Zaterdag (14 april) is voor mij het
seizoen 2001 weer echt begonnen. Na een periode waarin alle tochten uit het
programma geschrapt werden in verband met MKZ, ging de eerste grote tocht die
op de planning stond gelukkig wel door.
De verwachting voor zaterdag van het KNMI was redelijk. Zonnig en koud. Lichte
vorst in de nacht en overdag een graad of 6. Later op de dag vanuit het westen
regen. Stevig doorfietsen om warm te blijven dus en hopen dat de regen net lang
genoeg uitblijft.
De betreffende tocht was in Lonneker (bij Enschede) en viel onder het
Wereldrandonneurs Brevet. In de dagen voorafgaand had ik een mailtje gehad van
de organisatie, dat de route MKZ-vrij was en dus definitief door ging.
Lonneker is een uur met de auto en de gezamenlijke start was om 8 uur. De
wekker dus om kwart voor 6 zetten en om kwart voor 7 de deur uit.
Eerst nog even krabben (bij min 5) en op weg naar Twente.
De zon komt net op wanneer ik de stad uit rijd en boven de berijpte weilanden
belooft het een mooie dag te worden.
Enigszins sneller rijdend dan officieel is toegestaan, kom ik ruim op tijd in Lonneker
aan. Hier staan al een aantal auto's voor café De Sprakel en binnen kom ik een
aantal oude bekenden tegen. Wij Randonneurs blijken een uitstervend ras te
zijn. Weinig fietsers willen nog op zaterdag langer dan een uur of 5 van huis.
In totaal zullen er 11 inschrijvingen zijn, waaronder 1 tandem.
De fietsers komen overal vandaan. De grote motor achter de brevetten-serie in
Lonneker is John Omlo. Hij kent de route uit zijn hoofd en is ons de hele route
probleemloos tot gids geweest. Hulde hiervoor.
De eerste inschrijvers (uit Tilburg) waren al erg vroeg vertrokken. Ze waren
een uur te vroeg gearriveerd (iets wat nogal eens voorkomt). We hebben ze
overigens de hele dag niet weer gezien. Om 8 uur precies vertrokken de overige
10 voor de 200 kilometer. In een rustig tempo werden onder een stralende zon
bij een temperatuur rond het vriespunt de Twentse landwegen genomen. Na 15
kilometer kwamen we bij de Duitse grens aan. Even een klein stukje veldwerk (vanwege
de MKZ) en deze barrière was genomen. In Duitsland werden weer binnenwegen
gevonden en achter Bad Bentheim langs ging het licht glooiend richting
Salzbergen.
Tegen de blauwe lucht tekende zich al vanaf de start een witte rookpuim af: de
energiecentrale in Lingen. Al op weg naar de start toe was me dit al bij Holten
opgevallen.
De hele weg tot aan de eerste controle zou dit een richtpunt blijven. In Lohne,
op een paar kilometer van Lingen, was de eerste stop.
De cafebaas kende ik al van 2 jaar geleden. Aan de rit Parijs-Brest had hij aan
meegedaan en de hele voorbereiding had hij ook in Lonneker gedaan. Helaas had
hij begin vorig jaar hart-problemen gekregen, waardoor hij sportief gezien een
flinke stap achteruit moest doen.
Na de controle met uitgebreide koffie en Duitse Kuchen, ging het verder naar
het noorden. Door de veengebieden, die zo kenmerkend zijn voor deze omgeving,
met de nog immer werkende Ja-knikkers.
Via Emmlichheim en een klein klimmetje naar Itterbeck, kwamen we bij
Getelo/Mander weer bij een grensovergang. Weer een stukje klunen en we zijn
terug in Nederland. De zon scheen inmiddels door een melkachtige lucht en de
temperatuur zakte vlot weg. De soep bij Ria's Eetcafé smaakte als nooit
tevoren.
Na een uur zijn we weer opgewarmd en
klaar voor de laatste 55 km.
Via allerlei schitterende binnenwegen gaan we door het Twentse land via
plaatsen als Hertme, Zenderen, Azelo, Oele en Delden richting Enschede. Hier
heeft de organisatie nog een flinke kasseistrook gevonden, zodat we ook de
laatste kilometers actief blijven.
Om 17.00 uur zijn we weer in Lonneker.
Na een laatste kop koffie nemen we afscheid van elkaar en hopen op
Bevrijdingsdag er weer te zijn voor de 300 km. Wanneer de fiets weer in de auto
ligt en ik terug ga naar Zwolle begint het langzaam te sneeuwen. Geleidelijk
aan wordt dit meer en als ik 's avonds in Zwolle geheel opgefrist op de bank
dreig weg te doezelen ligt er buiten een heerlijk wit winters tapijt van een
paar centimeter.
Ik heb geen zin meer in een
sneeuwballengevecht.
Gerrit