* VICTIM *

Song Inspired by Trapt
AU Angst Fiction by Tong

Implied Randy Orton x John Cena

RATE STRONG R

*คำเตือน* ไม่ใช่นวนิยายประโลมโลก โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

--------------------------------------------------------------------------------

ผมนั่งสบายๆ อยู่บนบาร์เหล้าตัวยาวสีไม้มะเกลือ ภายในผับของผมที่มักจะคึกคักตั้งแต่ฟ้าเริ่มแดงยันเกือบรุ่งเช้าของอีกวัน ซึ่งในตอนนี้เงียบเหงาราวกับป่าช้าดีๆ นี่เอง พลางยกเท้าพาดที่เก้าอี้บาร์ทรงกลมด้านหน้า ก่อนจะใช้เท้าถีบที่นั่งให้หมุนไปหมุนมาระหว่างที่ผมกำลังครุ่นคิดหัวข้อที่ใครต่อใครก็มักถามผมทุกครั้งที่เจอหน้า

เรื่องของผู้ชายสองคนที่กำลังเป็นที่พูดกันให้หนาหู

แน่นอนว่าผมรู้จักพวกเขาทั้งสองคน ถึงแม้จะไม่มากมาย แต่ก็ไม่น้อยอยู่เสียทีเดียว

.

คนหนึ่งเป็นหนุ่มไฮสคูลที่ผมคุ้นหน้าคุ้นตาดี แรนดี้ ออร์ตั้น พูดแค่แรนดี้ ออร์ตั้น คุณคงไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรซักเท่าไหร่ แต่ถ้าบอกว่า แรนดัล เคิร์ธ ออร์ตั้น ลูกชายคนโตของบ๊อบ ออร์ตั้น จูเนียร์ เจ้าของกิจการอุปกรณ์กีฬาระดับโลก ผู้ถือหุ้นเกือบหมื่นล้านด้วยวัยแค่ 18 ปี คงจะทำให้เรื่องที่กำลังเป็นทอล์ค ออฟ เดอะ ทาวน์อยู่อย่างสนุกปากแม่บ้านในขณะนี้ มีสีสันมากขึ้นโข

แต่ผมไม่ได้รู้จักแรนดี้ในฐานะลูกมหาเศรษฐี ผมรู้จักเขาที่เป็นเพื่อนสนิทของหลานชายผม โนอาห์ รู้จักเขาที่เป็นหนุ่มน้อยนิสัยดี ผลการเรียนเด่น เล่นกีฬาเป็นเลิศ มารยาทงาม อ่อนน้อมถ่อมตน มีสัมมาคารวะ เป็นที่รักของเพื่อนๆ ใช้ชีวิตในแบบวัยรุ่นวัย 18 ธรรมดาๆ ที่ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ใคร ผมมักจะพบกับแรนดี้ที่นี่ ที่ผับเล็กๆ แห่งนี้ซึ่งดูคล้ายจะกลายเป็นแหล่งกบดานของโนอาห์และเพื่อนๆ หลังเลิกเรียนประจำ

ผมติดภาพเด็กหนุ่มร่างสูง ผิวเข้ม มาดนักกีฬา กับผมทรงสั้นชี้สีน้ำตาลเข้ม ดูซ่าพอกับเพื่อนๆ ในกลุ่ม ผิดที่การพูดจามีมารยาทกับผู้ใหญ่ เขามักจะเข้ามาทักทายและขอช่วยงานอย่างสุภาพอยู่บ่อยครั้ง

.

ส่วนอีกคนเป็นหนุ่มหน้าสวย แม้ว่าพูดชื่อ-สกุลของเขาออกมาจะไม่มีใครร้องอ๋อเหมือนกับอีกคนข้างต้น ทว่าสำหรับผับเล็กๆ แห่งนี้ ไม่มีใครไม่รู้จัก จอห์น ฟิลิกซ์-แอนโธนี่ ซีน่า

ทุกคนที่นี่คุ้นภาพคนหน้าหวานสไตล์หนุ่มอิตาเลี่ยน หน้าตาน่ารัก ผมสีบลอนด์ทอง นัยน์ตาสีฟ้าสด ริมฝีปากสีแดงสด และผิวที่เรียบเนียนขาวมีประกายผ่องราวกับพระจันทร์นวลแสง... จอห์นสวยเกินกว่าที่จะอยู่ในสถานที่แบบนี้ แต่ทว่าผมรู้จักเขาในฐานะลูกค้าประจำของร้านเรา หลายคนแซวว่าจอห์นเป็นมาสค็อตของร้านผม บ้างก็ว่าก้นกับสะโพกน่าฟัดนั่นเป็นจุดขาย บ้างก็ว่าร้านผมดังเพราะเขา ซึ่งผมก็ไม่อยากเถียง เพราะต้องยอมรับว่าขนาดผมเองก็มองเขาอยู่บ่อยๆ ไม่มีใครสามารถมองข้ามร่างกายสวยๆ ที่ขยับเต้นน้อยๆ ไปตามจังหวะเพลงที่เปิดคลอไม่รู้จักหลับ

ทุกอย่างก้าวที่เดิน ทุกอิริยาบทที่กระทำ แม้แต่ทุกถ้อยคำที่ได้ยิน จอห์น...น่าหลงใหล......

ทว่า...เท่าที่ผมรู้จักเขา มันตรงกันข้าม

เขาเป็นตัวอันตราย ไม่มีใครเข้าใกล้แล้วไม่รัก ไม่มีใครรักเขาแล้วไม่เจ็บ

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ดวงตาสีเทาอมฟ้าดูสีเข้มจัดเมื่ออยู่ในที่อับแสงจ้องเขม็งไปด้านหน้าอย่างไม่มีวี่แววจะเปลี่ยนทิศ แสงหลากสีที่สะบัดอาบไปทั่วบริเวณไม่ซ้ำ และเสียงดนตรีผสมเบสหนักๆ ดังอึกทึกเสริมให้สถานที่ที่ไม่รู้จักหลับใหลดูยิ่งมีสีสัน

ร่างสูงโปร่งสมส่วนของเด็กหนุ่มวัยรุ่นหน้าตาหล่อเหลา นั่งกอดอกอยู่บนเก้าอี้บาร์เอนหลังพิงกับบาร์เหล้าไม้มะเกลือตัวยาว และดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจสิ่งที่เพื่อนๆ ในกลุ่มซึ่งมาด้วยกันกำลังพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ

แววตาเป็นประกายของเขาจับจ้องที่ร่างสวยท่ามกลางเหล่าชายหนุ่มทั้งหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ที่กำลังห้อมล้อม กลางฟลอร์เต้นรำ

นัยน์สีเทาอมฟ้าบ่งบอกว่า เขากำลังตกหลุมรัก

Let me play
I've been dying to let you win
It's all I wanna be
So won't you take it from me

"เฮ้ย แรนดี้ มองอะไรของแกวะ ?" เด็กหนุ่มผมสีดำสนิทโอบแขนรอบต้นคอเพื่อนสนิท ทันทีที่โนอาห์สังเกตว่าแรนดี้ไม่ได้มีอารมณ์ร่วมไปกับเรื่องเปิ่นๆ ของอาจารย์เคเนลิส อาจารย์สาวฝึกสอนที่เพิ่งมาใหม่ที่เชน หนุ่มเอเชียเพียงคนเดียวในกลุ่มกำลังเล่า

แรนดี้สะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะหันไปหัวเราะตามน้ำไปกับเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ เขามองหน้าโนอาห์ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ เสียงดนตรีอึกทึกที่ดังกัดกร่อนประสาทหูอยู่นี้ แรนดี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมื่อครู่โนอาห์ถามเขาว่าอะไร

โนอาห์เลิกคิ้ว กระตุกยิ้มมุมปาก เขาทวนคำถามของตัวเองอย่างรู้หน้าที่ "ชั้นถามว่าแกมองอะไรอยู่ ?"

ทันทีที่ประโยคสั้นๆ หลุดออกจากปากของแรนดี้ เพลงที่กำลังบรรเลงอย่างเมามันก็จบลงพอดี เรียกให้เพื่อนๆ ในกลุ่มทั้ง โนอาห์ เชน โทบี้ อลัน มาร์ค แม็ท รวมถึงนาธาน น้องชายแท้ๆ ของแรนดี้ที่อายุห่างกับพี่ชายแค่ปีเดียวหันมาสนใจสิ่งที่แรนดี้พูด "นายน่าจะรู้นี่โนอาห์"

"รู้กับผีดิ๊" โทบี้พูดเสียงสูง "แรกๆ พวกเราก็มากันเพราะโนอาห์ชวน แต่ระยะหลังดันเป็นแกชวนมาที่นี่ทุกวันอ่ะแรนดี้ มาแล้วก็นั่งเหม่อ ไม่เห็นแกทำอะไรซักนิดนึง"

"พวกนายก็มีความสุขดีไม่ใช่หรือไง ส่วนชั้นก็มีความสุขดี" แรนดี้กล่าวเบาๆ ก่อนจะหมุนเก้าอี้บาร์ที่ตนเองนั่งไปทางเดิม เรียกเสียงโห่ของเพื่อนๆ ได้อีกระงม

"อะรายของมันว้า..."

แม็ทเกาคางยิก ก่อนจะหันไปชี้ชวนเพื่อนๆ สะกิดให้เชนเล่าเรื่องอาจารย์ฝึกสอนสุดเปิ่นต่อ ผิดจากโนอาห์ที่ยังคงนั่งมองแรนดี้อยู่ด้วยความฉงนใจ เด็กหนุ่มมองตามแนวสายตาของเพื่อน อย่างที่เขาคิด...โนอาห์รู้ดีในเหตุผลที่แรนดี้ขอร้องให้ทุกคนมาที่นี่ทุกวัน

ร่างขาวสวยที่เปล่งปลั่งราวกับเรืองแสงได้ภายใต้แสงวิบวับจากดิสโก้บอล ผมสีบลอนด์ทองชุ่มเหงื่อ กับขนตาหนาสีเดียวกันหลับพริ้มเรียงเป็นแพรยาว เอวคอดกับสะโพกโค้งงอนดูเด่นชัดภายใต้เสื้อยืดสีขาวเปียกชื้น จอห์นถูกรายล้อมด้วยผู้ชายหลายคนที่พยายามเข้าใกล้เพื่อสัมผัสร่างสวย สูดดม และลิ้มรสความร้อนเร่าจากผิวกายที่ส่งกลิ่นหอมได้อย่างน่าประหลาด

โนอาห์กลืนน้ำลายลงคอ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยครูดลำคอแห้งผาก "ยังคิดเรื่องนี้อยู่อีกหรือไง ชั้นบอกนายแล้วว่าพี่จอห์นไม่มีวันมองนาย"

แรนดี้นั่งนิ่ง เขาไม่ได้หันกลับมามองหน้าคู่สนทนาหรือแม้แต่พูดอะไรต่อ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เดิม ภาพนั้นทำให้โนอาห์ถึงกับถอนหายใจยาวเหยียดอย่างระอาใจ เด็กหนุ่มผมสีดำสนิทตัดกับสีไฮไลท์ผมสีแดงสดกระโดดลงมาจากเก้าอี้บาร์ที่ตนนั่ง พลางตบไหล่แรนดี้เบาๆ "ชั้นบอกแล้วว่าไงให้ตัดใจซะ"

"แต่ชั้นรักเค้า"

"รักเหรอ...นายเอาอะไรมาพูด ? นายไม่รู้จักเค้าซักนิด" โนอาห์ตะเบงเสียงขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เรียกให้เพื่อนคนอื่นๆ กลับมาสนใจคนทั้งคู่อีกครั้ง

"จอห์น ซีน่าไม่จริงจังกับใคร เขานอนกับนาย ส่วนอีกวันเขาจะลืมชื่อนาย แล้วนอนกับอีกคน..." อลัน หนุ่มลูกผู้ดีนักเที่ยวพูดเสริมขึ้นมาทันทีเมื่อเขาจับใจความประเด็นที่โนอาห์กับแรนดี้คุยกันอยู่ได้ เพื่อนๆ ในกลุ่มรู้ดีว่าแรนดี้คลั่งใคล้จอห์นขนาดไหน แต่ก็ดูเหมือนพวกเขาจะยังทำใจได้ไม่ทันที่จะได้ยินแรนดี้พูดคำว่า รักจอห์นเข้าแล้ว อย่างในตอนนี้

โนอาห์จ้องแรนดี้เขม็ง พลางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "อลันพูดถูก พี่จอห์นไม่มีวันรักใคร ที่สำคัญดูตัวเองสิ แล้วดูเค้า เค้าไม่เหมาะกับนายซักนิดแรนดี้ เค้าแก่กว่านายตั้งรอบ แถมคนละสังคมกันด้วย" เด็กหนุ่มถอนหายใจอีกครั้งแรงๆ ก่อนที่เสียงเรียกจากหลังร้านทำให้เขาต้องจบบทสนทนานี้ลง "อาคริสเรียกว่ะ เดี๋ยวมานะพวก... จำที่ชั้นพูดนะแรนดี้ อย่า-เล่น-กับไฟ"

ทันทีที่โนอาห์เดินลับผ่านประตูด้านหลังบาร์ โทบี้ก็กระโจนออกมาจากที่ที่ตนนั่งอยู่เข้ามากอดคอแรนดี้ทันที โทบี้รักสนุกแถมชอบพูดอะไรทีเล่นทีจริงอยู่เรื่อย และครั้งนี้ก็คงเหมือนกัน ผิดจากแรนดี้ที่มักจะจริงจังกับทุกเรื่องเสมอ "จอห์น ซีน่า แค่มีเงินก็นอนด้วยได้ เพื่อนชั้นก็รวยแถมหล่อมิใช่น้อย ทำไมเค้าจะไม่มองแกวะแรนดี้ อย่าไปเชื่อไอ้โนอาห์มัน ไอ้นั่นมันชอบคิดอะไรเชิงเศรษฐศาสตร์ ทุกอย่างมีทุน มีผลกำไรไปหมด" เด็กหนุ่มผิวขาวหน้าตาสไตล์อเมริกันจ๋า ทำบีบๆ นวดๆ ไหล่เพื่อน ทำให้บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่ดูผ่อนคลายลงไปได้

"จอห์นสุดเซ็กซี่...ดูเอวกับสะโพกนั่นดิ อยากอึ๊บสุดๆ" เชนว่าบ้างพลางทำท่าประกอบ แรนดี้อมยิ้มเขินๆ กับคำพูดของโทบี้และเชน พลางยกแก้วขึ้นชนสังสรรค์กับเพื่อนๆ อย่างสนุกสนานสักพัก ก่อนที่เด็กหนุ่มจะขอแยกตัวออกมาในจังหวะหนึ่ง

"เฮ้ย เดี๋ยวชั้นไปเข้าห้องน้ำหน่อยนะ"

"เมาป่าววะ ให้ไปเป็นเพื่อนมะ ?"

"ไม่เมาๆ เดี๋ยวมา"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

น้ำผสมฟองอากาศสีขาวไหลปร่าออกมาจากก๊อกน้ำทันทีที่หมุนแกน เด็กหนุ่มก้มหน้าลงก่อนจะวักน้ำสะอาดนั้นล้างหน้า ผ่อนคลายสายตาหลังจากใช้เวลาอยู่ในสถานที่ทึบแสงเป็นเวลานาน เสียงดนตรีผสมเบสหนักหน่วงยังคงบรรเลงอยู่ด้านนอกส่งเสียงให้ได้ยินอู้ๆ ภายในห้องน้ำหรูติดไฟสีเหลืองนวล มีเพียงเขาอยู่ในนี้

แรนดี้ไม่ได้ชอบที่แบบนี้ซักนิด ทั้งเสียงดัง แสงไม่พอเพียงต่อการมองเห็น ทั้งผู้คนพลุกพล่านโดยเฉพาะคืนนี้เป็นคืนวันศุกร์ เหม็นควันบุหรี่ผสมกลิ่นน้ำหอมหลายยี่ห้อที่เหล่านักเที่ยวจะสรรหามาพรมตัวจนเวียนหัว น่าแปลกที่นั่งอยู่ได้โดยไม่ขยับไปไหนเลยจนเวลาล่วงเลยมาจนถึงตอนนี้ ร่างสูงยืนพิงซิ้งค์ล้างหน้าด้านหน้ากระจกยาวบ้านใหญ่ซักพัก ก่อนจะถูมือลงข้างลำตัวแล้วผละออกจากที่นี่

มือใหญ่คว้าลูกบิดประตู แต่ยังไม่ทันออกแรงหมุน ลูกบิดนั้นก็ถูกบิดจากด้านนอกก่อน แรนดี้ก้าวถอยหลังหลบบานประตูไม้ที่ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงแบบเส้นยาแดงผ่าแปด ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มผมสีบลอนด์ทองสั้นเกรียน ผิวขาว โอบต้นแขนซึ่งอัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามกระชับเข้ากับเอวของร่างเพรียวด้านข้าง ดวงตาเรียวเล็กมองค้อนแรนดี้ควับอย่างไม่สบอารมณ์นัก

"ข..ขอโทษครับ" แรนดี้ก้มหน้างุด ไม่กล้ามองหน้าคู่กรณี พลางผงกหัวขอโทษ โชคดีที่อีกฝ่ายไม่มีเวลาพอที่จะถือสาหาความ

"ระวังหน่อยไอ้หนู"

หนุ่มร่างใหญ่เอ่ย ก่อนจะพาอีกคนที่มาด้วยกันเดินผ่านแรนดี้ไปยังซองห้องน้ำที่ถูกแบ่งย่อยไว้อีกหลายห้อง แรนดี้ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองตามหลังหนุ่มร่างใหญ่นั่นไป ก่อนที่ภาพที่เขาเห็นจะทำให้เขารู้สึกจุกขึ้นมาถึงลำคอ... ผู้ชายคนนั้นกำลังลิ้มรสริมฝีปากสีแดงสดอย่างรื่นรมย์ มือหนาสาละวนอยู่กับการลูบคลำเค้นสะโพกผาย พลางผลักร่างสวยเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนที่บานประตูจะปิดลงโดยไม่สนใจสายตาของอีกหนึ่งชีวิตในห้องนี้แม้แต่น้อย

เจ็บที่ต้องเห็นจอห์นอยู่กับใคร แต่แรนดี้ก็ไม่อาจละสายตาออกจากจอห์น เขาไม่เคยได้เห็นดวงตาสีฟ้านั่นตรงๆ เพราะจอห์นไม่เคยมองมาที่เขา มีแต่เขาที่นับวันเวลารอว่าเมื่อไหร่จอห์นจะบังเอิญมองผ่านมาที่เขาบ้าง... แรนดี้มองบานประตูที่ถูกปิดล็อค มองเพียงขาของคนทั้งสองในนั้นพัวพันกันแนบชิดผ่านช่องว่างด้านล่าง

ก่อนที่เด็กหนุ่มจะกัดฟันเดินออกจากที่นี่

I wonder
But the less I get the more I give
It's all I wanna be
So won't you take it from me

"กลับกันเหอะครับพี่ๆ พี่แรนดี้ กลับบ้านเหอะ พรุ่งนี้ผมมีนัดเดทอ่ะ"

หลังจากเวลาล่วงเลยมาจนตี 2 นาธานก็เป็นฝ่ายออกปากชวนทุกคนกลับบ้าน หนุ่มน้อยลุกขึ้นสะกิดคนนั้นคนนี้ที่ดูจะกำลังเคลิ้มน้ำเมากันได้ที่ ก่อนที่จะหันมาเรียกพี่ชายแท้ๆ ของตนที่กำลังนั่งเหม่อไร้วิญญาณอยู่ตั้งแต่กลับมาจากห้องน้ำเมื่อประมาณ 40 นาทีก่อน

แรนดี้สะดุ้งเฮือกเมื่อเสียงเรียกของนาธานเรียกสติของเขากลับมา เด็กหนุ่มพยักหน้าให้น้องชายพลางลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจคลายความเมื่อยล้า แต่ราวกับนึกบางอย่างขึ้นได้ แรนดี้ลูบที่กระเป๋าข้างลำตัว กับกระเป๋าเสื้อเชิ้ตที่หน้าอก พลางมองหน้าน้องชายเหรอหรา "นาธาน ชั้นลืมโทรศัพท์ไว้ในห้องน้ำว่ะ"

นาธานยิ้มปากเบี้ยวทันทีเมื่อได้ยิน "ไหนพี่บอกไม่เมาไง ผมว่าพี่เมาแล้วนะเนี่ย"

"พูดมากน่า ไปรอข้างนอกนะ เดี๋ยวพี่ตามออกไป"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

เด็กหนุ่มสาวฝีเท้ายาวๆ เข้าไปตามทางเดินโล่งที่บุพนังสีไม้อัดอย่างรีบเร่ง พลางล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกงของตนหากุญแจรถ แต่ความรีบร้อนก็ทำให้อะไรดูยุ่งยากลำบากไปหมด "บ้าเอ้ย..." ในจังหวะที่เขาชักมือออกจากกระเป๋าก็ทำให้ทั้งกุญแจรถที่กำลังหา รวมถึงเศษเงิน กับหมากฝรั่งกระเด็นออกมานอนแผ่หราอยู่เกลื่อนพื้น

"ใจเย็นสิ จะรีบไปไหน ผับปิดตั้งตี 4"

แรนดี้เงยหน้าขึ้นจะกับมือเรียวขาวที่ยื่นมาตรงหน้า พลางแบมือส่งกุญแจรถ BMW ให้ เด็กหนุ่มเบิกในตากว้างพลางหลุดส่งเสียงอุทานสั้นๆ อย่างประหม่าเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นจอห์น เจ้าของใบหน้าสวยกระตุกยิ้ม เมื่อแรนดี้ค่อยๆ แบมือเข้ามารับกุญแจ ฝ่ามือของเด็กหนุ่มเย็นเฉียบเมื่อมือของทั้งคู่สัมผัสกัน

I want your eyes
I want your eyes on me

"ข..ขอบคุณครับ"

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบดวงตาสีฟ้าเป็นประกายนั่นตรงๆ เป็นครั้งแรก แม้จะเป็นเวลาเพียงชั่วครู่ แต่ก็ราวกับรอคอยมาตลอดชีวิต

I want your eyes
I want your eyes on me

จอห์นผละออกไปทันที ปล่อยให้แรนดี้มองตามแผ่นหลังนั้นตาละห้อย เด็กหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด ทว่าในก่อนจะเดินพ้นไป

จอห์นหยุด และหันมายิ้มให้แรนดี้อีกครั้ง แล้วจึงเดินเลี้ยวผ่านมุมหายลับตาไปในที่สุด

I want your eyes
I want your eyes to see

หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นแรง แรงจนรู้สึกเจ็บ ความรู้สึกบางอย่างที่กำลังตึงเครียดอยู่ภายในราวกับได้รับการกระตุ้น แรนดี้ค่อยๆ ไล้มือลงสัมผัสที่ส่วนนั้นของตนเองและรู้ว่ามันกำลังแข็งขืนทำปฏิกิริยาอย่างหนักกับรอยยิ้มยั่วราคะที่เพิ่งได้รับ

I want someone to notice me

คำพูดมากมายจากเพื่อนๆ แล่นปราดเข้ามาในสมองที่แทบจะขาวโพลนไปแล้วของเขาอีกครั้ง

' ชั้นบอกนายแล้วว่าพี่จอห์นไม่มีวันมองนาย '

' นายไม่รู้จักเขาซักนิด '

' เขานอนกับนาย ส่วนอีกวันเขาจะลืมชื่อนาย แล้วนอนกับอีกคน '

' เพื่อนชั้นทั้งรวยแถมหล่อมิใช่น้อย ทำไมเค้าจะไม่มองแกวะแรนดี้ '

กระนั้นแล้วเสียงจากจิตใจสำนึกเพียงหนึ่งเดียวของเขากลับร่ำร้องเพียงว่า ' รักเท่านั้น... ต้องการเหลือเกิน '

I wanna be your new victim
I wanna be your new victim

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

นั่นเป็นวันสุดท้ายที่ผมได้พบกับแรนดี้ ออร์ตั้น หนุ่มน้อยผู้แสนว่าง่าย หลังจากนั้นลางร้ายก็มาพร้อมกับภาพที่ตัวผมเองเห็นตำตาว่าแรนดี้กำลังเต้นอยู่กับจอห์นอย่างแนบชิดที่กลางฟลอร์เต้นรำ แม้ใครต่อใครจะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าทั้งคู่ช่างเหมาะกัน สว่างไสวและเร่าร้อน แต่ก็มีผมคนนึงที่เถียงหัวชนฝาว่า... เด็กดีอย่างแรนดี้ไม่เหมาะกับจอห์นแม้แต่น้อย

โนอาห์บอกผมว่า "ผมไม่รู้จะเอาอะไรมาพูดให้มันเชื่อผมแล้วครับอา ไอ้แรนดี้มันบ้าไปแล้วจริงๆ" แรนดี้พยายามเข้าหาจอห์น...คนที่ช่างไม่คู่ควรกับเขาเอาเสียเลย ใครปราม ใครห้ามก็ไม่ฟัง เราทุกคนต่างห่วงเขา แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากเฝ้ามองความสัมพันธ์ของพวกเขาที่เติบโตไวราวกับไฟลามทุ่ง

แรนดี้ยังคงยืนยันว่าจอห์นมีใจให้กับเขาเหมือนกัน เมื่อผมบอกเขาว่าให้อยู่ห่างจอห์นไว้เสียดีกว่า ทว่าเด็กน้อยไม่เคยเข้าใจ... เขาไม่รู้ว่าท่าทีมีใจ กับการหลอกให้ตายใจของจอห์น ซีน่ามันต่างกันแค่กระจกใสกั้น

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ร่างเปลือยเปล่าสองร่างกอดก่ายกันอยู่ภายใต้ผืนผ้าห่มสีขาวสะอาด ภายในอพาร์ตเม้นท์เล็กๆ ของจอห์น เด็กหนุ่มลิ้มเลียริมฝีปากสีเชอรี่อย่างหิวกระหายราวกับมันเป็นเพียงสิ่งเดียวในโลกที่เหลืออยู่ จอห์นจิกฝ่าลงบนหน้าอกที่แน่นไปด้วยกล้ามเนื้อของผู้ที่อ่อนกว่า ก่อนที่ร่างซึ่งเล็กกว่าจะเป็นฝ่ายผละออก แรนดี้โน้มตัวเข้าหาแต่ก็กลับถูกจอห์นเอามือผลักให้ออกห่างเบาๆ

แรนดี้มองอย่างฉงนสนเท่ห์ใจ จอห์นเบี่ยงตัวออกมาค้นหาอะไรบางอย่างจากลิ้นชักโต๊ะใกล้หัวเตียง ก่อนที่มือขาวจะดึงห่อฟรอยด์สีเงินกับไฟแช็คออกมาจากก้นลิ้นชักที่ถูกปิดคลุมไว้ด้วยหนังสือหลายเล่ม แรนดี้ชะเง้อมองอย่างใคร่รู้ จอห์นกระตุกยิ้มเมื่อได้วัตถุนั้นไว้ในมือ ร่างบางสูดหายใจ ค่อยๆ คลี่ห่อกระดาษฟรอยด์ออกช้าๆ จนปรากฏภาพผงละเอียดสีขาวขุ่น

จอห์นจุดไฟแช็คลนที่ห่อฟรอยด์จนเกิดประกายสีส้มวูบหนึ่ง ควันสีขาวลอยฉุยขึ้นมาในทันที ก่อนที่ใบหน้าสวยจะก้มลงสูดกลิ่นของมันเข้ามาช้าๆ... อย่างเป็นสุข

"เฮ้ ! ทำอะไรของนายน่ะ !?! " จอห์นตวาด พร้อมกับชักมือที่ประคองห่อฟรอยด์นั้นให้ออกห่าง เมื่อจู่ๆ แรนดี้ก็ยื่นหน้าเข้ามาลองสูดกลิ่นโคเคนที่จอห์นกำลังเสพอยู่ คิ้วสีน้ำตาลบลอนด์ขมวดมุ่นมองผู้อ่อนวัยกว่าอย่างตำหนิ "นายยังเด็กอยู่ อย่ามายุ่งกับเรื่องแบบนี้จะดีกว่า"

"แต่ผมไม่เด็กแล้ว" ยังไม่ทันขาดคำ เด็กหนุ่มเถียงขึ้นมาทันที แรนดี้เอื้อมมือสุดแขนเพื่อขอห่อโคเคนที่กำลังส่งกลิ่นเหม็นไหม้มาพร้อมควันขาวจากจอห์น ที่ยื้อยานรกนั่นให้พ้นมือของแรนดี้ จนร่างเล็กถูกทาบทับไว้อย่างแนบสนิทราบกับพื้นเตียง

"ไม่เด็กงั้นเหรอ ยังเรียนไม่จบไฮสคูล ยังอยู่กับพ่อแม่ ไม่ได้ทำงานพิเศษ เนี่ยเหรอไม่เด็กที่นายว่า ? ถ้านายแตะไอ้ยานรกนี่ พ่อแม่หัวใจสลายแน่"

"คุณเองยังบอกว่ามันไม่ดี แต่คุณก็เล่นยา ทำไมล่ะจอห์น ?"

คำพูดของแรนดี้ทำเอาจอห์นนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ใบหน้าขาวมีเหงื่อซึม ภายในดวงตากลมโตสีฟ้าสดฉายแววครุ่นคิด ก่อนทีจอห์นจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นว่า "...มันก็เรื่องของชั้น"

ในจังหวะที่สติของจอห์นราวกับหลุดลอยไปกับร้อยแปดความคิดที่วิ่งวนอยู่ในหัว แรนดี้ก็เอื้อมมือคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนจอห์นก่อนจะดึงห่อโคเคนนั่นเข้ามาเต็มแรง ห่อฟรอยด์ขาดหลุดจากมือเรียวจนผงสีขาวขุ่นฟุ้งโปรยลงบนหน้าอก กับหน้าท้องของจอห์น ความร้อนของมันทำให้ร่างเพรียวหลุดเสียงร้องในลำคอ หน้าท้องสั่นสะท้าน

"ส่วนผมก็อยากจะรู้ทุกเรื่องของคุณ" เด็กหนุ่มกดจูบลงที่ริมฝีปากอิ่มอย่างนุ่มนวล ก่อนจะไล้ปลายจมูกโด่งลงมาตามซอกคอขาวเรื่อยมายังหน้าอกและหน้าท้องที่ประโปรยด้วยผงโคเคน แรนดี้ก้มลงสูดกลิ่นมันเข้าเต็มปอด ทุกอย่างรอบกาย เสียงที่ได้ยิน ทุกสิ่งคือจอห์น สิ่งเดียวในสายตาเขาตอนนี้...เพียงแค่จอห์นเท่านั้น

"แล้วนายจะเสียใจ"

No regrets... even if it's all I get
It's all I wanna be
So won't you take it from me

ดวงตาสีฟ้าสว่างราวกับดาวบนฟ้าจ้องลึกลงในดวงตาสีเทาอมฟ้า จอห์นคิดว่ามันช่างดูเร่าร้อนและโหยหา ผสมกับความอ่อนวัยในคราเดียว ที่สำคัญ...สีของมันช่างคุ้นตา ชายหนุ่มหน้าสวยลูบเส้นผมสีเข้มนั้นพลางกระชากลงมาจูบอย่างเร่าร้อน เรียวลิ้นของคนทั้งคู่บดบี้กันจนรสเค็มปร่าและกลิ่นคาวเลือดคลุ้งอยู่ภายใน แรนดี้กระเถิบกายขึ้นครอบครองร่างของจอห์นไว้ภายใต้ร่างเขา ฝ่ามือหนาคลึงเค้นสะโพกผาย ในขณะเดียวกับที่จอห์นก็ใช้เรียวลิ้นซุกซนกวาดลากไปบนหน้าท้องแข็งแกร่ง แน่นไปด้วยมัดกล้ามสวย เรื่อยไปจนถึงกระเดือกคมที่ลำคอของเด็กหนุ่มจนต้องครางออกมาอย่างเสกสม

" Fuck me, little boy"

"Fuck?"

"Yeah... now"

น้ำเสียงที่ถูกเปล่งออกมาจากลำคอแห้งผาก กระเส่า เซ็กซี่ จอห์นทำให้แรนดี้แทบคลั่ง เด็กหนุ่มจับข้อขาเล็กแสนเนียนนุ่ม ก่อนจะดึงร่างของจอห์นเข้ากระชับกับลำตัวของเขา เรียวขาสวยกระหวัดโอบรัดคนตรงหน้าทันควัน จอห์นกรีดร้องเมื่อแรนดี้แทรกเข้าไปในกายเขา จนร่างสูงเข้าไปอยู่ภายในร่างสวยโดยสมบูรณ์

.

"จะให้ผมทำอะไรก็ได้ แค่ได้เข้าใกล้คุณ ให้ผมตายก็ได้ ขอแค่...ได้คุณ"

"นี่.......เฮ้............." จอห์นมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาไม่เข้าใจ ได้แต่ปล่อยให้ใบหน้าหล่อคมสันที่ดูเป็นสุขราวกับนี่คือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต ก้มลงซุกศีรษะบนซอกคอและหัวไหล่ขาวที่ในเวลานี้ปรากฏรอยช้ำจากการทำรัก จูบ กัดเบาๆ บนผิวกายที่มีกลิ่นหอมเคล้ารสหวาน แรนดี้กอดจอห์นที่กำลังนอนสบายๆ บนเตียงนุ่มอย่างรักใคร่ ผงโคเคนที่ถูกจุดวางไว้บนหัวเตียงไหม้จนเกือบไม่เหลือ ทั้งคู่ทิ้งกายลงเคียงข้างกันหลังจากร่วมรักกันกว่าหกครั้งในคืนเดียว

"ผมรักคุณ.........รักคุณ........." แรนดี้ที่ดูเหมือนกำลังมีความสุขกับภาพหวานๆ ในห้วงความคิดที่เกิดจากฝีมือโคเคนที่เพิ่งเทคเข้าไป พร่ำเพ้อไม่หยุดปาก ทำเอาจอห์นเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

เขาวางฝ่ามือเรียวขาวที่ระเรื่อด้วยสีชมพูชัดเจนเมื่อถูกอากาศหนาวภายในห้องลงบนเส้นผมสั้นชี้เป็นทรงทันสมัยสีดำ พลางลูบเบาๆ "ช่างอ้อนดีชะมัด ไม่แปลกใจ...ทำไมคนแก่ชอบมีแฟนเด็ก หึ..." จอห์นพูดกับตัวเอง พลันแววตาสีฟ้านั้นก็รื้นขึ้นด้วยน้ำตา บางอย่างที่ไม่สามารถเอ่ยออกมาได้กำลังเล่นงานเขาในส่วนลึก

แรนดี้เงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นว่าจอห์นเงียบไป ทำให้จอห์นที่ยังไม่ทันตั้งตัวลุกลี้ลุกลนปาดน้ำตาทันที

"ทำไมเงียบไปครับ ? คุณร้องไห้เหรอ ?"

"น้ำตาไหลเป็นธรรมดาของคนติดยา" จอห์นว่าพลางสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ก่อนจะขยับศีรษะลงหนุนบนหมอนนุ่มสีขาวสะอาด แล้วหลับตาลงช้าๆ แรนดี้ก้มลงกดจูบเบาๆ ที่ขมับของจอห์น ตามด้วยปลายจมูก และริมฝีปาก เด็กหนุ่มกระชับกอดจอห์นให้แน่นขึ้นพลางหลับตาลงนอนข้างๆกัน

" Good night, beauty "

นั่นเป็นคำสุดท้ายที่แรนดี้ได้เอ่ยกับจอห์นในค่ำคืนนั้น

จวบจนรุ่งเช้า...เมื่อเขาตื่นขึ้น ก็ไม่พบจอห์นที่นั่นแล้ว

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ผมรู้ดีว่าการริลองดีเล่นกับไฟของแรนดี้ ผลคือเขาไม่อาจจะหนีพ้นกับความเสียใจได้ หลังจากคืนนั้นแล้วเราทุกคนไม่เห็นจอห์นที่ร้านเลยสัปดาห์นึงเต็มๆ และแน่นอนว่าแรนดี้มารอจอห์นที่นี่ทุกวัน ตั้งแต่หัวค่ำจนร้านปิด โนอาห์บอกผมว่าแรนดี้เปลี่ยนไป จากที่เคยสดใสก็โทรมไปเยอะ หลับในห้องเรียนบ้าง ใจลอยบ้าง โนอาห์สงสัยว่าแรนดี้ติดยาเสพติด

กระทั่งทุกคนได้เห็นจอห์น ซีน่าที่ร้านอีกครั้ง กับหนุ่มฮาวายหน้าตาดีคนหนึ่งที่พวกเราไม่เคยเห็นหน้า กอดรัดฟัดเหวี่ยงอย่างออกหน้าออกตากลางฟลอร์เต้นรำ

ผมเองมองภาพเหตุการณ์อยู่ตลอด

.

ร่างสูงเดินฝ่าผู้คนที่กำลังเต้นอย่างเมามันไปตามจังหวะเพลงหนักหน่วง ตรงเข้าไปคว้าข้อมือขาว ก่อนจะลากออกมาจากที่นั่น เรียวคิ้วสีเข้มขมวดมุ่น ใบหน้าที่เคยอ่อนเยาว์ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเก่ามากขึ้นอีกหลายปี แววตาสีเทาอมฟ้าระคนความผิดหวังและโศกเสียใจอยู่ในที แรนดี้พูดด้วยน้ำเสียงอิดโรย "ทำไมคุณไม่พูดกับผม หนีหน้าผมทำไม ?"

"ชั้นบอกแล้วว่านายยังเด็กเกินไปสำหรับชั้น" จอห์นเอ่ยเรียบๆ สีหน้าเย็นชา

"แต่ผมรักคุณ..."

"รักที่นายว่าหมายถึงอะไร ? เรานอนด้วยกัน เทคยาด้วยกัน นายเอาชั้น ตอนเช้าเราก็แยกย้ายกันไป ตอนไหนที่นายเรียกว่าเรารักกัน ?" แรนดี้นิ่งอึ้งไปเมื่อต้องสายตาจริงจัง และวาวโรจน์ด้วยความโกรธของจอห์น ร่างเพรียวถอนหายใจเสียงดัง "ชั้นไม่มีเวลามาเล่นเป็นนางเอกละครวัยรุ่นปัญญาอ่อนให้นาย อย่าลืม ชั้น 30 ส่วนนาย 18 เราไม่เหมาะกันหรอก"

"แต่จอห์น ผม............."

It still hurts
It's never easy to forget
Do I wanna be
What you never asked me

"พอที" จอห์นยกมือขึ้นปิดริมฝีปากของแรนดี้ที่กำลังเผยอจะว่าบางอย่างต่อ "เมื่อนายโตขึ้นกว่านี้ นายจะรู้เองว่าเราไม่ได้รักกัน" ร่างสวยหันหลัง ก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่สบอารมณ์ ทว่าน้ำเสียงตัดพ้อของเด็กหนุ่มทำให้เขาต้องหยุดฟัง

I want your eyes
I want your eyes on me

"จะให้ผมทำยังไงให้คุณมองผมบ้าง คุณบอกผมมาสิ ให้ผมตายแล้วเกิดใหม่ผมก็ทำได้"

I want your eyes
I want your eyes on me

จอห์นกัดริมฝีปากที่กำลังสั่นน้อยๆ พลางกำมือแน่น ก่อนจะกระตุกยิ้มเย้ยหยัน น้ำเสียงแผ่วเบาเล็ดรอดออกจากริมฝีปากอิ่มสีแดงกลีบกุหลาบนั่น

"ถ้า ' เขา ' รักชั้นแค่ครึ่งของนาย ชั้นคงจะเป็นผู้เป็นคนกว่านี้เยอะ หึ..."

I want your eyes
I want your eyes to see

I want you to notice me

.

และนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่เราทุกคนได้เห็น จอห์น ซีน่า และ แรนดี้ ออร์ตั้น ที่ผับแห่งนี้

ผมหมายความว่า ครั้งสุดท้าย...จริงๆ

I wanna be your new victim
I wanna be your new victim

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

สองวันถัดมา เมื่อผมได้เห็นพาดหัวข่าวที่หน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์รายวัน นั่นทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น ข่าวบอกว่าตำรวจพบศพเด็กหนุ่มวัย 18 ปี เสียชีวิตอยู่ภายในห้องเช่าเล็กๆ แถบใจกลางชุมชนแออัดของเมือง สภาพศพนอนพาดกับเตียงกลางห้อง ไม่ปิดตา มือขวากำห่อโคเคน และกำขวดน้ำเปล่าไว้ในมือซ้าย ภายในห้องเช่าถูกล็อคไว้จากด้านใน และมีหญิงสวยวัย 19 ปี และ 22 ปีนอนหลับอยู่บนเตียงเดียวกันในห้องนั่นด้วย พวกหล่อนถูกคุมตัวเป็นผู้ต้องสงสัยข้อหาฆ่าคนตาย

คาดว่าเหตุการเสียชีวิตเกิดจากการเสพยาเกินขนาด ข่าวนี้คงไม่ได้ลงหน้าหนึ่งแน่หากผู้ตายไม่ใช่ แรนดัล เคิร์ธ ออร์ตั้น ลูกชายคนโตของนักธุรกิจพันล้าน บ๊อบ ออร์ตั้น จูเนียร์

ไม่มีเราคนไหนที่รู้สึกดีกับเรื่องนี้ พ่อแม่ของแรนดี้แทบหัวใจสลาย ส่วนผมรักแรนดี้เสมือนหลานแท้ๆ รักเหมือนกับที่รักโนอาห์ แต่ที่รู้สึกแย่ยิ่งกว่าคือข้อความที่พวกนักข่าวปั้นน้ำเป็นตัวขึ้น ว่ากล่าวเขาต่างๆนานา มั่วเซ็กซ์ มั่วยา ซึ่งเราทุกคนรู้ดีว่าเขาไม่ได้เป็นคนแบบนั้น

แต่เรื่องที่น่าสลดใจกว่า ก็ถูกพาดหัวหน้าหนึ่งเช่นกันในวันถัดมา

จอห์น เสียชีวิตคาห้องพักในอพาร์ตเม้นต์ของแฟนหนุ่ม สภาพศพนอนคว้ำหน้ากับเตียงนอน มีหมอนกดทับท้ายทอย และรอยกระสุนเจาะกระโหลกทะลุ ดับในนัดเดียว ผลการวินิจฉัยทางนิติเวชบอกว่าเขาเสียชีวิตมาประมาณ 2 วันแล้วโดยการฆาตกรรม เตียงนอนมีร่องรอยการร่วมรัก และผลพิสูจน์ดีเอ็นเอคราบอสุจินั้นตรงกับ แรนดัล เคิร์ธ ออร์ตั้น

แล้วในคืนเดียวกัน ผลวินิจฉัยศพของแรนดี้ก็ถูกตีแผ่ออกมาอย่างเป็นเอกฉันท์ว่า เด็กหนุ่มปลิดชีพตัวเองลงด้วยไซยาไนท์

.

"--- เราจะหลับไป และตื่นขึ้นมาใหม่พร้อมๆกัน ผมรักคุณนะจอห์น ---"

ปัง !!!

I'm right here
So come and get me!

ผมกำม้วนเทปกล้องวีดีโอวงจรปิดแน่น จ้องมันอย่างครุ่นคิด หลังจากข่าวการตายของคนทั้งสอง ตัวผมก็ไม่เป็นอันกินอันนอนจนถึงตอนนี้ ผมถูกเรียกสอบปากคำทั้งในคดีของแรนดี้และจอห์น ของแรนดี้ในฐานะเจ้าของผับที่แรนดี้ไปเป็นประจำกับคนสนิท

ส่วนจอห์น... ในฐานะที่ผมมีชื่อเป็นเจ้าของห้องในอพาร์ตเม้นท์ที่เขาเสียชีวิต

ผมฉีกทึ้งสายเทปในมือ สิ่งที่จะเป็นหลักฐานสำคัญให้กับตำรวจออกทำลายจนหมด น้ำตาไหลเอ่อลงมาอย่างไม่รู้ตัว

ถ้าหากผมทำให้จอห์นรู้ว่าผมยังห่วงเขาอยู่เสมอ ยังรัก และหวังดี ผมก็คงไม่ต้องสูญเสียเขาไปตลอดกาล และแน่นอนว่า...ผมก็จะไม่ต้องสูญเสียคนที่เป็นทั้งหลานชายที่น่ารัก และน้องชายแสนดีอย่างแรนดี้ไปด้วย

ผมคงเล่าได้เท่านี้ เท่าที่ผมรู้ เราทุกคนตกเป็นเหยื่อของตัณหาและความหลงใหล

หลงใหล รักใคร่ในสิ่งที่ไร้ซึ่งตัวตน

I wanna be your new victim

น่าแปลกที่...เราทุกคนเต็มใจที่จะตกเป็นเหยื่อของมัน


โดย... คริส เจริโก้


I wanna be your new victim

:::::::::::::::::::::::::::::::::: THE END ::::::::::::::::::::::::::::::::::