1e brevet 2003
De kop is er af. Het eerste brevet om te kwalificeren voor PBP2003 is
probleemloos in de zak gestoken.
Toch had ik vooraf mijn twijfels. In de het afgelopen jaar had ik regelmatig
problemen met het zitvlak. Met name bij langere tochten, maar soms ook met
kleinere trad er irritatie op. Door eindeloos te variëren met de stand van het
zadel (horizontaal of net niet, hoger en lager, naar voren of naar achteren),
lijk ik net op tijd de juiste instelling gevonden te hebben. Daar had ik in
ieder geval geen last meer van.
Wat mij echter nog meer verontrustte de afgelopen week was een blessure aan de
kuit (hamstring of zo?). Deze hinderde mij bij vooral bij het lopen, waarbij
iedere stap mij zeer deed. Gelukkig heb ik er tijdens het fietsen geen last van
gehad, maar na thuiskomst werd het snel erger en gisteren (zondag) heb ik
vrijwel niet kunnen lopen. Vandaag lijkt het ergste geleden te zijn.
Goed, nu zaterdag de 29e maart.
Op een redelijk normale tijd van 5.55 uur gaat de wekker. Wielerkleding aan, de
hond uitlaten, brood maken voor onderweg en achter de Brinta. Om half 7 staat
Cor Vahl, die mee zal rijden, voor de deur. Mijn fiets achter op de auto en
Cor’s fiets op de achterbank in de auto. Om 6.38 vertrekken we richting Twente.
Om 7.00 uur komt het weerbericht op de radio en ze beloven een mooie dag in
onze omgeving met af en toe zon en een temperatuur van een graad of 16. Alleen
in het zuiden wat kans op wat regen. Prompt begint het hier te regenen en het
blijft miezeren tot we in Lonneker zijn.
Onderweg halen de gebroeders Koning ons nog in. We zwaaien terug en na precies
een uur arriveren we bij “de Sprakel”. Het is druk in Lonneker en we moeten
zelfs even zoeken naar een parkeerplaats. Voor de Sprakel staan tientallen
fietsen en ik tel een tiental ligfietsen, waaronder 3 Quests (gesloten en
gestroomlijnde driewielers) en een roeifiets.
Wij hebben ons allebei al voor-ingeschreven en onze startkaarten liggen klaar,
zodat we nog tijd hebben voor een kop koffie. Je proeft een nerveuze stemming
onder de deelnemers. Ik schat dat er een man of 100 is en een derde daarvan Duits.
Ik zie alleen mannen, maar er blijkt toch minimaal 1 vrouw deel te nemen.
Ik zie vele bekende gezichten en groet de meesten even kort. Om 5 voor 8 wordt
er geroepen dat de meute vertrekt en John Zeilmaker die (natuurlijk) nog niet
helemaal klaar is moppert dat ze wel weer zonder hem zullen vertrekken. Om
klokslag 8 is iedereen klaar en vertrekt de meute. Het is een lang lint en nog
voor de laatsten goed en wel opgestapt zijn, zijn de voorsten in hun
enthousiasme al verkeerd gereden.
De route gaat via de Universiteit Twente (tussen Hengelo en Enschede) richting
Achterhoek, waar we meteen bij Neede het eerste heuveltje tegen komen. Na 52 km
met af en toe nog wat regendruppels gevoeld te hebben komen we aan in Zieuwent
voor de eerste controle.
De kroegbaas had op ons gerekend. Hij was speciaal voor ons vroeg opgestaan en
zijn tent open gedaan. De koffie en appelpunten stonden al klaar. Maar helaas.
Het enige wat hij hoefde te doen was een stempel zetten op de controlekaart.
Slechts een 10-tal deelnemers nam een pauze. Hij was merkbaar teleurgesteld.
Na een kwartiertje hadden wij de koffie en de appelpunt op en gingen als groep
richting Holterberg. Wij, dat waren onder meer Cor en ik, John Omlo, Gerard
Rasing, John Zeilmaker en nog een aantal Brabanders uit Geffen die aan het
trainen waren voor de ronde van Nederland, later dit voorjaar (Brenda, de enige
vrouw in het gezelschap met haar vader en haar vriend).
Via plaatsen als Ruurlo, Barchem, Zwiep, Lochem en Exel gaat het over goede (en
rustige) wegen naar de eerste, enige en echte kuitenbijter, de Holterberg. De
eerste klim is goed te doen, maar de groep valt toch uit elkaar. Op het valse
plat haal ik iedereen in en bereik met voorsprong de afdaling, waar ik ruim
boven de 60 km/u kom. Over het nu volgende heideveld kun je net in de verte de
“diepe hel” al zien. Een klim van 1000 meter met een stukje helling van 10%. Ik
kom goed boven en besluit even te wachten op de rest. Iedereen druppelt langs
en als voorlaatste komt Brenda langs. Zij had op de helling problemen met de
ketting gehad en daardoor wat tijd verloren. We rijden samen naar haar vader,
vlak voor ons. John Zeilmaker deed het gewoontegetrouw erg rustig aan en had
nog meer achterstand opgelopen.
Aan het eind van de Holterberg werd gewacht en er formeerde zich een groep van
een man of 12. Samen reden we via Luttenberg (eenvoudig heuveltje) naar Lemele,
waar we langs de Lemelerberg gingen. Daar, op de ventweg, was net een valpartij
geweest, waar Henk Extercatte het slachtoffer van was. Er waren voldoende
mensen aanwezig en ook een paar motorrijders verleenden assistentie. Wij reden
maar door naar de controle bij een benzinestation in Ommen.
Het was erg druk bij de controle. Jaco van der Bruggen stond foto’s te nemen
(zie: http://www.indalo.nl/fotosommen2k/) en wij gingen snel door om een
halve km verderop bij de Vechtbrug bij Ekkelenkamp even te pauzeren. De
afgelopen etappe was 80 km en we konden wel en bakkie troost gebruiken.
Na de pauze weer vertrokken. Het weer was lekker met af en toe een flets
zonnetje en een graad of 17. Niet slecht voor eind maart.
Door het uitgebreide bosgebied rondom Ommen, waar we (bewust) een klein stukje
van de route zijn afgeweken. Niet het lastige fietspad via Beerze en de
gevaarlijke oversteek van de N36, maar achterlangs en via een tunneltje tot in
Marienberg, waar we de route vervolgden. Een paar mensen uit de groep hadden in
de gaten dat we niet de officiële route volgden, vertrouwden het niet en
draaiden om.
Het is soms wel gunstig als je uit de streek komt en de omgeving kent. Onze
route is overigens exact even lang. Het ging verder via illustere plaatsen als
Sibculo en Kloosterhaar naar Langeveen, waar we linksaf de Vasserdijk op
draaien. Deze “dijk” is gevreesd bij oostenwind, maar wij hadden de wind
gelukkig opzij. Na Mander een stukje kasseien tot in Vasse en daarna een lange
klim via een mooi nieuw fietspad naar Ootmarsum. Na Tilligte werd bij km 180 de
laatste controle in Denekamp bereikt.
Omdat het nog maar 20 km was tot Lonneker besloten we om snel door te rijden.
Via wat vals plat rondom Beuningen en De Lutte kwamen we om 15.45 uur terug in
Lonneker. In De Sprakel was het gezellig druk en Cor en ik hebben nog even een
colaatje gedronken voor we aan de terugreis begonnen.
In Zwolle stapt Cor weer over in zijn eigen auto en we zeggen elkaar gedag tot
over 3 weken, maar dan ‘s ochtends nog 2 uur vroeger.
nog wat cijfers:
Rit 200.74 km
Rijgemiddelde 30.58 km/u
Hoogste snelheid: 63.7
Brevettijd 7u45.