Untouchable Affair-- Chapter XXXVII --
Angst Fiction by Tonga Hardcore ------------------------------------------------------------------------------ - Somewhere Out There - Eddie Guerrero : โลกทั้งโลกพังลงมาที่ผม ไม่อยากคาดคิด ไม่อยากจะปักใจเชื่อ ว่าจะเป็น 'เขา' ที่จากไปก่อน ผมไม่สามารถแบกรับความรู้สึกทั้งหมดนี้ไว้ได้ ไม่อยากเดาอนาคตอันใกล้ ต่อความเปลี่ยนแปลงอันมากมายมหาศาลในชีวิตผม ................................................................... เมื่อคนที่ผมมีชีวิตเพื่อเฝ้ามองเขาได้จากโลกใบนี้ไป ผมไม่รู้ว่าชีวิตนี้จะยังคงเหลืออะไรอยู่บ้าง ผมหมดสิ้นเรี่ยวแรง หมดความหวัง หมดแรงบันดาลใจ ผมสูญเสียคนที่ผมรักมากที่สุดไปตลอดกาล ผมสูญเสียตัวตนของตัวเอง ผมรับไม่ได้กับข่าวนั้น และรู้ตัวดีว่าคงไม่มีวันรับมันได้เป็นแน่ ไม่รู้เหมือนกันว่าชั่วชีวิตของผมจะประสบความสุขสมหวังเหมือนกับคนอื่นๆเขาได้เมื่อไหร่ ทำไมเวลาผมรักใคร...ใครเหล่านั้นถึงได้พากันทิ้งผมไปหมด คนเหลวแหลกอย่างผมไม่มีสิทธิ์ได้รับความรักแล้ว ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมอบความรักให้ใครด้วยใช่มั้ย...ผมไม่เข้าใจเลย John...แล้วชั้นจะอยู่ได้ยังไง นายลืมไปแล้วหรือ? "อ้าว Eddie? กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" เสียงหนึ่งเรียกผมให้ตื่นจากความคิด ผมรีบปาดน้ำตาทำลายหลักฐานทันที Vicki ถือหนังสือพิมพ์เล่มหนึ่งออกมาจากบ้าน ก่อนที่จะมาเจอผมนั่งอยู่ที่บันไดเตี้ยๆตรงทางขึ้นบ้านอย่างนี้ กระเป๋าของผมถูกวางทิ้งส่งอย่างไม่ใยดี ผมเอาเสื้อผ้ากลับมาที่นี่แค่พอใช้เท่านั้น เพราะอีกไม่นานคงได้เดินทางไปเผชิญความจริงแล้ว "เข้าไปข้างในเถอะค่ะ นี่ก็มืดแล้ว..." หล่อนเอื้อมมือคว้ากระเป๋าเดินทางของผม พลางเอ่ยปากชวนเข้าไปข้างใน แต่ผมปฏิเสธ "ยังดีกว่า ขอผมอยู่คนเดียวเถอะ" "..............................................." Vicki ถอนหายใจยาวเหยียด ผมไม่ได้มองสีหน้าเธอว่าเป็นอย่างไร แต่ผมพอจะเดาได้ว่าคงเหมือนทุกครั้งที่ผมทำตัวรั้นเช่นนี้ แต่หล่อนก็ไม่ได้รบเร้ากวนใจให้ผมรำคาญ "ถ้าดีขึ้นแล้วเข้าไปกินข้าวนะคะ Eddie คนอื่นๆคงดีใจที่คุณกลับมา" "เดี๋ยว Vicki" "ค..คะ?" ผมเรียกหล่อนไว้ก่อนที่หล่อนจะกลับเข้าไปในตัวบ้าน "ศุกร์หน้าผมจะมารับนะ" "เอ๋? รับไปไหนคะ? งานที่ไหนอีกเหรอ..." Vicki ทำหน้าสงสัย ซึ่งออกจะดูคาดไม่ถึงไปซักหน่อย หวนให้ผมระลึกถึงว่าครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ที่ผมพาเมียไปออกงานข้างนอก "งาน............" ละล่ำละลักกับสิ่งที่ตัวเองกำลังจะพูด สิ่งที่ตัวผมเองยังไม่อยากจะยอมรับมันด้วยซ้ำ "ที่ Massachusette......งานศพ John" "ว..ว่าไงนะคะ......คุณล้อชั้นเล่นเหรอ Eddie!" "ผมไม่เอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นหรอกน่า!" ผมสะบัดมือเธอที่จิกแขนเสื้อ พลางเขย่าแขนผมเต็มแรง "ถ้ามันเป็นเรื่องล้อเล่นได้...ก็คงดี" ผมกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว ผมอ่อนแอเกินกว่าที่เคยเป็น ไม่ว่าเรื่องร้ายๆในอดีตที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตผม ผมเคยผ่านพ้นมันมาได้ แต่ผมไม่คิดว่ามันมากมายเกินไปกว่าความทุกข์ครั้งนี้ ใครว่าผมแกร่ง ใครว่าน่านับถือ ใครว่าผมเป็นผู้โกงความตาย เป็นผู้ขโมยชีวิต ไม่จริงแม้แต่น้อย...ถ้าสามารถเลือกได้ล่ะก็ ผมอยากให้สมญานามที่ว่ามานั่นเป็น John เสียมากกว่า "ผมน่าจะตายแทนเค้า ผมไม่อยากอยู่ดูเขาตายจากไปอย่างนี้ ผมไม่อยากจะเข้าไปเป็นแขกคนหนึ่งในงานศพเขา ผมไม่อยากกล่าวคำไว้อาลัยเขา ผมไม่อยากไปงานนี้เลย ผมไม่อยากอยู่แล้ว Vicki ผมอยากตาย..." "โธ่...Eddie............" Vicki เข้ามากอดผมไว้อย่างไม่รังเกียจเลย ทั้งที่ผมกำลังพร่ำพรรณนาถึงคนอื่น ผมเองปล่อยโฮออกมาอย่างไม่เกรงใจใคร หัวใจผมแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี ผมอดไม่ได้ที่จะคิดถึงใบหน้าที่ระบายไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของ John ผมยังไม่เคยลืมวันเวลาเก่าๆที่ผมทำให้เขามีความสุข ไม่ลืมสิ่งที่เคยสัญญากันไว้...เราจะอยู่ด้วยกันตลอดกาล อยู่ด้วยกันทุกที่ ไม่ว่าใครคนใดคนหนึ่งจะไปที่ไหน "เขาจะอยู่ไหนตอนนี้...ผมอยากจะไปที่ที่เขาอยู่ ผมอยากเจอเขา" "ไม่ได้นะ Eddie มันยังไม่ใช่เวลาของคุณ คุณยังต้องอยู่ที่นี่ อยู่เพื่อเด็กคนนั้นไงคะ" "ไม่...ที่ผมอยู่จนถึงทุกวันนี้ก็เพื่อเขา คุณเข้าใจมั้ย?! ตอนนี้ไม่มีเขาแล้ว ผมจะอยู่ไปเพื่ออะไร? จะอยู่ได้ยังไงอีก!" "แล้วถ้าคุณไม่อยู่ ครอบครัวจะอยู่ยังไง! คุณแม่ พี่ชายคุณ น้องสาวคุณ ลูกๆของเรา...ชั้นจะอยู่ยังไงคะ Eddie! มีสติหน่อยสิ ถ้าคุณรักเค้าจริงทำไมถึงต้องทำร้ายตัวเองเพราะเค้าล่ะ!! John ไปสบายแล้ว คุณจะรั้งเค้าไว้ทำไมอีก! คุณจะเป็นทุกข์ให้มันเป็นบาปกับเค้าทำไมกัน!" "ผมฝืนทำใจไม่ได้หรอก มันโหดร้ายเกินไป" "คุณทำได้ค่ะ Eddie คุณจะยังอยู่ในโลกนี้ได้อย่างมีความสุข ศุกร์หน้าคุณจะเดินเข้าไปในงานศพเขาอย่างเข้มแข็งเพื่อบอกเขาว่า...คุณรักเขา คุณบอกชั้นว่าคุณรักเขามาก ดังนั้นคุณต้องทำ...ทำให้ได้ ดูชั้นสิ...ชั้นยังทนอยู่ได้เลย" น้ำตาของเธอไหลอาบแก้มเมื่อผมเงยหน้ามองเธอ ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้จะเข้มแข็งเพียงนี้ แกร่งกว่าผมเป็นล้านเป็นแสนเท่า "ใช่สินะ ก็มันไม่ตายก็คงต้องอยู่ต่อไป" ผมพึมพำ เป็นคำพูดเดียวกับตอนที่ Vicki กับลูกๆพากันทิ้งผมไป "ไม่มีอะไรชนะ Eddie Guerrero ได้หรอกค่ะ ความตายไม่มีวันชนะคุณ......พระเจ้าไม่มีวันชนะคุณ" ใช่ พระเจ้าไม่มีวันชนะผม --- คำพูดท้าทายนี้ ผมมักเป็นคนพูดเอง เพราะผมท้าทายพระองค์เสมอ เพราะผมพยายามจะเอาชนะพระองค์ ................................................................... ผมหลับตา เค้นให้น้ำใสๆที่คลอเอ่อจนทำให้ตาผมพร่ามัวรินออกไป ลมเย็นๆจากภายนอกพัดโชยเอาไอเย็นยะเยือกผ่านร่างกาย ผมคิดถึงหลายๆเรื่อง ตั้งแต่อดีต จนถึงเรื่องของอนาคตว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป คิดจนเหนื่อยล้า ก่อนจะเอนศีรษะพิงกับขอบหน้าต่าง ดาวบนฟ้า สว่างระยิบ ที่ Massachusette ก็เห็นดาว ผมรู้... ตอนนี้ที่นั่นคงมีดาวเกลื่อนฟ้าไม่แพ้ที่ Texas นี่หรอก เพราะผมเองก็เคยนอนดูดาวแข่งกันเปล่งแสงอวดโฉมบนน่านฟ้านั่น... กับ John ดาวบนฟ้า ในคืนเดือนเพ็ญ หาดูได้ยากก็จริง ผมมองเห็น...ดวงดาว ในตาของเขา นัยน์ตาสีฟ้าที่ผมรัก ต่อไปนี้...มันคงไม่มีอีกแล้วใช่มั้ย "ไม่มีแล้วใช่มั้ย John..." "มีสิคะ เขาอยู่บนนั้นไง เขากำลังมองคุณอยู่" เสียงของ Vicki ดังขึ้นพร้อมกับเสียงแก้วน้ำกระทบพื้นโต๊ะ เธอวางแก้วที่บรรจุนมสดไว้เต็ม ก่อนจะเดินมาหาผมที่ข้างหน้าต่าง Vicki ยิ้ม พลางแหงนหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีดำ "อาจจะเป็นตรงดาวดวงนั้น? หรือดวงนั้น? คุณรู้ดีที่สุดค่ะ Eddie ว่าดวงไหน" ผมเริ่มต้นที่จะค้นหา 'ที่ที่เขาอยู่' ดวงดาวนับร้อย หรืออาจเป็นล้าน ผมนับไม่ถูก แต่สายตาไม่สามารถละสายตาไปจากดาวดวงหนึ่งได้......ดาวดวงที่เปล่งแสงสว่างเจิดจ้าที่สุด ดวงที่สวยที่สุดบนท้องฟ้าผืนนี้ "ขอบใจนะ Vicki" "ไม่เป็นไรค่ะ ชั้นยินดี" ผมไม่มีวันเอื้อมไม่ถึงดาวดวงนั้น และไม่เคยเอื้อมถึงมันมาก่อน ผมได้แต่เฝ้ามองมันด้วยความปรารถนา ด้วยความรัก อยู่ ณ ที่ตรงนี้ เห็นมันเปล่งแสง เห็นมันอยู่คู่ท้องฟ้าทุกค่ำคืน...ที่ผ่านมาก็เป็นเช่นนั้น ไม่สามารถอดกลั้นไม่ให้ตัวเองร้องไห้ได้ น้ำตายังคงไหล จนผมนึกถามตัวเองว่าน้ำตาของผมมันมีวันหมดบ้างมั้ย ไม่รู้ตัวว่าตอนนี้กำลังรู้สึกอย่างไรอยู่กันแน่... หากผมสบายใจขึ้นแล้ว เพราะอะไรถึงยังคงร้องไห้อยู่? แล้วถ้าหากผมกำลังเศร้าโศกเสียใจกับมรสุมห่าใหญ่ในชีวิตครั้งนี้ แล้วทำไมจึงยังนั่งมองดาว พร้อมยิ้มให้กับมันทั้งน้ำตา จริงอยู่ว่าบ้างครั้ง พระเจ้าก็อาจจะไม่เข้าข้างเรา แต่ก็ช่างพระเจ้าปะไร สำหรับผม แค่รู้ว่าตัวเองยังมีค่าในสายตา John จะให้ลำบากตรากตรำแค่ไหนผมก็ต้องทำให้ได้ เพื่อไปพบเขาเป็นครั้งสุดท้าย แม้จะเป็นที่สุสานก็ตามที...... ผมต้องอยู่ให้ถึงวินาทีนั้น อยู่อย่างลูกผู้ชาย อยู่เป็นพ่อที่ดีให้กับลูกๆ อยู่เป็นลูกที่ดีให้คุณแม่ และอยู่เพื่อทำให้คำว่ารักของผมกับ John ยาวนานต่อไปจนกว่าจะสิ้นสุดลมหายใจของผม ชั้นจะคิดถึงนาย ที่รัก และนายจะเป็นที่หนึ่งสำหรับชั้นตลอดกาล ตามสัญญา จนกว่าวันนั้นจะมาถึง..............
To be Continued...
|
||
(C) 2004 DESTINY BY TONG |