WRB 400 Lonneker 10 en 11 mei 2002

Het is vrijdagavond 10 mei 2002 en  21.00 uur. John Omlo schiet de 9 Randonneurs die zich verzameld hebben in Lonneker weg voor een rit van 400 km. Het weer is ideaal. 15 graden, geen wind en de weg is weer droog geworden na het onweer van een paar uur geleden. Ik kijk nog een keer achterom en zwaai naar mijn vrouw en zoon, die me weggebracht hebben en naar verwachting morgenmiddag weer op zullen halen.

Ik kijk om me heen en zie vrijwel uitsluitend bekenden. Ik realiseer me later dat een groot deel van de deelnemers bij de laatste Parijs-Brest-Parijs in 1999 vooraan zijn geëindigd. Van de eerste 8 aankomende Nederlanders bij PBP99 zijn er hier maar liefst 5 vertegenwoordigd. Achtereenvolgens zie ik Anco de Jong (1), Rob van der Tol (4), Rienks en Arend Jan Koning (5 en 23), Sybren Zandstra (6) en Martijn Kuiper (28). Ondergetekende was 8e. Bram van der Veen deed toen nog niet mee, maar is volgend jaar zeker van de partij, hij heeft inmiddels al vele brevetten gereden. De laatste deelnemer blijkt Rinus van Vliet (44) te zijn.

Het is nog licht wanneer we de grens met Duitsland passeren. Geen formaliteiten meer. We hoeven zelfs door de euro geen ander geld meer mee te nemen. De eerste kilometers in Duitsland gaan in een stevig tempo, rond de 30. Aanvankelijk nog over de ook daar volop aanwezige fietspaden, maar toen het donker werd gewoon op de rijbaan. De Duitse automobilist heeft ons daarbij vrijwel nooit de indruk gegeven dat hij het daarmee niet eens was. Martijn vindt dat zijn rem niet optimaal werkt en laat ons even alleen gaan, maar sluit even later weer aan. Omdat het probleem nog niet geheel over is, stopt hij ongemerkt nogmaals. Hij rijdt verder alleen door.

De wegen zijn uitstekend in Duitsland, net als de bewegwijzering. We komen dan ook na 2 uur probleemloos aan in Emsdetten (55 km). Na een bak koffie vertrekken we weer en zeggen tot morgen. De route is zo samengesteld dat de 2 controles tussen Lonneker en Warstein (het verste punt) beide 2 maal worden aangedaan. Bij het binnenrijden van Emsdetten was het een beetje gaan druppelen en al snel nadat we weer waren opgestapt begon het echt te regenen. Eerst nog wat licht, maar later kwamen er enkele plensbuien tussendoor. Je merkt dat Duitsers niet gewend zijn om fietsers tegen te komen in de nacht. Vaak wordt het grote licht pas op het allerlaatste moment gedimd. Gelukkig voor ons wordt het licht door de regen nogal verstrooid, maar hinderlijk is het wel. We rijden oostwaarts richting het Teutoburgerwald. De bekende klimmen in dit gebied laten we letterlijk links liggen, zij het dat we rond Lienen wel wat licht heuvelwerk te doen krijgen.

Na Bad Iburg draaien we naar het zuiden. Vlak voor de volgende controleplek in Oelde (141 km) wordt het weer droog, maar we komen doorweekt bij het grote tankstation aan. Koffie en broodjes vinden gretig aftrek en wanneer we weer vertrekken komt Martijn net aan. Hij heeft het probleem verholpen en wil eerst pauze nemen om daarna alleen verder te rijden. Een echte randonneur.

Het is nu midden in de nacht en er is vrijwel geen verkeer meer. Ook in de groep is het rustig. De gebroeders Koning rijden altijd op kop. Rienks heeft in 2001 aan de Race Across America (RAAM) meegedaan en Arend Jan zal over 4 weken aan deze langste race ter wereld mee doen. De start van RAAM is in Oregon in het NW van de USA en de finish 5000 km later in Florida in het Zuidoosten. Totale tijd hiervoor is circa 11 dagen. Geen probleem dus voor deze jongens om een paar honderd kilometer op kop te rijden.

Na Oelde wordt het heuvelachtiger. We blijven echter als groep van 8 bij elkaar in het besef dat het in het donker makkelijker is om als groep je weg te vinden dan alleen. Halverwege deze 3e etappe komt er serieus klimwerk. We zijn in Sauerland aangekomen. De beklimmingen worden langer en er zitten ook meer steilere stukken tussen. Vlak voor Warstein bereiken we het hoogste punt van de dag: 445 m boven NAP. Daarna een lange afdaling tot in de stad. Het is nu rond half 6 en inmiddels is het al weer aardig licht geworden. Op de route staat dat we zelf een plek moeten zoeken en dat leverde vorig jaar nogal wat problemen op, maar nu hebben we geluk. Bij een krantenagentschap brandt licht en we krijgen er een stempel voor onze controlekaart. De aanwezige mensen zijn zo onder de indruk van onze prestatie dat we niet zo maar met lege handen mogen vertrekken. We krijgen allemaal een atlasboekje van Duitsland en een CD met jaren 60 muziek. Vlak naast het agentschap is een bakkerij open en deze wordt meteen ontdaan van het lekkerste wat Duitsland te bieden heeft: Echte boterzachte besuikerde boterkoek. Heeeeerlijk.

Na een half uurtje vertrekken we weer voor het tweede deel van onze missie: de terugreis. Met een klein lusje komen weer op de route van de heenweg terecht. In dit deel van Sauerland waren de velden vol met bloeiend koolzaad. In combinatie met het vele vocht in de lucht leidde dit soms tot een merkwaardig gele kleur boven de velden. Al in de eerste kilometers de stad uit blijkt dat Anco zich ingehouden heeft. Hij sprint vooruit de heuvel op en we zien hem de rest van de dag niet meer terug. De nacht heeft kennelijk een bindende werking gehad, want op een van de laatste heuvels van Sauerland verliezen Bram en Rinus het contact met de rest. Ik heb soms wat problemen met de slaap, maar weet voldoende wakker te blijven. In Wadersloh rijden we verkeerd en raak ik de groep kwijt. Het is nog maar een kilometer of 15 naar de volgende controle en ik volg een alternatieve route naar Oelde. Bij de controle in Oelde komen we allen weer bij elkaar en we vertrekken met zeven man voor de lange rit naar Emsdetten.

De vermoeidheid begint nu parten te spelen en Rinus krijgt last van een knie. Regelmatig moet iemand even lossen en in het zicht van het Teutoburgerwoud verliest Sybren samen met Bram de aansluiting. Met 5 man rijden we vervolgens Bad Iburg binnen en beseffen dat we de afslag naar Lienen hebben gemist. We vragen de weg en worden de stad doorgestuurd. Geen zijwegen of afslag naar Lienen echter te bekennen. Wel een stevige klim. We komen vervolgens in Georgmarienhutte. Hier zijn we op de heenweg niet doorgekomen en we beseffen dat we finaal verkeerd zijn gereden. Het atlasboekje brengt de uitkomst. We zijn in plaats van naar het zuiden, naar het noorden gereden. Rechtstreeks het Teutoburgerwoud in. De atlas geeft ook een manier aan om weer terug te komen op de route, maar dat betekent zeker 20 km extra. Met alleen maar nog meer heuvels. Arend Jan, Rienks en Rob zijn te sterk in het klimmen voor Rinus en mij en we laten hen gaan. Rinus heeft last van een zere knie en bij mij gaat langzaam het licht uit. We redden het net op het vlakke om een tempo van 25 a 26 te rijden.

Na lange, lange kilometers komen we toch in Emsdetten aan, waar eerst Bram en Sybrand aangekomen zijn, geheel verbaasd dat de rest er nog niet was. Vervolgens Arend Jan, Rienks en Rob. Daarna Rinus en ik en zelfs Martijn kwam even later binnen. Anco was inmiddels al voor onze binnenkomst weer vertrokken. Er werd een hoop soep gegeten. Deze was het soms erg lange wachten meer dan waard.

We kunnen de laatste etappe weer aan.

Martijn en Sybrand vertrekken alleen en ook Bram en Rinus vertrekken. Even later vertrek ik als laatste, samen met de gebroeders en Rob. Ik was zo opgeknapt van de soep dat ik weer mee op kop kan draaien en met een tempo van rond de 30 pikken we na een half uurtje Rinus op. Deze blijft even in het wiel hangen, maar moet op de eerste de beste helling lossen. Ik blijf nog een tijdje meedraaien, maar moet dan even pauzeren om het thuisfront te bellen, zodat zij op tijd in Lonneker zullen zijn om mij weer op te pikken.

Wanneer ik eindelijk contact heb, ik was totaal vergeten dat je vanuit het buitenland eerst 00-31 voor het telefoonnummer moet zetten, is het inmiddels een minuut of tien verder en is Rinus al weer voorbij. Ik pik hem even later weer op en rij samen met hem naar Lonneker. Klokslag half 4 stap ik weer de Sprakel binnen, even later gevolgd door Rinus die het vanaf Glanerbrug rustig aan doet.

De anderen zijn inmiddels allemaal aangekomen en zitten lekker aan de koffie, cola of het bier.

Uiteindelijk is de afstand door de extra kilometers voor mij uitgekomen op 428 km met een fietsgemiddelde van 27.

Ik ben blij dat ik opgehaald wordt door mijn vrouw en ben de rest van de dag niet veel meer waard.