KALANLARA

silahının sesi gelmez oldu yiğidim

geç ulaşıyor haberi bile şahadetinin

sevgiline ulaşırken arzı titretişin

geceleri rüyama giriyor yasirim.

nereye gizlerim

şahadetinin arkasından yanamayışlarımı

koşup yanına kavuşamayışlarımı

ağlayamayışlarımı...

kalmasın darda yüreğin

ağlayamayışım ne ölemeyişim

ne de sevinemeyişim

değildir sebebi şahadetten çekindiğim.

  tek derdim

büyük aşkı yaşamak, gidemeyipte duranlarla

ve yürekten feryadım kalanlara:

bu şahadetten uzak oluşlar

eğer sonuçlanmıyorsa

kendi lokallerinde daha yoğun bir çabayla

yasirlerin yüreklerinde bir sızı, bir yara...

sordum seni şairin kalemine;

haberin var mı olanlardan diye...

"dalgalar sırılsıklam, dökülmüş elleri kolları

yorgun argın, güneşi kıyıya sürüklüyorlar

kıran kırana vuruşuyor hüzün mavisi ışıkları

ıskalayan tüm kurşunlar onda karar kıldılar

çoktan gelmiş olmalıydı göğün ak kanatlıları

beni alıp götürmedi, neden bu sabah sular

sahi, unutmuşum, güneşimi vurdular"

dedi şair...

sahi unuttuk, ne de çabuk ...

 Abdullah İnsan

Geri   Ana Sayfa