Untouchable Affair-- Chapter XXXIX --
Angst Fiction by Tonga Hardcore ------------------------------------------------------------------------------ - " I LOVE YOU " - ท่ามกลางร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาอยู่ ณ ใจกลางสนามหญ้ากว้างสีเขียวขจี ลมหนาวยาวเช้าตรู่พัดผ่านจนความรู้สึกสั่นสะท้านผ่านเข้าเกาะกุมจิตใจของคนหลายคนเอาไว้ กลิ่นอายแห่งความเศร้าโศกดูเลือนลางลงไป คงเหลือไว้แต่ความสับสนและไม่เข้าใจ แผ่นหลังของร่างหนึ่งปรากฏให้เห็นใต้ต้นไม้นั้น บนชิงช้าเด็กเล่นที่ถูกผูกไว้กับกิ่งไม้ใหญ่ด้วยเชือกเส้นใหญ่แข็งแรง ร่างนั้นเอนศีรษะพิงส่วนเชือกชิงช้า ทอดสายตาไปในที่อันไกลแสนไกล มันไกลจนไม่สามารถบอกได้ว่าที่นั่นคือที่แห่งใดกันแน่ในโลกใบนี้ พื้นรองเท้าหนังหลายคู่ที่เหยียบลงบนผืนหญ้าหยุดชะงักลงเมื่อเห็นภาพนั้น น้ำตาแห่งความยินดีไหลรินลงมาจากดวงตาของ Eddie และ Jericho. Benoit เผยรอยยิ้มแรกของวันนี้ Randy หลับตาลงช้าๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง คล้ายพยายามจะปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้นจากฝันร้าย มีเพียง Dave เท่านั้นที่ยืนนิ่งไม่ขยับ ไม่มีใครเห็นความรู้สึกที่ส่งผ่านออกมาจากแววตาที่ถูกบังไว้ด้วยเลนส์แว่นตาสีชานั้น Mr.Cena ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แผ่วพร่าสั่นเครือ "ผมอยากให้เขาอยู่ที่นี่กับครอบครัว แล้วลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาอยากจะลืม" "แต่นั่นไม่ใช่วิธีแก้ปัญหานะครับ" Bob Orton พูดขึ้น เขาส่ายศีรษะช้าๆ "ผมว่า...ตอนนี้ หนู John ต้องทรมานยิ่งกว่าก่อนหน้านี้เป็นร้อยพันเท่า" คำพูดของ Bob ทำให้ John (Sr.) และ Catherine หลั่งน้ำตาอีกครั้ง ก่อนที่ทุกคนจะขอตัวเข้าไปในตัวบ้าน เพราะคิดว่าเรื่องนี้คงจะเป็นเรื่องของคนทั้ง 6 คน มากกว่าที่คนนอกจะเอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยว หลังจากคนอื่นๆ เข้าบ้านไปแล้ว ทั้ง 5 ยืนมองหน้ากันและกันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่ Benoit จะเป็นคนแรกที่เดินเข้าไปหา John "John ชั้นมาเยี่ยม" เขาคุกเข่าลงบนพื้นหญ้าข้างหน้า John สภาพของ John ในยามนี้ทำให้ Benoit ต้องกลั้นน้ำตาไว้ ข้อมือขาวซีดถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลสีขาวยาวไปค่อนแขน ที่ข้อพับมีสายยางที่ถูกปิดทับด้วยผ้าก็อธ เป็นทางให้น้ำเกลือลำเลียงผ่าน สายน้ำเกลือพาดระโยงระยางกับราวแขวนถุงน้ำเกลือซึ่งวางไว้ใกล้ๆกัน ริมฝีปากที่เคยเป็นสีแดงเชอรี่ บัดนี้กลายเป็นสีซีดจางออกม่วง ดวงตาสีฟ้าใสขุ่นมัวลง และ John ผอมมากเสียจนเห็นกระดูกโปนๆ ที่ข้อศอกและหัวเข่า ...น่าแปลกที่ John ในชุดสีขาว ดูเป็นความเศร้าหมองที่สวยงามกว่าที่เคยสัมผัส... Benoit ค่อยๆสอดมือเข้ากุมฝ่ามือเย็นเยียบของ John ไว้ ดวงตาเหม่อลอยนั้นค่อยๆอันมาสบกับดวงตาสีอ่อน John ไม่ยิ้มหรือแสดงสีหน้าอย่างไร เขาเพียงแต่เลื่อนมือขึ้นมาทาบที่แก้มของอดีตเทรนเนอร์ ทำให้ Dave ที่ยืนมองดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ต้องเบือนหน้าหนีภาพนั้น "ชั้นมาเยี่ยม" Benoit ย้ำคำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่สุดจะทน สุดท้ายเขาวางใบหน้าหนุนตัก John ไว้ ก่อนจะร้องไห้ออกมาในที่สุด "คุยกับชั้นสิ John พูดอะไรบ้าง..." Jericho สูดหายใจลึกๆ พลางปาดน้ำตา เขาย่อตัวลงถัดจาก Benoit แล้วยิ้มให้ John อย่างเอ็นดู ทั้งความรักและคิดถึงปนอยู่ในรอยยิ้มนั้นมากมาย "ต่อไปนี้อยากจะหนีอะไรก็ได้ แต่อย่าพี่ชายไปอีกนะเด็กดื้อ" John ยิ้มเศร้าๆ ออกมาในที่สุด เขาโอบรับอ้อมกอดจาก Jericho อีกแขนโอบรัดต้นคอของ Benoit ที่อิงอยู่กับตักนั้น John เผยอริมฝีปากเหมือนต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่มีแม้สุ่มเสียงเล็ดรอดออกมาจากริมฝีปากอิ่มที่สั่นน้อยๆนั้น มีเพียงลมหายใจที่ถูกผ่อนออกมาเบาๆ "อยากเจอ Eddie มั้ย John" Jericho กระซิบถามที่ข้างหู หลังจากคลายอ้อมกอดออก สีหน้าของ John ดูลังเลเหมือนไม่เชื่อ จนกระทั่งฝ่ามืออบอุ่นแตะลงที่ไหล่ของเขา น้ำใสๆ รื้นที่ขอบตาที่เริ่มกลายเป็นสีแดง Eddie อดร้องไห้ไม่ได้ กอด John เอาไว้แน่นอย่างไม่ต้องการจะสูญเสีย ลูบมือบนแผ่นหลังนั้นปลอบร่างในอ้อมกอด เขานึกทบทวนกลับไปในช่วงเวลาที่เขากับ John เลิกรากันร่วมปี กับช่วงเวลาที่รู้ว่า John ได้จากโลกนี้ไปตลอดกาล แม้สุดท้ายจะรู้ว่ามันเป็นเพียงเรื่องที่กุขึ้นเท่านั้น แต่มันก็แตกต่างกันนับล้านเท่า Eddie จูบเบาๆ ที่ผิวนุ่มที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ระหว่างคิ้วสีน้ำตาลบลอนด์ของ John "ชั้นยังยืนยันว่าชั้นไม่เคยโกรธนาย นายไม่เคยทำให้ชั้นต้องทนทุกข์... แค่มีนายอยู่ในโลกนี้ ชั้นจะเป็นคนเดิม John..." เขาโยกตัว John ไปมา John หลับตาและดูสงบลง รอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่แสนสวยงาม ราวกับว่า John กำลังพูดอะไรอยู่ เพียงแต่ไม่ได้เปล่งเสียง หรือบางทีอาจเพราะเปล่งเสียงออกมาไม่ได้ แต่สีหน้าก็ดูครุ่นคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา เขาอาจจะกำลังวิ่งหนีไป ณ ที่อันไกลแสนไกล หรืออาจจะกำลังพักผ่อนอยู่ในโลกอีกใบหนึ่ง ไม่มีใครรู้......และพวกเขาไม่แน่ใจเลยว่าจะได้ John คนเดิมกลับคืนมาหรือไม่ ................................................................................ "เข้าไปหา John สิ" Randy สะดุ้งเล็กน้อย พลางยกมือขยี้ตาลวกๆ แล้วหันมาทางต้นเสียงด้วยใบหน้าที่พยายามปั้นให้เป็นปกติที่สุดราวกับเป็นคนเข้มแข็ง แต่เขารู้ตัวเองดีว่ามันไม่ใช่ Dave บอกให้เขาเข้าไปหา John... Randy ยังคงคิดว่าตัวเองหูฟาดไปหรือเปล่า "แล้วนายล่ะ" ชายหนุ่มถามกลับเพื่อนรุ่นพี่ แต่อีกฝ่ายกลับยืนนิ่ง Dave ยืนพิงราวบันไดระเบียงบ้าน เขาส่ายศรีษะช้าๆ "มันเป็นเรื่องของนายกับ John" "แต่............" "นายคนเดียวที่ John ต้องการ" Randy ฟังแล้วก้มหน้านิ่ง ความกดดันอยู่รอบๆกายเขา แต่ตัวเขาเองก็ไม่อยากจะเสีย John ไปอีกเป็นครั้งที่สอง และอาจจะเป็นตลอดกาล เขาเงยหน้าขึ้นยิ้มให้ Dave ก่อนจะหันกลับหลังแล้วสาวเท้ายาวๆ ไปยังชิงช้าใต้ต้นไม้ใหญ่ที่กำลังโบกโบยน้อยๆไปตามแรงลมเย็น ................................................................................ Dave Batista : บางครั้ง การปล่อยให้อะไรเป็นไปตามที่มันควรเป็น อาจจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด ครั้งแรกที่ผมเห็นสภาพของ John ความดีใจในส่วนลึกที่รู้ว่า John ยังมีชีวิตอยู่ก็เหือดหายไป ผมไม่อยากเห็นคนที่เคยสดใสและสว่างไสวที่สุดต้องกลายมาเป็นแบบนี้ แล้วยิ่งด้วยว่า...นั่นอาจจะเป็นเพราะผมก็มีส่วนผิดในเรื่องนี้ เราทุกคนผิด ...ทุกคนเป็นตัวร้ายของเรื่องนี้... ระหว่างผมกับ John เราไม่เคยให้คำสัญญา เราไม่เคยผูกมัดซึ่งกันและกันเพียงด้วยคำพูด เรารักกัน เราต่างคนต่างรู้ และเพราะเราจะยังรักกันอยู่เสมอ ผมรักเขามากเกินกว่าที่จะสูญเสียแม้เพียงเศษเสี้ยวหนึ่งของร่างกายเขา ดังนั้นมันก็ถึงเวลาแล้วที่ผมจะเสียสละอะไรเพื่อเขาบ้าง ผมจะปล่อยเขาไป เพราะผมรักเขา เมื่อเขามีความสุข ผมเองก็จะมีความสุขด้วย อย่างน้อย...นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมต้องเสียเขาไปอีกแน่นอน ................................................................................ Dave เลื่อนมือขึ้นถอดแว่นตาสีชาที่เขาสวมใส่อยู่นั้นช้าๆ รอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าเข้มนั้น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มยังคงจับจ้องไปที่ร่างกายที่เขารัก ...น้ำตาหยดสุดท้าย ไหลรินลงกลับสู่ดิน... Eddie ถอยหลังออกมาจาก John หลบทางให้กับ Randy ที่ก้าวมาถึง เขานั่งคุกเข่าลงตรงหน้า John เพื่อให้มองเห็นใบหน้าที่ก้มต่ำตลอดเวลานั้น เขารวบมือทั้งสองข้างของ John ไว้แล้วจูบเบาๆ ที่หลังมือขาวเนียนนั้นเนิ่นนานราวกับว่าเขาไม่ได้สัมผัสมันมานานนับสิบปี ดวงตากลมใสของ John ไหวระริกชั่ววูบหนึ่ง รอยยิ้มที่เคยมีอยู่จางหายไปหมดสิ้น Randy จ้องสายตาคู่นั้นอย่างพยายามจะค้นหาความหมาย แต่มันก็ดูจะลึกล้ำเกินไปที่จะเข้าใจ ...หยาดน้ำใสๆ ไหลออกมาจากดวงตาสีฟ้าสวยงามคู่นั้น... "ชั้นมีอะไรจะบอกนาย" Randy เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาเอื้อมมือขึ้นปาดน้ำตาให้ John แต่ John บ่ายหน้าหนีเขา "John นายต้องฟังชั้นนะ...ชั้นรู้ว่าชั้นผิด ผิดมาตลอด ผิดต่อนาย ผิดต่อตัวชั้นเอง" "จะพูดอะไรก็รีบพูด Randy" Jericho ที่ยืนจับไหล่ John อยู่ด้านหลังพูดขึ้น Randy พยักหน้าให้ "...ชั้นไม่เคยรู้อะไรเลย John ชั้นขอโทษ จนเมื่อชั้นเริ่มเข้าใจ ชั้นก็กลับไม่กล้ายอมรับ ชั้นกลัวไปหมดเลยนายรู้มั้ย..." ถึงตรงนี้ เสียงทุ้มของชายหนุ่มสั่นเครือ นั่นทำให้ John ชะงัก ร่างเล็กผิวซีดเซียวจับมือของ Benoit ที่เอื้อมมาแตะปลอบใจนั้นจนดูคล้ายการบีบเสียมากกว่า "ชั้นกลัวว่าชั้นจะทำให้นายเสียใจ ชั้นกลัวว่า...ชั้นจะทำให้นายกับ Dave ต้องมีปัญหากัน แต่ความรู้สึกกลัวที่จะรู้ว่านายไม่ได้รักชั้นแล้วมันก็มากกว่า ชั้นสับสนมาก...แต่วันนี้ชั้นพร้อมแล้วนะ" John ยังคงส่ายหน้า แต่ไม่ทำให้ Randy ชะงัก แววตาของ Randy คนนี้ไม่เหมือนเลยแม้แต่น้อยกับ Randy ที่ John และคนอื่นๆเคยรู้จัก "ชั้นรักนาย" "..........................." "และไม่ใช่แค่พูด ชั้นจะทำ...เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ John" John เริ่มต้นที่จะเปล่งเสียง แต่ไม่น่ายินดีตรงที่นั่นเป็นเพียงเสียงร้องไห้ น้ำตาไหลพรากอาบแก้มขาว John ส่ายหน้าอย่างไม่อยากจะยอมรับ เขาแค่อยากจะหนีให้ไกลผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขานี้...อย่างนั้นหรือ? Randy ยืดตัวขึ้น รั้งตัว John เข้ามากอดไว้แนบแน่น John ไม่ได้กอดตอบหรือผลักไสไล่ส่ง เขาแค่ร้องไห้ออกมาเท่านั้น "...ชั้นจะไม่ปล่อยนายไปไหนอีกแล้ว บอกชั้นสิว่านายก็จะไม่ไปไหนอีก" ร่างสูงกระซิบเสียงพร่า ก่อนจะจูบริมฝีปากเย็นนั้นเบาๆ John ค่อยๆโอบรอบแขนของเขาเข้ากับร่างเบื้องหน้า "Dave............." เพียงคำเดียวเท่านั้นที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากสีซีดนั้น Randy ถึงกับชะงักไปวูบหนึ่งเมื่อได้ยิน แต่เขาก็คลี่รอยยิ้มออกมาในที่สุด Dave แตะฝ่ามือลงบนไหล่ของ John ร่างที่เล็กกว่าในชุดสีขาวสะอาดค่อยๆหันไป รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยงามนั้นอีกครั้ง เพียงชั่วพริบตาอ้อมแขนแข็งแกร่งก็โอบกอดร่างนั้นไว้แน่นหนา Dave มองและยิ้มให้ John อย่างเขาใจ ไม่แน่ความหมายที่ถูกส่งผ่านระหว่างคนทั้งสองคงมีแค่พวกเขาเท่านั้นที่เข้าใจ "ฝาก John ด้วยนะ Randy" "ห...ห๊ะ?" Randy ย้ำคำอย่างไม่เชื่อหู ก่อนที่ Dave จะตบเบาๆที่ไหล่ของ Randy เพื่อสร้างความมั่นใจ "แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง" Randy ขมวดคิ้วมุ่น เขาหันไปหา Jericho ที Benoit ที Eddie ที แต่ก็กลับได้รับรอยยิ้มกลับมาเหมือนกัน นี่เขาเองคงจะเป็นคนที่เข้าใจ John น้อยที่สุดสินะ ถึงได้ยังไม่รับรู้สิ่งที่ทุกคนทราบอยู่แล้วกับสิ่งที่ John ต้องการจะบอกด้วยสายตานั้น แม้ว่าเขาจะได้เอ่ยอะไรออกมาเลยก็ตาม John คลายกอดจาก Dave แล้วหันมาหา Randy ช้าๆ ก่อนที่ร่างไร้เรี่ยวแรงจะทรุดตัวกอดร่างสูงจนทำเอาแทบเสียหลักถลา John ยังไม่หยุดร้องไห้ เขายังไม่ยิ้มให้กับ Randy ...เขายังไม่หายเสียใจ เขายังไม่หายโกรธผู้ชายคนที่อยู่ตรงหน้านี้ แต่สิ่งที่เขารู้สึกอาจเป็นเพียงแค่สิ่งที่เขาเปล่งเสียแหบเบาหวิวนั้นก็เป็นได้ "ชั้น...ก็รัก......นาย"
To be Continued...
|
||
(C) 2004 DESTINY BY TONG |