Untouchable Affair

Angst Fiction by Tonga Hardcore
??? / John Cena

------------------------------------------------------------------------------

- My Turn -

Dave Batista :

เสียงดังจ่อกแจ่กจอแจภายในบริเวณสถานที่แห่งนี้ ทำให้ผมรำคาญขึ้นมาได้พิลึก ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนจะเป็นนักเที่ยวกลางคืน แต่ตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกเบื่อสภาพที่มีคนเยอะๆ ห้อมล้อม ผมสอดส่ายสายตาไปทั่วบริเวณ ผู้คนมากมายกำลังนั่งคุย ท่านอาหาร จิบกาแฟตามอัธยาศัย พลุกพล่านจนเรียกได้ว่าแทบจะหาที่นั่งไม่ได้เลยในร้านอาหารหนึ่งของสนามบินหลักของรัฐ Connecticut แห่งนี้

ราวกับจะไม่มีที่ให้ผมเดิน ผมพยายามเบียดเสียดเข้าไปภายในร้านอาหาร สายตาก็สอดส่องหาคนที่ผมตั้งใจมาพบ ผมล้วงหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงหวังว่าจะติดต่อ แต่ผมก็เห็นเขาเข้าเสียก่อน

John นั่งอยู่ที่โต๊ะเล็กๆ โต๊ะนึงที่มุมในสุดของร้าน เขานั่งท้าวคางมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่ใช้กั้นร้านนี้กับแนวลานบิน และจุดแลนดิ้งของเครื่อง ผมถอนหายใจเฮือกเมื่อพบเขาแล้ว เจ้าตัวคนนัดเอาแต่นั่งเหม่อ ก็เลยไม่มีใครคอยเป็นจุดสังเกตให้ผม นี่ถ้าไม่มองเห็นเขาก่อนผมคงนึกว่าร้านมันเต็มหาที่นั่งไม่ได้ จนเขาย้ายจุดนัดพบไปแล้ว

"ไง..." ผมทัก พลางใช้ม้วนกระดาษนิตยสารที่เพิ่งซื้อติดมือมาด้วยจากร้านหนังสือใกล้ๆ สะกิดที่ไหล่เขา ก่อนจะนั่งลงที่ที่นั่งตรงข้าม

John สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันมาฉีกยิ้มน่ารักสดใสให้ ผมดีใจที่ได้รับรอยยิ้มแบบนี้จากเขา เพราะนอกจากมันจะสวยมากเหลือเกินแล้ว ยังแทนความรู้สึกดีๆ ที่เขามีให้ผมด้วย ถึงแม้จะเคยมีอะไรกันแล้วหลังจาก Royal Rumble เมื่อราวสองสัปดาห์ก่อน... แม้ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวหลังจากนั้น... แต่ผมก็ยังไม่กล้าปักใจอยู่ดีว่าเราจะเป็นคนที่รักกันอย่างนั้นจริงๆ

...รอยยิ้มที่เขามีให้ คงเตือนใจผมได้ดีว่าผมเป็นคนที่โชคดีจริงๆ แล้วก็เป็นคนที่ John มีใจให้จริงๆ...

มันสังเกตได้ไม่ยากเท่าไหร่เลย

ผมเองก็ยิ้มสุขใจไม่น้อยกว่าเขา ยิ้มแล้วมองตาราวกับว่าเราทั้งคู่สื่อสารกันด้วยวิธีนี้ ผมกุมมือเขาไว้ แล้วบอกกับเขาด้วยแววตาว่า 'คิดถึงนายแทบทุกนาทีเลยรู้มั้ย' ก็ได้แค่คิดอย่างนี้จริงๆ ผมมันพูดไม่ค่อยเก่งมาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่ครับ

"เดี๋ยวขึ้นเครื่องก็ต้องแยกกันแล้วใช่มั้ย"

"น่าจะใช่ ที่ผ่านมาก็เป็นอย่างนั้น" ผมกล่าว ก่อนจะยิ้มปลอบใจใบหน้าที่สลดลงไปของเขา

ขณะนี้ที่สนามบินแห่งนี้ ไม่ได้มีแค่ผมกับ John อยู่หรอกครับ นักมวยปล้ำทุกคนของ WWE ก็กำลังกระจัดกระจายอยู่ทั่วสนามบิน เพื่อรอเวลาที่นกเหล็กติดโลโก้ตัว W จะพาพวกเราไปทัวร์ที่ประเทศญี่ปุ่น เท่าที่ผมได้ยินมาทั้งนักมวยปล้ำค่าย RAW และ Smack Down! ตื่นเต้นดีใจกันใหญ่ที่จะได้ไปทัวร์เอเชียเป็นครั้งแรก ผมเองก็ยังไม่เคยไปครับ ยอมรับว่าตื่นเต้นเหมือนกัน

"เป็นอะไรหรือเปล่า ดูซึมๆ" ผมตัดสินใจถามออกไป ทั้งๆที่ไม่ควรจะถาม ใบหน้าเซ็งๆ แบบนี้ถ้าเป็นคนอื่นก็คงจะเบื่อจากการรอเวลาเครื่องขึ้น แต่สำหรับ John ผมไม่ค่อยจะแน่ใจนัก เขาค่อนข้างเป็นคนเก็บกดคนนึงเชียวล่ะเท่าที่ผมรู้จัก ถ้าไม่ถามก็คงไม่ยอมบอกแน่ๆ ผมแค่อยากให้เขาได้ระบายออกมาบ้างถ้าเขาเต็มใจที่จะเล่าให้ผมฟังอ่ะนะ

"ชั้นเบื่องาน"

"ห๊ะ? นายเนี่ยนะเบื่องาน" ผมหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกับเสียงพูด อย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อกับสิ่งที่เพิ่งได้ยินจากปากเขา "อันที่จริงถ้านายเศร้า การทำงานมันก็ทำให้หายเศร้าได้บ้างนะ ถึงเบื่อก็จะลืมเบื่อ เมื่อก่อนนายก็คิดอย่างนี้ไม่ใช่เหรอไง"

"ไม่รู้สินะ ชั้นไม่ได้อยู่กับนายซักหน่อย ชั้นเบื่อที่ต้องอยู่ห่างนายน่ะ Dave"

"อ่า.......อย่ามาแกล้งพูดให้ดีใจเล่นนะ"

"เปล่าแกล้งซักหน่อย"

คำพูดของเขาเล่นเอาผมเขินได้ไม่น้อย อยากจะบึ่งรถกลับไปที่ออฟฟิศแล้วบอก Vince ว่า 'ผมอยากย้ายค่าย!' ด้วยเสียงดังฟังชัด เริ่มแล้วที่สมองผมจะหยิบเรื่องการเซ็นสัญญาย้ายค่ายที่ Hunter กับ Rig พยายามเป่าหู กับเรื่องที่ JBL และ Big Show พูดจาท้าทายผมมาคิดอีกครั้ง

ทำไมเขาน่ารักอย่างนี้กันนะ น่ารักแบบไม่เกรงอกเกรงใจใครเลย แล้วอย่างนี้จะให้ใครไม่หลงได้ยังไงกัน John...

เราทั้งคู่เงียบลงไปพร้อมๆ กันอีกครั้ง ผมไม่รู้จะพูดอะไร แค่เปิดอ่าน RAW Magazine เล่มล่าสุดที่เพิ่งซื้อติดมือมาจากร้านหนังสือใกล้ๆ เอาไว้อ่านแก้ง่วงตอนอยู่บนเครื่อง. John นั่งมองผมเฉยๆ เขาไม่ได้ว่าอะไรต่อ

เขาจ้องลงบนหน้ากระดาษหนึ่งที่ผมกำลังเอาแต่สนใจพาดหัว แต่เมื่อรู้ว่ามันตกเป็นเป้าสายตาของเขา ผมก็รีบปิดทันที ประจวบกับเมื่อเสียงสัญญาณประชาสัมพันธ์ของสนามบินดังขึ้น ใจความว่าให้สมาชิกค่าย Smack down! ทะยอยขึ้นเครื่องก่อน และอีกซักประมาณ 10 นาทีจะเป็นทีของ RAW ......ผมตระหนักได้ว่าเราต้องแยกกันอีกแล้ว นัยน์ตาของ John ดูยิ่งซึมลงไปใหญ่

"ไปก่อนนะ Dave"

เขาลุกขึ้นจากที่นั่ง พลางคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นสะพายบนไหล่ข้างหนึ่ง ผมยิ้มเรียบๆให้เขา และได้รับรอยยิ้มตอบแสนหวานกลับมา เพราะรู้ว่าตลอดเวลาที่อยู่ญี่ปุ่น เราคงไม่ได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองเท่าไหร่นักหรอก

ก็จริงล่ะนะ...เขาไม่ได้เศร้าเท่าไหร่ แค่เบื่อเท่านั้นเอง ผมคิด ก่อนจะสอดมือตนเองเข้าไประหว่างอุ้งมือของเขา แล้วฉวยมันมาจูบหนึ่งครั้งเบาๆ John ลูบศีรษะผม โชคดีที่เลือกที่นั่งในมุมอับตรงนี้ที่ใครคงมองเห็นได้ยาก ไม่เช่นนั้นคงไม่ได้ลากันเลยแน่นอน

"เอ้อ...ชั้นขอยืมเล่มนี้ด้วยนะ ไว้จะคืน..."

"ห..ห๊ะ? เล่มนี้เหรอ?"

"ใช่ ไปนะ Dave แล้วเจอกันที่ญี่ปุ่น"

John บอกลาด้วยการก้มลงจูบฉาบฉวยที่แก้มของผม

"อ..อืม.........ไว้เจอกัน"

หลังจากที่ John ไปพร้อมกับ RAW Magazine ของผม อีกไม่กี่นาทีผมก็ต้องไปขึ้นเครื่องแล้วเหมือนกัน ตอนนี้เลยเตรียมตัวไปรอที่ทางขึ้น ยังดีกว่ามานั่งแกร่วอยู่คนเดียวที่นี่ ไม่แน่อาจจะเจอ Rig เจอเพื่อนคุยบ้าง

ที่ทางออก ผมเจอคนที่ไม่อยากจะเจอที่สุดคนหนึ่ง ทั้งที่เมื่อก่อนก็เป็นพี่เป็นน้องกัน รักกันเหมือนพี่น้องแท้ๆร่วมสายเลือด แต่ตอนนี้...แทบไม่อยากจะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ... Randy อยู่กับ Stacie Keibler ที่นั่น ดูทั้งสองคนสนิทสนมกันมากไป ทำให้ผมพอที่จะหงุดหงิดขึ้นมาได้ไม่น้อย...

...ก็ในขณะที่ John กอดผม แล้วร้องไห้เหมือนคนจะขาดใจ แต่เจ้านี่กลับมามีความสุขกับผู้หญิงคนอื่นได้รวดเร็วขนาดนี้...

ก็นี่ล่ะนะเจ้า Randy ตัวจริงล่ะ

"สำหรับฝั่ง RAW นะคะ เชิญทางนี้เลยค่ะ" แอร์โฮสเตสสาวส่งเสียงเรียกอยู่ทางหน้าประตูทางขึ้นเครื่องบิน ขณะนี้ไม่ใช่แค่เฉพาะผม Randy และ Stacie หรอกที่ยืนอยู่บริเวณนี้ นักมวยปล้ำสังกัด RAW ทุกคนก็อยู่กันพร้อม รวมทั้ง Rig และ Hunter ซึ่งมาพร้อมกับ Stephanie

และก็ดูเหมือนว่าคนที่หมันไส้กับภาพของเจ้าเด็กไฮเปอร์กับแม่สาวขายาวคนนี้ก็ไม่ใช่แค่ผมเท่านั้น ขนาดว่าเพื่อนต่างวัยของ Randy อย่าง Chris Benoit และ Chris Jericho ก็ดูไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไหร่นัก

--- ผลั่ก! ---

"ว้าย!!!"

"เฮ้ย!! อะไรวะ Dave!! ไม่เห็นคนรึไง"

Randy วีนใส่ผมทันทีที่ผมเดินชนแทรกกลางระหว่างเขากับแฟนสาวคนใหม่ ร้อนไปถึงนักมวยปล้ำที่อยู่ใกล้ๆ ต้องเข้ามารั้งเอาไว้ กลัวว่าจะเกิดการวิวาท เหอะ...ไม่ใช่ว่าผมไม่เห็น แต่เพราะเห็นน่ะสิถึงอยากจะเดินชนให้ล้มกลิ้งนัก

"ขอโทษ" ผมกล่าวแค่นั้น ก่อนที่จะขึ้นเครื่องนำไปก่อน

ผมโกรธแทน John แล้วก็ผิดหวังในตัว Randy จริงๆ
ถึงแม้ใครจะคิดว่าเรื่องของ Randy กับ John นั้นส่วนตัวมากเสียจนน้อยคนที่จะรู้ แต่หนึ่งในน้อยคนนั้นต้องมีผมอยู่แน่นอน ผมรู้เกือบทุกเรื่องระหว่างพวกเขา Randy เหมือนเด็ก...เขาภูมิใจมาก ทะนงตนมากว่าเป็นคนที่ John รัก ที่เขาทำให้ John รักเขาได้ ก็คงเท่านั้นจริงๆสินะ Randy

......ก็นี่แหละนายน่ะ ชนะเค้าแล้วก็แค่สะใจ จากนั้นก็ทิ้งไปได้โดยไม่คิดว่าคนอื่นจะรู้สึกยังไง......

ผมสงสาร John จริงๆ เสียดายแทนเค้า เสียดายร่างกายสวยๆ เสียดายทุกส่วนที่บอบบาง ต้องมาเคยตกอยู่ในเงื้อมมือยักษ์มารอย่างหนึ่งในสมาชิก Evolution...เอ่อ.........ด่าตัวเองหรือเปล่าเนี่ย.......

เอาเถอะครับ จะยังไงก็ช่าง แต่ไม่ใช่ผมแน่นอนที่จะทำร้าย John ลง
.......................ไม่มีวัน................................

เครื่องขึ้นแล้ว นกเหล็กลำนี้บินผ่านปุยเมฆด้านนอกหน้าต่างที่ผมอยากจะลองเอื้อมมือไปคว้า บางสิ่งที่มองเห็นได้ ไม่ได้จำเป็นต้องจับต้องได้ บางอย่างที่อยู่ใกล้ๆ โอบกอดเอาไว้ทุกวี่วัน นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าสิ่งนั้นจะเป็นของเรา ผมเข้าใจโลก...เข้าใจมันมากกว่า Randy และบางทีอาจจะมากกว่า John ผมไม่รู้จริงๆ ว่าอะไรที่นำพาให้ผมกับเขามาพบกัน

ไม่รู้จริงๆว่าอะไรดลใจให้ผมรู้สึกดีๆกับเขา

ไม่รู้อีกนั่นล่ะว่า.......เพราะอะไร เขาถึงพร่ำว่า รักผม...รักผม........

แต่ตัวผมนั้นก็ไม่ได้ใจแคบหรือมองโลกในแง่ร้ายเกินไปที่จะคิดว่า นี่อาจจะเป็นโชคชะตาของผมกับ John คงถึงเวลาแล้วที่ผมและเขาจะได้ค้นพบเจอคำว่ารักที่เฝ้าตามหามานานเสียที

......ตราบใดที่โลกนี้

ไม่ได้มีเพียงรักเดียว........................

ผมควรจะจบชีวิตเพลย์บอยเพื่อผู้ชายคนนี้ซักที

To be Continued...