Untouchable Affair

Angst Fiction by Tonga Hardcore
??? / John Cena

------------------------------------------------------------------------------

- VS -

Randy Orton :

"ชั้น 17 ค่ะ Randy"

เสียงหวานๆของสาวสวยในอ้อมกอด กระซิบบอกผมทันทีที่เราก้าวขึ้นมายืนบนลิฟท์ ผมกดลิฟท์ให้ ก่อนที่จะหันมารับจูบดูดดื่มจากเธอ เราไม่ได้เมาจนเผลอทำอะไรประเจิดประเจ้อในที่สาธารณะ ผมไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร แต่ส่วนตัวผมเองน่ะ แค่อยากจะบ้าให้มันสุดๆ ดูอีกซักครั้งเท่านั้นเอง

ต่อไปนี้ก็คงจะได้เป็นตัวเองจริงๆซักที

จุดมุ่งหมายคือชั้น 17 ของโรงแรม คุณอย่าเพิ่งคิดว่าผมจะพา Stacy เข้าห้องหรอกนะ มันยังไม่ถึงเวลานั้น แต่ส่วนบริเวณชั้น 17 ของโรงแรมดังระดับห้าดาวของญี่ปุ่นในขณะนี้ กลายเป็นส่วนที่พักของสมาชิกค่าย Smack down! ไปแล้วเรียบร้อย... Stacy แค่อยากมาหา Torrie Wilson ผมก็เลยพาเธอมา

ช่วงนี้ข่าวของผมกับ Stacy คงดังกระหึ่มดีนะ ล่าสุดผมเห็นภาพของเราลงในนิตยาสาร RAW ฉบับเดือนนี้ มันก็สนุกดีที่ใครๆมาสนใจเรื่องเราซะมาก เปิดประเด็น ตีความกันยกใหญ่ พวกเขาไม่รู้หรอกว่าจริงๆ แล้วอะไรเป็นอะไร ผมลองคบกับ Stacy ก็แค่...เล่นๆ

แค่สนุกเล่นๆ เหมือนกับที่เคยคบคนเก่าๆ ก่อนๆ

ถ้าจะให้มาจมปลักกับอะไรนานๆ คงไม่ใช่ผมหรอกครับ

ผมมองไฟกระพริบตรงตัวเลข 17 ก่อนที่เสียงติ๊งจะดังขึ้น Stacy หันมายิ้มให้ผม พลางส่งมือมาให้ผมจับ ผมก็ยิ้มตอบเธอ แล้วพาเธอเดินออกจากตัวลิฟท์

"ตอนชั้นคุยกับ Torrie คุณจะอยู่กับชั้นด้วยก็ได้นะคะ ไว้เรากลับห้องพร้อมๆกัน"

"กลับห้อง? ห้องใคร?"

"ห้อง.........ห้องชั้นก็ได้ค่ะ"

"หึ หึ หึ"

ล็อบบี้ประจำชั้น 17 นี้ไม่มีคนเลย อาจจะเป็นเพราะตอนนี้ดึกมากแล้วล่ะมั้ง ไม่ก็นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่คงกำลังเดินช็อปปิ้งกันที่ไนท์บาร์ซ่าที่ว่ากันว่าเลืองชื่อของที่นี่ เพราะว่านักมวยปล้ำหลายคนก็อยู่ที่นั่นด้วย Benoit, Jericho พวกเขาปั้นปึ่งกับผมซะแล้ว แต่ก็ช่างเค้าปะไร ผมเองก็รำคาญเหมือนกัน เคืองอะไรกันแทนที่จะพูดก็ทำเมินเฉย เบื่อจริงๆ

ผมใช้เวลาที่ห้องพักของ Torrie Wilson เกือบชั่วโมงได้ สาวๆคุยกันฟังแรกๆก็สนุกดี แต่ตอนนี้เริ่มจะเบื่อ ที่สำคัญก็เริ่มอึดอัดกับสายตาของ Torrie ที่มองมาเหมือนต้องการคำตอบหลายครั้ง ผมลำบากใจมากจนต้องเป็นฝ่ายถามออกไป

"มีอะไรจะถามผมหรือเปล่า?"

"อ๋อ ชั้นแค่อยากรู้ว่าเพื่อนชั้นเป็นอะไร คุณพอจะให้คำตอบชั้นได้มั้ย?"

เพียงเท่านั้นผมก็ไม่อยากอยู่ในห้องนี้อีกแล้ว คำถามของ Torrie เป็นเหมือนแค่ประโยคลอยๆที่ยังไม่เจาะจงแน่ชัด แต่ตัวผมเองก็พอจะเข้าใจว่าเธอหมายถึงใคร

จะพูดถึงทำไม จะถามอีกทำไม ในเมื่อใครๆก็อยากให้มันจบตั้งนานแล้ว ผมแค่ทำตามความต้องการของใครอีกหลายคน......ใครที่คงกำลังรอคอยเวลาที่เนื้อมันหลุดออกจากปากเสือ หึ! ทุเรศสิ้นดี

ทุเรศ.......ผมมันน่าทุเรศ

"ผมก็ไม่รู้หรอก Torrie ขอโทษทีนะ...Stacy ชั้นไม่รอล่ะ ง่วงๆยังไงพิกล ขอตัวล่ะนะครับ"

ทางเดินโล่งๆ เป็นทางยาว ถูกปูด้วยพรมหรูราคาแพง ฝาผนัง เพดาน ประตูเป็นสีขาวทั้งหมด ไฟทางเดินสลัวๆ ถึงแม้ใครหลายคนจะมองว่ามันคลาสสิค แต่คนอย่างผมก็มองเห็นได้แค่ความรู้สึกเวิ้งว้างเท่านั้นเอง มันชวนให้หยุดคิดไม่ได้เมื่อเดินผ่านแต่ละบานประตูสลักลายสวยๆ สีขาวเหล่านี้

ประตูบานที่หนึ่ง... Torrie Wilson / Miss Jackie / Joy Giovani
ผมมาทำอะไรตรงนี้

ประตูบานที่สอง... Funaki / Paul London / Nunzio
ใจจริงแล้วผมต้องการอะไร

ประตูบานที่สาม... Kurt Angle / Mark Jindrak / Luther Reign
ผมแค่อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมที่แสนสำมะเลเทเมา หรืออยากเป็นคนใหม่ที่เลวบัดซบกว่า

ประตูบานที่สี่... Akio / Chavo Guerrero / Billy Kidman
สิ่งที่ผมเริ่ม กับสิ่งที่ผมรู้สึกตอนนี้มันออกจะขัดกันไปซักหน่อย

ประตูบานที่ห้า... Rey Mysterio / Eddie Guerrero / .........John Cena.........
ทั้งที่ทบทวนดูแล้วว่าใจนี้คงรักใครยืนยาวไม่เป็น แต่ก็ยังเฝ้าคิดถึงคนคนนั้น คนที่ผมเคยบอกกับเขาด้วยคำพูดหลายคำพูดที่ไม่เคยกรอกหูใครอย่างคำว่า 'ขอโทษ...จากใจ'

......John นายสบายดีมั้ย ตอนนี้นายมีความสุขหรือเปล่า......
ชั้นไม่ได้ต้องการจะกลับไปอยู่ข้างๆนายหรอกนะ เพียงแต่อยากรู้ว่านายเป็นยังไงก็เท่านั้นเอง

ผมเอื้อมมือแตะที่บานประตูนั้น เฝ้ามองแผ่นป้ายสีทองที่สลักชื่อของเขาไว้ เขาอยู่ในนั้นหรือเปล่า...จะหน้าด้านไปมั้ยถ้าจะเคาะประตู เราไม่ได้ติดต่อกันเลยหลังจากวันที่ทะเลาะกันรุนแรงเป็นครั้งที่สอง ครั้งนั้นเป็นครั้งที่ทำให้ผมรู้สึกว่า...เราคงไม่ใช่คู่กันอีกแล้ว เราเข้ากันไม่ได้

ผมได้หนึ่งแต้มเมื่อได้ทักทายเขา

ผมได้อีกหนึ่งแต้มเมื่อทำให้เขาปั่นป่วน

ผมได้อีกสิบแต้มในห้องล็อคเกอร์ใน Summer Slam ปีก่อน

ผมได้ยี่สิบแต้มทุกๆครั้งที่เราแอบนัดพบกัน

อีกห้าสิบแต้มตอนเขาพร่ำเรียกชื่อผม แล้วบอกว่ารัก รัก รัก

และผมได้ร้อยแต้ม เมื่อผมแย่งเขามาจาก Guerrero ได้สำเร็จ ไม่มีใครรู้ว่าผมสะใจแค่ไหน ผมรู้สึกสุดยอดยิ่งกว่าได้เข็มขัดแชมป์โลกมาคาดเอวเสียอีกให้ตายเหอะ แต่ตอนนี้ผมยินดีจะจบความสัมพันธ์นี้ลงด้วยแต้มที่เป็นศูนย์

แต่แล้วแต้มก็ติดลบลงห้าสิบแต้มเมื่อ Benoit กับ Jericho ทำเมินหน้า

ติบลบห้าสิบแต้มเมื่อ Matt (Hardy) โทรมาด่าว่า ระยำ!

ติดลบอีกร้อยแต้ม เมื่อเจอ Dave สะกิดไหล่ แล้วชูนิ้วกลางให้ต่อหน้าประชาชี

.........แล้วแต้มยังลดลงทุกวัน ทุกนาที ทุกครั้งที่ผมคิดถึง John ได้ไม่คุ้มเสียเอาซะเลยให้ตาย
มันเป็นนิสัยเสียของผมที่จะหวงของ กลัว John จะไปรักใครอีกนอกจากผม ผมไม่อยากเห็นเขาเดินควงใคร ถึงผมกับเขาจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้วก็เหอะ

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ผมตัดสินใจเคาะประตู ไม่รู้ผีห่าซาตานอะไรดลใจ รู้แต่ว่าต้องเคาะ ไม่รู้ว่ามีใครอยู่ในห้องนั้นมั้ย แต่ก็ไม่เป็นไรถ้าคนที่มาเปิดประตูเป็น Mysterio หรือ Guerrero อย่างมากก็โดนปิดประตูใส่หน้าเท่านั้นเอง

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เคาะหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าใครจะมาเปิดประตูเลย ผมก้มดูนาฬิกาที่ข้อมือ ดึกมากแล้วแต่ก็ยังไม่ถึงเวลากลับจากไนท์บาร์ซ่า ช่างเหอะ...ผมไปนอนดีกว่า รีบนอนซะจะได้ไม่ต้องทนมองหน้าตาประนามหยามเหยียดจาก Jericho กับอาการมองไม่เห็นหัวผมในโลกของ Benoit ถ้าสองคนนั้นกลับมาจากไนท์บาร์ซ่า คงจะทำผมหลับไม่ลงอีกแน่ๆ

แก๊ก!

"..........!!!.........."

เร็วเท่าความคิดว่าจะกลับไปนอน กลอนประตูถูกปลด บานประตูแง้มออกเพียงแค่ช่องแคบเล็กๆ โซ่รั้งยังคล้องอยู่ แต่ก็ไม่ได้แคบไปกว่าจะทำให้ผมมองเห็นคนที่ยืนอยู่ภายในห้องนี้

.....John........อยู่ในสภาพเปลือยอก กางเกงยีนส์แบ๊กกี้ตัวโปรดที่ยังคงสวมใส่อยู่ ผิดแต่มันหลุดรุ่ยมากกว่าปกติ เข็มขัดไม่อยู่แล้ว ผิวขาวสว่างบางเหมือนแก้วถูกระบายด้วยสีแดงเรื่อ ดวงตากลมโตสีฟ้าเบิกกว้างมองกลับมาที่ผม และ...จุดสัมผัสบริเวณไหล่ ลำคอ หน้าท้อง ถูกตราไว้ด้วยรอยแดงช้ำสดๆ!!

"เปิดประตู!!! John!!!"

ผมสอดมือเข้าไปกันไว้ทัน ทำให้ John ยั้งมือไว้ทันก่อนที่จะกระแทกประตูปิดทับแขนผม ผมรู้สึกร้อนไปทั้งใบหน้า ปวดหัวจี๊ดขึ้นมาที่ขมับทันควันราวกับว่าเส้นเลือดจะรัดตัว ก่อนจะแตกโผละพร้อมๆกับหัวผม สมองน้อยๆที่เก่งแต่คิดเรื่องอกุศลของผมมันทำงานเร็วกว่าร่างกายไปหลายขุม ภาพ John กับใครซักคนกำลังมีความสุขกันระหว่างที่ผมสับสน กำลังอาละวาดทำร้ายหัวใจผมเอง

"Randy! เอามือออกไปนะ"

"ไม่! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ John! ใครอยู่ในนั้น!?!" เขาห้าม แต่ผมก็ควานแขนเข้าไปภายในห้องทั้งแขนแล้ว ผมพยายามมองเข้าไปในห้อง เห็นใครไวๆอยู่ในนั้น ผมตาไม่ฝาดแน่ และในเมื่อเขาไม่เปิด ผมจะเปิดเอง!!!

เส้นโซ่ที่คล้องระหว่างประตูกับผนังในห้องเป็นสิ่งเดียวที่ผมคว้าได้ ไม่รู้ตัวว่าเอาเรี่ยวแรงมหาศาลนี้มาจากไหน รู้แต่เมื่อรู้สึกตัวอีกทีเส้นโซ่กับตัวล็อคด้านในก็หลุดติดมือผมออกมาทั้งยวง เป็นจังหวะเดียวกับที่ผมกระแทกไหล่จนประตูเปิดออก

John เซถลาตามแรงกระแทกไปไกล แต่ก่อนที่เขาจะล้ม ใครคนหนึ่งกลับโผเขามาประคองไว้ได้ทัน

ใครคนนั้นที่ผมไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

Randy Orton ปะทะ Dave Batista

เสื้อของ John ที่วางกองยู้ยี่อยู่กับพื้น กับเสื้อเชิ้ตของ Dave ที่ติดกระดุมไม่คบเม็ดราวกับจะเยาะเย้ยผม คำว่าโกรธคงจะน้อยเกินไปถ้าให้เทียบกับอาการที่ผมเป็นอยู่ เหมือนถูกหยามน้ำหน้า เหมือนถูกขโมย

"แกกำลังจะทำอะไรห๊ะ Dave!" ตัวผมสั่นรัวเหมือนคนเมายาบ้า แต่ Dave ก็ยังสู้สายตาผมไม่หลบอย่างมั่นอกมั่นใจ ผมทนไม่ไหวสาวเท้าเข้าไปหวังจะสอยคอเสื้อ Dave แต่ก่อนจะถึงตัว Dave ผมเองก็กลับถูกผลักไปชนกับโต๊ะดังโครม

"ออกไป!!!" John ตะหวาด ก่อนที่ขาเขาจะอ่อนแรงจนตัวทรุด ผมมอง Dave เข้ามารับ John ไว้อีกครั้ง

ราวกับว่าสติถูกระงับไว้ด้วยยากล่อมประสาท หรือไม่ก็เรื่องช็อคที่พอจะทำให้หัวใจหยุดเต้นได้ ผมหยุดบ้า...แล้วมอง Dave กอด John เอาไว้ เขาจ้องกลับมาที่ผมด้วยสายตาที่มีความหมาย แต่ไม่ได้ตอบโต้ผมเลยซักคำ ทำให้ผมคิดว่า...ผมเคยให้สิ่งนี้กับ John หรือไม่ตอนที่เราอยู่ด้วยกัน

นิตยสาร RAW ประจำเดือนนี้ที่วางแผ่อยู่บนโต๊ะที่ผมเพิ่งชนมัน
ทำให้ผมคิดได้ว่า......ผมไม่ใช่ผู้ให้ แถมยังเป็นผู้ทำลายอีกต่างหาก

"Dave......ขอชั้นดูแล John เถอะนะ ขอร้องล่ะ"

"ไม่มีโอกาสของนายอีกแล้ว Randy นายทิ้งโอกาส นายพลาดเอง...ออกไปเถอะ"

ผมออกไป พร้อมกับเสียงร่ำไห้ของคนที่ 'เคย' เป็นที่สุดของผมยังคงก้องอยู่ในหู ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังรู้สึกอย่างไร และจะต้องเดินไปทางไหน ผมยังต้องการเขาอยู่หรือไม่ ทำไมถึงไม่ยอมเสียเขา มันอาจจะเป็นนิสัยเสียๆของผมก็ได้

แต่มันอาจจะผิดไปตรงที่ว่า...ในเวลานี้ ณ ที่ตรงนั้น
ที่ที่คนซึ่งยืนเคียงข้าง John คือ Batista................John จะไม่เหลือที่ให้ผมได้แก้ตัวอีก

การแก้ตัวครั้งสุดท้ายของผม ผมได้ใช้ไปแล้ว

การกลับไปใช้ชีวิตแบบสุดกู่มันไม่ได้ช่วยอะไร มันก็แค่อาการของคนที่พยายามจะหลอกตัวเองว่า......

ทำอะไรซักอย่างสิ...ที่จะทำให้นายลืมคนที่นายใช้เขาแทนอากาศหายใจ

ผมอาจจะไม่ได้รักเขา
แต่มันไม่ผิดใช่มั้ยที่ผมอยากจะเก็บเขาไว้ตลอดไป

To be Continued...