Untouchable Affair-- Chapter XXV --
Angst Fiction by Tonga Hardcore ------------------------------------------------------------------------------ - KEY#3 : 1000 Oceans - John Cena : ทำไมถึงเหนื่อยอย่างนี้ บ่อน้ำตาที่พังทลายลงมาร้อยพันมหาสมุทร พระเจ้า......ขอร้อง....................เอาผมออกไปจากที่นี่ที
ผมมีคนที่ผมรัก ผมมีคนที่รักผม ที่แล้วมาผมมีเพรียบพร้อมทุกอย่าง ถ้าในตอนนี้มีพรให้ผมข้อหนึ่ง ผมอยากจะขอให้เวลาย้อนกลับไป ณ วันที่ผมกับ Eddie ยังอยู่ด้วยกัน นั่นคงเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดสำหรับผม แต่ในเวลานี้ที่ผมได้อยู่ร่วมห้องพักเดียวกับ Eddie และ Rey สถานการณ์และความรู้สึกมันกลับเปลี่ยนไปแล้ว Eddie...เขารักผมมากและผมก็รักเขา......ถึงตอนนี้ก็ยังรักอยู่ ทุกครั้งที่ผมเจอหน้าเขา ผมยังชอบที่จะมองเขาเงียบๆอยู่ในโลกของผม เพียงแต่ไม่กล้าเฉียดกายเข้าไปใกล้เขาอีก ผมมันตัวน่ารังเกียจ ไม่อยากให้ใครต้องมาตกต่ำเพราะผม Chris ด้วย ถึงแม้จะเจอกัน แต่ผมก็ไม่กล้าทัก เอาแต่หลบเขา...ทั้งคู่ ผมรู้ว่ายังรู้สึกดีๆ กับพวกเขาอยู่ ยังคิดถึงเสมอในตอนนี้ ใช่...ที่แล้วมาผมพลาด ผมล้มเหลว ผมไม่คิดถึงใครที่ผมทำร้ายเขาอีกเมื่อมี Randy แต่เมื่อต้องสูญเสียไป ตอนนี้ได้แต่โทษความโง่งี่เง่าของตัวเอง ผมยอมเสียร้อยเพื่อจะเอาสิบ และสิบที่เคยอยู่ในกำมือก็ละลายกลายเป็นศูนย์ หลอกใครต่อใคร ทำให้เขาเจ็บ เมื่อกลับมาเป็นฝ่ายถูกหลอกบ้างก็รู้ซึ้งแล้วถึงความรู้สึกนี้ มันเจ็บเจียนตาย ผมไม่เหลืออะไรเลย กลัวที่จะรัก กลัวที่จะเจ็บ ผมกลัวที่จะบอกว่ารักใคร แล้วก็ให้ใจเขาไปทั้งหมด ผมสูญเสียความรู้สึกไปหมดแล้ว พระเจ้า.......ผมไม่อยากอยู่แล้ว...............ฆ่าผมเถอะ เอาเศษดินนี้คืนพระองค์ไป มันไม่มีค่าอีกแล้ว RAW Magazine ที่ขอยืมมาจาก Dave ยังคงวางแผ่หน้าที่ปรากฏรูปตอกย้ำจิตใจ ภาพหญิงสาวผมบลอนด์กำลังลงมาจากรถคันใหญ่สีดำเงา กับชายหนุ่มที่คอยดูแลถือกระเป๋าให้ ยังไงก็เหมาะสมกว่าที่ผมจะจินตนาการเอาตัวเองไปแทนที่ ไม่มีใครอยู่ในห้องนี้... ไม่มีอะไรช่วยให้ผมรู้สึกว่าผมไม่ได้กำลังโดดเดี่ยว... มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังแผ่วๆ ด้านนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่มีแต่ฟ้ามืดครึ้ม ลมแรงโหมเข้ามา ฝนกำลังจะตกในอีกไม่ช้า ผมภาวนาไม่ให้ฝนตกลงมา ตอนนี้ผมไม่สามารถอยู่คนเดียวได้ในยามที่มีพายุ ค่ำคืนที่เงียบเหงาของผม แต่ญี่ปุ่นก็ยังสว่างไสว ไฟในเมืองด้านนอกฉายเจิดจ้าไม่ต่างจาก Las Vegas ไม่มีใครอยู่กับผมที่นี่เพราะ Night Bazar อันงดงามไปด้วยแสงสี ภายในสามวันก่อนจะถึงเวลางานผมจะอยู่ได้อย่างไรในสภาพนี้...ไม่รู้ตัวเลย ............................................................... "------- สวัสดีครับ ผม Dave Batista...ขอโทษจริงๆ ตอนนี้ผมไม่ว่างรับโทรศัพท์ กรุณาฝากข้อความไว้หลังสัญญาณนี้แทนนะครับ -------" "Dave นายอยู่ไหน มาหาชั้นหน่อยได้มั้ย...ขอร้องล่ะ.......ชั้นไม่อยากอยู่คนเดียว" ผมกรอกเสียงลงไปในสปีคเกอร์โฟน ในเวลาแบบนี้ผมมักคิดถึง Dave ได้เป็นคนแรก เขาเติมเต็มชีวิตให้ผมอีกครั้ง ตลอดเวลากว่า 2 สัปดาห์ที่เริ่มเปิดใจจะรักผู้ชายคนนี้ ราวกับว่าได้รับการเยียวยา เขาไม่เคยหวังอะไรจากผม ไม่หวังด้วยซ้ำว่าผมจะรักเขา และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมรักเขา ผมรักเขาจริงๆ รักมากจนแทบจะขาดไม่ได้ แม้เริ่มแรกจะไม่กล้าจะรักใครอีกก็ตาม แต่เขาก็ทำให้ผมลืมเรื่องราวที่อยากจะลืม แต่ก็เหมือนว่าโชคชะตาจะไม่เข้าข้างผมที่ทำให้สิ่งที่ผมอยากลืมย้อนกลับมา... ตกลง...ผมจะไม่โอดครวญว่าบทเรียนบทนี้มันโหดร้ายเกินอีกแล้ว ถ้าให้เทียบเท่ากับสิ่งที่ผมทำกับคนอื่นใช่มั้ย? ...ไม่ใช่...............ไม่ควรจะต้องเจ็บขนาดนี้................ ผมเริ่มที่จะร้องไห้อีกครั้ง......ร้องออกมาร้อยพันมหาสมุทร "Dave รับโทรศัพท์ที............" --- อย่าร้องไห้นะเด็กน้อย ถ้าร้องมากระวังจะหน้าย่นไม่รู้ด้วย --- --- ร้องออกมาให้หมดเถอะ ชั้นอยู่กับนายนะ --- --- โอ...ร้องไห้ทำไมกัน อย่าร้องสิ John ชั้นจะร้องตามแล้วนะ --- "ไม่เอานะ Dave อย่าทิ้งชั้นสิ.................รับที...ตอนนี้ชั้นต้องการนายนะ" --- ถึงยังไงพ่อก็ภูมิใจในตัวลูกนะ --- ไม่มีจริงๆ ที่ว่ามานั่น ตอนนี้ผมเหลือแต่ Dave คนเดียว "ถ้าไม่มีนาย..............ชั้นไม่อยากอยู่แล้ว.................." ตรู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
To be Continued...
|
||
(C) 2004 DESTINY BY TONG |