Resterende
Noord-lus
8 en 9
juli 2005
Eind juni was
er Lowlands1000. De bedoeling was om deze 1000 km binnen 75 uur te rijden. Dit
is niet gelukt. Na 22 uur kreeg ik een dermate grote inzinking dat ik na 545 km
niet meer aan het tweede deel ben begonnen.
Dit zat me
niet lekker en ook Klaas Wijnsma moest met een onbevredigend gevoel de rit na
ruim 600 km staken.
Klaas was, na
aanvankelijk gestopt te zijn, toch nog aan het 2e deel begonnen,
maar hij kreeg pech na Coevorden.
Op 8 juli, om
kwart voor 9 in de avond, 3 kwartier later dan we oorspronkelijk wilden, rijden
we gezamenlijk weg voor een rondje van 480 kilometer. Klaas rijdt op een M5-ligfiets
en ik ga met de Quest.
De eerste
tientallen kilometers is het nog licht, maar het miezert ook af en toe. Als we
een eerste (plas-)pauze houden na Hardenberg (50 km) wordt het tijd om de
verlichting aan te doen. Het tempo daalt daarna een beetje van net boven, naar
net onder de 30. Even later komen we na Coevorden langs het Stieltjeskanaal te
rijden. Hier kreeg Klaas 2 weken eerder pech. Zijn voorwiel-as begaf het en
daardoor schuurde de voorband langs het frame. Nu gaat het gelukkig goed, maar
merk ik dat bij mij de stuurinrichting meer speling heeft dan normaal. Maar
eens kijken hoe dit zich ontwikkelt. Zo het nu is, valt er mee te fietsen, maar
hoge snelheden geven een onrustig weggedrag van de Quest. Ook maakt de vering
van het achterwiel meer lawaai dan normaal.
Het
Stieltjeskanaal blijven we lang volgen. Onderweg moeten we nog een keer van
kanaalkant wisselen via een houten brug. Fietsen hierop is onmogelijk vanwege
de haakse bochten.
Tegen
middernacht passeren we Emmen, de eerste controleplaats. We stempelen niet want
het is een gewone rit geworden.
Na Emmen gaat
het over de Hondsrug door de bossen en we bereiken om half een de wereldstad
Ees, waar we in een restaurant de eerste rust inlassen.
Bij vertrek uit
Ees is de bewolking tijdelijk verdwenen en is er wat mist. Ook de mist blijkt
tijdelijk te zijn, want later wordt het weer bewolkt en valt er af en toe nog
een sputter.
Na Gasselternijeveen
rij ik een afslag voorbij en Klaas probeert al roepend me dit mee te delen. Ik
hoor hem door het lawaai in de klankkast van de Quest echter niet (we zitten op
een klinkerweg) en we zoeken daarna maar een alternatieve route. Dit gaat via
de Drents/Groningse veenkoloniën en zo komen we onder andere in Stadskanaal,
Wildervank en Hoogezand (met een hek op het fietspad waar de Quest met veel
gemanoeuvreer net doorgetild kan worden) voor we Groningen bereiken.
In Groningen
is bij binnenkomst aan de Europalaan een benzinestation open waar we dankbaar
gebruik van maken. Het zal vermoedelijk de laatste mogelijkheid zijn tot de
volgende ochtend.
Groningen is
eenvoudig om te doorkruisen. We moeten er van oost naar west doorheen en komen
makkelijk bij het Hoendiep uit. Via dit kanaal en het Van Starkenborghkanaal
doorkruisen we in de kleine uurtjes de stille gebieden van Groningen en
Friesland richting Leeuwarden. Voor we in Leeuwarden zijn wordt het al weer
licht, maar in Leeuwarden zelf is nog niets te beleven. Klaas rijdt hier meest
voorop en vertrouwt op de GPS. Ik volg en heb wat moeite om niet te diep in
gedachten te verzinken. Ik vergeet dan regelmatig om de pedalen rond te
trappen, waarna ik weer moet versnellen om bij Klaas in het wiel te komen.
We gaan door
via Franeker naar de volgende controleplaats Harlingen. Ook hier is alles nog
in ruste. We nemen wel een korte pauze en Klaas geeft aan dat het hem net wat
te snel gaat. Iets rustiger dus.
Nog 10 km en
we zijn op de Afsluitdijk. Hier is Klaas kennelijk al weer hersteld, want hij
zet de turbo er op. Pas na de Afsluitdijk houdt hij wat in om meteen
triomfantelijk te melden de Afsluitdijk met gemiddeld 33 te is genomen.
Het is nu niet
ver meer naar Den Helder. Dit is het verste punt, maar toch zit dan er al
twee-derde van de rit op. Met 315 km op de teller vinden we een restaurant
tegenover het station, waar we een ontbijt nemen. Het is een uur of 9 en het
oorspronkelijke idee dat we rond een uur of 4 in de middag weer terug in Zwolle
zouden zijn komt weer in beeld.
Op het stuk richting
Den Helder ondervonden we het al, en nu we er weer uit rijden eveneens: het
wegdek van de fietsroute door Den Helder is bar en boos.
Na Julianadorp
zoeken we de N9 op en tussen ’t Zand en Schagerbrug pakken we de N248 naar
Middenmeer. Na Middenmeer via een erg ingewikkelde constructie de weg zoeken
naar Medemblik, maar het scheelt dat ik begin mei deze route verkend heb.
Tussen
Medemblik en Enkhuizen gaan we over (onderlangs) de oude Zuiderzeedijk en bij
binnenkomst van Enkhuizen zijn we wel weer toe aan een ravitaillering. Het voor
mij bekende BP-benzinestation voorziet in de behoefte en we kunnen er weer
tegen. Dat moet ook wel want de dijk Enkhuizen-Lelystad wacht.
De dijk begint
erg mooi met goed wegdek en een forse afdaling waar ik de top van de dag met
63.8 km/uur bereik, maar al snel wordt het saai. De wind is schuin tegen en het
wegdek wordt erg slecht. Een uur later zijn we toch bij Lelystad. Ik had de
noordkant van Lelystad op een klein akkefietje na goed in de routebeschrijving
staan en via talloze fietspaden langs de rand van Lelystad komen we probleemloos
op de doorgaande weg naar Swifterbant.
Meteen komt dan
ook de eerste echte panne: een doorgedrongen steentje zorgt voor een lekke
achterband van de Quest. 10 minuten later is de speling met het 4-uur-terug-schema
opgebruikt, maar we rijden weer.
Swifterbant en
Dronten volgen en net als we de polder uit willen rijden, gaat de brug bij
Roggebotsluis omhoog. Vijf minuten extra pauze is het gevolg. We doorkruisen
Kampen en beklimmen de Zuidelijke brug over de IJssel aldaar. Het tempo blijft
op goed niveau en even later komen de contouren van Stadshagen, Zwolle’s
nieuwste wijk in de Mastenbroekerpolder in zicht.
Het is 20
seconden over 4 als we terug zijn op het punt van vertrek.
De afgelegde
afstand is 470 km geworden en met in totaal ruim 19 uur is dat bijna 25
gemiddeld.
Het
fietsgemiddelde ligt op 29 per uur.
We zijn onderweg
erg weinig verkeerd gereden en mede dank zij de GPS van Klaas was het vrij
eenvoudig om de route te volgen.
We feliciteren
elkaar met het bereiken van het doel.