Untouchable Affair-- Chapter XXXII --
Angst Fiction by Tonga Hardcore ------------------------------------------------------------------------------ - Gift - Chris Jericho : ผมสะบัดผ้าที่เพิ่งดึงออกมาจากใต้ตู้จนฝุ่นหนากระจายฟุ้งไปทั่วห้อง ผมจามเสียจนน้ำตาคลอเบ้า ก่อนจะโยนผ้าที่คงนำไปใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้ผืนนั้นลงไปในถังขยะ ไม่ได้นึกคึกหรือขยันที่ลุกขึ้นมาจัดบ้านเอาตอนสี่ทุ่มครึ่งแบบนี้ เพียงแต่รุ่งเช้าของวันพรุ่งนี้ผมมีโปรแกรมต้องเดินทางไกลอีกแล้วสิครับ งวดนี้คงไม่ได้กลับบ้านบ่อยๆ ผมตั้งใจจะจัดของจำเป็นไปให้พร้อมที่สุด จะได้ไม่ต้องไปหาซื้อเอาต่างบ้านต่างเมือง ผมมักจะลืมของใช้ประจำ ทำให้ลำบากเพื่อนฝูงอยู่บ่อยครั้ง สำนึกนะครับเนี่ย...ก็เลยต้องมานั่งคลุกฝุ่นอยู่ตรงนี้ การจัดกระเป๋าบวกกับการคละของที่ไม่ใช้ทิ้งๆไปซะ ทำให้ผมเริ่มรู้สึกว่าบ้านรกอย่างกับรังหนู ไม่รู้อยู่ไปได้ยังไง แถมได้เจอของเก่าๆที่ไม่ได้ผ่านสายตามานาน อย่างเฟรนด์ชิพสมัยผมเรียนไฮสคูล ไม้เบสบอลอันแรกของผม รูปเพื่อนๆทีมอเมริกันฟุตบอล แล้วที่เห็นจะฮาที่สุดก็คงเป็นรูปพ่อของผมสมัยเป็นควาเตอร์แบ็คในทีมอเมริกันฟุตบอลทีมเดียวกับผม ผมเหมือนพ่อไม่มีผิดเลย...ผิดไปก็แค่ทีมเราสมัยพ่อ เสื้อผ้าตลกมากก็เท่านั้น ผมโชคดีที่ชีวิตมีเรื่องสนุกๆ มีเสียงหัวเราะอยู่เสมอ แต่ถึงอย่างไรชีวิตก็คือชีวิต มีสุข ทุกข์ เศร้า เหงา ผิดหวัง ดีใจกันบ้าง คงไม่มีใครโชคร้ายขนาดจะเจอแต่เรื่องแย่ หรือจะสวยหรูโรยด้วยกลีบกุหลาบ ไม่มีแม้ขวากหนามมาตำตัว ถึงมีจริงเขาคนนั้นคงไม่มีความสุขนักหรอก...ก็เขายังไม่ได้เรียนรู้ชีวิตเลยนี่หน่า คงยังไม่ได้สนุกกับสีสันของชีวิตแน่ๆ มองรูปพ่อ แล้วอดยิ้มกับตัวเองไม่ได้ ผมดีใจที่ปัจจุบันเป็นผู้ชายที่มีความสุขครับ แม้อะไรๆ มันจะไม่ง่ายไปเสียทุกอย่างตลอด 35 ปีที่ผ่านมานี้ก็ตามที แค่มีวันนี้ก็ดีใจนักหนา แค่ได้เป็นคนนี้ แค่ได้เจอคนดีๆมากมาย ชาตินี้ตายไปคงไม่เสียชาติเกิดแล้ว ถึงไม่จะไม่ใช่เวลา บรรยากาศไม่อำนวยแก่การหวนระลึกถึงความเป็นตัวตนของตัวเอง ในขณะที่พายุฝุ่น (ผมหมายถึงฝุ่นจริงๆ) โหมกระหน่ำเข้ามาให้ผมได้จามอีกสองสามครั้ง มือของผมก็ตะครุบเข้ากับกล่องเล็กๆกล่องหนึ่ง เป็นกล่องกำมะหยีที่ไม่ได้เก่ามากมาย แต่ฝุ่นที่จับอยู่ก็ลดราคามันลงได้หลายเหมือนกัน ...ผมหยิบมันขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะระลึกได้ว่านี่คืออะไร... สิ่งนี้มันทำให้ผมยิ้มเศร้า วันเวลาถึงจะทำให้มันดูไม่สวยเท่าเก่า แต่ก็ไม่ทำให้คุณค่าของมันเลือนหายไปแม้แต่น้อย กล่องนี้ที่ผมไม่เคย และไม่คิดจะแง้มมันออกดูข้างในเลยสักครั้ง แต่วันนี้ผมอยากรู้ว่าภายในคืออะไร ผมยังจำได้ดี ถึงวันแรกที่กล่องกำมะหยีสีเข้มกล่องนี้ถูกวางลงบนฝ่ามือของผม รู้ได้อย่างดีว่ากล่องนี้มีความรักใส่มาด้วย ดูจากสีหน้าและแววตาของผู้ให้ มันคือดวงตากลมโตที่แสนไร้เดียงสาในวันนั้น รอยยิ้มสดใสแห่งวัยเยาว์ มือขาวอบอุ่น John เป็นคนให้ของขวัญชิ้นนี้กับผมในวันเกิดครบรอบ 32 ปีของผม แล้วกำชับว่า ให้เปิดมันในวันเกิดครบรอบ 33 ปีเท่านั้น เขาบอกว่ากล่องนี้มีสิ่งที่เขาพร้อมจะให้ผมตลอดไป ไม่ว่าเวลาจะผ่านพ้นไปนานแค่ไหนก็ตาม จวบจนวันนั้น วันที่ผมจำเป็นต้องไปจากเขา วันนั้นเป็นวันที่ผมรู้สึกว่ากล่องใบนี้จะไม่ใช่กล่องธรรมดาสำหรับผมอีกต่อไป ผมเฝ้ารอวันเปิดมัน มองมันทุกวัน รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเขาที่จะไม่แอบดูมันก่อนกำหนด รักษาสัญญาเพราะผมรักเขา...รักเขามากที่สุด ท้ายสุดแล้วเมื่อผมได้รู้ว่าเขาได้เปลี่ยนไป เรื่องราวระหว่างผมกับเขาถูกทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น ลืมเลือนไปแล้วจนหมด เหมือนไม่เคยรู้จักกัน เหมือนมันเป็นแค่เรื่องไร้สาระในชีวิตเขา ชีวิตช่วงนั้นของผมเป็นระยะเวลาที่โหดร้ายที่สุดที่เคยประสบมาเลยก็ว่าได้ กล่องใบนั้นก็ถูกทิ้งไว้เหมือนขยะ ในตู้ใบนี้ที่ผมเอาไว้เก็บของเล็กๆน้อยๆสารพัดสิ่ง แม้ว่าจะถึงกำหนดเปิดกล่อง ล่วงเลยมาจนถึงทุกวันนี้แล้ว...ผมก็ไม่คิดจะเปิดมันออกดู ทว่าวันนี้วันดีครับ ผมอารมณ์ดีและไม่ติดค้างอะไรข้างในใจอีกแล้ว อะไรๆมันเปลี่ยนไป แล้วก็ผ่านไปนานมากแล้ว ก็อย่างที่ผมเคยพูดไปว่าอยากจะเก็บมันไว้เป็นเรื่องดีๆ ระหว่างผมกับเขา อะไรร้ายๆก็แกล้งลืมมันไปซะ ซึ่งผมก็ยังคิดถึง John ที่เป็น John คนที่น่ารักที่สุดของผมเสมอ แม้จะไม่ได้เจอกัน ไม่ได้พูดคุยกัน ไม่ได้ติดต่ออย่างคนสนิทสนมอะไรมากมายแล้วก็เถอะ ตอนนี้ผมพร้อมแล้ว ทำใจได้แล้วที่จะเปิดกล่องใบนี้ ด้วยรอยยิ้ม ด้วยความรักที่จะยังมีให้เขาเสมอ อะไรก็ไม่สำคัญเท่าใจเราไม่ใช่หรือครับ "เอาล่ะนะ!" ผมพูดกับตัวเอง ก่อนที่จะพูดอะไรไม่ออก ผมหลับตาพลางค่อยๆเปิดมัน ให้คุณเดาไหมว่าข้างในเป็นอะไร ...ข้างในมีเพียงกระดาษธรรมดาๆ ที่ร่างลายมือหวัดๆ เป็นประโยคสั้นๆ เพียงไม่กี่ประโยค... ไม่แปลกที่คุณจะเดาไม่ออก เพราะแม้แต่ผมก็ไม่เคยคาดว่ามันจะเป็นแค่กระดาษ ถึงอย่างไรนั้นมันก็ยังจะเป็นสิ่งที่มีความหมายที่สุดในชีวิตผม -------------------------------------------------------------------------- Your Baby Boy , "JC" บ้าจริงๆเลยผม น้ำตาไหลซะได้ แถมหยดใส่กระดาษอีกต่างหาก ผมรีบซับมันลงบนขากางเกง ก่อนที่หมึกสีน้ำเงินนั้นจะเลือนเลอะจนอ่านไม่รู้เรื่องซะก่อน ไม่มีสิ่งไหนไม่มีวันสึกหรอ สักวันอะไรๆก็คงเปลี่ยนไปตามกาลเวลา แต่สิ่งดีๆที่เคยเกิดขึ้น...จะยังคงอยู่ตลอดไป ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม ผมปาดน้ำตา ไม่อยากทำให้วันดีๆของผมกลายเป็นวันเศร้าๆไป ซึ่งผมไม่โกรธ John หรอกครับ
เรื่องเลวร้าย...ลืมมันไปซะบ้างก็ดีไม่น้อย
To be Continued...
|
||
(C) 2004 DESTINY BY TONG |