Untouchable Affair-- Chapter XXXVI --
Angst Fiction by Tonga Hardcore ------------------------------------------------------------------------------ - In Loving Memory - Dave Batista : ......นิยายเล่มหนา...... ถูกปิดฉากลงอย่างน่าเศร้า ด้วยการจากไปของคนสำคัญคนหนึ่ง อย่างไม่มีวันหวนคืนกลับมา....... .........John......... ถ้านายได้ยินชั้น......ชั้นแค่อยากจะบอกนายว่า "ขอบคุณ" .......................................................................... จากวันนั้นที่ผมได้ทราบข่าวของเขา ชีวิตเราทุกคนก็ยังคงต้องดำเนินต่อไป แยกย้ายกันกลับบ้าน...ทำหน้าที่ของตัวเอง ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น ไม่มีใครร้องไห้คร่ำครวญต่อหน้ากันอีก ข่าวร้ายนั่นถูกขังเอาไว้เพียงภายในห้องนั่งเล่นที่บ้าน Guerrero จะไม่มีใครแพร่งพรายเรื่องนี้ จนกว่าทางบ้านของคนสำคัญคนนั้นจะแถลงข่าวเอง เราทุกคนออกจะช็อกกับเรื่องนี้อยู่มาก ไม่มีใครคิดว่าเขาคนนั้นจะเลือกทางเดินนี้ ทางที่คนฉลาดอย่างเขาไม่น่าเลือกทำ แต่ถึงอย่างไรนั้น...มันคงยากที่ใครจะเข้าใจความรู้สึกของเขา เขาอาจจะต้องทนทุกข์ทรมาน หนักหนาจนยากเกินไปที่จะทนอยู่ ผมกลัวมาตลอดว่าวันนี้จะมาถึง ผมกลัวที่จะต้องเสียเขาไป ผมกลัวเพราะผมรู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น มันผ่านไปแล้ว... เขาจากไปแล้ว... ไม่มี...อีกต่อไปแล้ว....... สามวันเท่านั้น ที่ผมขังตัวเองอยู่แต่ในบ้าน ส่วนเช้าวันนี้...ผมลืมตามองท้องฟ้า สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด แล้วออกไปเผชิญโลกแห่งความเป็นจริง ที่ที่ผมเคยไป อะไรที่เคยทำ โลกใบนี้ก็ยังคงหมุนต่อไป มองยอมรับความจริงที่ว่า เขาได้จากผมไปแล้ว ไปในที่ที่ผมยังไม่สามารถตามไปได้ ผมรู้ดีว่าเขาจะไม่มีวันกลับมา ผมจะไม่ได้สัมผัสร่างกายเขาอีก ผมจะไม่ได้บอกรักเขาต่อหน้า ผมจะไม่ได้ยินคำว่ารักจากปากเขาอีกต่อไป เท่านี้...เท่านี้ที่ผมไม่ได้รับจากเขา ก็แค่รูป มันก็แค่นั้น แต่ตัวตนของเขาจะยังคงอยู่ในมโนภาพ ในความทรงจำอันสวยงามของผมเสมอ ...เขายังอยู่กับผมที่นี่ ในหัวใจดวงนี้ ไม่มีวันจากไปไหน... John... เขารู้ใช่มั้ยว่าผมรักเขา ผมรักเขามาก และนี่คือสิ่งที่ผมอยากขอบคุณ ผมรู้ดีว่าควรตัดใจตั้งแต่วันที่เขาหยุดหายใจ แต่เขาคงไม่ใจร้ายขนาดจะปล่อยให้ผมดิ้นรนอยู่ในโลกแห่งความเจ็บปวดแต่เพียงผู้เดียว อยากจะขอบคุณเขาที่สอนให้ผมได้รัก และขอบคุณที่เขารักผม ผมจะคิดถึงที่รักของผมเสมอ จะคิดถึงเขาตอนหมดหวัง เพราะเขาคือความหวังของผม ข้าวของทุกอย่างของเขา ผมยังคงเก็บไว้ ผมจะไม่มีวันพยายามลืมเขา ผมจะจดจำเขาไว้เสมอ เพราะเขาคือสิ่งที่มีค่าที่สุดที่คนอย่างผมเคยมี... ทุกครั้งที่ผมสะดุ้งตื่นในกลางดึก เพราะรู้สึกถึงเสียงลมหายใจแผ่วเบาที่ข้างหู ไม่ก็เพราะรู้สึกถึงฟูกเตียงที่ยุบยวบลง ผมอบอุ่นราวกับได้กอดร่างหนึ่งไว้ในค่ำคืนอันหนาวเหน็บ เสียงเรียกท่ามกลางความวุ่นวายในฝูงชน ชวนให้ผมต้องหันกลับไปมองทุกครั้ง ผมตระหนักว่านั่นจะต้องเป็นเขา เขายังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เฝ้ามองวันต่อๆไปของผม แม้มันจะเป็นเพียงสิ่งที่ผมคิดไปเอง แต่ผมก็ยังดีใจที่อย่างน้อยก็ยังสามารถมีเขาได้...แม้เพียงในฝัน ผมจะยังรักเขามากขึ้นทุกวัน รักในวันพรุ่งนี้ให้มากกว่าวันนี้ รักเขามากขึ้นเรื่อยๆ และจะไม่มีวันหยุดรัก ผมสัญญาว่าความตายของเขาจะไม่ทำลายชีวิตผม แม้จะคิดได้อย่างนั้น แต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้เมื่อต้องนอนคนเดียว ไม่อยากจะเชื่อการสูญเสียครั้งนี้ แต่ถึงจะมีน้ำตา ผมก็ยังเลือกที่จะยิ้มสู้ ให้คนที่คอยมองมาจากเบื้องบนนั้นได้ชื่นใจ อย่างไรก็ตามโลกใบนี้ก็ยังกลมเหมือนเดิม เพียงแต่มันออกจะเวิ้งว้างกว่าเก่าอยู่บ้างก็ไม่เป็นไร ผมจะต้องมีชีวิตอยู่ ดูโลกใบนี้ที่จะสวยงามขึ้น อยู่ตรงนี้แทนเขาให้ได้ .......................................................................... นายจะอยู่ที่นั่น นายจะรอชั้นใช่มั้ย สักวัน....เราคงจะได้เจอกัน.......ณ ที่แห่งนั้น ใช่มั้ย John......................
To be Continued... |
||
(C) 2004 DESTINY BY TONG |