28 en 29 april 2007
Het zal de langste solo-rit worden die ik ooit
ondernomen heb.
Zaterdag 28 april stap ik om 8 uur in de ochtend in
de Quest. Zoals ook het officiële brevet over 6 weken zal starten. Het belooft
mooie dagen te worden met middagtemperaturen boven de 25 graden. Ongekend voor
april, maar in 2007 ligt dat wat anders.
Het is rustig op de weg en ik maal de kilometers
vlotjes weg. De planning is een gemiddelde van 28,5, waarbij het eerste deel
aanmerkelijk vlotter moet gaan en in Sauerland, halverwege, tijd verloren zal
gaan in de lange beklimmingen.
Ik hou een kruissnelheid aan van rond 35 en dat gaat
goed. Na een uur krijg ik een lekke linker voorband en moet de Quest op z’n
kant.
In een klein kwartiertje is alles weer gepiept en
rij ik verder door Salland, op weg naar de Achterhoek, waar bij Winterswijk de
eerste stop is.
Na 93 kilometer ben ik bij de “Sevinks Molle” en
maak afspraken voor de rit in juni. Het is inmiddels al zo warm dat op het
terras de koffie genuttigd kan worden en als ik een half uurtje later weer
vertrek, kan het shirt al uit en ga ik verder in alleen het zweethemd.
Na een stukje klunen over een zandweg duik ik
Duitsland in. Ik maak een stop bij een supermarkt in Ahsen en geleidelijk aan
komt er meer reliëf in het landschap. Na Reken komt de eerste echte beklimming
van de Granatsberg, inmiddels bekend van Lowlands1000.
De tweede controle in Lavesum sla ik over. Het is
een tankstation aan de snelweg en dat is dag en nacht open. Afspraken maken is
niet nodig.
Ik ga nu strak naar het oosten om het Ruhrgebied
zoveel mogelijk te vermijden, maar soms moet ik toch door een grotere plaats.
Haltern gaat goed, maar in Werne gaat het mis. Ik volg de aanwijzingen zoals we
die met de autorit een maand geleden hebben genoteerd, maar in plaats van aan
de oostkant, kom ik aan de noordkant van de stad terecht. Gelukkig heb ik een
kaart bij me en besluit om terug te gaan en aan de zuidkant richting
Kamen/Bergkamen te gaan. Dat is anders dan gepland, maar niet om. En het stond
aangegeven op de borden. Ik vind vlot de oorspronkelijke route bij Pelkum en
ook de gecorrigeerde route bij Lunern is geen probleem.
Ik neem een pauze als er een fikse klim is tussen
Siddinghausen en Bausenhagen in de namiddagse zon. Dit gedeelte is pittiger dan
ik had verwacht. De hoogte verschillen zijn niet groot, maar wel steiler dan
gedacht.
Als ik weer verder ga, kom ik niet door de plaatsen
die ik genoteerd heb. Achteraf concludeer ik dat ik een afslag gemist heb, maar
op dat moment heb ik daar nog geen weet van. Uiteindelijk kom ik op een T-splitsing
en zie op de borden Fröndenberg staan, een plaats waar ik wel door
moet.
Na weer de kaart geraadpleegd te hebben, lijk ik op
een parallelle weg te zitten naast de oorspronkelijke route. Ik kom dan ook
redelijk eenvoudig terug op de geplande.
Na Fröndenberg richting Menden, waar ik nog wat
proviand koop voor de nacht. Ik kom nu Sauerland binnen en krijg de eerste
lange helling na Lendringsen. Zo ga ik langs secundaire wegen richting volgende
controle in Arnsberg.
In Arnsberg neem ik een lange pauze, mede
veroorzaakt door een aantal mensen die spontaan bij de Quest kwamen kijken en
mij de oren van het hoofd vroegen (maar ook hun eigen ei kwijt moesten). Na
Arnsberg volgt een lange helling die mij boven de 500 meter hoogte brengt. De
helling is lang, maar niet echt steil.
Voor het zover is, kom ik op een kleine omleiding
terecht. De geplande afslag naar de klim ligt er uit en ik moet 500 meter
verderop door een woonwijk een omleiding volgen. Dat heb ik geweten.
Ik sla links af en zie een muur voor me. Een
kilometer lang, maar grotendeels boven de 10% stijging. Ik zie op de teller tot
15% voorbij komen. Helaas verlies ik meteen de gewonnen hoogte weer als ik naar
de oorspronkelijke route terug ga. De echte klim moet ik dus volledig volgen.
Het is in totaal 7 kilometer met een stijging van 280 meter. Gemiddeld 4%, maar
in het begin wat minder en aan het eind wat meer stijging.
Halverwege de klim maak ik nog een stop om even wat
te eten en drinken. Het laatste deel van de klim ligt het tempo rond de 10 km
per uur.
Na de klim natuurlijk een afdaling, maar die is
kort. In 3 minuten zak ik 120 meter, waarbij ik op het eind vol in de remmen
moet vanwege een voorrangskruising. Meteen volgt weer een klim naar Visbeck. Na
Visbeck een steile afdaling over een niet al te best asfalt. In de remmen dus
en een kilometer lang kom ik niet boven de 30 km/uur terwijl we 120 meter
zakken. 12% dus, best jammer eigenlijk, maar het is een van de weinige
doorsteken in routes die hier zijn. Er volgen nu mooie brede wegen en met
klimmen en dalen ga ik terug naar het Ruhrdal, dat ik bij Meschede weer bereik.
Nu 10 kilometer redelijk vlak over grote wegen door diverse plaatsjes om bij
Nuttlar links af te gaan voor het hoogtepunt van de route. Een klim van 6,5 km
waar ik bijna een uur over doe (inclusief een paar pauzes). De afdaling is niet
steil (gemiddeld 3 a 4 %), maar wel 7 km lang, vrijwel kaarsrecht en met goed
asfalt. Ik had gehoopt er voor het donker was te zijn, maar dat lukte niet. Het
is nu diep in de avond, tussen 11 en 12 en de weg is verlaten. Ik zet aan en
zit binnen de kortste keren op 75 km/uur. Ik maal de trappers nog flink rond
tot ik bijna niet meer kan en zie dat de teller op 95 staat. Even op adem komen
en nog een laatste poging om sneller te gaan. De trapfrequentie moet ver boven
de 100 liggen en als ik weer kan kijken zie ik de teller op 101,9 staan. Een
nieuw record. En dat in het donker.
De Quest rolt nog kilometers door tot ik na
Kallenhardt weer moet klimmen.
De weg golft door en in Ruthen volgt nog 1,5 km met
gemiddeld 5% stijging, maar daarna gaat het geleidelijk aan steeds verder
omlaag. Bij Schmerlecke kom ik op bekend terrein van de routes uit
Lonneker/Lohne en in Oelde is de volgende stop. Ik ben nu 380 kilometer
onderweg en heb een gemiddelde van 27.5 op de teller. Ik lig inmiddels 3 uur
achter op het schema. Vooral door de vele stops, maar ook door wat extra
kilometers.
Ik neem een flinke pauze en verorber een schnitzel.
Het eten gaat moeizaam. Iets dat ik wel vaker mee maak, maar ik weet ook dat
eten noodzakelijk is en dan moet het maar wat langer duren. Na ruim een half
uur ga ik weer op pad.
De route voert richting Munster. Het zijn vrij grote
wegen, maar zo midden in de nacht is er vrijwel geen verkeer meer. Alleen af en
toe een taxi en een keer een ambulance met zwaailichten kom ik tegen.
Bij Munster is het wat drukker met verlaat
uitgaansverkeer, maar daarna weer rust.
Bij Havixbeck en Billerbeck komt de zon weer op en
zijn er wat heuvels in het land die beklommen moeten worden. Je wordt er weer
warm van. Nog een korte stop vlak voor Billerbeck en daarna via de bekende
route terug naar Nederland.
In Hengelo neem ik een flinke koffiepauze. Het is nu
nog 90 kilometer en inmiddels 8 uur op de zondagochtend. Geleidelijk aan wordt
iedereen wakker en wordt het drukker op de weg.
De rest van de rit verloopt soepel en de Holterberg
met z’n 10% helling doe ik op het gemak. Daarbij zakt de snelheid tot 5 a 6
km/uur terug, maar ik kom vooruit. Aan het eind van de Holterberg is het
inmiddels een uur of 10 en ik bel naar huis dat ik verwacht rond half 12 weer
thuis te zijn. De Hellendoornseberg en Luttenberg zijn niet meer dan wat
oneffenheden en ik ben inderdaad om half 12 terug.
In totaal 618 kilometer met een totale tijd van 27,5
uur. De route staat nu goed op papier, maar ik ben niet tevreden over het stuk
rondom Werne. Mogelijk dat ik hier nog een dag aan ga wijden om het echt goed
te krijgen.