21 en 22 juni 2008
1405 deelnemers, 1124 gefinished. Ik ben als nr. 446 geëindigd. Het zijn
getallen, maar het zegt weinig tot niets.
Aan het eind van mijn vakantie, die ik samen met Ineke in Frankrijk doorbracht,
is het plan om Bordeaux-Parijs voor Randonneurs (BPR) te gaan fietsen. Dat
vereist wat logistiek want je finisht niet op de plek waar je start, maar dat
is 600 km verder naar het noorden.
We zijn met de caravan op tijd bij Bordeaux en zitten aan de kust op een
camping, zo’n 70 km van de start. Ineke wil niet (alleen) met de caravan
rijden, maar Rick is zo vriendelijk om dit te doen en komt een paar dagen voor
de start per TGV aan.
Ik heb me net voor aanvang van de vakantie per mail al aangemeld als
deelnemer en ga op donderdag voor de start naar de startplek om de inschrijving
verder te regelen. Dat levert geen problemen op. Alles ligt klaar.
We vragen de organisatie of we op het terrein van de start de caravan
voor een nachtje kunnen stallen, zodat we geen moeite hoeven te doen om op tijd
(06.00 uur) aan de start te staan. Dat moet volgens iedereen kunnen en
vrijdagavond parkeren wij de caravan op een paar parkeervakken. De wekker op 5
uur en proberen te slapen.
Als dat eindelijk lukt, blijkt een wekker niet nodig om wakker te
worden. Al voor 5 uur staan er diverse mensen voor de caravan te praten en
blijkt de startlijn ter hoogte van de kop van de caravan te liggen. De Quest
kan van het dak van de auto gehaald worden, neerzetten en instappen maar. 2
meter van de startlijn. Dit is wel erg luxe.
Zaterdag:
Om 6 uur vertrekt een groep van circa 700 man (en vrouw) om binnen 35
uur de afstand van 623 km (officieel) te overbruggen. De
overige deelnemers zijn al een dag eerder gestart (ca 400) voor een
georganiseerde rit met overnachtingen of starten later, (de rest ca 200
deelnemers) en doet het als cyclosportieve, start later om 14 uur en heeft dan
27 uur de tijd.
Volgens een paar Belgen die we de avond tevoren
spraken zou het warm worden, wel 30 plus. Het is bij de start al zonnig en dat
zal lang zo blijven.
De eerste kilometers zijn redelijk vlak en het tempo ligt hoog. Ik volg
de eerste groep van circa 100 man, maar moet deze na een km of 20 laten gaan.
Op de kleine hoogteverschillen gaat de groep voluit naar boven (30 a 35 per
uur). Ik zak wat in tempo terug en kan op de korte afdalingen niet voldoende
aansluiten. Oorzaak blijkt onder andere een aanlopende rem te zijn. Aan het
eind van de remkabel (bij het wiel) zit een eindbout. Die trilt uit zijn houder
en blijft dan halverwege deze houder steken. Een probleem dat ik ook al op
vakantie een aantal keren was tegengekomen. Het is vrij eenvoudig te herstellen
door wat met het kabeltje te rommelen, maar ik moet er wel voor stilstaan en
uit de fiets stappen. Het kost al met al een minuutje of iets meer voor ik weer
verder kan. De groep wacht echter niet.
De eerste controle is na 106 kilometer en ik kom na 3˝ uur aan (ruim 31
gem). Het is er erg druk en eigenlijk is men niet op deze grote hoeveelheden mensen
berekend. Niet alleen de deelnemers zijn daar aanwezig, maar ook begeleiders
staan er me hun voertuigen. Ik moet zoeken om de controletafel te vinden en ze
zetten mijn eerste stempel op de controlekaart.
Eerste???? Ze zetten meteen maar een tweede stempel.
Ik ben in Bordeaux weggefietst zonder een startstempel te halen. Nooit aan
gedacht, het was ook zo makkelijk: fiets klaar zetten en weg wezen. Zo krijg ik
hier dus alsnog mijn officieuze startstempel.
De rij voor de consumpties is lang en het enige toilet dat te vinden is,
is vies en inmiddels al zonder wc-papier. Ik heb voldoende drinken bij me om de
volgende controle te halen en kan ook onderweg wel een kop koffie halen.
Na 5 minuten heb ik het wel gezien en vertrek weer. Het wordt warm en de
zon brandt. Geleidelijk aan komt er meer reliëf in het landschap en de heuvels
worden langer. Het is druk op de weg, overal fietsers en daar tussendoor
plaatselijk verkeer, maar ook vele volgauto’s: busjes, auto’s met aanhanger en
campers.
Zij begeleiden fietsers en mogen ook de route volgen die de fietsers
doen. Toch wel een minpuntje in de organisatie. Het belemmert een vlotte
doorstroming en je ademt regelmatig uitlaatgassen in.
Vrijwel iedereen haalt me op de hellingen in en op de afdalingen plak ik
achter de auto’s, zonder ze te kunnen inhalen. Dat drukt mijn tempo behoorlijk.
De 2e controle is na 231 km. Een etappe van 125 kilometer.
Vanwege de warmte las ik om de 40 km een korte pauze in. Het is al ruim 30
graden. Om 15:40 ben ik op de controle voor mijn volgende stempel. Deze etappe
is door het vele klimwerk aanzienlijk langzamer gegaan dan de eerste. Het
gemiddelde is gezakt naar 25.5.
Ik neem een koffie en vertrek na 15 minuten voor nog een etappe met
klimwerk.
Om een uur of 5 ga ik even van de route af om in een supermarkt wat in
te slaan voor de avond en nacht. Door de warmte drink ik meer dan normaal en
een paar bananen extra kan ook geen kwaad.
De hitte neemt wat af als de avond begint, maar de warmte blijft lang
hangen. Ik bereik controle 3 tegen 8 uur in de avond. Het gemiddelde is gezakt
tot 24.8.
Het café is vol en het duurt weer een tijd voor ik mijn consumptie kan
bestellen. Na 20 minuten vertrek ik weer.
Nu volgt een spannende etappe. Minder heuvels, dat wel, maar met name de
voetbal wordt nu belangrijk. Om kwart voor 9 begint Nederland-Rusland in de
kwartfinales van het EK dat in Zwitserland/Oostenrijk wordt gehouden. Ik heb
een radio-wereldontvanger meegenomen en zet de radio op de korte golf. Veel geruis,
maar als ik de radio erg hard zet is het net te volgen. Tenminste als ik niet
te snel fiets. De Russen zijn beter en komen voor. Nederland maakt kort voor
tijd gelijk, maar delven het onderspit in de verlenging. Exit op het EK. De
etappe gaat geruisloos voorbij en als de wedstrijd afgelopen is, is het maar
een paar kilometer meer naar controle 4. Ik ben nu over de helft (384 km) en
het gemiddelde stabiliseert op 24.8. De controle is op een groot sportcomplex
en ik krijg er brood en drinken. Weer ruim 20 minuten pauze voor ik vertrek om
half 12 in de nacht.
Zondag:
De volgende etappe is een hele korte van net 40 km. Het wordt rustig op
de weg. De groepen vallen uiteen en ik heb vrijwel geen hinder meer van
begeleidende auto’s. Nadeel is wel dat ik zelf de route moet zoeken. Dit is
aangegeven met verf op de straat en dus goed opletten in plaatsen en bij
afslagen. De GPS die ik bij me heb geeft vaak aan dat er een afslag moet
volgen, maar toch fiets ik een keer verkeerd. Op het moment dat ik langs een afslag
ga twijfel ik al, maar fiets toch nog een anderhalve kilometer door. Als ik
verder geen andere fietsers zie draai ik om en ga terug. De juiste afslag is
snel gevonden. Verder geen problemen. Goed de routebeschrijving, wegnummers,
kilometers en plaatsen in de gaten houden en ik kom er wel uit. Controle 5
wordt bereikt om kwart over 1 en ik blijf er 25 minuten. Het gemiddelde is nog
steeds 24.8.
Etappe 6 is lang: 140 kilometer. Ik besluit deze in tweeën te knippen en
na 70 km een pauze te houden. Ik fiets rustig door de nacht. Geleidelijk aan
zijn er minder heuvels en als ze er zijn, zijn ze niet erg steil. Met een
gemiddelde van 23 vermoei ik me niet echt. Het is nog redelijk warm en ik fiets
nog zonder shirt aan, dus alleen in het zweethemd. Rond een uur of 5 bereik ik
het 70 km punt en pauzeer aan het eind van een dorp. Geleidelijk aan zie al een
deel van de hemel lichter worden, maar meteen zie ik dat de bewolking toeneemt.
Na een pauze van 25 minuten vertrek ik weer en vrijwel meteen zie ik
achter me een hoop licht naderen. Het is de kopgroep van de deelnemers die in
de middag zijn gestart. Ze hebben er dus 8 uur minder lang voor nodig gehad dan
ik (23 om 15 uur). Het zijn 2 fietsers en na een paar minuten komen er nog 2.
Daarna ongetwijfeld meer, maar ik kan ze niet meer onderscheiden van de rest.
Volgens de uitslagenlijst weten 88 deelnemers uit die groep eerder in Parijs te
zijn dan ik.
Het ritueel van de rem losmaken is weer nodig. Al met al zal dat bij BPR
een keer of 6 nodig zijn geweest.
Na 6 uur is het helemaal licht, maar ook grotendeels bewolkt. Ik voel af
en toe een druppel en geleidelijk aan wordt dit regen. Om half 7 regent het zo
dat het deksel er op moet. Om tien voor half 9 bereik ik in de stromende regen
de laatste controlepost. Ook hier is het euvel van te weinig capaciteit
aanwezig. Dat gold voor 3 of 4 controleposten. Het duurt weer lang voor ik een
consumptie krijg. Toiletten zijn vies en er zijn er te weinig.
Ik blijf er ruim een half uur en SMS naar Ineke en Rick. Nadat ik weggefietst
ben uit Bordeaux zijn zij met auto en caravan richting
Parijs gegaan, waar we vlak bij de finish een plek gereserveerd hebben op een
camping. Daar zijn ze in de loop van de middag aangekomen en ze zijn nu
vermoedelijk wel wakker.
Ik meld dat ik verwacht rond de middag in Parijs te zijn. Dit gedeelte
van de route gaat door de graanvelden om Parijs en is saai. Wel stopt het met
regenen en komt de zon tevoorschijn. Het wordt zelfs weer warm. In de laatste
kilometers zitten nog een aantal venijnige klimmen, maar ik kom overal fietsend
boven. Al zakt het tempo soms tot 7 km/uur.
Om 6 minuten over 12 bereik ik de finish na iets meer dan 30 uur.
Ik haal mijn bewijs van deelname en krijg een glazen standaard als
tasbare herinnering (voor op de schoorsteenmantel). Aan het missende
startstempel wordt geen aandacht besteedt. Samen met Rick zet ik de Quest op
het dak van de Peugeot en we gaan naar de camping 2 kilometer verderop.
Ik slaap een beetje en in de loop van de middag vertrekken we naar huis
in Zwolle.
Gemiddelde snelheid: 24,10
Hoogste snelheid: 86,3
Afstand: 632,14 km
Fietstijd: 26:13:30
Pauzes: 03:52:30