Ik ben geen dichteres
af en toe speel ik met mijn pen
dunne lijntjes snijden als een mes
weten dat ik er niet ben

Mijn pen danst de verplichte figuren
de dubbele axel als hoogtepunt
ik zit voor een leeg vel voor uren
want dichten heb ik nooit gekunt

Gerdien

Mexico

Mijn hele leven heb ik geleden
niemand keek naar mij om
ik heb er lang om gebeden
jemig wat was ik stom

Ik keek altijd tegen iedereen op
ik ben namelijk veel te klein
maar nu is het uit met het getob
ik had veel eerder in Mexico moeten zijn!

Gerdien

Ogen

Blauw als het diepste zwart
eindeloos blauw
kleurt mijn hart
ik wil alleen maar jou

De wilde amazone is getemd
schoonheid wordt verspild
mijn hart wordt overstemd
is dit wat jij wilt?

Gerdien

Rood

Er valt een blad van een boom
de kleur rood strijkt op de aarde neer
grond bedekt met een zachte deken
bladeren ademen niet meer

Er wordt een appel geplukt
bruut van de navelstreng ontdaan
een rood glanzend stuk fruit
is langzaam aan het doodgaan

Er komt een man onder de trein
door de zon verblind
elders viert met feest
om de geboorte van een kind

Gerdien

Het sprookjesbos

Woorden vloeien uit mijn pen
vallen als onzin tesamen
regels vormend
opgaand in een vers

Ik schrijf gedichten
vraag me niet waarom
ik heb niets te zeggen
ik heb geen luisteraars

Een roepende in de woestijn
ik krijs, schreeuw en huil
probeer te overstemmen
maar word niet gehoord

Vlak als ik ben
is zelfs de vlakte te diep
grond beweegt onder mij
opent de aarde

Ik zie een sprookjesbos
kleine puntoortjes prieken omhoog
ogen vernauwen zich tot spleetjes
stemmetjes verstommen

Verrast aanschouw ik het tafereel
boomhuisjes wiegen zacht
rode mutsjes komen weer in beweging
reizigers hervatten hun tocht

Gerdien