Untouchable Affair

Angst Fiction by Tonga Hardcore
??? / John Cena

------------------------------------------------------------------------------

- Soothe -

Dave Batista :

พระองค์...................ทรงเป็นผู้สร้างจริงหรือ?

พระองค์...........................พระผู้ทรงเมตตาจริงหรือเปล่า?

พระองค์....................................เป็นผู้ให้ เป็นผู้เสียสละ

พระองค์.............................................รักและปราณีทุกสรรพสิ่งในโลกงั้นหรือ?

ถ้าเป็นอย่างที่ว่ามานั้นจริง แล้วเมื่อไหร่พระเจ้าจะเลิกกลั่นแกล้งคนคนนี้ซักที เลิกทำให้เขาต้องเจอแต่เรื่องร้ายๆ ให้เสียดาย ให้เสียเวลา ให้เสียใจ...เสียน้ำตา......

หลังจาก Randy ออกจากห้องนี้ไป ผมได้ยินเพียงเสียงร้องไห้ของ John มันเป็นเสียงที่ฟังแล้วชวนให้เศร้าใจตาม น่าสงสารที่สุด ผมอยากจะปิดหูไม่ฟังมันจริงๆ ไม่ใช่เพราะรังเกียจที่จะรับฟัง เพียงแต่เสียงนี้มันทำให้ผมทรมานตามเท่านั้น

ผมจับข้อมือเขาไว้หลวมๆ ประคองให้นั่งลงบนเตียง John ไม่มองหน้าผมหรือใคร ตั้งแต่เขาเริ่มที่จะทรุดตัวลงแล้วร่ำไห้ออกมาสุดๆ เขาไม่มองอะไรเลย เหมือนพยายามปิดกั้นตัวเองให้อยู่แต่ในโลกแคบๆที่มีเพียงเขาคนเดียว ไม่อยากพบหน้าใคร หรือแม้แต่รับรู้สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นอีก

"...John......ใจเย็นๆนะ ตอนนี้นายอยู่กับชั้นแค่สองคน ชั้นอยู่กับนาย...นายไม่จำเป็นต้องกลัว" ผมปลอบ จ้องใบหน้าของเขาที่อาบไปด้วยน้ำตา "หรือถ้านายอยากอยู่คนเดียว ชั้นก็จะไม่กวน"

"ไม่ Dave! อยู่กับชั้น" ฝ่ามือขาวกำเสื้อเชิ้ตของผมจนยับยู่ยี้ เปลือกตาเริ่มต้นที่จะเปิดขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาสีฟ้าที่ผมหลงรัก มันไม่เหมาะกับน้ำตาหรอก ไม่มีใครเหมาะกับน้ำตา ไม่มีใครร้องไห้แล้วดูสวยงามหรอกนะ... ไม่มีใครที่เหมาะกับความทุกข์หรอก John.......

ผมเกลี่ยน้ำตาที่อาบแก้มทั้งสองข้าง อยากจะเป่าเรื่องร้ายๆออกไปจากชีวิตเขา แม้ผมจะปลอบใจใครไม่เก่งก็เถอะ แต่ผมก็อยากทำ ขอแค่คืนนี้ John จะสามารถข่มตานอนหลับฝันดี เท่านี้ก็มากเกินพอที่จะหวังแล้ว

"นายเข้าใจใช่มั้ย ว่าชั้นอยู่กับนายทั้งคืนไม่ได้" ผมจำใจพูด ทั้งที่ไม่อยากจะพูดอะไรทำนองนี้ "เพราะฉะนั้นก่อนไป ชั้นอยากเห็นนายยิ้ม อย่างน้อยก็ขอแค่ดีขึ้นกว่านี้... ได้มั้ย John......ชั้นไม่เคยขออะไรนายเลยนะ"

"ไม่......อย่าเพิ่งไปได้มั้ย Dave"

"........................................................"

ผมไม่ได้อยากจะไป ไม่ได้อยากจะวิ่งหนีในเวลาที่เขากำลังทุกข์ ผมอยากอยู่กับเขาอย่างนี้ทั้งคืน อยากจะกอดเอาไว้ อยากบอกเขาว่าผมรักเขาแค่ไหน เขาไม่จำเป็นต้องคิดถึงใครที่มันทำกับเขาไว้มากอย่างนั้นอีก เขาไม่จำเป็นต้องเจ็บเมื่อเจอมัน เพราะเขาสูงกว่านั้น เขามีค่ามากกว่าจะเป็นของเล่นของไอ้โง่ที่ไหน

แต่ผมบอกตอนนี้ไม่ได้......กอดเอาไว้ไม่ได้........และอยู่กับเขาตลอดคืนนี้ไม่ได้

"...นะ....."

"...............แค่อีกห้านาที......"

John กอดผมไว้...แน่นมาก กอดไว้เท่าที่เรี่ยวแรงทั้งหมดที่เขามีจะกอดรั้งผมไว้ได้ ผมเริ่มต้นที่จะจับเวลา ผมสาบานว่าไม่อยากไป อยากจะปลอบเขาด้วยวิธีและคำพูดที่ดีกว่านี้ แต่ถ้าผมลองทำลงไปแล้ว ใจผมคงจะไม่อยากเดินออกจากห้องนี้แน่ๆ

"นายไม่จำเป็นต้องสนใจมันนะ John"

"เขาจะเอาเรื่องนาย นายไม่จำเป็นต้องมาเจอเรื่องแบบนี้"

"ช่างหัวมันสิ ชั้นกลัวมันซะเมื่อไหร่ นายไม่ใช่ของมันอีกแล้ว มันไม่มีสิทธิ์ในตัวนาย ก็ดีถ้าชั้นจะทำให้ไอ้บ้าทะเลเดือดนั่นรู้ตัวซักที"

"แต่ว่า..."

"เลิกคิดว่าชั้นไม่ควรจะมาเจอเรื่องแบบนี้นะ John เพราะถ้ามันเป็นเรื่องของนาย มันจะเป็นเรื่องของชั้นด้วย" ผมพูดให้รวบรัดที่สุด เพราะผมต้องไปจริงๆแล้ว เหลือบมองนาฬิกาข้อมือก็ปาเข้าไปเกือบตีหนึ่ง อีกไม่นานรูมเมทของ John ก็จะกลับมา ซึ่ง...อันนี้แหละที่ผมกลัว John อาจจะต้องลำบากถ้าใครรู้ว่าเขาคบกับผม ไม่รู้สินะ...อีกนัยนึงผมก็ไม่อยากให้ Guerrero ลำบากใจ สิ่งที่เขาเคยเจอมามันก็มากพอแล้ว

"ชั้นต้องไปแล้ว" ผมบอก ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าเสื้อสูทที่วางกองอยู่กับพื้นใกล้ๆ John ไม่ปล่อยผมหรือแม้แต่คลายกอดให้หลวม เขายิ่งซุกหน้าบนไหล่ผม มันไม่ได้น่าสนุกเลยที่จะต้องพยายามดันตัวเขาออกไป

"มีอะไรโทรหาชั้นแล้วกันนะ John"

"ชั้นไปนอนกับนายได้มั้ย?"

"ไม่ได้!" ผมหลุดพูดซะเสียงดังจน John ชะงัก ปัญญาอ่อนจริงๆนะผมเนี่ย "เอ่อ......ไม่ได้ ฟังนะที่รัก นายต้องอยู่ได้ พรุ่งนี้ค่อยเจอกัน เข้าใจชั้นนะ" ผมมองเขา พยายามจะสื่อความหมายจากใจ ทั้งเหตุผล และความจำเป็นที่ผมต้องไป อยากให้เขาเข้าใจว่าผมไม่ได้รังเกียจหรืออยากจะหนีเขาไปให้พ้นๆ แต่ผมจำเป็น

"อืม...ชั้นเข้าใจ ฝันดีนะ Dave" เขายืนยันให้ผมสบายใจได้ไม่น้อย ก่อนจะจูบผมเบาๆที่ริมฝีปาก เท่านี้ก็พอจะทำให้ใจผมไม่อยากจะไปที่ไหนไกลจากเขาแม้แต่เซนต์เดียว

"ไม่โกรธชั้นใช่มั้ย"

"ไม่ ชั้นโอเค"

"อืม...บาย........ชั้นรักนายนะ John"

"ชั้นก็รักนาย"

การปล่อยมือจากเขา มันยากเหมือนการต้องปล่อยเขาไว้คนเดียวในสนามรบเลยทีเดียว พื้นที่โล่งๆ อ้างว้างที่เต็มไปด้วยคมหอก คมดาบ ไม่มีเสาให้ยึดหลักให้เกาะ หรือเกราะกำบังให้ได้อุ่นใจเลย

ถ้าผมเป็นคนกำหนดโชคชะตาได้ ผมอยากจะเลือกให้ Randy ไม่โผล่มาที่นี่ ไม่ใช่เพราะผมกลัวไม่กล้าสู้หน้า หรือละอายต่อความผิดอะไร ผมไม่จำเป็นต้องละอายในเมื่อผมไม่ได้ผิด เพียงแต่การมาของเขา เหมือนกับลมที่จู่ๆ ก็พัดขนนกซึ่งวางอยู่บนมือผมให้ลอยหลุดไปชั่วระยะหนึ่ง

สิ่งที่ผมกำลังพยายามทำในตอนนี้ ก็คือแค่วิ่งไล่ตามจับขนนกนั่นไว้ให้อยู่

.................ผมกลัวจริงๆ.................

ใจผมสังหรณ์ไม่ดีเลย กลัวการที่จะต้องสูญเสียเขาไป

ความมั่นใจหายไปไหนหมดนะตอนนี้?

ใครจะเชื่อมั้ยว่าผมเจ็บไม่น้อยไปกว่า John เลยซักนิดเดียว

To be Continued...