Afgelopen zaterdag (16 juni) om 08.00
uur stonden naast mij in Lonneker (Enschede) nog 6 andere fietsers klaar voor
een weekend fietsen. In Ossendrecht, de andere startplaats, waren 12 starters.
De rit is een onderdeel van het Wereld Randonneurs Brevet. Dit wordt over de
wereld georganiseerd onder auspiciën van de Audax Club Parijs In Nederland is
worden in Lonneker en Ossendrecht hiervoor tochten van 200, 300 en 400 km
verreden. Gezamenlijk ook nog een 600 km. Deze was nu aan de beurt.
Alle deelnemers kende ik al van eerdere ritten, zodat elkaar ontmoeten alleen
al gespreksstof oplevert over wat we in de voorbije weken hebben beleefd. De
anderen zijn Marius, Martijn, Wiep, Sybren, Bram en Koen.
De eerste 75 km (de gemiddelde afstand tussen twee controleposten) voerde ons
zevenen over vele mooie binnenwegen van Twente en de Achterhoek. Bij Dinxperlo
de grens over naar Duitsland en een kop koffie met Apfelkuchen in een
wegrestaurant. Na de koffie met 6 man verder op pad. Wiep was al vertrokken. Na
een tiental kilometers krijgt Koen pech. De bevestiging van de extra tas boven
het achterwiel aan de zadelpen schiet los. Het geheel is danig ontzet en nog
maar net weer vast te krijgen. Koen besluit de belasting van de tas te
verlichten door rustiger te gaan rijden. Ook Martijn gaat liever wat rustiger
door. De overige 4 gaan samen verder.
Na zo'n 50 kilometer door Duitsland komen we ter hoogte van Venray Nederland
weer binnen. Even later is in Sevenum de tweede controle. Wiep heeft zijn
rustpauze inmiddels al gehad en rijdt al weer verder. Het is inmiddels 16.00
uur en we nemen bij het AC-restaurant een warme maaltijd.
Na de pauze gaan we richting Noord-Brabant. De route voert verder via
tientallen kleine plaatsjes en binnenwegen langs de grens met België en af en
toe door België zelf. We zijn inmiddels behoorlijk nat geworden. Was het eerst
wat lichte regen en misten we de eerste echte bui tijdens de derde controle,
tijdens de vierde etappe kregen we de nasleep van een onweersbui over ons heen
en moesten de regenhesjes en overschoenen aan. Uiteindelijk worden je broek en
schoenen toch nat. We komen rond 23.00 uur in Ossendrecht.
Wiep was al om 22.10 uur gearriveerd
en inmiddels weer vertrokken.
De controlepost is in een café aldaar. Normaal de rust zelve, maar nu, op
zaterdag avond, is de ruimte gevuld met knallende discodreunen. De vermoeidheid
bij iedereen is al behoorlijk. Met name de continue tegenwind blijkt de
boosdoener. De vooruitzichten zijn echter niet hoopgevend omdat een depressie moet
passeren en de wind daarbij zal gaan draaien. Uiteindelijk hebben we ook een
groot deel van de terugweg de wind tegen gehad.
Soms lezen we lezen de route niet nauwkeurig genoeg. Ook is niet op alle
plekken de route even duidelijk op papier gezet. Dit zorgt er voor dat we
regelmatig verkeerd rijden en moeten overleggen hoe we terug kunnen komen op de
route, of hoe we verder moeten gaan. De meesten hebben halverwege al rond de
320 kilometer op de teller staan. Het gemiddelde is ongeveer 27 per uur.
De nacht breekt aan en een lange etappe volgt naar een wegrestaurant aan de A27
bij de Biesbosch. Het is rustig, droog en de wind is nagenoeg verdwenen
(helaas, want we hadden de wind achter). Mijn tellertje die het in de regen
opgegeven had, begint spontaan weer te werken. Na 289 km bleef de snelheid op
nul staan. In vergelijk met de anderen heb ik 36 km gemist. We rijden rustig door met z'n vieren, gemiddeld zo'n
22-26 per uur.
De vele industriegebieden zorgen voor extra verlichting en met de open
landschappen is er voldoende zicht om je te kunnen oriënteren Tegen 4 uur
bereiken we het controlepunt. Het is er een komen en gaan van jongelui die uit
zijn geweest en (meestal met een taxibusje) weer op weg zijn naar huis.
We eten en drinken het een en ander en krijgen de koffie met een
saucijzenbroodje van het huis. Sybren en Marius doen even een hazenslaapje. We
vragen of Wiep al is geweest, maar het antwoord is negatief. Kennelijk is hij
verkeerd gereden of heeft panne gehad. Hij kan goed alleen rijden, maar is geen
ster in zelf een route zoeken.
We vullen onze watervoorraad aan, verbazen de jongelui met fantastische
fietservaringen en vertrekken weer wanneer de dageraad nadert.
We verlaten het gebied beneden de grote rivieren terwijl de zon af en toe
doorbreekt.
In Gorinchem krijg ik een lekke band.
De regen en veel kapot glas op de weg levert een leegloper op.
De voorspelde regen blijft uit, maar het slaapgebrek slaat toe. Bram en ik
besluiten om een kwartiertje de ogen dicht te doen. Een bushokje is snel gevonden.
Marius en Sybren rijden door.
De routebeschrijving levert regelmatig problemen op en we komen zelfs uit
tegengestelde richting aan bij het volgende controlepunt in Maarsbergen. Marius
en Sybren zitten inmiddels aan een uitsmijter en dit lijkt ons een prima
ontbijtidee. Ook zij zijn vanuit tegengestelde richting op de controle gekomen.
Gezamenlijk gaan we weer verder. De Veluwe en het IJsselgebied staan te
wachten. Na een korte sanitaire pauze begint het na Otterlo weer te regenen. Na
een half uurtje hebben we de bui weer verlaten en breekt de zon weer door.
Wanneer we globaal de resterende route doornemen, zien we dat deze ons vrijwel
rechtstreeks terug brengt naar Lonneker. We kennen deze omgeving vrij goed en
om het ons makkelijk te maken en fout rijden te voorkomen besluiten we de
beschrijving niet meer te volgen, maar gaan rechtstreeks naar de volgende
controles.
Bram geeft aan dat hij moe is en slaap heeft. In Loenen raakt hij achterop. We
wachten op een kruising op hem maar hij heeft daar in de buurt vermoedelijk een
restaurant opgezocht. Sybren, Marius en ik stappen weer op de fiets en blijven
verder bij elkaar. Het weer is drukkend tot we bij de controle in Vorden zijn.
Dan breekt een onweersbui los terwijl we de fietsen tegen de muur zetten.
We wachten de bui af onder het genot van een heerlijk soepje.
De laatste etappe begint nog in de regen en het blijft nog geruime tijd
nasputteren. Mijn teller geeft het nogmaals een kwartier op door de regen, maar
gaat daarna gewoon weer verder. Ook bij mij zelf gaat langzaam het kaarsje uit.
Kopwerk is er niet meer bij en ik beperk me tot meerijden.
We nemen de weg langs het Twentekanaal. Bij Delden pauzeren we nog even en ik
eet een appel. Dit doet wonderen en ik voel weer wat kracht komen. Regelmatig
kan ik weer op kop rijden. Uiteindelijk zijn we om 16.10 uur terug in Lonneker.
Het was een grote tocht door veel mooie gebieden. Weinig steden en stoplichten.
Wel veel slechte wegen (klinkers), vooral in Brabant en vaak matige fietspaden.
Het grootste probleem was de voortdurende tegenwind. De mensen die in
Ossendrecht gestart zijn zullen dit anders ervaren. Ook het vinden van de route
was af en toe problematisch. Na contact met John Omlo, de grote organisator van
de tochten in Lonneker, blijkt dat van Wiep niets meer is vernomen na zijn
vertrek uit Ossendrecht. Vermoedelijk is hij ergens enorm verkeerd gereden en
verdwaald. Waarschijnlijk ergens gaan slapen en gestopt met de rit. Vervolgens
zal hij met de trein terug zijn gegaan.
Martijn en Koen zijn om 03.30 uur samen gearriveerd in Ossendrecht en vandaar
ook weer vertrokken. Ze waren daar kort voor sluiting van de controle om 04.00
uur en zullen moeite hebben om op tijd terug te zijn in Lonneker (voor 24.00
uur).
Na enig rekenwerk en vergelijk met de anderen concludeer ik dat ik 637 km heb
gereden. Volgens de routebeschrijving zou dit 602 moeten zijn, maar deze zal
zo'n 20 km langer geweest zijn. De rest, circa 15 km, is gekomen door af en toe
verkeerd te rijden.
Gemiddeld reden we 25.8 km/uur.
Op weg naar huis (met de auto) had ik moeite om geconcentreerd te blijven. Het
is ook veel beter om je te laten halen en brengen (zoals Marius), of om met de
trein te komen (zoals oa. Sybren en Martijn).
Thuisgekomen wachtte mij nog een paar vaderdagboeken over fietsen en over het
weer.
Lichamelijk viel de schade nog wel mee. Ik viel op de bank af en toe in slaap
en had last van de knieën en bovenbenen. Verder wat lichte irritatie rond de
zadelstreek door de zeemrand van de koersbroek.
Volgend jaar weer de complete serie van Wereld Randonneurs Brevetten en het
plan is om daarna in Canada - British Columbia de Rocky Mountains 1200 te doen.
Gerrit