Untouchable Affair

Angst Fiction by Tonga Hardcore
??? / John Cena

------------------------------------------------------------------------------

- KEY#2 : DIRTY PRINCE -

John Cena :

"กอดชั้นที......Dave............."

ห้องที่เคยถูกอบจนร้อน ชื้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกหลังจากที่เครื่องปรับอากาศเริ่มทำงาน ผมเองรู้สึกถึงละอองน้ำเกาะอยู่บนผิวอุ่นที่ผมสัมผัสอยู่ บางอย่างที่ผมไม่อยากจะพูดออกมาเพื่อให้อะไรมันแย่ลง แต่ก็กลับอดกลั้นมันไม่ไหว ผมไม่เคยจะสามารถอดทนต่อความต้องการต่ำๆ ที่ตัวผมเฝ้าแต่โหยหา จนต้องร้องขอออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูน่าสมเพชที่สุดแบบนี้

ผมบอกไม่ถูกว่าควรจะเรียกตัวเองว่าอะไรดี ผมไม่ต่างอะไรกับสัตว์น่ารังเกียจ ของเหลือใช้ที่ไร้ค่า หรือขยะรีไซเคิล ผมทำร้ายใครดีๆมากมาย ทำให้พวกเขาต้องตกต่ำลงมาเรี่ยดินกับไอ้ตัวน่าทุเรศ...อย่างผม แต่พวกเขาเหล่านั้นก็มักตอบแทนความชั่วของผมด้วยการยกย่องเชิดชู ด้วยรัก......

ผมต้องการให้ Dave กอด เพราะผมรู้สึกว่าไม่อยากอยู่คนเดียว ผมไม่อยากให้ความเครียดนี้กลับเข้ามาทำร้ายผมอีก ตลอดเวลาที่ผ่านไปเกือบเดือน ผมไม่เคยหยุดคิดเรื่องราวเก่าๆที่เคยเกิดขึ้น ยิ่งคิดเท่าไหร่ก็ยิ่มค้นพบความจริงมากเท่านั้น

เกลียดตัวเองเหลือเกิน...... เกลียดร่างกายนี้ เกลียดจิตใจนี้ เกลียดความคิดที่ผมมี ทุกอย่างมันเหมือนไม่ใช่ของผม แต่ก็กลับเป็นของผมโดยสมบูรณ์ ร่างกายของผมสกปรกเองยังไม่พอ ต้องทำให้คนดีๆมาแปดเปื้อนด้วย เพราะอะไร? ทำไมถึงทำอยู่ได้ทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่ถูก

ครั้งสุดท้ายที่ลาจาก Eddie มา ผมคิดว่ามันจะจบตรงนั้น ขอให้มันจบเพียงเท่านั้นเถอะ ผมหวัง ไม่รู้จะได้แค่หวังหรือไม่ กลัวเหลือเกินว่าเขาจะยังรัก ยังห่วงผม ช่วงเวลาหนึ่งที่กลับไปอยู่กับ Eddie ผมได้รับความรักมากเกินกว่าที่ผมคาดว่าจะได้รับจากใครอีก ผมควรจะตอบแทนเขาด้วยเรื่องดีๆใช่มั้ย... แต่นี่อะไร แม้จะเป็นครั้งสุดท้ายระหว่างผมกับเขา

...ผมก็ยังจะโกหกเขาอีก...

โกหกเขามากี่ครั้ง? ทำไมจะต้องโกหก? คุณคิดว่าผมไม่ทรมานเหรอที่ต้องทนโกหกน่ะ ผมไม่ได้ต้องการเลยนะ...... ไม่ได้อยากทำเลย................

น้ำตาผมไหล...น่าอายที่ชอบร้องไห้ให้ใครต่อใครเห็น แต่ Dave ก็กอดผมไว้แน่นอย่างที่ผมขอ สัมผัสของเขาอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ผมไม่รู้จะอธิบายอย่างไรถึงสิ่งที่เขามอบให้ผม รู้แต่มันคือความอบอุ่นที่ไม่ใช่ความใคร่ แล้วก็ไร้ซึ่งการผูกมัดใดๆ ที่ผมไม่จำเป็นต้องวางเดิมพันกับความสัมพันธ์ครั้งนี้

เขาจูบผม แทรกเรียวลิ้นขี้เล่นเข้าภายใน ผมละอายที่จะคิดว่า...เหมือนกับจูบของ Randy ผิดไปตรงที่ว่า...จูบของ Dave คือปลอบโยน ไม่ใช่รุกราน แค่นี้ก็พอจะทำให้ผมหยุดคิดเรื่องที่กำลังคิดอยู่ไปได้ แม้จะไม่นานก็เถอะ

หลังจากลากับ Eddie ที่สนามบิน ผมไม่ได้กลับบ้านอย่างที่บอกกับเขา ไม่ได้มีความคิดว่าควรจะเอาหน้าโทรมๆ ตอนนี้ไปให้พ่อเห็น พ่อคงต้องเสียใจมากแน่ที่ผมอยู่ในสภาพแบบนี้ ผมไม่ได้อยากให้ครอบครัวห่วงผมเลย ยิ่งตอนนี้แล้ว...อยากให้พ่อตัดพ่อตัดลูกกับผมเลยก็ยังจะดีกว่า

ผมไม่อยากใช้นามสกุลนี้แล้ว ผมไม่อยากเป็นลูกพ่อแล้ว... ไม่อยากให้พ่อต้องมีลูกแบบนี้......

ลูกชั่ว

ลูกเลว

ไม่เห็นเหมาะกับการเป็นลูกพ่อที่แสนดี แล้วก็รักผมได้มากมายขนาดนี้...... เกลียดตัวเองเหลือเกิน

ผมยิ่งรู้สึกผิด ตอนที่เอาแต่นอนจมอยู่บนเตียงในโรงแรมแห่งหนึ่งใน Massachusette ใช่...ผมกลับไปเมืองบ้าน แต่ไม่กล้าจะกลับไปที่บ้าน ผมแค่รอเวลาที่ศึกใหญ่อย่าง Royal Rumble กำลังจะมาถึง นอนหายใจทิ้ง นอนคิดแต่เรื่องเก่าๆ คิดถึงรุ่นพี่ที่เคยจีบผมสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ทำไมนะผมถึงไม่รับรักเขา? คิดถึง Chris.....คิดถึง Eddie.........คิดถึงใครก็ตามที่ไม่ใช่คนคนนั้นที่ผมเอาแต่คิดถึง พยายามคิดแต่เรื่องผิดพลาดที่เคยทำลงไป แต่ไม่รู้ว่าทำไม เหมือนใจมันหลุดลอยไปไกลๆ กลับมาอีกทีก็มีแต่ภาพของผมกับเขาคนนั้น กำลังมีความสุขด้วยกันเสมอ

ทั้งที่พยายามทำตัวเหมือนไม่มีตัวตนอยู่ในโลกแล้วแท้ๆ...... ผมเจ็บที่พ่อโทรมา ถามผมว่าทำอะไร? อยู่ที่ไหน? สบายดีหรือเปล่า? และผมก็ต้องโกหกพ่ออีกแล้วว่าผมมีความสุขดี อยู่กับ Eddie ที่บ้านเขา พ่อรักผมมาก มากจนผมพอรู้ว่าพ่อรักผมมากกว่าลูกคนอื่นๆ พ่อบอกว่าผมเป็นเจ้าชายของพ่อ รักมากก็เลยเชื่อผมทุกอย่าง พ่อจะสบายใจแน่ถ้ารู้ว่าผมอยู่กับ Eddie เพราะเหตุนี้ เรื่องที่ผมกับ Ed เลิกกันเมื่อราวครึ่งปีก่อน พ่อแม่ก็ยังไม่ทราบ

อีกครั้งแล้วที่ผมหลอกคนที่รักผม

"นายไม่เกลียดชั้นเหรอ...?" เป็นผมเองที่กระซิบถาม Dave สายตาอ่อนโยนที่เขามอบให้ทำเอาผมแทบยืนไม่อยู่ ทำไมใครๆเรียกเขาว่า Animal of Evolution? ผมไม่เข้าใจเลย

เขามองกลับมาที่ผม กล้ามแขนเกร็งแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อโอบประคองผมไว้ ผมแทบไม่ต้องฝืนอะไรเลย กลับรู้สึกผ่อนคลายแบบที่ไม่ได้รู้สึกมานานแสนนาน "นายน่าเกลียดตรงไหน"

"น่าเกลียดสิ.........นายจะรู้ได้ยังไง..."

"ชั้นไม่ได้เกลียดนายนะ ชั้นชอบนาย ชั้นรู้............."

เสียงของเขา แทบทำให้ผมละลายตาย ผมลืมไปแล้วว่าเรากอดกันอย่างนี้นานเท่าไหร่ คงจะนานพอที่จะทำให้เขาเมื่อยและพาผมนั่งลงบนเตียง "ชั้นไม่รู้หรอกนะ John......" เขาเริ่ม "ว่านายกำลังคิดอะไรอยู่ แต่อย่าลืม ตอนนี้นายมีชั้นนะ อยากพูดอะไรก็พูดเถอะ ชั้นจะฟังทุกเรื่อง"

เสื้อเชิ้ตของ Dave ถูกผมขยำจนบริเวณคอเสื้อยับย่น ผมคงมัวแต่มองเขาแล้วคิดอะไรบ้าบอจนเขาทนไม่ได้

Randy เคยบอกว่า Dave คือผู้ชายที่เขานับถือ เขาคงจะเดินตามรอยเท้า Dave นั่นล่ะ... ผมเชื่อแล้ว เพราะ Dave เหมือนกับเป็นภาพสะท้อนของ Randy ที่เป็นผู้ใหญ่กว่า อบอุ่นกว่า และนุ่มนวลกว่ามาก ผมจะไม่อ้างอีกแล้วว่าสิ่งที่ผมกำลังคิดอยู่ อารมณ์มันพาไป เพราะผมจงใจพูดมัน

แปะฝ่ามือลงบนแผ่นอกกำยำ "ชั้น......อยาก............ชั้นอยากมีเซ็กซ์กับนาย"

ทั้งที่ต่ำ ง่าย ไม่ต่างอะไรกับไอ้ตัวที่ยืนตามข้างถนน แต่ Dave กลับประกบริมฝีปากจูบผมทันที

เขาจะรู้มั้ย ว่าที่จริงผมไม่ได้ต้องการเซ็กซ์..............ผมแค่อยากได้ความอบอุ่น

ผมเป็นคนนึงที่ต่อต้านเซ็กซ์ที่ไม่มีรักเข้ามาเกี่ยวข้อง

ผมต้องการร่วมรักกับเขา งั้นแสดงว่าผมอยากให้เขารักผมใช่มั้ย...?

น่าแปลก...ภาพซ้อนที่ผมเคยเห็น มันไม่มีอีกแล้ว ในสายตาผมตอนนี้มีแต่ David Batista คนเดียว

...Dave... คือชื่อเดียวที่ผมพร่ำออกมาตลอดคืน และเขาตอบรับผมด้วยคำว่า 'รัก' น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้น แตกต่างจากที่ผมเคยได้ยินจากใครคนนั้นของผม ปราศจาคความต้องการเอาชนะ

นี่ล่ะมั้ง คือสิ่งที่ทำให้ผมเต็มใจเป็นของเขาอย่างไม่มีข้อกังขาใดๆในใจอีก

ใครคนนั้นชื่ออะไรนะ...? ตอนนี้ผมลืมไปหมดแล้ว

To be Continued...