Untouchable Affair

Angst Fiction by Tonga Hardcore
??? / John Cena

------------------------------------------------------------------------------

- Rumble -

Dave Batista :

"นาย........."

เมื่อราวสิบห้านาทีก่อน

เสียงคนดูเซ็งแซ่ตะโกนชื่อผมอยู่รอบกาย ในโดมกีฬาขนาดยักษ์นี้ ผมแทบไม่รู้ตัวเลยว่าเมื่อครู่เกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นกันแน่ สมองผมกลั่นกรองอะไรไม่ทัน แต่แล้วเสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้นแทรกระหว่างเสียงโห่ร้องกึกก้องแสดงความยินดีนั้น พร้อมกับภาพของชายหนุ่มผิวขาวร่างเล็กกว่าผมมาก นัยน์ตาสีฟ้ากลมโตจ้องเขม็งมา นิ้วชี้ของเขาจิ้มบนหน้าอกผม ก่อนจะลากนิ้ววาดมือที่หน้าท้องของผมเป็นสัญลักษณ์ที่นักมวยปล้ำทุกคนเข้าใจ

".........ต้องได้แชมป์..." เขากล่าว พลางยื่นส่งมือขวาให้ผม นั่นทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะร้องตะโกนออกมาดังๆสักครั้ง ก่อนจะจับมือเขาตอบ เขาเพียงจับและปล่อยก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่สบอารมณ์นัก ก็ควรจะเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว ก็เขา...เพิ่งจะพลาดโอกาสการเป็นผู้ท้าชิงในคู่เอกสำหรับ WrestleManiaXXI ที่กำลังจะมาถึงในวันที่ 3 เมษายนนี้

วินาทีที่ผู้ชมนับหมื่นตะโกนชื่อให้เกียรติผมนั้น เป็นเวลาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอด 6 ปีที่โลดแล่นอยู่ในวงการนี้ ผมเห็นบางคนถือป้ายเชียร์ผมอย่างที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน เสียงเพลงเปิดตัวของผมดังสนั่นอารีน่า แต่ทั้งหมดนี่ก็ไม่เทียบเท่ากับความเคลือบแคลงใจในแววตาที่ปรากฏชัดอยู่ภายในดวงตาสีฟ้าอ่อนนั่น

...John Cena...
ผมไม่เคยคิดว่าประโยคแรกที่จะได้สนทนากับคนคนนี้จะเป็นคำสรรเสริญแม้แต่น้อย เท่าที่ผ่านมาผมเคยแต่เห็นเขาผ่านๆ ไม่เคยเข้าใกล้เกินหนึ่งเมตร ไม่เคยคุยด้วย ไม่เคยมองหน้ากันตรงๆ แม้แต่ทักทายซักนิดยังไม่เคย เห็นเค้าบ้างน้อยครั้งในงาน PPV ใหญ่ๆของ RAW และ Smack down! ทุกครั้งที่เจอเขาคนที่จะเข้าไปคุยนั้นคือ Randy ไม่ใช่ผม

John Cena...ที่เจ้า Randy มันเอาแต่จ้องจะแซว จ้องจะแก้แค้น ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจว่ามันเป็นบ้าอะไรนักหนาถึงต้องไปจองเวรเค้า จริงๆนะครับ...ผมคิดอย่างนี้ เพราะผมเห็นว่า Cena ไม่ใช่คนที่น่าจะผูกใจเจ็บด้วยเลยซักนิด เขาทั้ง......น่ารัก และดูสว่างไสว ผมชอบเค้านะ...เค้าดูมองแล้วชวนให้สดชื่นดี แล้วยิ่งพอได้มาเจอตัวเป็นๆ ในระยะใกล้ขนาดนี้อีก ได้ประฝีมือกันบนเวที Royal Rumble ยิ่งทำให้รู้สึกว่าเค้ายิ่งน่าสนใจ

อ่อ...ไม่คิดอะไรเกินเลยครับ เค้าน่าสนใจในฐานะนักมวยปล้ำที่กำลังถูกจับตามองต่างหาก

ตลอดทางเดินนี้ดูเงียบกริบวังเวงพิลึก ผมไม่ได้ถูกวิ่งโร่ออกมารับด้วย Rig หรือแม้กระทั่งเงาของ Hunter เสียงงานเลี้ยงสังสรรค์ของ JBL ยังดังอยู่กรายๆในห้องพักของเขา สร้างความรำคาญให้ใครต่อใครได้ไม่น้อยรวมกระทั่งผม ถ้าเหตุผลที่ทั่วห้องเก็บตัวนักกีฬาเงียบงันเป็นเพราะ JBL และไอ้พวก Cabinet ขี้ครอกนั่น ป่านนี้นักมวยปล้ำทุกคนก็คงกลับบ้านไปหมดแล้วล่ะครับ

เร็วกว่าความคิด ผมเกือบจะเดินชนเข้ากับคนคนหนึ่งที่จู่ๆ ก็เปิดประตูเดินออกมาจากห้องพักส่วนตัว "โอ๊ะ! ขอโทษ..." ผมร้องอย่างตกใจ ผมใจลอยจริงๆ ยอมรับเลยว่าผิดที่ไม่ยอมเดินดูตาม้าตาเรือบ้าง ก็ทางเดินตั้งกว้างแต่เดินชิดด้านประตูซะขนาดนี้

"ขอโทษ..." คู่กรณีพูด ก่อนจะเงยหน้ามองผมทันควัน ไม่ใช่ใครที่ไหน... Cena นั่นเอง เท่านี้ก็พอจะทำให้ผมใจสั่นได้เล็กๆ แต่ผมไม่ได้คิดอะไรนะครับ ก็แค่ยังคงดีใจค้างอยู่ที่สามารถชนะเค้าได้ (แต่จะว่าไปแล้วผมก็ตัวใหญ่กว่าเค้าเบ้อเริ่ม...) เมื่อปล่อยให้ความเงียบเริ่มคลืบคลานเข้ามาได้ไม่ทันไร ก่อนที่ Cena จะถือกระเป๋าเดินจากไป ผมก็ชิงชวนคุยซะก่อน

"จะกลับแล้วเหรอ?"

"อืม..." สีหน้าเขายังเซ็งๆ คล้ายกับตอนอยู่บนเวทีเมื่อกี้ไม่มีผิด ผมคงจะทำให้เขาเซ็งสินะ ขอโทษละกันครับ

"ตอนตกเวที นายเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

"เจ็บหลังนิดหน่อยตอนพลาดตกลงมาน่ะ แต่ตอนนี้โอเค ไม่เป็นอะไรมาก"

"เหรอ... นี่! ไม่ไปดูอาการ Randy หน่อยเหรอ ดูเหมือนว่าสมองเค้าจะกระทบกระเทือน" ผมพูดไป รู้ดีว่าทั้งสองคบกันอยู่ แต่เมื่อเขาถอนหายใจแล้วทำหน้าเซ็งหนักกว่าเก่าใส่ผมแล้วก็ยิ่งทำให้ผมรู้สึกไม่ค่อยจะแน่ใจนัก

Cena ชะงักนิ่งไปพักนึง "ก็...ไม่หรอก ขี้เกียจน่ะ อยากกลับไปนอนที่บ้านมากกว่า ชั้นรอดูรายการถ่ายทอดทางทีวีที่บ้านเอาก็ได้" ผมค่อนข้างแปลกใจกับคำตอบของ Cena ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้ว่าท่าทีแบบนี้หมายความว่าอย่างไร แต่ผมสงสัยว่าทำไมทั้งสองถึงได้มีปัญหากัน แต่ก็ช่างเถอนะ...ไม่ค่อยจะเกี่ยวกับผมซักเท่าไหร่แล้วนี่ คนเราเป็นพี่เป็นน้องยังจะกลายมาเป็นศัตรูกันเพราะคนคนเดียวได้ (ผมหมายถึง Hunter ตัวผมเองก็ไม่อยากจะทำร้ายน้องชายอย่างเจ้า Randy ซักเท่าไหร่หรอก) แล้วจะสาอะไรกับแฟนจริงมั้ยครับ

"นายไม่มีรถใช่มั้ย Cena?"

"อาฮะ..."

"งั้นคงไม่รังเกียจถ้าชั้นจะอาสาไปส่งนายที่บ้าน"

"ส่งชั้น?" Cena ทำตาโต พลางชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างไม่เชื่อหู ผมจึงต้องพยักหน้าย้ำให้เค้ามั่นใจว่าไม่ได้หูฝาดหรือว่าผมจะหลอกเค้า

ถ้านี่ไม่เป็นการอวดฉลาดจนเกินไป ผมคิดว่าผมสังเกตเห็นสายตาที่ดูผ่อนคลายลงของเขา มันดูยิ้มและเป็นมิตรขึ้น แม้จะเล็กน้อยมากก็ตามที แต่นั่นก็ทำให้ผมรู้สึกดีตามไปด้วย แน่นอนอยู่แล้วว่าการที่ผมเข้ามาทักทายนี้ผมต้องการมิตรภาพ อยากรู้จักกับเขา ถึงในตอนแรกจะไม่ค่อยมั่นใจว่าจะได้รับมิตรภาพกลับมาซักเท่าไหร่ก็เถอะ

"อ่า...นายไปรอที่หน้าประตูทางออกก่อนนะ ชั้นจะไปบอก Flair ก่อน แล้วจะรับนายกลับด้วยกัน"

Cena พยักเพยิดตามอย่างงงๆ เขามองผมเรียบนิ่งไม่ได้พูดอะไร ส่วนผมก็ไม่ได้รอคำตอบอะไรเหมือนกัน รีบรุดไปที่ห้องล็อคเกอร์ทันที ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรครับ รู้สึกจะกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ แทนที่จะรีบกลับบ้านไปนอนกลับรีบอยากไปส่งคนโน้นคนนี้ซะได้ คงเป็นอาการแปลกๆของคนเพิ่งได้แชมป์ล่ะมั้งครับ

ผมหายไปพักใหญ่ เล่นเอาเหนื่อยกว่าจะขอตัวออกมาจาก Rig และ Hunter สองคนนั้นวางแผนกันว่าจะไปฉลองแชมป์ที่ยังคงอยู่ที่เอวของ Hunter และนั่นก็เป็นเรื่องที่แสนน่ายินดีของ Evolution... แต่ผมขอบายดีกว่า เบื่อแล้วกับการฉลองเฮฮาเรื่องนี้ เราฉลองมากี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้วก็จำไม่ได้ การเป็นแชมป์โลก Heavy-weight ธรรมดาไปแล้วสำหรับ Hunter ตามสบายเถอะครับ งวดนี้ผมขอตัวดีกว่า พอดีว่าผมมีสิ่งใหม่ๆ ที่ดีกว่าเข้ามาในตารางชีวิตในลำดับท็อปลิสท์เสียด้วยสิ

ถือกระเป๋าสัมภาระวิ่งกระหืดกระหอบมา ผมไม่หวังอยู่แล้วว่า Cena จะรอผม แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มยินดีเมื่อเห็นเขายืนรออยู่จริงๆ ผมก้มมองสำรวจตัวเอง คงพร้อมแล้วที่จะกลับบ้านในสภาพเสื้อเชิ้ตสีขาว กับกางเกงสแล็กขายาวสีดำ เรียบร้อยไปหรือเปล่า? ไม่หรอกน่า...ก็ผมเป็นสมาชิก Evolution นี่หน่า ต้องหรูสิถูก

แต่มันโคตรจะไม่เข้าชุดกับ Cena เลยล่ะครับ ช่างเหอะ เค้าคงรอนานแล้ว จะให้วิ่งกลับไปเปลี่ยนเสื้อตอนนี้ก็คงดูบ้าๆ

"ขอโทษที ช้าไปหน่อย คิดว่านายจะไม่รอซะแล้ว" ผมกล่าวพร้อมกับเสียงหอบแฮ่กๆ Cena มองผมขำๆ

"ไง? หาข้ออ้างแทบตายล่ะสิกว่าจะมาได้ ชั้นรู้หรอกน่าว่า Rig Flair กับ HHH คงจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่ถ้ารู้ว่านายอาสาไปส่งชั้นน่ะ"

ผมชอบรอยยิ้มของเขาจังครับ เพิ่งจะได้เห็นรอยยิ้มแบบนี้ตรงๆ เล่นเอาผมยิ้มเขินไปบ้างเหมือนกัน ไม่รู้ว่าผีห่าซาตานอะไรดลใจให้ผมอาสาไปส่งเขา แต่ผมดีใจที่ได้ทำอย่างนี้ครับ

"งั้นไปกันเถอะ"

"ใช่ ชั้นอยากเห็นรถนายใจจะขาด ได้ข่าวว่าเบนซ์รุ่นใหม่ งามสุดๆ"

"ถ้าชอบจะนั่งบ่อยๆก็ได้นะ"

"ได้เหรอ!?! ว้าวววววววววววว"

Cena
น่ารักใช่เล่นๆนะครับเนี่ย

...................................................................
.......................................................................................

บ้านที่ผมมาส่งเขายังคงอยู่ภายในเมืองเดิม นักมวยปล้ำทุกคนตอนนี้คงยังไม่มีใครเหลือแรงให้ดั้นด้นกลับบ้านเกิดหรอกครับ ยังไงก็ขอนอนให้สบายที่ใกล้ๆนี่ดีกว่า Cena กับผมก็เช่นกัน เขาเช่าบ้านหลังหนึ่งอยู่แถบชานเมือง ออกจากตัวเมืองประมาณ 20 นาที ตลอดทางที่มากับเขา เขาขอให้ผมเปิดหลังคารถออก สนุกกับการสำรวจรถและถามไถ่สมรรถภาพ เหมือนเด็กๆเลยครับ น่ารักดี... อ้อ หมายถึง Cena นะครับ ไม่ใช่รถ

กลางดึกแบบนี้อากาศดีมาก ท้องฟ้าก็เป็นใจ เปิดกว้างให้ได้เห็นดาวกันบ้าง สมัยนี้แล้วดวงหาดูได้ยากครับ ต้องขับรถออกมาไกลๆ นอกเมืองหน่อย ต้องใช้ความพยายามไม่น้อยเลยล่ะ

ช่วงเวลาดีๆแบบนี้ยังไม่ให้ความรู้สึกว่าเต็มอิ่มเลย รถของผมก็ดันต้องหยุดลงที่หน้าบ้านพักแล้ว นึกโกรธตัวเองอยู่นิดๆที่ขับรถเร็วเกินไป ผมกับ Cena นั่งอยู่ในรถนิ่งยังไม่ยอมขยับไปไหน หรือแม้แต่พูดอะไรสักคำ ครู่ใหญ่...เขาก็เป็นฝ่ายกล่าวออกมาก่อนผม "ขอบคุณ"

"ยินดี..."

เขานิ่งไปอีก แต่ยังคงมองหน้าผม ทำให้ผมลุ้นว่าเขาจะพูดอะไรต่อไป

"นี่......เข้าไปดื่มอะไรหน่อยสิ"

ประโยคนี้ไม่ใช่ประโยคคำถาม หรือเชิญชวนใช่มั้ย? ผมคิดแล้วคิดอีก ฟังยังไงก็ประโยคคำสั่งชัดๆ นึกแปลกใจอย่างสุดขีดทีเดียว แต่ก็ไม่ปฏิเสธล่ะครับ เปิดประตูรถเดินตามเขาเข้าไปด้วยความตื่นเต้นนิดๆ อ้อ...ที่ตื่นเต้นนี่ไม่ใช่อะไรนะครับ ก็แค่ดีใจที่เขาเปิดใจเป็นเพื่อนกับผมก็เท่านั้นเอง อธรรมกับธรรมะเป็นเพื่อนกัน...น่าตื่นเต้นไม่ใช่เหรอ?

ในขณะที่ผมทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้นวมตัวใหญ่ที่กลางห้อง Cena เปิดตู้เย็น ก่อนจะเลือกกระป๋องน้ำดื่มมาส่งให้ผมสองกระป๋อง อันหนึ่งคือน้ำผลไม้รวม ส่วนอันที่ผมเลือกคือเบียร์กระป๋องเย็นเฉียบ "ขอบใจ" ผมกล่าว ก่อนจะพยายามหาเรื่องชวนเขาคุย ผมลืมไปแล้วในตอนนั้นว่าไม่ควรพูดถึงชื่อหนึ่ง แต่ก็ดันนึกขึ้นมาได้ช้าไป เล่นเอา Cena ที่เพิ่งเปิดกระป๋องน้ำผลไม้รวมขึ้นกระดกแทบจะสำลักน้ำ

"Randy พักที่นี่ด้วยหรือเปล่า?"

".....อ..อั่ก!!......แค่กๆๆ.....น..นายพูดอะไรของนายน่ะ?" เขาค้อนผมให้ขวับให้ "ชั้นเกลียดมันเข้าไส้ ทำไมต้องนอนกับมันด้วยไม่ทราบ"

"เฮ้ ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะ นายเกลียดกันตั้งแต่เมื่อไหร่"

"ก็เกลียดมาตั้งแต่แรกแล้วไง ชั้นเกลียด Evolution ทุกคนล่ะน่า" เขากระแทกเสียงใส่อย่างหัวเสีย เริ่มสำนึกแล้วว่าผมเองนี่แหละที่จะทำให้เสียเรื่อง

ได้แต่หัวเราะแฮะๆ เพื่อแสดงความรับผิดชอบ มองเขากระฟัดกระเฟียดทิ้งตัวแรงๆลงนั่งข้างๆผมจนเก้าอี้นวมยวบไปเยอะ

บรรยากาศในเวลานี้เงียบดี ลมก็พัดสม่ำเสมอ ผมมอง Cena เงียบๆ เห็นเขาถอนหายใจออกมายาวๆ พลางทอดสายตาไปไกลๆ เหมือนไม่รับรู้ว่าตอนนี้เขาอยู่กับผมหรือมีใครอยู่ใกล้ๆเขา ความเงียบแบบนี้ทำให้รู้สึกกดดันได้ไม่น้อย "รวมคนที่เป็นอดีตของ Evolution ด้วยมั้ย...ที่ว่าเกลียดนักน่ะ" ผมเกลียดมันจึงพูดทำลายความเงียบนี้ซะ

เขาสะดุ้งเล็กน้อยก็ตอบหน้าเซ็ง "สันดาน Evolution จะออกหรือไม่ออกก็เหมือนกันนั่นล่ะ"

"แล้วถ้าชั้นออกมาล่ะ?"

ความเงียบเข้ากดดันเราอีกครั้ง เงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวเราะลงคอของ Cena เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่ผมเพิ่งสังเกตว่าเรา...กำลังอยู่ใกล้กันมากเกินงามไปแล้ว

"ถ้านายออกมา.........ชั้นก็คงมีสิทธิ์ชอบนาย"

"จริงเหรอ?"

"อืม คงงั้น"

"อาฮ้า.......ชักอยากจะออกซะตอนนี้เลย"

"...ฮ่ะๆ..................อ่า....อ..อ๊ะ!! โอ้ยยยยยยยยยยยย!!"

ผมตกใจจนแทบจะกระโดดติดสปริงออกไปจากที่นี่ได้เลยเมื่อจู่ๆ Cena ก็ตะโกนแหกปากออกมาซะลั่นขนาดนั้น "เฮ้! เกิดอะไรขึ้นกับนาย?" ผมเห็นเขาเอนหลังลง พลางเอามือลูบบริเวณสะโพกตัวเองปอยๆ เขาดูเจ็บไม่ใช่น้อยเลยนะนั่น ถ้าเดาไม่ผิดคงเกี่ยวกับที่กล้ามเนื้อโดนกระแทกในวันนี้ล่ะครับ

"จ...เจ็บสะโพก"

"มียามั้ย เดี๋ยวชั้นนวดให้" ผมอาสา

"อยู่ในกระเป๋าเดินทางในห้องนอน"

"โอเค รอเดี๋ยวนะ อ..เอ้อ นายขึ้นไปห้องนอนดีกว่านะชั้นว่า"

งงตัวเอง ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกัน ผมคงจะใช้เวลาอยู่ในบ้านหลังนี้มากจนเกินไปจนเริ่มฟุ้งซ่านแล้วสินะ บอกตามตรงว่าสำหรับผม...ผมชอบดวงตากับรอยยิ้มที่มันดูลึกซึ้งดีของเขา มันมีเสน่ห์ตรงที่ในขณะที่เขายิ้ม แต่ดวงตาดันเศร้าเสียจนน่าแปลก หรือในขณะที่ดวงตาดูมีความสุข แต่ใบหน้าก็กลับทำเซ็งได้ตอนนั้น ผมว่ามันน่าค้นหาดี

ผมค่อยๆช่วยพยุงเขาขึ้นไปที่ห้องนอนชั้นสองของบ้าน เขาดูเจ็บมาก ทำให้ผมรู้สึกผิดไปด้วยเพราะเป็นคนจับเขานั่งพาดไล่ เตรียมใส่ Batista Bomb ด้วยตัวเอง เราก้าวขึ้นบันไดอย่างทุลักทุเลบ้างจนในที่สุดก็ถึงห้องนอน ภายในห้องยังไม่ได้เตรียมพร้อมอะไรกับการนอนหลับพักผ่อนเลยแม้แต่น้อย ทั้งม่าน ทั้งหน้าต่างยังไม่ได้เปิด แอร์ก็ยังไม่ได้ทำงาน ผมจึงรีบจัดการตรงนี้ก่อนให้เขา ก่อนที่จะเตรียมลงมือนวดยาคลายกล้ามเนื้อให้ก่อนที่หลังเขาจะแอ่นไปตลอดชีวิต

"เจ็บตรงนี้หรือเปล่า Cena" ผมพับแขนเสื้อขึ้น ดึงเสื้อออกจากกางเกง ก่อนจะนั่งลงใกล้ๆเขาบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ ทันทีที่พูดจบเขาก็ค้อนให้ผมอีกซักควับ ในห้องที่ถูกทำให้สว่างเรืองๆด้วยไฟสลัวนี้ ทำให้ใบหน้าเขาดูนวลเจือด้วยสีชมพูที่เป็นของเขาจริงๆ 'น่ารักจริงๆนะคนคนนี้' ผมหยุดไม่ได้ที่จะคิด และคงไม่อยากจะหยุดคิดเสียด้วย

"เลิกเรียกชั้นว่า Cena ซักที เรียก John เถอะ......Dave"

"John..........."

"ต่ำกว่านั้นอีกหน่อย"

กับแค่หาส่วนของกล้ามเนื้อที่คงอักเสบอยู่ ก็เล่นเอาผมใจสั่นระรัวเชียว ผมกดนิ้วหัวแม่มือลงที่บริเวณเอวคาบกึ่งกับสะโพก ส่วนเขาบอกให้ต่ำลงกว่านี้อีก.........ต่ำแบบนี้ชักไม่กล้าแล้วสิครับ ผมแปลกใจที่สะโพกเขาผายได้ขนาดนี้ รับกับบั้นท้ายที่ เอ่อ...ไม่ต่างกับผู้หญิงเท่าไหร่เลยทีเดียว ถึงตอนนี้คำว่าใจสั่นคงจะน้อยเกินไปถ้าให้เทียบกับความเร็วการเต้นของหัวใจผม มันคล้ายจะกระเด้งออกมาจากอกอยู่แล้ว รวบรวมกำลังใจอยู่นานกว่าจะถลกชายเสื้อเขาขึ้นได้ ก่อนหน้าก็ดันจินตนาการไปมากกว่านั้น

ผมไม่เคยเป็นถึงขนาดนี้มาก่อน สาบานได้เลยครับ

ไม่เคยนวดยาให้ใครได้ด้วยใบหน้าร้อนผ่าวเท่านี้ ตัว Cena เอ้ย...John เองก็ดูเกร็งๆกับผม เขาไม่พูดกับผมเลยซักคำ

กว่าจะเสร็จสิ้นก็ดูยาวนานเหมือนเป็นวันๆ มือผมยังคงสั่นอยู่ไม่น้อย John เงียบมากจนผมนึกสงสัยว่าเขาจะหลับไปหรือยัง เฮ้อ...ผมคงต้องรีบกลับที่พักแล้วล่ะครับ อยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกเลยที่นวดยาให้กับเพื่อนผู้ชาย มันก็เป็นเรื่องธรรมดาของนักมวยปล้ำ แต่สาบานว่าไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้ ผมไม่ได้เป็นเกย์ ผมสาบาน...แต่.......พระเจ้า...ผมสับสนกับเขาคนนี้จริงๆ

"John! ชั้นกลับก่อนนะ" ผมแตะเขาเบาๆที่ไหล่ John หันมามองผมก่อนจะใช้หลังมือปาดน้ำตาตัวเอง "นายเจ็บ? ทำไมไม่บอก..."

"เปล่าเจ็บซักหน่อย"

"แล้วร้องไห้ทำไมกัน?"

"ชั้น......เอ่อ.....แค่...แค่.........." เคยเห็นมั้ยครับ คนโกหกว่าไม่เป็นไรทั้งที่ป่วยหนักเจียนตายน่ะ นี่เลยล่ะตัวอย่าง เขาจมูกแดงเรื่อขึ้นมาเลยทันทีที่พูดคำว่า "แค่" ผมไม่รู้สาเหตุของน้ำตาเหล่านี้ กับความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างที่เราอยู่ด้วยกันภายในห้องนอนที่อับแสงนี้ และแม้ว่าคำตอบของเขาจะฟังดูไม่หนักพออย่างไรก็ตามที

แต่..........

ผมก็ยินดีเชื่อคำตอบนั้น

"...ชั้นแค่ดีใจที่นายมาอยู่ด้วยตอนนี้ ขอบคุณนะ Dave"

ผมทนเห็นสภาพนี้โดยไม่กอดเอาไว้ไม่ได้ ผมรู้ว่าเขาคงแค่ต้องการใครซักคนในตอนนี้ ตั้งแต่แว่บแรกที่ได้เห็นสายตาว้าเหว่กว่าที่ควรจะเป็นของเขา จนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่เข้าใจตัวเองอยู่ดีว่าทำไมต้องเป็นห่วงคนคนนี้ถึงขนาดนี้ ผมอยากจะกอดเขาเอาไว้แน่นๆจนรุ่งสาง ไม่อยากให้เขานอนเปล่าเปลี่ยวอยู่บนเตียงใหญ่ยักษ์นี้คนเดียวอีกแล้วจริงๆ

----- จูบแรกของเรา -----

John...มันจะเร็วไปมั้ย......สำหรับชั้นกับนาย

ตอนนี้นายกำลังคิดอะไรอยู่?

นี่ไม่ใช่รัก...ชั้นก็เหงา นายก็เหงาใช่มั้ย?

...................................................................
.......................................................................................ชั้นไม่รู้...นายไม่รู้............

แต่ชั้นอยากให้มันเป็นการเริ่มต้น ไม่ใช่แค่คืนแรกและสุดท้ายสำหรับเรา

"กอดชั้นแน่นๆที......................
...................................................................
...................................................................กอดให้ลืมตายไปเลย"

ชั้นจะกอดนาย...ให้ลืมคนคนนั้น

คนที่นายหลอกทุกคน โกหกตัวเองว่าเกลียด

พวกนายเคยรักกัน......ชั้นรู้ดี

แต่ตอนนี้.................................ชั้นไม่รู้

To be Continued...