2003 Korte impressies van fietstochten

 

22 november 2003, Testrit met de Quest.

Om half 10 ‘s morgens meld ik mij bij Velomobiel.nl, aan De Vliet in Dronten.

Ymte Sybrandy geeft mij enige uitleg en ik stap rond 10 uur in de Quest. Het plan is om een rondje in de polder te maken en zo met name wat rechte stukken, bochtenwerk en fietspaden uit te proberen.

 

Na een klein eerste proefrondje op het industrieterrein vertrek ik over het fietspad naar Swifterbant. Het regent licht en de afsluitklep wordt over de resterende opening gedaan.

De breedte van de Quest is wennen. Het fietspad lijkt een stuk smaller en bochten inschatten is een stuk moeilijker, ook al omdat het zicht kort voor de Quest beperkt is door de lage zit in de Quest.

Bij het op gang komen merk ik het grote gewicht van de Quest en het duurt even voor ik op toeren ben. Rij je eenmaal rond de 30/uur dan merk je dat verder versnellen minder moeite kost dan op een racefiets. Geleidelijk aan versnel ik, geholpen door een licht windje in de rug, tot net boven de 40. Dan nadert Swifterbant al en rem ik af voor een aantal zijwegen. Ik steek de weg over en ga richting Ketelbrug. Hier is geen fietspad en kan ik over de hoofdweg rijden. Ik heb nu de wind goed in de rug en ondanks dat er niet veel wind is bereik ik met een beetje moeite de 50 per uur.

 

Bij het oprijden van de brug gaat het gewicht weer mee spelen en zak ik terug tot net boven de 20, maar daarna, naar beneden, kom ik met wat aanzetten tot een top van 62. Ik laat de Quest uitrijden en keer om. Het is nu droog en ik ga verder zonder de klep. De buitentemperatuur is een graad of 10, maar blote armen en benen zijn totaal geen probleem. Het is lekker in de Quest.

 

Ik ga terug en pak de dijk langs het Ketelmeer. Ik laat het (smalle) fietspad voor wat het is en blijf over de hoofdweg rijden. Er is weinig verkeer en het zicht is goed. De wind komt nu van opzij en ik hou een kruissnelheid aan van rond de 36. Na de bocht naar Kampen heb ik de wind tegen, maar blijf 32 a 33 rijden.

Op de terugweg naar Dronten ga ik over de slechte klinkerweg door het Roggebotse bos en ervaar dat de gesloten (klank)kast van de Quest een aanvaardbaar geluid geeft. De stabiliteit is echter door de 3 wielen groot. De vering komt nu goed van pas en af en toe schommel ik wat over de weg. Vermoedelijk zijn de veren wat slap.

Je krijgt af en toe het gevoel dat je in een Quest meer verwantschap hebt met de auto’s dan met fietsen.

 

Na ruim 52 km kom ik terug op het startpunt en zie dat gemiddelde snelheid over het hele stuk 33 km/uur is en dat is hoger dan ik dit jaar op de racefiets heb bereikt. Het is niet echt hoog, maar ik vermoed dat ik met de racefiets over hetzelfde stuk misschien 29 gehaald zou hebben. Met name de vele stops en het voorzichtige rijden bij oversteken en bochten drukken het gemiddelde.

Ik vind het een geslaagde test. Ook omdat ik van het regenachtige weer vrijwel niets heb gemerkt. Ondanks de ruim 1,5 uur fietsen merk ik niets van de spieren en kan ontspannen uitstappen.

 

Na nog een gesprek met Ymte over wat technische zaken maak ik de grote stap en bestel de Quest.

De kleur is voorlopig nog (standaard) wit, maar ik wil een mooie kleur blauw hebben.

 

Nu begint het lange wachten. Aflevering begin mei 2004.

 

20 december 2003, Alleweder.

Op 27 december is er een Landelijke Velomobielentocht vanuit Zwolle: de traditionele Oliebollentocht.

Wat is er nu mooier om alvast kennis te maken met de andere Velomobielers dan een Velomobielentocht, en dan zelfs nog wel in Zwolle.

 

Dus op zoek.

De eerste pogingen om een Quest te bemachtigen lopen op niets uit. Ook Velomobiel.nl in Dronten heeft er geen meer ter beschikking. Dus naar alternatieven gezocht. Maar ja, hoe pak je zoiets aan?

De raderen draaien, maar oplossingen ho maar. Het aanbod van Paulus den Boer om wel te komen met de kennismaking vooraf en de snert achteraf zie ik niet als een alternatief. Je loopt er dan voor spek en bonen bij.

 

Wanneer de hoop eigenlijk al vervlogen is vangt Ineke op haar werk een glimp van een gesprek op. Een collega praat tegen een andere collega en ze hebben het over een dure overkapte ligfiets.

Wat nader navragen leert dat een zwager ergens in een schuur een fiets heeft staan die erg duur is en voor droog naar je werk fietsen is aangeschaft, maar door omstandigheden al drie jaar werkloos in een hoek staat.

Ineke vraagt naar naam en telefoonnummer en geeft deze op 13 december aan mij.

Ik bel meteen op en krijg de eigenaar van een Alleweder aan de lijn. Hij is bereid om mij de Alleweder voor een tijdje te lenen, maar zegt dat de fiets niet rijklaar is. We spreken af om te gaan kijken hoe de staat is op donderdag de 18e.

Ik sta met Rick op de afgesproken tijd voor de deur, ergens diep in de landerijen tussen Zwolle en Dalfsen, maar niemand is thuis. Ik wacht een half uurtje en kijk wat rond. Ik ontdek de Alleweder onder een afdakje en constateer dat het er redelijk bijstaat, maar alle drie de banden zijn leeg.

 

Onverrichte zake gaan we weer naar huis en ik neem later nogmaals contact op. De man (Ab de Graaf) verontschuldigt zich voor de absentie. Druk, druk, druk en helaas de agenda niet goed geraadpleegd.

We maken een nieuwe afspraak op zaterdag de 20e.

 

Ondertussen neem ik contact op met Paulus den Boer in verband met de staat van de Alleweder. Grote reparaties wil ik niet doen en als ik reservespullen kan krijgen om even te gebruiken blijven de onkosten acceptabel.

Hij geeft mij een paar reserve binnen- en buitenbanden.

Zaterdagmiddag weer terug naar Dalfsen. De Alleweder staat klaar en de banden blijken niet lek.

 

Na wat uitleg over de eigenaardigheden van deze Alleweder stap ik in en rij naar Zwolle terug.

Dit gaat goed. Het afdekzeil beschermt, ondanks een kapotte rits, tegen de gestaag vallende regen en ik krijg het al redelijk warm. Fors kracht zetten op de pedalen is er niet bij. Ten eerste ben ik gewaarschuwd dat de pop-nagels bij veel kracht kunnen losschieten, maar ook blijken mijn (daagse) schoenen iets aan de brede kant, zodat ik regelmatig de zijkanten of de cranks van de Alleweder raak. Er zitten overigens gewone pedalen in, zodat ik normale sportschoenen kan gebruiken. Na ruim een half uur ben ik thuis. Er zit geen tellertje in, maar ik schat de kruissnelheid halverwege tot eind twintig.

Met de reservespullen van Paulus moet de Oliebollentocht te doen zijn.

 

27 december 2003, Oliebollentocht.

Bij het opstaan blijkt weer eens het grote ongelijk van de weermannen. Waar de hele voorafgaande week een kans op regen rond de 80% wordt gesteld, is het droog. Sterker nog, de zon schijnt en dat zal de hele dag zo blijven.

 

Goed 11 uur stap ik in de Alleweder en ga richting Aa-landen. Aan het eind van de Rijnlaan kun je er niet om heen. Tientallen Velomobielen staan klaar en de hele buurt loopt uit om te vragen naar en bewonderen van de Bananen, IJsco’s en Sigaren. Zelfs RTV-Oost is aanwezig met een TV-ploeg. Er wordt een reportage gemaakt die ‘s avonds elk uur in het journaal wordt uitgezonden.

 

Na de bewondering wordt om goed 12 uur het startschot gegeven en een lang lint gekleurde fietsen vertrekt richting Wijde Aa. Het lint slingert over de dijken richting Berkum. Daar de Vecht over en via de Vechtdijk naar Hasselt.

 

In Hasselt is een groot oponthoud. Maar liefst 3 fietsen hebben een lekke band door slordig neergesmeten glaswerk. Na een goed half uur vertrekken we weer. Ik bevind me tussen de laatste 10 van het peloton en als in de nauwe straatjes van Hasselt de eersten uit het zicht verdwijnen, kan ik de restant van de groep de weg wijzen naar Zwartsluis. De ventweg tussen Hasselt en Zwartsluis geldt als tempo-traject en in Zwartsluis volgt een algemene hergroepering. Daarna nog een km of 10 en we zijn in Belt-Schutsloot voor een bak koffie met appelpunt.

 

Onderweg worden vele foto’s gemaakt en op het parkeerterrein bij het restaurant wordt een groepsfoto gemaakt. 57 Velomobielen op de foto zetten is bij een laagstaande zon niet eenvoudig, maar met wat schuif en indikwerk lukt het.

 

Na de koffie terug, maar nu langs Heetveld naar Genemuiden. Niet iedereen kan in een keer mee op de pont, zodat de laatste 15 even moeten wachten voor de overtocht. Daarna wordt een ritje rond de haven gemaakt om vervolgens de dijk op te zoeken die aan de westkant van het Zwarte Water ligt. Na nog een semi-sanitaire cq. verzamelstop halverwege komen we weer bij Hasselt aan.

We blijven westelijk van het Zwarte Water en slingeren door het industrieterrein van Hasselt om de dijk naar Zwolle op te zoeken. Na een tiental kilometers komen we onder de brug bij Stadshagen uit, waarna we over een van de nieuwe bruggen weer het Zwarte Water oversteken.

 

Een korte verzamelpauze nog en we rijden rustig naar de Aa-landen. Rond half 4 zijn we terug en worden alle Velomobielen weer in het grasperkje geparkeerd. Daarna is het nader kennismaken, napraten, warm worden en genieten van het ruim aanwezige brood, de 40 liter snert en hete koffie.

Om een uur of 5 rij ik voldaan (door het donker) terug naar huis.

 

Terug naar de Verhalenpagina:     http://www.geocities.com/gerinri/VerhalenAlg.html