Untouchable Affair

Angst Fiction by Tonga Hardcore
??? / John Cena

------------------------------------------------------------------------------

- He can't see You -

Dave Batista :

นายคิดอะไรอยู่..................

ทำไมถึงเงียบไป?

ผมได้แต่คิดกับตัวเองเงียบๆ John เงียบไปหลังจากที่ได้เจอผมที่โรงอาหารของโรงแรม

ขณะนี้เราอยู่ที่ญี่ปุ่นแล้ว และจะได้เที่ยวใช้เวลาส่วนตัวจนกว่าจะถึงวันจันทร์และอังคารหน้า มันดูจะง่าย ดูสบายเหลือเกินสำหรับใครหลายคน แต่สำหรับผมน่ะไม่...ไม่เลยซักนิด

ก็คนที่ผมอยากเจอ อยากอยู่ด้วย อยากพาไปเที่ยวเล่น ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน มีแต่มันก็เหมือนไม่มี

ในขณะที่ผมต้องคอยทำเป็นไม่รู้จัก ไม่ใส่ใจ ไม่สน ไม่มอง John เวลาที่อยู่กับ Hunter กับ Rig... John เองก็ต้องทำเป็นไม่แยแสผมต่อหน้าคนอื่นเหมือนกัน ผมว่ามันเป็นเรื่องง่ายมากกว่าที่จะแสร้งทำเป็นรักคนที่เราเกลียด แต่การที่ต้องทำเป็นเกลียดคนที่เรารักมันไม่ใช่เลย มันเจ็บกว่า...ทรมานกว่า......หลายเท่าตัว

กว่าเราจะได้คุยทักกันอีกครั้ง ก็ที่ตรงนี้ ในมุกอับหลังเสาใหญ่ขนาดสามคนโอบสามต้นที่เรียงกัน ประดับประดาภายในห้องอาหารของโรงแรมหรูระดับห้าดาว ผมเดินตาม Hunter กับ Rig ที่กำลังเดินไปคุยกันไปอย่างออกรสออกชาติ John เดินสวนผมพร้อมกับ Big Show, Rey Mysterio และ Eddie Guerrero ที่เอาแต่ทำหน้าอมทุกข์

John เหลือบสายตามองผม ผมก็ลอบมองเขา จนประจวบจังหวะเหมาะ เราทั้งคู่ถึงปลีกตัวออกมาเจอกันที่ตรงนี้

ได้แต่ยืนมองหน้ากันอยู่ห่างๆ ทั้งอยากจะกอดใจจะขาด ผมถามเขาแค่ว่า 'เป็นไงบ้าง' เขาก็ตอบแค่ 'เซ็งมากเลยให้ตาย' เท่านั้นเอง แล้วตอนนี้เขาก็เงียบไปแล้ว เงียบ เหม่อ เหมือนจะอึ้งไปด้วยซ้ำ น่าตลกดีใช่มั้ยครับ......

"เฮ้...John..........."

"................................................" เขาเหม่อมาก เหมือนกำลังชะเง้อมองไปที่อะไรบางอย่างด้านหลังผม ผมปัดมือไปมาข้างหน้าเพื่อเรียกความสนใจ แต่เขาก็กลับยังคงมองในสิ่งที่เขามองอยู่

ผมชักไม่แน่ใจ เลยตัดสินใจหันกลับไปมองบ้าง ให้ตายเถอะ...ที่อยู่ตรงนั้นคือสิ่งที่ผมไม่อยากจะให้เจอเลยจริงๆ โดยเฉพาะ John ผมไม่อยากให้เค้ารับรู้สิ่งที่กำลังเป็นไปในทางที่เค้าอาจไม่เคยคาดคิด

ภาพนั้นเล่นเอาผมหายใจขัด ก่อนจะพยายามเบี่ยงตัวหนาๆ ของผมบังสายตา John ไว้ แต่การกระทำของผมมันก็ดูจะช้าเกินไปกว่าที่จะทำให้ John ไม่เห็นมัน

......Randy กับ Stacie Keibler กำลังสวีทกันขนาดนั้น ชายหนุ่มรูปหล่อกอดเอวหญิงสาวที่กำลังมุ่งมั่นป้อนน้ำ ป้อนขนมให้ พลางหัวเราะไปด้วยกันอย่างมีความสุข

ทั้งที่รู้ว่า John ก็ต้องมาที่นี่ แต่นายก็ยังเป็นนายวันยังค่ำนะ Randy --- ผมอยากบอก John ไม่ให้มอง ไม่ให้ใส่ใจสิ่งที่เห็นนั่น Randy แค่พยายามทำลาย John อาจจะแค่นั้นจริงๆ "John ฟังชั้นนะ มองหน้าชั้น...มองชั้น......ฟังชั้น..."

John ส่ายหน้าเร็วๆ ดวงตาสีฟ้าที่แฝงมากมายอยู่ด้วยความไม่เข้าใจนั่นมองตรงกลับมาที่ผม ผมประคองใบหน้าเขาให้สนใจแต่ผม ไม่ต้องสนใจใครอื่นอีก สงสารเขาจับใจเมื่อฝ่ามือนั่นกำข้อแขนผมไว้แล้วบีบมันแน่น ที่ใต้ตา...ที่จมูกของเขาเริ่มกลายเป็นสีแดง

"อย่าสนใจคนอื่น John ใจเย็นๆ"

คิ้วของเขาขมวดมุ่น รื้นตาไหวเหมือนคนฝันร้าย ผมอยากจะสรรหาคำพูดให้ดีกว่านี้เพื่อบอกเขา แต่ผมก็หัวช้าด้านวาทศิลป์เกินไปกว่าจะหาคำมาเหมาะ John กัดริมฝีปากตัวเองใหญ่ พยายามที่จะโอบรอบแขนเข้ากับตัวผม เขากลั้นหายใจ ไม่อยากจะร้องไห้แน่ๆ ทั้งที่อาการอย่างนี้วิธีเดียวที่จะรักษาคือตะโกนร้องออกมาให้หมด แต่เขาก็ทำไม่ได้... ผมเองก็ทำไม่ได้ในสิ่งที่ควรทำเช่นกัน

"อย่า John นายกอดชั้นตรงนี้ไม่ได้ เข้าใจนะ มองหน้าชั้น...มองตาชั้นสิ"

"ไม่เอาแล้ว Dave ชั้นจะกลับบ้าน" เอาแต่ส่ายหน้า รอยเส้นเลือดบนขมับของเขาคงบ่งบอกได้ดีถึงความเครียดที่กำลังก่อตัวขึ้น

"นายกลับตอนนี้ไม่ได้ John อย่าเป็นเด็ก ไม่...นายไม่ใช่เด็กแล้ว"

"ชั้นโดนหลอกใช่มั้ย Dave ที่เห็นนั่นอะไร"

"ไม่...นายไม่ได้ถูกหลอก มันหลอกนายไม่ได้ นายไม่ได้รักมัน John! นายรักชั้น...รักชั้นไง....."

สิ้นสุดคำพูดของผม ก็ราวกับเส้นลวดที่ขึงทั่งเหล็กหนักอึ้งต้องขาดลง John ลากแขนผมไปจากที่นี่ ที่ไหนก็ได้ที่เขากำลังคิดอยู่ ส่วนผมก็ไม่รู้ว่าเรากำลังจะไปไหน

......................................................................
...................................................................................................................

John ปิดบานประตูห้องน้ำ พลางลั่นกลอนเสียงดังโครมใหญ่ ก่อนที่เราทั้งคู่จะได้อยู่ด้วยกันลำพังในนี้ เขากอดผมแน่นแล้วระเบิดเสียงร่ำไห้ออกมาราวกับว่าไม่มีอะไรจะต้องเสียมากไปกว่านี้อีกแล้ว ผมเดาไม่ออกหรอกว่าเขาจะรู้สึกยังไงตอนนี้...เศร้าเสียใจ...เสียดาย...หรือเจ็บใจกันแน่ ผมไม่อยากจะถามหรือขอให้เขาหยุดร้องไห้หรอก การที่อะไรๆไม่ได้เป็นดั่งใจใครมันร้ายพอดูแล้วสำหรับคนคนนั้น

Randy Orton, ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาเกลียดคนคนนี้ได้มากเท่านี้เลย อย่างที่คุณๆรู้ ผมกับเขาเป็นเหมือนพี่น้องท้องเดียวกันมานาน แต่วันนี้นอกจากเขาจะเปลี่ยนไป ผมเองก็เปลี่ยนด้วย ผมชักจะเดาไม่ออกว่าเจ้านั่นต้องการจะทำอะไร ทำไมต้องประเจิดประเจ้อแบบนี้ ธรรมะไม่ได้ขัดเกลาจิตใจเขาเลยหรือไง ทำไมถึงได้ใจร้ายใจดำนัก

ผมสงสาร John แค่เสียงร้องไห้ของเขาก็พอทำให้ผมปวดใจได้ราวกับเอามือมาบีบแรงๆ

ถ้า John ยังรัก Randy อยู่ ผมก็อยากจะทำให้เขาหมดรักมันซะ

หรือถ้า John เจ็บใจ แค้นใจล่ะก็...ผมก็อยากที่จะฆ่ามันทิ้ง

แต่ถ้าที่จริงแล้ว John แค่อยากจะร้องไห้เป็นครั้งสุดท้ายให้กับคนใจแคบอย่างเจ้านั่น ผมเองก็ยังยินดีที่จะปลอบใจเขาอย่างนี้ ตลอดไปจนกว่าจะถึงวันจบ

...ก็เขาไม่เคยมีนายอยู่ในสายตา จะไปรักเค้าทำไม...

"มันไม่ได้หมดรักนาย แต่มันไม่เคยรักนาย ไม่ใช่ว่านายไม่มีค่า แต่นายไม่เคยมีค่าในสายตามัน... จบซักที John ทำอะไรเพื่อตัวนายเองบ้างเถอะ Randy กำลังทำอะไรอยู่ชั้นรู้หมดนั่นล่ะ มันเล่าให้ชั้นฟังทุกอย่าง ทุกอย่างที่มันเคยทำกับนาย.....ชั้นรู้ดี"

ผมบอกเขาทุกอย่างที่ผมควรจะบอก บอกให้เขาเข้าใจ
ว่าสิ่งที่มันกำลังเป็นไปอยู่นี้ มันคือความจริงที่เขาต้องเผชิญ และต้องผ่านมันไปให้ได้

"ชั้นรักนาย นายรักชั้นสิ จะไปรักมันทำไม"

......................................................................
...................................................................................................................

เขากอดผมไว้อย่างนั้น แล้วผมก็ปลอบใจเขาจนน้ำตาแห้งเหือดไป วันนี้เป็นวันที่เลวร้ายมากสำหรับผม ผมส่ง John ที่หน้าลิฟท์แต่ก็ไม่ได้ขึ้นไปส่งเขาถึงห้องพัก มันเป็นไปไม่ได้...เวลาส่วนตัวจบลงแล้ว

"Randy" ผมเรียกชื่อคนที่กำลังจะเดินผ่านหน้าผมไปอย่างไม่แยแส

"อะไรอีกวะ?"

--------- *?????* ---------

To be Continued...