Op weg naar
Parijs. Hindernis 3
2003 Lonneker WRB 400, Vrijdag 9 en Zaterdag 10 mei.
Vandaag en morgen het derde brevet van de 4 om te kwalificeren voor
PBP2003.
In tegenstelling tot de andere brevetten starten we niet ‘s ochtends vroeg,
maar pas in de avond. Met 400 km voor de kiezen betekent dat een half uurtje
nog bij daglicht en daarna een hele nacht en dag de tijd om terug te komen. In
totaal mag er 27 uur over gedaan worden, maar ik hoop binnen de 19 uur te
blijven.
Om 21.00 uur vertrekken we met circa 85 man richting Sauerland. Het verste
punt is Warstein, zo’n 10 km van Meschede en circa 40 van het bekende
Winterberg.
Na 1 km gaat het al mis. Op kop wordt een verkeerde afslag genomen en de
hele meute gaat er als makke schapen achter aan. Ik merk wel dat het een andere
weg is dan gewoonlijk, maar maak me niet druk. Wanneer we echter op een ventweg
terecht komen vermoed ik dat we richting Losser gaan, in plaats van naar
Glanerbrug. Ik rij naar de kop en vraag of we goed zitten. Men bevestigt dit en
ik uit mijn twijfel.
We besluiten door te rijden tot een bebouwde kom en daar verder te zien.
Dit blijkt toch Losser te zijn, maar een paar Duitsers zijn ter plekke goed
bekend en met een kleine omleiding via Overdinkel en Gronau komen we toch op de
goede weg richting Epe.
Het wordt donker en de lampen gaan aan. Je ziet veel variatie in
voorverlichting: batterijlampen, LED’s, Naafdynamo’s en helmlampen. De
naafdynamo’s geven het meeste licht. Verlichting op batterijen doet het in het
begin nog aardig, maar na een paar uur neemt het snel af.
Achter hebben de meesten LED verlichting en die werkt prima.
Rond kwart over 11 komen we bij de controle aan. Het is hier even een korte
pauze, stempelen en weer door. Er zijn er maar weinig die blijven hangen.
Na de controle gaan we met een grote groep weer op pad. Rond middernacht
zijn we in Saerbeck waar we rechts af moeten, maar we rijden recht door. We
hebben pas in de gaten dat we verkeerd zitten als we een 10-tal kilometer
verder zijn. De Duitser die steeds op kop reed vergezelde een vriend van hem
aan het begin van diens rit, maar kende de route niet. Wel kende hij de
plaatsen in de buurt en ging af op wat hij om hem heen hoorde. Zo leidde hij
ons over een heuvelrug richting Ibbenburen.
We waren nog slechts met 6 man. De rest van de groep had de goede afslag
wel gevonden.
Na kort overleg werd ons de situatie duidelijk. We zaten veel te noordelijk
en terug naar de goede route een stuk verderop (bij Lienen) was circa 20 km
extra, terugrijden 30 extra. De keuze was dus eenvoudig. Richting Lienen.
Vanaf Lienen wist onze begeleider nog een afkorting van de route, waardoor
de schade beperkt bleef tot een km of 15. Kort voor Beelen zei hij ons gedag en
hij reed naar huis in Warendorf.
Toen wij in Beelen de goede route weer oppikten kwam daar net van links een
groepje aanfietsen en gezamenlijk reden we naar Oelde, waar we tegen 3 uur
aankwamen.
De laatste etappe in het donker zorgt voor verandering. Het landschap
begint heuvelachtig te worden. Geleidelijk aan stijg je naar 300 meter hoogte
en aan het eind, rondom Warstein, zitten een paar flinke beklimmingen. Het
hoogste punt van de route ligt op 469 meter. Ook werd langzaam aan de weg vochtig
door eerder gevallen regen en het begon even wat licht te motregenen. Tegen het
eind is de weg kletsnat, zodat we allemaal nat en koud in Warstein arriveren.
Het grootste deel van de nacht is dan voorbij en het begint al weer schemerig
te worden.
Er is geen controlepost aangewezen, zodat we zelf iets moeten vinden. Dat
valt ‘s morgens rond half zes niet mee. Vorig jaar was er een bakker al open en
ik hoopte nu ook. De deur was echter dicht, maar er waren wel mensen aanwezig
om brood in te laden voor klanten en al snel werd voor ons de deur geopend.
Wat smaken die verse croissants dan lekker. Iedereen deed zich te goed en
steeds meer fietsers kwamen ons vergezellen. Na een “tot volgend jaar” zijn we
weer opgestapt voor de terugreis richting Nederland.
Met koude spieren en nog nat stappen we weer op. Er volgt meteen een fikse
helling en we worden snel warm.
Klimmen is lastig voor mij en ik verlies de aansluiting bijna. Bovenop en
in de afdaling die volgt haal ik iedereen in en een klein klimmetje en nog een
afdaling verder kijk ik achterom en zie niemand meer. De straat droogt op en ik
voel me sterk genoeg om alleen verder te gaan. Voor mij rijdt een ligfietser en
ik besluit niet te wachten. In een lekker tempo door de vele afdalingen rij ik
verder. De ligfietser verdwijnt geleidelijk aan uit het zicht en ik ben rond 8
uur terug in het tankstation aan de rand van Oelde.
De groep arriveert een minuut of 10 later en na een korte lunch vertrekken
we met een groep van 15 man voor de langste etappe. Globaal volgen we de route
van de heenweg, maar net een paar km verder naar het westen.
Na een kilometer of 10 begint het te miezeren en even later plenst het. De
regenjasjes worden aangedaan, maar alles wat net weer aan het opdrogen was,
wordt weer nat. Doordat er weinig wind staat blijft de bui lang hangen, maar
als we er doorheen zijn komt er een waterig zonnetje te voorschijn. Zonder al
te veel problemen komen we even na half 12 in Emsdetten aan. De vermoeidheid is
na zo’n lange etappe af te lezen van de meeste gezichten.
Tot slot de kortste etappe. Er komt wat wind opzetten en we hebben deze
schuin tegen. Er zijn maar een paar mensen die nog in staat zijn om wat langer
kopwerk kunnen doen. Marius, ik en nog iemand (ik ken zijn naam niet) komen
veel op kop en als ik weer eens voorop rijd naderen we Ochtrup. Vorig jaar
gingen we hier rechtdoor, maar de weg leidt ons nu naar een rondweg (het
fietspad naast de weg gaat rechtdoor). Ik vraag of we niet moeten afslaan maar
er staat geen aanwijzing in de beschrijving. Ik vermoed dan dat het om een
route aanpassing gaat, maar we komen bedrogen uit.
De brede nieuwe rondweg degenereert toe een doodgewone doorgaande weg en we
komen na een kilometer of 12 aan in Metelen. Dat was niet de bedoeling, het zou
Gronau moeten zijn. Marius had een kaart bij zich en het blijkt dat we pal naar
het zuiden zijn gereden terwijl Gronau ten westen van Ochtrup ligt. Dat zijn
dus weer de nodige kilometers extra. Maar de finish is in zicht.
Eenmaal in Gronau pakken we de hoofdweg naar Enschede om bij Glanerbrug de
grens over te kunnen. Er is nog enige verwarring als de kilometers op de
ADAC-borden niet consequent zijn in de afstand naar Enschede (eerst 9, dan 13
en vervolgens weer 7 km).
In Glanerbrug de binnenweg gezocht naar Lonneker waar we om 14.05 uur onze
eindstempels halen.
Ik bestel wat aan de bar en moet nu wachten tot Cor binnen is. Onderweg heb
ik hem een paar keer gezien. Meestal arriveerde hij net als wij weer bij een
controle vertrokken. De laatste keer was dat in Warstein.
Ik haal de auto op en rij naar de douchegelegenheid. Na het douchen pak ik
alles in de auto. Terwijl ik hier mee bezig ben komt een grote groep voorbij
waar Cor in zit. Ook hij gaat nog even douchen en om een uur of 3 rijden we
samen weer terug naar Zwolle.
In Zwolle stapt Cor weer over in zijn eigen auto en we zeggen elkaar gedag
en tot over 2 weken, maar dan weer in de ochtend voor de 600 km.
Wat statistieken:
Officiële afstand: 404 km
Gereden: 430,78 km in 14u47min, gemiddeld 29.1
Rust- en stoptijd: 2u18min, totaal 17u05.
Hoogste snelheid 68.3
Hoogtemeters: circa 2600
Avond 12 graden; Nacht en ochtend 5-10 graden en Middag tot 18 graden
Wind eerst vrijwel niet, later ZW 1 a 2