 22 uur weer terug moeten zijn. Net weer in het donker.

 

Het gaat vlot met een gemiddelde dat rond de 31 ligt. Af en toe wat schrijven om de route te verbeteren. Na het ronden van Assen (via Norg) neem ik een kleine pauze en even later in Groningen bij de controlepost een langere.

De wind trekt stevig aan uit het oosten en dat belooft 150 kilometer lang de wind vol achter. Buiten Groningen is dit ook te merken en het stuk tussen De Poffert en Enumatil doe ik met ruim 40 gemiddeld. Daarna ligt het gemiddelde tot Leeuwarden vaak rond de 36. Leeuwarden zelf en het stuk naar Harlingen gaan rond de 30, maar de Afsluitdijk wordt weer met gemiddeld 30 genomen. Meteen na de Afsluitdijk neem ik een langere pauze. Daarna is het wat meer draaien en keren rond Den Helder, het wordt warmer tot 25 graden en de klad komt er wat in.

 

Na Den Helder een mooi stukje door de duinen met regelmatig overzicht over eindeloze bollenvelden. Dan moet Noord Holland doorgestoken worden om naar Medemblik/Enkhuizen te gaan. De wind is nu vol tegen en de gebruikelijke dip volgt.

In Medemblik maar eens een pauze met soep genomen en in Enkhuizen voor het laatst ingeslagen met proviand.

Op de dijk naar Lelystad zijn de slechtste stukken asfalt verbeterd, maar het tweede deel is nog erg matig. Dank zij het asfalt en de tegenwind is het gemiddelde over deze dijk maar 25.

Van Lelystad zie je weinig. Overal is er vrijliggend fietspad in het groen. Dit zorgt er wel voor dat ik weer tempo ga maken. Het totale gemiddelde is nog steeds boven de 30 en als ik dat zo kan houden kan ik toch nog om 22 uur thuis zijn.

 

Ik verlies niet veel meer op 30 gemiddeld in de laatste 50 kilometer en ben inderdaad net voor tienen thuis. Totalen:

449,55 km; 30.45 gemiddeld, een hoogste snelheid van 67,0 (in de afdaling van het aquaduct bij Enkhuizen) en iets van 150 hoogtemeters.

 

8 juli 2006

Juli 2006 wordt gekenmerkt door erg warm weer. Zaterdag de 8^e is een van de “koelste” dagen met een maximum van 24 graden. Toch best wel lekker fietsweer.

Voor de NTFU moet ik weer eens een tocht controleren dat is een 1-sterrentocht in Vroomshoop, de Bultentocht. Vooraf heb ik contact met de organisatie en het blijkt dat vooral de heuvels in centraal Overijssel worden aangedaan. Dat ken ik op m’n duimpje, dus verdwalen zal ik er niet.

Na een heenreis van een kleine 50 km schrijf ik me in voor de 120 kilometer. Op de eerste kilometers naar Vroomshoop had ik nog een licht buitje over me heen gekregen, maar de rest van de dag bleef droog en geleidelijk werd het een beetje drukkend.

 

Na de “Beerzer-Bulten” die eigenlijk geen bulten zijn, is de eerste heuvel de Lemelerberg. Rustig omhoog peddelen en daarna voluit naar beneden. De top komt op 77 km/uur te liggen. Hierna is de Luttenberg, met een geringe heuvel-kwalificatie, aan de beurt alvorens de eerste controlepost in Haarle wordt aangedaan. Hierna begint het echte werk met 2 maal de Holterberg. In zuidelijke richting is er de afdaling van de “Diepe Hel”. Een erkend steile helling van 10%. Ik weet een top te bereiken van 93.4 km per uur. Voor het eerst hier boven de 90.

Het wegdek is dan ook ontzettend goed en het is jammer dat onderaan de afdaling een bocht ligt, anders zou het nog sneller kunnen. Ik weet de vaart goed vol te houden tot de volgende helling, waar ik halverwege nog boven de 40 zit.

 

Het is daarna afdalen tot Holten, een paar maal rechtsom en bij de Motieweg (sommigen noemen het de Emotieweg) weer omhoog. Dit is een helling met een maximale stijging van rond de 13%, maar minder lang dan de Diepe Hel. Het tempo komt soms onder de 8 te liggen.

Richting Diepe Hel haal ik nu een top van 86 en kom moeizaam weer omhoog. De Noetselerberg over en de Hellendoornseberg waarna in Hellendoorn bij “In de Tonne” een volgende controlepost is.

 

Na de controle volgt een gigantische lus om in Lemele te komen zodat weer de Lemelerberg, maar nu van de andere kant, op het programma komt. Over Dalmsholte met wat lichte golvingen en een ruime lus om Den Ham heen, terug naar Vroomshoop.

Na een gesprek met de organisatie ga ik rustig terug naar Zwolle. 207 km op de teller.

 

Terug naar de Verhalenpagina:     http://www.geocities.com/gerinri/VerhalenAlg.html