5 mei 2007
Het tweede brevet om te kwalificeren voor PBP.
Drie dagen voor de start wordt ik gebeld door de
start-locatie. Ze komen er achter dat het zaterdag 5 mei is en dus een
Nationale Feestdag. Naar mijn idee is dit echter maar eens in de 5 jaar zo en
in 2007 niet, maar goed ze hebben het standpunt dat ze dicht zijn en we kunnen
er niet terecht.
Dat is balen, want wat moet je nu?
Ineke denkt aan het Van der Valk restaurant en
we proberen het. Ze zijn erg vriendelijk maar op om half 7 al open te gaan is
te veel gevraagd. Zeker op een zo korte termijn. Ze denken echter wel mee en kunnen regelen dat er om
half 7 koffie in kannen buiten staat en voor de meeste Randonneurs is dat
voldoende.
Ik maak een mail en stuur die aan iedereen die zich
vooraangemeld heeft. Ook nog aan een paar mailinggroepen en ik bel een paar
mensen op.
Het restaurant van Van der Valk ligt aan dezelfde
straat, maar ruim een kilometer verder. Dus de route is geen probleem.
We staan op om 5 uur en om 6 uur staan we aan
de start. De eerste fietsers
arriveren ook meteen en uiteindelijk komen 33 deelnemers aan de start, 4 meer
dan bij de 200. Ook zijn er nog een aantal ligfietsers van Plat Zwolsch
aanwezig om ons een stuk te begeleiden. Om 7:05 valt het startschot.
Een indrukwekkende stoet met onder andere 13
Velomobielen, waarvan 8 voor het brevet.
Bij de start geeft Hans Wessel aan om het brevet in
9 uur te doen. Erg snel dus, maar hij is zich aan het voorbereiden op een heel
snelle PBP (40 uur of zo).
Hij gaat na de start er dan ook als een speer
vandoor, op de voet gevolgd door Ymte Sijbrandij. Ook Bert Bom is in goeden
doen en gaat mee. Voor mij gaat het te hard en je moet nog 300 km. Kort achter
mij volgen Peter de Rond (Quest) en Tom Hospes (Versatile).
Na 15 kilometer zie ik ver voor me dat Bert zich
laat terug zakken en Hans en Ymte laat gaan.
Na Ommen ben ik bij Bert, maar een plaspauze van mij
doet hem weer uitlopen. Als hij na Gramsbergen ook een plaspauze ingelast
heeft, gaan we samen verder.
Achter Hardenberg gaan we door een stuk Duitsland
over vals plat en als het weer omlaag gaat zien we plots Hans en Ymte weer voor
ons. Ze waren even verkeerd gereden.
We hobbelen gezamenlijk over een stuk ongelijke
klinkers richting Vasse voor de eerste stop bij “Tante Sien”. Hans en Ymte gaan
dan meteen door en ook Bert vertrekt zonder koffie. Ik neem het bakje dat ik
voor Bert besteld heb nu zelf maar en vertrek weer na een minuut of 20. Van de
rest van de deelnemers is nog geen spoor.
Het eerste deel dat overigens redelijk vlak was ging
erg snel en ik heb een gemiddelde staan van 36,4.
Na de controle gaat het meteen omhoog richting
Ootmarsum, maar daarna is het licht golvend tot we weer in Duitsland zijn. Bij
Gildehaus is er weer een klimmetje en ook in Bad Bentheim, bekend om het slot
dat je al van grote afstand ziet, moet er geklommen worden. Vervolgens weer
vele glooiende akkers “de essen”, tot we bij de tweede controle komen in
Horstmar. Net te voren ben ik weer bij Bert in het wiel gekomen en op de
controle aangekomen vertrekken daar net Hans en Ymte.
Bert en ik nemen een korte pauze en vertrekken na
goed 5 minuten weer.
De “zwaarste” beklimming van de dag volgt nu: de Schöppinger berg met z’n 156 meter hoogte het dak van het brevet.
Het is een goed lopende klim met wat steilere (7%) afdaling.
Ik klim rustig en daal snel (90 km/uur als max). Onderaan moet je vol in de
remmen omdat het kruispunt gerenoveerd wordt en er verkeerslichten staan. Er
volgt nu een vals plat stuk omlaag naar Eggenrode en licht golvend terrein tot
Asbeck. Daarna weer het bekende parcours tot Hengelo.
Bert blijft achter als hij een sanitaire stop gaat
maken en komt me weer voorbij als ik problemen heb met de Ciclomaster-teller. De
teller geeft het meteen daarna weer op en ik geloof het wel. De Cateye doet het
nog wel en thuis zal ik een en ander wel herberekenen.
Tussen Buurse en Haaksbergen rijden we nog op de
hoofdrijbaan als daar politie met een lasergun het verkeer staat te
controleren. Ze gebaren ons dat we op het fietspad verder moeten en ik schiet meteen
van de hoofdweg af. Bert denkt dat hij moet stoppen en komt bij de agenten tot
stilstand. Deze manen hem alsnog naar het fietspad, maar ik ben dan al een heel
stuk verder.
Haaksbergen door is wat lastig, maar als je de
borden naar Hengelo volgt is het goed te doen. In Hengelo volgt meteen de
controle bij het Texaco tankstation en Hans en Ymte zijn er nog als ik
arriveer. Even later komt ook Bert aangefietst. Ymte kijkt ook nog even naar
het tellertje, maar deze blijft op nul staan
We stoppen weer kort en vertrekken gezamenlijk voor
de laatste etappe.
Kort voor Azelo begint de teller weer spontaan te
werken om daarna geen kuren meer te vertonen. Landelijke wegen volgen via
Bornerbroek en Enter. We gaan de Rijsserberg over (weer 15 hoogtemeters er bij)
en nemen in Holten een pauze van 10 minuten. Hans en Ymte zijn betere klimmers
en gaan op de Holterberg vlotter omhoog. Op de Holterberg is het erg druk met
mensen die in afwachting zijn van wielrenners die mee doen aan de ronde van
Overijssel. Ook wij krijgen er mee te maken als we (Bert en ik) vlak bij het
einde van de Holterberg zijn. We worden aan de kant gesommeerd en moeten wachten
tot de kopgroep en het peloton voorbij zijn. Weer 10 minuten van inactiviteit.
Na de Holterberg keert de rust weer en gaan we de
laatste heuvels over. Na Luttenberg nog een keer een sanitaire stop en dan terug
naar Zwolle, waar we even na 5 uur terug zijn bij de start. Een brevettijd van
10 uur en 5 minuten. Hans en Ymte zijn 10 minuten voor ons gearriveerd.
Het lange wachten op de overige deelnemers kan nu
beginnen.
Net als ik terug wil fietsen naar huis belt Ineke
met de vraag hoe lang het nog duurt. Ze komt meteen met de auto om alle spullen
weer mee naar huis te nemen, zodat ik niet met een volle Quest hoef te fietsen.
Na 328 km ben ik weer thuis. De gemiddelde snelheid
is wel wat gezakt, maar nog steeds boven de 35. Toch erg snel.