Untouchable Affair

Angst Fiction by Tonga Hardcore
??? / John Cena

------------------------------------------------------------------------------

- Punishment -

Dave Batista :

"เชิญครับ ประตูไม่ได้ล็อค" ผมร้องตะโกนบอก เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูห้องพัก อีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้ผมมีแม็ชต์เจอกับ Edge ก็เลยขอใช้เวลาคนเดียวภายในห้องพักของ Evolution ไม่ได้อยากทำสมาธิอะไรหรอกครับ เพราะผมรู้ว่าแค่ไม่มีเสียงของ Hunter กับ Rig ผมคงมีสมาธิเพิ่มขึ้นอีกมากโข

พูดออกไปทั้งที่ยังไม่ทันได้หันไปมองด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนเปิดประตูเข้ามา ผมตั้งหน้าตั้งตาพันผ้ารัดข้อศอก จนกว่าจะได้รู้ก็ต่อเมื่อเขาคนนั้นเข้ามาสะกิดที่ไหล่ แล้วทักผมด้วยคำสั้นๆ แต่แสนคุ้นเคย "หวัดดี Dave"

"เฮ้! มาได้ไงเนี่ย?" ประหลาดใจจริงๆ ที่เห็นเขาที่นี่ เสียแต่ถ้าหน้าตาเขาเบิกบานกว่านี้จะดีใจมากกว่า ผมเข้าใจว่าเขาคงกำลังเจ็บ ไม่ขัดหรอกครับ...ต่อให้หน้าเศร้ากว่านี้ โทรมกว่านี้ ผมก็จะยังอยู่ข้างเขาอยู่ดี

John ยิ้มเจื่อน พลางอ้าแขนรับกอดจากผม เรากอดกันนานเหมือนไม่ได้เจอกันมา 2 ปี ทั้งที่จริงๆก็แค่ 2 วัน "ชั้นมาเชียร์นาย"

"เชียร์ชั้น? อา.......ขอบคุณนะ"

หลังจากปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ เราคลายกอดจากกัน แต่มือยังจับกันไว้แน่น John กัดริมฝีปาก เอาแต่มองหน้าผมโดยไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

...มองราวกับว่าจะไม่ได้มองอีกแล้ว...

ทั้งที่ผมพยายามแล้วที่จะไม่คิดอะไรให้มากไปกว่านี้ ไม่สงสัยกับการมาของเขาครั้งนี้ ไม่เครียดที่เห็นเขาดูเศร้ามากกว่าที่เคย ผมแค่อยากผ่อนคลายก่อนจะขึ้นไปบนเวที แต่ท่าทีของเขาก็ทำเอาผมเริ่มไม่ค่อยสบายใจจนได้

John ยกมือขึ้นทาบที่แก้มขวาของผม ลากนิ้วหัวแม่มือบนริมฝีปากของผม ตากลมๆสีฟ้ากระจ่างดูลอยๆพิกล "24 วันแล้วนะ Dave..."

"หืมม์?"

"เมื่อไหร่นายจะว่างซักที เมื่อไหร่ชั้นจะได้ฉลองวันเกิดให้นาย?"

"โห John...นายยังคิดเรื่องนี้อยู่อีกเหรอ" คำพูดของเขาเรียกเสียงหัวเราะจากผม ถ้านี่คือเหตุผลที่ทำให้เขากังวลใจ มันก็ดูจะน่าตลกจนเกินไป ผมเพิ่งจะได้ฉลองวันเกิดเมื่อ 4-5 ปีมานี่เองครับ ถ้าปีนี้จะไม่ได้ฉลองอีกซักครั้งมันก็ไม่หนักหนาอะไร "แค่นายอยู่กับชั้น ชั้นก็ดีใจนักหนาแล้ว"

ผมประคองใบหน้าสวยๆนี่ไว้ จูบเขาเบาๆที่หว่างคิ้ว ก่อนจะชนหน้าผากกันอย่างที่ชอบทำประจำเวลาเครียดๆ มันช่วยให้ผ่อนคลายได้มาก ลางสังหรณ์แปลกๆที่ผมรู้สึกตอนแรกหายออกไปจากสมอง กำลังใจของผมตอนนี้ทำให้มั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าจะไม่แพ้ไอ้ Edge แน่นอน

"Batista! อีก 5 นาทีนะ!"

"ครับ!" ผมขานรับสต๊าฟ ก่อนจะหันมามองหน้าเขาชัดๆ เป็นครั้งสุดท้าย เอ่อ...ผมหมายถึงครั้งสุดท้ายก่อนจะขึ้นเวทีครับ "ที่นั่งนายอยู่แถวไหนนะ John?"

"ริงไซด์ ทางขวา" เขายิ้มตอบ พลางลูบมือบนศีรษะผม

"ไปกันเถอะ"

ผมอยากขอโทษพระเจ้าที่เคยกล่าวร้ายพระองค์ และอยากขอบคุณที่พระองค์ทรงประทานรางวัลชีวิตให้ผมเช่นนี้ ผมดีใจที่ได้รู้จัก John Cena และคิดว่าเขาเป็นปติมากรรมชิ้นเอกที่พระองค์ทรงสรรสร้าง ถึงแม้เราจะคบกันมาเกือบเดือนแล้ว แต่ผมก็รู้สึกว่ามันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน แต่ถึงอย่างไรนั้น...ผมมีความสุขเสมอทุกทีที่ได้อยู่ใกล้ชิดเขา

หากชีวิตผมจะต้องเสียอะไร ผมก็อยากเสียเพื่อเขา... นั่นคงเป็นสิ่งเดียวที่จะตอบแทนเขาได้

ตอบแทนคนที่ให้ความรักกับผม และทำให้ผมรู้สึกว่าการที่ได้รักมันมีค่ามหาศาลแค่ไหน หลังจากที่ใจผมมันด้านชา ไม่รู้สึกรู้สาอะไรมานานปี

............................................................
...............................................................................................

ระหว่างแม็ตช์ ผมเจ็บหน้าท้องจะตายชัก ซึ่งก็เป็นผลพวงของอาการที่ยังไม่หายดีจากการโดน Edge สเปียร์ใส่ไปเต็มๆตอนปล้ำที่ญี่ปุ่น แต่เมื่อผมรู้สึกเจ็บแล้วหันไปมองตรงที่นั่งริงไซด์แถบขวา ก็จะพบกับแววตาเป็นห่วงที่ John มอบให้ มันทำให้ผมมีแรงที่จะลุกขึ้นอีกครั้ง

ในขณะที่ผมกำลังได้เปรียบ แม็ตช์ไม่ได้จบโดยการรู้ผลแพ้ชนะ แต่กลับมีภาพรถลีมูซีนของ Bradshaw ปรากฏขึ้นบนจอ ผมละสายตาจาก Edge ก่อนที่ผมจะหันไปมองที่ที่นั่งทางขวานั่นอีกครั้ง

...John ไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว...

ผมหันรีหันขวางอยู่สักพัก ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มที่ไหน แต่ Hunter ก็ร้องเรียกผม "Dave! ไปเร็ว! ตาม JBL ไปเร็ว!"

ผมตามไป ทั้ง Hunter ทั้ง Rig พลางร้องเรียกชื่อ Bradshaw ให้ออกมาด้วยน้ำเสียงพร้อมจะประกาศสงครามได้ทุกเมื่อ แต่ก็ไม่มีวี่แววของ Bradshaw มีเพียงแต่รถลีมูซีนของมันที่เกือบชนผม แต่ Hunter ก็เข้ามาช่วยผมไว้ได้ทันโดยที่เฉี่ยวรถนั่นไปได้อย่างหวุดหวิด

ผมคงต้องไป Smackdown! เพื่อแก้แค้น

......และเพื่อจะได้อยู่ใกล้ๆ คนที่ผมอยากอยู่ด้วยตลอดเวลา

คิดแค่นั้นได้ไม่ทันไร ผมก็นึกขึ้นได้ พลันรีบรุดจากที่ที่ยืนอยู่เข้าไปภายในตัวอาคาร... John หายไปไหน? สมองผมประมวลไม่ทันเมื่อภาพใบหน้าเศร้าๆ ของเขาปรากฏขึ้นในห้วงความคิด ความเศร้าที่ผมพยายามช่วยเขากลบเกลื่อนมันไว้ ทั้งที่ควรจะให้ความสำคัญกับมันมากที่สุด

ใจผมไม่ดีเลย ปากสบถคำหยาบออกมาเป็นระยะ ในขณะที่กำลังวิ่งเข้าไปที่ห้องพัก ผมผลักประตูให้เปิดออกทันทีที่ไปถึง

ว่างเปล่า..........ไม่มีใคร

เสียงเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือผมที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกกลางห้องดังขึ้น ผมคว้าโทรศัพท์ขึ้นดูอย่างหัวเสีย แต่นั่นคือข้อความจากเขา

"---Dave ชั้นรักนาย รักมากเกินกว่าจะทำให้นายต้องเสียใจ ชั้นไม่อยากทำร้ายใครอีกแล้ว---"

"บ้าชิ๊บ!!"

ผมคิดอะไรไม่ออก และไม่รู้ว่าตอนนี้ควรจะทำอะไรก่อน ข้อความที่ John ส่งมาหมายความว่าไง เขาจะไปจากผมใช่มั้ย? แต่นั่นไม่สำคัญกว่าที่ผมคิดว่าเขากำลังจะทำอะไร? เขาคิดอะไรอยู่?

รีบต่อโทรศัพท์หาเขา แต่.........

--- ไม่มีสัญญาณตอบรับ จากหมายเลขที่ท่านเรียก ---

"รับสิ John... รับสิ"

--- ตรู๊ดดดดดดดดดดดดดดด ---

ผมไม่หยุด ต่อสายใหม่อีกครั้ง แต่เสียงที่ตอบรับกลับมาแทบจะทำให้เข่าสุด แล้วอยากจะร้องตะโกนด่าพระเจ้าอีกครั้ง

--- ขออภัย ไม่พบหมายเลขที่ท่านเรียก กรุณาตรวจสอบหมายเลขอีกครั้ง ---

พระองค์จะทรงกลั่นแกล้งอะไรลูก? จะทรงกลั่นแกล้งอะไรกันอีก?

ลูกทำผิดอะไร ทำไมถึงต้องน้อมรับการลงทัณฑ์จากพระองค์หรือ?

ลูกรักพระองค์......แต่ทำไมพระองค์ไม่รัก ไม่เมตตาลูกบ้าง?

ฆ่าลูกเสียยังจะดีกว่า......................................

To be Continued...