Tilff – Bastogne - Tilff

De omstandigheden dwongen me haast om mee te doen. Er was voor de Pinksteren een huisje gehuurd in de Ardennen. Het was al weer 4 jaar geleden dat ik voor het laatst meegedaan had en het zou de 10e keer worden dat ik Luik-Bastenaken-Luik (of beter TBT: Tilff-Bastogne-Tilff) zou rijden.

De omstandigheden waren goed. Zaterdag al ingeschreven en een terrasje gepikt in Tilff. Het stadje gonst dan al van de activiteiten die met TBT te maken hebben. Circa 8000 (??) deelnemers, evenzoveel begeleiders, familie, kennissen etc.

De start was vrij tussen 04.00 en 07.00 uur. Uit ervaring weet ik dat je niet te vroeg moet starten. Nadelen zijn dan dat het nog donker is, vaak mistig, koud en nog weinig mensen onderweg. Je wordt bovendien dan vrijwel continu ingehaald door snellere deelnemers die later starten.

Als de eersten inmiddels al onderweg zijn gaat bij mij om 04.30 uur de wekker. Na de nodige voorbereidingen en ruim een half uur met de auto, laat ik om kwart over 6 mijn startstempel op de controlekaart zetten. We gaan weer. Ik heb wel veel kilometers gemaakt als voorbereiding, maar dit seizoen vrijwel geen klimervaring opgedaan. Omdat het zwaarste gedeelte in de laatste 80 km zit, dwing ik mijzelf om het zeker de eerste twee etappes tot aan Bastogne rustig aan te doen.

Na 3 km is er al de eerste klim. Vanuit Mery pakweg een kilometer of 4 tot voorbij Dochamps. Geleidelijk steeds minder steil. In Sprimont een korte afdaling, gevolgd door een felle klim naar de achterkant van de Redoute. Op de terugweg komt dit stuk in omgekeerde volgorde aan bod. Een wat langere, slingerende afdaling volgt tot in Aywaile. Hier links-rechts waarna een eindeloze klim volgt naar een van de hoogste punten van België, de Baraque Fraiture.

20 kilometer klimmen, slechts onderbroken door 2 stukjes met een korte afdaling en het laatste stuk met vals plat. Bijna bovenop worden we van de hoofdweg afgeleid en na wat geslinger volgt de eerste controle in Odeigne.

Het is zoals altijd druk bij deze controle. Ik drink en eet wat en ga vrij snel weer door. Een rit over een soort hoogvlakte volgt. Veel wegen door landbouwgebied en de wind staat op de kop. Het is nu zaak om je in een goed groepje te verstoppen en niet met krachten te smijten. Tot aan de volgende controle in Bastogne zijn het vooral korte klimmen en dalen. Er zit maar een echte klim in. Het wordt warmer en de lange broek en mouwen zouden wel uit kunnen. Het is rond kwart voor 10 wanneer ik in Bastogne arriveer. Weer snel stempelen en weg. Nog 30 km en de familie staat langs de kant van de weg met de fourage.

De eerste kilometers na Bastogne gaat het snel. Er vormen zich grote groepen van 40 tot 50 man/vrouw en het tempo wordt flink opgevoerd. De eerste klim van betekenis komt pas weer na 20 km en daar valt de groep in brokken uiteen. Ik arriveer om goed 11 uur in Gouvy, waar de familie bij het station staat te wachten. Er staan inmiddels ruim 120 km op de teller en ik ben over de helft. Hier eet ik wat en drink het restant van de meegebrachte koffie op. Ik neem een flinke pauze en stap weer op voor het zwaarste gedeelte. De overtollige kledij laat ik achter.

Na een kilometer of 10 in Beho links af en we duiken de Dominiale bossen in. Dit zijn vrij smalle wegen waar het wegdek niet altijd even goed is. Er zijn stukken weg bij die erg slecht zijn en het regent lekke banden. Het echt zware gedeelte begint bij de beklimming van de Petit Their. Meteen erna volgt de Wanne. Bovenop de Wanne is bij de controle alles op. Geen eten en drinken meer, alleen nog wat groene bananen. Ik ga na het stempelen meteen weer door.

Na de Wanne dalen we af naar Stavelot. Weer slecht wegdek en nogmaals vele lekke banden. Ook ik moet het nu ontgelden. In de afdaling rij ik de voorband lek. Binnen 5 seconden rijd ik alleen op canvas. Met 50km per uur vol in de remmen en hopen dat ik zonder vallen tot stilstand kom. Dit lukt allemaal. Het laatste stuk naar Stavelot staat om de 100 meter iemand met een lekke band. Dit gaat door in Stavelot op de kasseien.

Na Stavelot de Haute Levee. Normaal een grote brede weg met een stevig stijgingspercentage. Nu is deze hoofdweg naar Francorchamps echter in onderhoud. De organisatie heeft een alternatief gevonden en wat voor een. Het eerste stuk gaat met 10 – 15 % omhoog en is een voorproefje voor de Redoute. Het lukt mij om zonder te stoppen met 8 a 9 km/uur te blijven rijden.

Na de klim volgt een afdaling met haarspeldbochten naar Ruy. Voor een van de bochten waarschuwt iemand ons om rustig aan te doen. In de volgende bocht liggen twee fietsers op de grond. Een valpartij. Rechts van de weg staat een vrouw met bebloed gezicht en links ligt een man nog in de berm. Er zijn voldoende mensen aanwezig om te assisteren, dus ik rij maar door.

Ik begin aan de Rosier. Een lange klim van bijna 5 km met een constant stijgingspercentage. Even in het ritme komen en verder is deze goed te doen. Na de Rosier gaat het op en af tot in Remouchamps. In de afdaling naar deze plaats krijg ik een paar man om me heen en we versnellen steeds verder. Uiteindelijk haal ik hier de top van de dag met 74 km/uur.

In Remouchamps is de laatste controle. Er is weer volop eten en drinken te krijgen en ik neem even de tijd om goed voorbereid verder te kunnen. Na de controle volgt binnen een kilometer de Redoute. Meteen na het begin breekt de zon volop door en maakt de klim extra zwaar. Het eerste steilste gedeelte gaat met 6 – 8 km per uur, maar ik red het. Even op adem komen en ook het tweede gedeelte naar de TV-mast wordt genomen. Dit was het moeilijkste gedeelte. Nog een goed half uur, voornamelijk afdalen en we zijn weer in Tilff. Aan het eind van de laatste klim in Sprimont staat de familie weer te wachten en ik pauzeer een kwartiertje.

Nog even aanzetten op de laatste afdaling, drie kilometer vlak en het zit er weer op. Om half 5 krijg ik het laatste stempeltje op mijn controlekaart. 10 uur en een kwartier na de start. Het fietsgemiddelde over de 214 km die op de teller staan is 24.8.

Algehele indruk van de tocht en de organisatie is positief. Positieve zaken zijn met name de route: afwisselend en weer nieuwe gedeeltes. Controleposten met gratis eten en drinken. Hulp bij onoverzichtelijke oversteken en afslagen. De activiteiten rond in- en uitschrijving en de geringe hoeveelheid overig verkeer op de weg. Nadelig vind ik de commercialisering van het evenement. Betaalde je in de jaren ‘80 een gulden of 6 om mee te doen. Nu was de inschrijving 15,50 euro + 5 euro borg voor een nummerplaat. Voor dit geld krijg je een volledige verzorging met eten en drinken. De borg kregen we echter niet terug. In plaats daarvan kon je kiezen tussen een bus Isostar citron of een bus Isostar peche. Ook zou er een foto gemaakt worden op de Redoute, die naar huis zal worden opgestuurd. Ik heb echter geen fotograaf gezien. Afwachten dus.

Noot achteraf: nooit een foto gezien.