Untouchable Affair

Angst Fiction by Tonga Hardcore
??? / John Cena

------------------------------------------------------------------------------

- KEY#1 : AFTER SIN -

John Cena :

ผมวิ่งวนอยู่ในกล่องสีดำใบนี้จนเหนื่อยล้า ทั้งที่พยายามดิ้นรนหาทางออก หาคำตอบให้กับการกระทำ แต่ยิ่งพยายามหนีให้พ้นอย่างไรก็ไม่สิ้นสุดเสียที

รอบด้านมืดไปหมด ผมไม่เห็นแม้แต่ที่ที่ผมยืนอยู่ ทุกก้าวที่ย่างเดินราวกับย่ำอยู่กับที่ ผมเฝ้ามองหาแสงสว่าง ผมมั่นใจอย่างไร้เหตุผลว่ามันมีอยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่ง แต่ทว่ากลับหามันไม่พบ

ผมตระหนักได้ว่าคงจะดีหากที่นี่เป็นไปตามที่ผมบัญญัติเรียกว่า ‘ กล่อง ' เพราะแม้จะมืดมิดเพียงใด แต่ก็สามารถมั่นใจได้ว่ามันมีด้านที่สิ้นสุด มีมุม 4 มุม มีผนังให้ยึด และต้องมีทางออก

ผมเคยเจอดวงไฟ แล้วเก็บมันไว้เพื่อใช้ส่องทาง แต่เมื่อผมค้นพบดวงไฟสีใหม่ที่สว่างกว่า ผมก็ทิ้งอันเก่าเพื่อที่จะยึดอันใหม่ไว้แทน ดวงที่1 แล้วก็เป็นดวงที่2...3...และ4 ผมมั่นใจว่าดวงที่4 นั้นสวยงามที่สุด ผมรักมันที่สุด จนสามารถทำให้ผมทิ้งดวงที่3 ไปได้อย่างง่ายดาย

แต่เมื่อพ้นเวลาอันยาวนานที่ประคองไฟดวงที่4 ไว้เพื่อแสวงหาทางออก แต่ดวงไฟดวงนี้กลับไม่สามารถส่องทางให้ผมได้เลย

มันสวย...แต่ไม่เปล่งแสงเจิดจรัส ไม่สามารถให้ความอบอุ่นผมได้เลย

ผมทรุดกายลงอย่างสิ้นหวัง เลิกคิดที่จะหาทางออก มันคงจะไม่มีทางออกจริงๆสำหรับผม เมื่อนั้นผมเห็นแสงสว่างจากดวงไฟดวงหนึ่งที่คุ้นตา ดวงไฟดวงที่3 สว่างเฉิดฉาย

ผมอยากเก็บมันไว้ทั้งสองดวง แต่มันจะทำให้ผมเดินช้ากว่าที่ควร ดวงไฟสีสวยดวงที่4ซุกซนอยากลอยเล่นอย่างอิสระเต็มที ผมจึงใช้ดวงไฟดวงที่3 ส่องทางจนถึงมุกหนึ่งของกล่องสี่เหลี่ยมนี้ให้เร็วที่สุด มันนำผมมาถึงจุดหมายจนได้ ส่วนผมก็ตัดสินใจรีบปล่อยดวงไฟดวงที่3ไป แล้วเลือกที่จะหาทางออกเอง เพื่อรักษาดวงไฟดวงที่4 แสนสวนไว้กับตัว

จนถึงทุกวันนี้... ผมก็ยังหาทางออกให้ตัวเองไม่ได้

ดวงไฟดวงที่4 ร่าเริงสดใส สักวันมันคงต้องหนีผมไปอีกแน่ๆ แล้ววันนั้นผมจะเหลืออะไร?

ผมคิดไปถึงดวงไฟดวงที่1...แสงของมันนุ่มนวล ฉายประกายไออุ่นให้ผมนอนหลับฝันดี แต่เพราะมันลอยเร็วเกินไป ผมจึงผลัดหลงกับมันในที่สุด

ผมคิดถึงไฟดวงที่2..มันกระพริบเป็นจังหวะสม่ำเสมอ และมักจะลอยอยู่ข้างหน้า ค่อยๆนำทางไปช้าๆไม่ให้ผมเหนื่อย บางครั้งมันก็ลอยเคียงข้าง ปล่อยให้ผมเลือกทางเดินของผมเอง แต่ช่วงที่ไฟกระพริบดับ รอบกายผมมักมืดมิดและทำให้รู้สึกหนาวสั่น

บางครั้งผมคิดไปถึงดวงไฟดวงที่3...มันสว่างเรืองรองที่สุด ส่องให้เห็นทางไกลๆ มันมักกลับมาวนเวียนใกล้ๆ แม้ในคราวที่ผมไม่ได้ถือมันไว้แล้วก็ตาม

แต่ดวงไฟดวงที่4...ผมอยากจะเก็บมันไว้เรื่อยไป มันไม่เปล่งแสง มีแต่สีสันกระพริบวับวาวหลากสี สวยงามเหลือเกิน มันชอบวิ่งซนรอบๆกายผม ผมมีความสุขที่มีมันอยู่ด้วยและรักมันมาก...... แต่บางครั้งเมื่อหนาวและอยากกอดมัน มันก็ช่างร้อนแรงจนทนกอดไว้ไม่ได้

ผมอยากรู้เหลือเกินว่าผมจะพบไฟดวงที่5 อีกมั้ย...ดวงไฟที่มีข้อดีของไฟทุกดวงรวมอยู่ในดวงเดียว......... คงเป็นไปไม่ได้......มันไม่มีหรอกที่ว่ามานั่น.........ไม่มีสำหรับผมแน่

........................................................

.............................................................................

ผมลืมตาขึ้นกลางดึก ท่ามกลางความมืด พื้นเพดานที่มีแสงจากภายนอกส่องเข้ามาถึงปรากฏเป็นรูปสี่เหลี่ยม และครึ่งวงกลมเหมือนลายหน้าต่าง ผมถอนหายใจยาวเหยียด...เหลือบตามองด้านข้าง

และพบกับใบหน้าของเขา...เจ้าของบ้านหลังนี้

ดวงตาของเขาพริ้มหลับ นั่นทำให้ผมจินตนาการไปถึงดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ดูอบอุ่นดวงนั้น มันมักจะฉายแววซุกซนต่อหน้าคนหมู่มาก แต่ก็กลับดูเศร้าสร้อยเหลือเกินลับหลังผู้อื่น

เขานอนตะแคงเอาแก้มแนบหมอน เสียงผ่อนลมหายใจสม่ำเสมอนี้ทำให้ผมรู้สึกดีเหลือเกิน ผมมักจะนอนหลับสนิทได้ภายใน 5 นาทีเมื่อได้ฟังมัน

...ผมจำได้ว่ากว่าครึ่งปีที่เคยพ้นผ่าน เขาทำให้ผมมีความสุขแค่ไหน...

ผมจูบเขาเบาๆ ที่แนวกรามโค้งได้รูปมีเสน่ห์ด้วยไรเคราเท่ๆในแบบของเขา......น้ำตาของผมกลับไหล

......ผมรักผู้ชายคนนี้มากกว่าทุกอย่างในโลก......

........................................................

.............................................................................

........................................................

.............................................................................แต่ผมรัก Randy ยิ่งกว่าโลกทั้งใบ

Randy Orton คือปัจจุบันของผม

ผมยังคงมองไม่เห็นอนาคต แทบจะยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ เรื่องราวของผมกับ Eddie จบไปแล้วเมื่อประมาณครึ่งปีก่อน โดยที่ผมคิดว่าเราทั้งคู่ได้คุยกันแล้ว และจากกันด้วยความรักแบบพี่น้องหรือแค่คนรู้จักที่จะยังคอยห่วงใยกัน

แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น...เขาบอกว่าเขายังรักผม

ผมตกใจที่เรื่องซึ่งผมเคยคิดชั่ววูบหนึ่ง มันไม่ใช่แค่เรื่องที่ผมคิดไปเองฝ่ายเดียว คำว่าเขายังรักผมกับแววตานั้นทำให้ผมหวั่นไหว เรียกได้ว่าหวั่นใจทุกครั้งเมื่ออยู่ใกล้ Eddie เกรงว่าถ่านไฟเก่าจะยังไม่มอดไปจริงๆ

บางทีการที่เรารักใครซักคน มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นคนที่รักเราเสมอไปไม่ใช่หรือครับ

ผมรู้ตัวว่าผิดเต็มประตูที่เริ่มมันขึ้นอีกครั้ง มันออกจะเจ็บสำหรับเราทั้งสองคน ผมผิดเองที่ไม่รู้จักพอ... ผิดเองที่รอคอยร้องขอความรักจากคนที่ไม่ได้รักผม... ผิดเองที่บังคับใจตนให้รักคนที่เขารักเราไม่ได้... และผิดที่สุดที่แค่ใช้ความรักของคนที่ผมเทิดทูนคนนึงทดแทนความรักที่ผมไม่เคยได้จากผู้ชายที่ผมรักหมดใจ

...ที่แล้วมายังทำร้าย Eddie ไม่พออีกเหรอ... แค่จากเขามา โกหกเขา บอกเขาว่าได้เปลี่ยนไปแล้ว คงรักกันต่อไปไม่ได้อีกแล้ว แค่นี้มันยังไม่เลวร้ายพออีกเหรอ

ผมคงสบายใจกว่านี้ถ้าเขาชกผมให้คว้ำซักหมัด ด่าผม สมน้ำหน้าผม ไม่ใช่แค่บอกว่ายังรักอยู่และจะรักเสมออย่างนี้ แค่นี้ก็ตอกย้ำได้ดีว่าผมมันบ้าแค่ไหน คิดสั้นแค่ไหน เลวแค่ไหน ระยำแค่ไหน หลังจากบาปนั้น......

8 เดือนก่อน

Randy จับมือผม ขวางผมไว้ไม่ให้เดินหนีไปอีกโดยที่ยังคุยกันไม่รู้เรื่อง เขายกมือไหว้วิงวอนให้ผมยกโทษให้ มันอาจจะดูง่ายเกินไปสำหรับการอภัยให้คนที่ทำกับเราเหมือนหมูเหมือนหมา เหมือนไม่ใช่คน เหมือนไม่มีชีวิต ไม่มีความรู้สึกอะไร

ในห้องล็อคเกอร์นั่น...มันเจ็บยิ่งกว่าแค่โดนทำร้าย ผมคงไม่รู้สึกแย่ขนาดนี้ถ้า Randy เป็นคนที่ผมไม่เคยรู้จัก ไม่เคยใส่ใจ ไม่เคยให้ความสำคัญเขามาก่อน

ตั้งแต่ได้เจอกันครั้งแรกนั้น ผมคิดว่าเขาพิเศษกว่าคนอื่นๆ ทั้งที่ไม่ได้รู้จักสนิทสนมกันเป็นการส่วนตัวเลยแม้แต่น้อย เพราะอะไรไม่อาจบอกได้...เป็นแค่ความรู้สึกลึกๆเท่านั้นเอง

ทั้งที่สิ่งที่เขาทำกับผมมันยากเกินกว่าจะยอมรับได้ เขาบอกว่าต่อจากนี้ไปจะเป็นคนดี ผมไม่เชื่อว่าเขาจะดีได้ทั้งที่ยังอยู่ใน Evolution แต่ก็กลับให้อภัยเขา... ให้มันจบไป อย่างน้อยก็ทำให้เขาเลิกยุ่งกับผมได้ก็ยังดี มันคงไม่ดีแน่ถ้า Eddie โผล่มาเห็นผมกับเขาจับมือถือแขนกันแบบนี้ ทั้งที่ผมบ่นประจำว่าเกลียดแสนเกลียดไอ้เจ้าลูกชายของ Bob Orton มากกว่าใครใน RAW ให้ Eddie ฟังประจำ

ใช่แล้วครับ...ตอนนั้นผมกับ Eddie เราคบกันอยู่

คบกันแบบลึกซึ้งมากด้วยซ้ำ ปิดมันเป็นความลับระหว่างเราสองคนกว่าครึ่งปี มีแค่เพื่อนสนิทไม่กี่คนที่รู้ ผมยอมรับว่าชีวิตตอนนั้นมีความสุขมากในระดับหนึ่ง และคงจะสุขไปตลอดชีวิตแน่ถ้าผมใจแข็งกว่านี้ แน่วแน่พอเมื่อวันที่เด็กคนนั้นไม่ปล่อยให้มันจบ และก้าวเข้ามาพัวพันเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตผม

จากที่เคยเจอกันโดยบังเอิญ แล้วทักทายกัน Randy จูบผมบ้าง กอดผมบ้างเมื่ออยู่ด้วยกันลำพัง

ความบังเอิญเปลี่ยนเป็นความจงใจ Randy หาเวลาเข้ามาหาผมในขณะที่ผมอยู่คนเดียวในห้องล็อคเกอร์ เขาเฝ้าขอโทษผมเสมอที่ทำให้ผมร้องไห้เมื่อตอนนั้น แปลกใจเหลือเกินที่ตัวผมเองไม่เคยขัดขืน หรือปฏิเสธที่จะอยู่กับเขาสองต่อสองแบบนี้

ความจงใจ เปลี่ยนเป็นความรู้เห็นกัน เขาโทรหาผม...บอกว่าอยู่ที่นี่ มาหาได้มั้ย ผมคิดไม่นานก็ตัดสินใจไปหาเขาเองทั้งที่ไม่จำเป็นต้องไปก็ได้ เรามีเซ็กซ์กันอีกครั้ง ผมบอก Randy ว่าผมรู้สึกผิดมากที่ทำอย่างนี้ทั้งที่ผมมี Eddie อยู่แล้วทั้งคน แต่ Randy ได้แต่ปลอบใจ

หลังจากนั้น ผมเองที่เป็นฝ่ายโทรนัดเขา...ผมฝืนปีศาจร้ายในตัวเองไม่ได้จริงๆ มันชนะผมทุกครั้งที่ผมอยากจะเอาชนะมันบ้าง เคยโกหก Eddie ว่าไปธุระบ้าง ไปหาแม่บ้าง เพื่อที่จะได้ออกมาเจอ Randy แค่ครึ่งชั่วโมงก็ยังพยายาม Randy ขอให้ผมบอกความจริงกับ Eddie แล้วมาอยู่ด้วยกัน แต่ผมก็ทำไม่ลง

ไม่ใช่ว่าผมไม่เกลียดตัวเอง ไม่ใช่ว่าไม่เคยรู้สึกผิดเลย... ทุกคืนผมยังนอนกับ Eddie ได้แต่ขอโทษเขาในใจ Ed ดีกับผมมาก เขาแสดงให้ผมรู้อย่างเปิดเผยว่ารักผมมากแค่ไหน แต่ผมเองที่เปลี่ยนไป......

เป็นอย่างนี้มานานกว่าเดือน

ไม่เคยพอ............

จนในที่สุด...วันพิพากษาก็มาถึง...... Eddie ได้ยินที่ผมคุยโทรศัพท์กับ Randy ...คิดว่าทั้งหมดที่พอจะทำให้เขาเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด “ ชั้นสงสัยมานาน แต่ยังไม่กล้าปักใจเชื่อ ” Eddie บอกอย่างนั้น ผมถึงได้รู้ความหมายของแววตาแปลกที่ Eddie มีให้ผมในช่วงระยะหลังๆ ผมไม่ได้แก้ตัวอีก ได้แต่ขอโทษเขา

“ ไม่เป็นไร John ชั้นเจ็บนิดหน่อย แต่ชั้นเข้าใจ ” เขายิ้ม และยังดูสดใส เขายังเรียกผมว่า ‘ ที่รัก ' เรียกผมว่า ‘Mamazita' เขาร่าเริงจนผมมั่นใจแล้วว่าสิ่งที่ผมทำจะไม่ทำร้ายเขา เราแค่แยกทางกันเดิน แต่ไม่ได้หมายความว่าจะมองหน้ากันไม่ติดอีกเลย

หลังจากบาปนั้น......

นี่ไงครับ...ชะตากรรมของคนบาป มันคือเท่าที่ผมเป็นอยู่นี่ ผมแทบไม่เหลืออะไรแล้ว และคิดว่าผมคงเสียทุกอย่างไปหมด ทั้งคนที่ผมรักและคนที่รักผม แต่มันกลับไม่ใช่...

Eddie ......

ผมอยากจะขอบคุณและขอโทษเขาด้วย ถึงแม้ผมจะยังเคารพและเทิดทูนเขาซักแค่ไหน แต่มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ทุกอย่างในตัวผมมันไม่เหมือนเดิม ผมไม่ใช่เด็กคนนั้นที่เขาเคยรักหรอกครับ ผมไม่สะอาดสำหรับเขาอีก

ผมเหนื่อยที่จะเห็นแต่ภาพของ Randy ทุกครั้งที่จูบเขา

ผมเหนื่อยที่จะวาดวิมานในอากาศว่านี่คือความสุขที่ผมจะได้รับจากคนที่ผมต้องการ

ผมเหนื่อยและรู้สึกผิดที่จงใจใช้เขา แทนอีกคน

เหนื่อยเหลือเกินแล้วที่จะเล่นเกมบ้าๆนี้กับความรู้สึกใคร

เหนื่อยกว่าทุกครั้งที่เคยรู้สึก

เหนื่อยจนไม่อยากที่จะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป

To be Continued...