Untouchable Affair-- Chapter XIX --
Angst Fiction by Tonga Hardcore ------------------------------------------------------------------------------ - OXYGEN - Eddie Guerrero : ผมรู้สึกถึงแสงแดดอ่อนๆ ส่องกระทบเปลือกตาจนปวด ทำให้รู้ว่าขณะนี้คงจะสายมากแล้ว แต่ก็ขี้เกียจเกินกว่าจะลุกขึ้นจากเตียงนุ่มๆนี้ นานแล้วที่ไม่ได้ตอบหลับเต็มตา และสนิทตลอดคืนอย่างนี้ ผมกำข้อมือหนึ่งไว้หลวมๆ พาดใบหน้าไว้ระหว่างไหล่และซอกคอนุ่มๆ ซึ่งมีกลิ่นหอมจางๆ ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมหรือดอกไม้ แต่มันคือกลิ่นกายของคนคนหนึ่งจริงๆ นานแล้วเหมือนกันที่ไม่ได้กอดเขาเอาไว้ตลอดคืนเช่นนี้ แน่นอนว่าเขาต้องตื่นแล้ว แต่ยังไม่ยอมลุกจากที่นอนเพราะกลัวผมตื่น เมื่อนานมาแล้วมันเคยเป็นอย่างนี้ และตอนนี้ก็คงเหมือนเดิม มีคนโทรมาหานาย เขาพูด เสียงพร่าต่ำเหมือนคนร้องไห้ ใคร? Vicky ....................................... ผมไม่ได้ตอบ แค่คลายกอดจากเขาเมื่อรู้สึกตัวว่าควรห่างกันได้แล้ว Vicky คือภรรยาและแม่ของลูกทั้งสองของผม เมื่อเอ่ยชื่อเธอ ผมจึงนึกขึ้นมาได้ทันที เธอบอกว่านัดนายไว้ที่บ้านแม่ ผมลืมไปจึงตื่นสายเอาป่านนี้ วันนี้ครอบครัวผมนัดกินข้าวกันที่บ้านแม่ของผมใน Texas ที่จริงผมคงต้องตื่นแต่เช้ามืดเพื่อให้ไปถึงที่นั่นให้ทันอาหารเช้า ไม่สิ...เอาเรื่องใกล้ตัวก่อนเลยดีกว่า ผมต้องตื่นแต่เช้ามืดเพื่อให้ทันเที่ยวบินเที่ยวเช้าตรู่ ผมตกเครื่องบินซะแล้วครับ ......ตกลงมาคอหักตายซะด้วย...... ผมยังคงนอนไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน John ลุกขึ้นนั่ง พลางมองหน้าผมเซื่องๆ นายไม่ไปหาลูกเหรอ Eddie? ชั้นไปไม่ทันแล้วล่ะ เที่ยวบินไม่ได้มีรอบเดียวหรอกนะ ชั้นจะบุ๊คตั๋วให้นาย นายไปอาบน้ำเถอะ ไม่ต้อง John นายไม่อยากเจอลูกๆหรือไง ! แล้วนายจะให้ชั้นทิ้งนายไว้คนเดียวได้ยังไง !! ไม่อย่างนั้นนายก็ต้องไปบ้านแม่กับชั้น !!! เข้าใจมั้ย John! นายทำเหมือนคนจะตาย ชั้นลืมตาขึ้นมาก็เจอนายร้องไห้ เหมือนไม่อยากอยู่ในโลก แล้วจะให้ชั้นปล่อยนายไว้เหรอ? ไม่มีทาง !! John คอตก เขาส่ายศีรษะช้าๆ ผมลุกขึ้นจากที่นอนก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาหาเบอร์ของ Vicky ผมคงทิ้ง John ไว้ที่บ้านไม่ได้จริงๆ ไม่อย่างนั้นก็คงต้องพาเขาไปฝากไว้กับใครซักคนที่ไว้ใจ...ซึ่ง.........ผมไม่อยากจะไว้ใจใครให้ดูแลเขา นอกจากตัวเองอีกแล้ว นายไม่จำเป็นต้องห่วงชั้นแล้ว Eddie วันนี้ชั้นจะกลับบ้าน นายไปหาแม่เถอะ ชั้นไม่อยากให้นายกลับบ้าน ชั้นจะกลับบ้านแม่ จะไปอยู่กับพ่อ กับน้องๆ นายไม่ต้องห่วงชั้นแล้วนะ Ed ที่ผ่านมาขอบใจมากจริงๆ John ตบไหล่ผม อย่างที่เพื่อนมักทำ ผมมองเขาอย่างไม่ไว้วางใจในสิ่งที่เขาพยายามจะสื่อถึง ถ้าสัมผัสนี้แทนความขอบคุณ มันคงไม่เบาขนาดนี้ ตบครั้งที่ 1 เบายิ่งกว่าเอาหนังยางมาดีด ครั้งที่ 2 แค่ลมเป่า และครั้งที่ 3 ราวกับบรรจงเอามือวางลงบนไหล่ผม มันรูดลงเหมือนสิ้นแรง ผมคว้ามือของเขาไว้ทัน มือนั่นกำมือผมไว้แน่น John ตัวสั่นระริก สั่นจนผมอยากที่จะกอดเอาไว้แน่นๆให้มันหายสั่น เขากอดผมและจูบผมแผ่วๆ ที่คาง ขอโทษ Eddie ลาก่อน...... ผมเตรียมใจไว้แล้วกับประโยคที่มีความหมายทำนองนี้ เราไม่ควรทำอย่างนี้อีก เราไม่ควรทำให้มันเกินเพื่อนหรือพี่น้อง แค่กลับมามีอะไรกันหลังจากที่เลิกรากันไปแล้วถึงสองครั้งนี้มันก็เลวร้ายพอดู John คงไม่อยากจะทำร้ายผมและตัวเขาเองอีกแล้ว เราไม่ได้รักกัน การทำอย่างนี้ก็คล้ายกับการดูถูกอีกฝ่าย ดูถูกความรักที่เราบูชา John คงจะคิดอย่างนี้...... อะไรก็ได้ ช่างมัน อย่างที่เขาต้องการ ผมยินดี......ผมบูชาความคิดของเขาเสมอ ถึงแม้ว่าผมจะต้องถูกปล่อยให้มีชีวิตอยู่อย่างจำทน โดยไม่เหลืออากาศไว้ให้หายใจ ผมจะไม่ปีนป่ายเขาสูงเสียดฟ้าขึ้นไปเพื่อขวนขวายหาอากาศบริสุทธิ์ ผมถือว่าผมไม่ได้อยู่ ณ จุดจุดนั้น ...ก็มันไม่ตาย คงต้องทนอยู่ต่อไป... ชั้นจะอยู่ ส่วนนายก็ต้องอยู่ต่อไปนะ ผมพูดบางอย่างที่ดูเหมือนไร้ความหมาย แต่ John เป็นเด็กฉลาด เขาเข้าใจทั้งหมดที่ผมพูด ถ้าไม่เหลือใครแล้วจริงๆ อย่าเพิ่งคิดถึงพระเจ้า คิดถึงชั้นก่อน John พยักหน้าช้าๆ พยายามจะยิ้มให้ผม น้ำตาผมแทบไหล จำทนอดทนกลั้นไว้เพื่อให้กำลังใจเขา ชั้นจะจูบลานายแล้วนะ สัญญาซิว่าจะเริ่มต้นใหม่ เขาพยักหน้าอีกครั้ง ผมใช้นิ้วหัวแม่มือปาดน้ำตาบนแก้มขาว ก่อนจะโน้มใบหน้านั้นเข้ามา หมายจะจูบลาที่หน้าผาก แต่ John ขืนใบหน้าไว้ เขาอมยิ้มพูดทั้งน้ำตา ......นายจะจูบที่ปากก็ได้ถ้านายต้องการ ครั้งสุดท้ายแล้ว Eddie ...... ผมกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป ผมกอดเขาแน่นพลางปล่อยให้น้ำตาไหล ในเมื่อมันเป็นครั้งสุดท้าย ผมก็ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งอีก... จูบที่ปาก หมายความว่า ฉัน รัก เธอ ' แม้จะเป็นครั้งสุดท้าย แต่ผมก็อยากจะบอกเขา ชั้นจะคิดถึงนาย John ผมบอกเขา เมื่อส่งเขาที่สนามบิน ผมอยากไปส่งเขาให้ถึงที่ แต่เพราะผมเองก็ต้องรีบไปเช่นกันจึงไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ ใบหน้าเขาเศร้าเหลือเกิน ผมเป็นห่วงจนแทบทนไม่ได้ แต่ก็คงต้องปล่อยให้มันเป็นไป ผมมั่นใจว่าแม่ของ John และครอบครัวที่จะสามารถทำให้เขากลับเป็นปกติไม่มากก็น้อย เฝ้าภาวนาไม่ให้ John ต้องเจอ Orton เขาจะได้ลืมเรื่องร้ายๆ ผมอยากให้เขากลับเป็นเด็กยิ้มง่าย หัวเราะง่าย มีแต่ความสุขเหมือนที่เคยเป็น เขามีคู่ควรที่จะได้รับมัน -- ชั้นไม่เคยไม่คิดถึงนาย -- -- แค่มีนายอยู่บนโลกใบนี้ ชั้นอยู่ได้ -- -- แต่ถ้าไม่มีนายเมื่อไหร่......ชั้นตามไปแน่ -- นายคือ OXYGEN ของชั้น
To be Continued...
|
||
(C) 2004 DESTINY BY TONG |