Lowlands 1000

(22 – 25 juni 2005)

 

Een toertocht van 1000 kilometer in 75 uur. Deelnemers aan dit soort tochten (brevetten) worden Randonneurs genoemd, ook wel Wereldfietsers.

 

Randonneurs nemen (en hebben) de tijd en zo kon het voorkomen dat de eerste deelnemer al 4 uur voor de start op de inschrijfplek (bij mij thuis) verscheen. Sybren Zandstra was op de fiets vanuit het Friese Buitenpost naar Zwolle gefietst.

Kort daarna kwamen twee Zeeuwen (Rob Stricker en Perry Stoel) aan. Vroeg vertrokken om eventueel fileleed het hoofd te bieden.

 

Daarna druppelden er regelmatig weer een of twee deelnemers binnen.

Uiteindelijk staan op woensdagavond 22 juni 13 fietsers klaar voor de eerste Lowlands1000. Een mooi aantal dat mijn verwachting overtrof. Een gezellige en ontspannen sfeer voor de start was het gevolg.

 

Na de briefing volgde even na 21.00 uur de start en de 13 trokken richting de Veluwe. John Zeilmaker zei al spoedig het peloton vaarwel en zette zich even op een terrasje. Ook Cor van Leeuwen vond het tempo al snel te hoog en ging solo verder.

 

In Nunspeet haakt Joop van Beek nog aan om ons tot in het Brabantse te vergezellen.

En groupe gaat het de nacht in, waar het krachtsverschil en de ambities net te ver uiteen blijken te liggen om de groep bijeen te houden. De snelste 6 gaan vooruit en 6 anderen formeren een tweede groep. Samen met (ook Quest-rijder) Marcel Vriezekolk zit ik op het moment van splitsing achteraan en zie geen kans aan te pikken bij de eerste groep, hoewel dat tempo ons beter ligt. Als later er ruimte is, verlaten wij de andere 4 en gaan getweeën verder. Omdat we een paar keer wat te fanatiek met de achtervolging bezig zijn rijden we soms verkeerd en het resultaat is dat we de eerste groep niet meer terug zien.

In Culemborg echter heeft Marcel een dusdanige hinder van brandende voeten dat hij besluit de rit te laten voor wat het is en gaat na een korte pauze terug naar Almere. Voor mij betekent dat een solorit verder.

 

Ik kan de juiste uitvalsweg naar Leerdam niet vinden en kom voor een extra lusje van een km of 10 via Geldermalsen te staan. Even voor Gorinchem ben ik terug op de route, maar in Gorinchem zelf gaat het helemaal mis. Een zoektocht van zeker een half uur zorgt er voor dat ik pas na het tweede groepje bij de controle langs de A27 bij Dussen arriveer.

Na een korte pauze vertrek ik weer. Een uurtje later ben ik bij het tweede groepje. Een kort overleg over de te volgen route volgt en daarna ga ik, hen achterlatend, verder. Via het noorden van Noord-Brabant (het Moerdijk gebied) en het Hellegatsplein gaat het naar de volgende controle op het Zuid-Hollandse Goeree-Overflakkee.

 

Kort na vertrek van de eerste groep kom ik aan in Oude Tonge, waar een uitsmijter het geweldig doet. We zijn nu op het verste punt. Dit eerste keerpunt in de route is tevens een keerpunt voor mij in de rit. We rijden na vertrek een km of 10 door Zeeland over de Grevelingendam. Hierna gaat het allemaal niet zo soepel meer. Ik loop nog wel zoveel op de eerste groep in dat ik ze in Dussen weer spreek, maar daarna gaat het tempo er volledig uit. Het wordt snel warmer en zal uiteindelijk ruim 30 graden worden. Volgens het KNMI was het in Gilze Rijen (en daar kwamen we dicht bij) ruim 34 graden. De warmte en, ook bij mij, zere voeten doen hun werk.

 

Vaak moet ik onderweg even stoppen. De zon brandt genadeloos op mij en in de Quest heb ik geen rijwind. Wanneer ik het shirt uittrek en alleen in het zweethemd verder ga, is het nog te doen. Uiteindelijk kom ik aan het eind van de middag in Oosterbeek aan voor de volgende controle. Daar doet een kop koffie met schnaps goed werk.

Het gaat weer een stuk sneller. Boven op de Veluwe komt er echter het een en ander in de ketting en met zwarte handen leg ik de laatste 70 km af. De IJsseldijk van Deventer naar Zwolle gaat prima. Ik weet, in tegenstelling tot meeste andere deelnemers, dat deze bijna 40 km lang is.

 

10 kilometer voor Zwolle komen Michel Meerts en Cor ‘s Gravenmade in Wapenveld van links aanrijden, terwijl ik daar net rechtsaf ga, dezelfde weg op.

Ze zijn via Apeldoorn rechtstreeks naar Zwolle gegaan om de rit te beëindigen. Even voor 19.00 uur arriveren wij halverwege.

 

Maarten Klijnstra en Henry van Vugt zijn dan al ongeveer een uur binnen. Klaas Wijnsma, die ook in die groep zat, is naar zijn woonadres gegaan in Deventer. Toon Tanghe, ook uit de groep heeft het laatste stuk vanaf Arnhem per trein gedaan en wil stoppen.

Maarten en Henry vertrekken rond 20.30 uur, vergezeld van een redacteur van het blad Fiets voor de Noord-lus. Nog 480 kilometer.

 

Ik douche me en, geheel tegen de gewoonte in, besluit ik om even een uiltje te knappen. Dit bevalt niet goed. Met het gegeven dat het de volgende dag weer erg warm zal worden en dus de voeten weer problemen zullen opleveren, besluit ik om te stoppen.

 

Geleidelijk aan druppelen de deelnemers binnen. Toon Tanghe, onze enige buitenlandse deelnemer, neemt een goede nachtrust en stapt de volgende ochtend op de trein richting België. Cor van Leeuwen gaat naar de camping voor de overnachting en vervolgt de route de volgende ochtend richting Ommen, maar keert om als het weer erg warm wordt. Perry Stoel, Rob Stricker en Sybren Zandstra arriveren donderdagavond rond 23.00 uur en gaan na een korte nachtrust de volgende ochtend in alle vroegte op stap.

 

De volgende ochtend, het is inmiddels vrijdag de 24^e, arriveert Klaas Wijnsma in Zwolle op de controle voor zijn tweede deel. Zijn aanvankelijke besluit om te stoppen heeft hij ingetrokken en hij gaat, voorzien van een hoed met brede randen, weer op pad.

 

Van John Zeilmaker is lang onbekend waar hij zit, maar hij heeft overnacht in de buurt van Geldermalsen en is de 24^e, tegen de middag, gesignaleerd door Klaas op de IJsseldijk richting Zwolle. Hij zit dicht tegen de maximale tijd aan die hij mag gebruiken, maar John kennende weet hij dit precies.

 

Samenvattend kunnen we zeggen, nu de helft er op zit, dat van de 13 deelnemers er nog 7 bezig zijn het brevet te halen. Een uitval percentage van 46 % is voor een rit door het vlakke Nederland erg hoog.

 

Het tweede deel.

Maarten en Henry, vergezeld van de redacteur van Fiets zijn samen op pad. Ruim 8 uur later gevolgd door Sybren, Rob en Perry. Weer een paar uur later volgt Klaas. Tegen de middag, kort voor sluiting van de controle, is John Zeilmaker halverwege. Vol goede moed vertrekt hij even later weer. De warmte schijnt hem niet te deren.

 

Halverwege de middag staat plots Klaas Wijnsma weer op de stoep. Materiaalpech aan het voorwiel zorgt er voor dat hij niet fatsoenlijk verder kan fietsen. Ook fietsenmakers kunnen/willen hem niet helpen. Vanuit Coevorden heeft hij de trein terug genomen naar Zwolle.

 

Rond half zeven in de vroege avond komen Maarten en Henry terug. Moe en voldaan en ruim voor de verwachtte onweersbuien losbarsten. Hun eindtijd is 46 uur en 10 minuten. De redacteur van Fiets die hen vergezelde heeft na een kleine 200 km moeten afhaken. De inspanningen die hij de dag tevoren heeft moeten leveren bij het Nederlands Kampioenschap voor Journalisten (hij reed in zijn kampioenstrui!), waren toch teveel geweest. Maar eens afwachten hoe het artikel in de “Fiets” uitpakt.

 

Maarten pakt laatste trein terug naar Den Haag en Henry neemt een korte nachtrust en als het eerste onweer hem in de nacht wakker maakt, vertrekt hij weer per auto naar het Brabantse.

Korte tijd later, het is dan half zeven in de ochtend, komen Sybren, Rob en Perry na 57 en een half uur terug. Op de laatste etappe zagen zij het onweer steeds naderen en na de diepdonkere dijk Enkhuizen-Lelystad en gepuzzel in Lelystad kwamen ze op de laatste 25 km toch nog in de regen terecht. Gelukkig kwam de meeste regen toen ze al gearriveerd waren. Na een nachtrust zijn ook zij weer huiswaarts gegaan.

 

John Zeilmaker belt dan vanuit de kop van Noord-Holland dat hij nog steeds op schema zit. Uiteindelijk komt hij twee uur voor sluiting van de controle (na 73 uur) op het eindpunt aan. Van alle deelnemers oogt hij nog het meest fris. Een uurtje later vertrekt hij met de laatste trein naar Leeuwarden.

 

Al met al een geslaagd evenement, waar wel de nodige kinderziektes inzitten. Of, en zo ja, wanneer, er een vervolg komt moet nog bekeken worden.

De deelnemers waren, voor zover ik dat kan beoordelen, overwegend positief.