Untouchable Affair

Angst Fiction by Tonga Hardcore
??? / John Cena

------------------------------------------------------------------------------

- For You -

Eddie Guerrero :

ผมวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะกลมเล็กๆติดกับหัวนอน John นั่งนิ่งอยู่บนเตียงของผม ภายในห้องนี้เงียบสงัดและอับแสง มีเพียงไฟสีเหลืองนวล ซึ่งตั้งอยู่บนโต๊ะตัวเดียวกันนั้นถูกรี่เปิดไว้ด้วยความสว่างน้อยที่สุด

John ก้มหน้ามองฝ่ามือของตนเอง ก่อนจะกำมือข้างหนึ่งแน่น แน่นจนเรียกได้ว่าเอาเล็บจิกฝ่ามือตัวเองเสียมากกว่า

ผมยืนมองอยู่นานจนในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะรวมมือทั้งสองของเขามากุมไว้ แล้วคุกเข่าลงกับพื้นต่อหน้า สายตาของผมเหลือบมองใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความมืดซึ่งอยู่ภายใต้ปีกหมวกสีดำ

ผมแค่ถอดหมวกนั่นออก แล้วจ้องลึกลงไปในดวงตาของเขา

แค่อยากมองลงไปให้ลึกพอที่จะสัมผัสหัวใจของเขาได้

“ ชั้นอยากจะลืมเค้าตอนนี้ แต่ชั้น......แต่ชั้น...ทำไม่ได้ ” ทันทีที่ขยับปากพูด เสียงของเขาก็สั่นเครือ ทั้งแหบและขาดช่วง ผมทรมานที่ได้ฟัง

John รักผู้ชายคนนั้นมากมายขนาดนี้...

เพราะอะไรถึงได้รักใครได้มากมาย?

ทั้งที่เค้าไม่เคยเห็นค่าของเราเลย

ทำไมล่ะ John ? ช่วยบอกชั้นที

เผื่อว่าชั้นจะได้คำตอบสำหรับตัวเองบ้าง

“ นายต้องทำได้...ซักวัน ” ผมฝืนยิ้ม “ เพราะนายเคยทำได้แล้วครั้งนึง...... ”

John ชะงักเมื่อผมพูดอย่างนั้น สายตาเศร้าๆ ที่เคยหลบตากลับมองมาที่ผม เขาขมวดคิ้ว แต่ไม่ให้อารมณ์ว่าโกรธแค้นแม้แต่น้อย ริมฝีปากสีโอรสเมื่อยู่ใต้แสงไฟที่ผมรักสั่นน้อยๆ

“ นายยังรักชั้นอยู่ใช่มั้ย Eddie ? ”

“ .................................... ” ผมพยักหน้าช้าๆ แทนคำตอบ

“ ทำไมนายไม่เกลียดชั้นล่ะ...ถ้านายด่าชั้น ชั้นคงจะรู้สึกดีกว่านี้ ”

John จ้องตารอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ ผมได้แต่กระตุกยิ้มก่อนจะเป็นฝ่ายหลบตาเสียเอง ห้องเงียบๆที่มีแค่คนสองคนแบบนี้ มันก็คล้ายกับสนามรบแห่งสงครามจิตวิทยาดีๆนี่เอง

ผมกำลังชั่งใจว่า...ผมควรจะทำตัวเป็นพี่ชายที่แสนดีอย่างที่ผมบอก Rey หรือจะบอกเหตุผลของผมตามความเป็นจริงดี

ผมมองที่มือของเขา พลางกดหัวแม่มือคลึงบนทุกนิ้วของเขาอย่างอ่อนโยน อย่างที่ผมมักจะทำกับเขาอย่างนี้บ่อยๆเมื่อตื่นเช้าแล้วยังไม่อยากจะลุกจากที่นอน... ในขณะที่กำลังใช้ความคิด John ชักมือออกข้างหนึ่งเพื่อประคองใบหน้าผมขึ้น ผมไม่ได้ฝืนอีกต่อไป เพราะผมคิดว่าคงมีคำตอบที่จะให้เขาได้แล้ว

“Ed ................................ ”

“ เพราะ................................ชั้นไม่เคยลืมนายได้.........ชั้นรักนายมาก นายก็น่าจะรู้ ”

John อึ้งไป ผมนึกขันในใจกับสีหน้าตกตะลึงนั่น และสิ่งที่เราทั้งคู่ต้องเผชิญอยู่

“ ชั้น...ไม่คิดว่านายจริงจัง ”

“ ชั้นก็ไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะจริงจังได้ขนาดนี้ ”

เรามองตากัน ผมสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างระหว่างเราที่กำลังเริ่มก่อตัวขึ้น John ลูบฝ่ามือลงบนต้นคอของผม สัมผัสของเขามันอ่อนโยนยิ่งกว่าอะไรไหนๆ

“John ...ชั้นเป็นคนจริงจัง นายเคยรู้......นายเองรู้จักชั้นดี ชั้นเคยมีภรรยากับลูกสองคน ชั้นรักครอบครัว ชั้นจริงจังกับมันมาก แต่สุดท้าย...ที่สูญเสียมันไป ส่วนนายก็เดินเข้ามา...... ชั้นจริงจังกับชีวิตที่มีนายอยู่ ชั้นคิดไปถึงว่า...ชั้นจะตายกับนาย ที่บ้านหลังนี้ ชั้นมีนายแล้วชั้นลืมอดีตทุกอย่าง ลืมเรื่องแย่ๆ ลืมชีวิตสั่วๆ ลืมครอบครัวเก่า จนวันที่นายไป ชั้นไม่ได้โทษนายหรือใคร ชั้น...... ”

น้ำตาของเขาหยดลงบนมือผม ก่อนที่ผมเองก็คุมน้ำตาไว้ไม่อยู่ “ ชั้นเสียนายไปทั้งที่ไม่รู้ว่าตัวเองผิดอะไร...แล้ว.........แล้ว...นายรู้มั้ยว่าเมียกับลูกชั้นกลับมา.........แต่ชั้นเสียใจ........ชั้นไม่ได้รักพวกเขาอีกต่อไปแล้ว ”

“Eddie ชั้นขอโทษ ”

“ ไม่เลยที่รัก ” ผมยิ้มให้เขาทั้งน้ำตา “ ชั้นไม่เคยโกรธนาย......ชั้น.....ชั้น........ ”

นี่ผมพล่ามอะไรออกไป? ผมไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าจะกล้าพูดทุกสิ่งทุกอย่างนี้ รู้สึกตัวอีกทีก็เห็นจมูก John แทบจะชนกับจมูกของผม ผมเลือกที่จะหลับตา แล้วลิ้มรสหวานของริมฝีปากนั้น...อีกครั้ง

ผมไม่ได้ต้องการบังคับใจให้เขากลับมาหาผม

เพียงแต่ผมอยากจะให้ทุกสิ่งที่เขาต้องการ และผมสามารถให้เขาได้แค่นี้

ในเมื่อผมไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว

...ก็คงให้ได้แค่ความรักของผมทั้งหมดแก่เขาเท่านั้นเอง

ผมเห็นจากสายตานี้ หัวใจของ John ...ไม่ได้เหลือที่ไว้ให้ผม แต่เหมือนกับว่าหัวใจที่เต้นช้าลงทุกทีของเขานั้น กำลังต้องการความรักที่ไม่สามารถซักฟอกได้เองจากใครซักคน เพื่อที่จะต่อลมหายใจของเขาไว้เพื่อรักคนที่เขารักต่อไป

ผมพลิกร่างของเขากดลงกับพื้นเตียงอย่างแผ่วเบาที่สุด ผมกลัวมันจะแตกหักหรือบอบช้ำไปมากกว่านี้ ก่อนจะยิ้มให้เขา “ ขอให้มันสิ้นสุดลงในคืนนี้นะ ชั้นอยากให้นายเริ่มต้นพรุ่งนี้ใหม่...เริ่มต้นทุกอย่าง ”

“ ได้...พรุ่งนี้มันจะจบ แต่คืนนี้............ชั้นขอมีนายอีกครั้งนะ Ed ... ”

ผมคิดว่าทั้งหมดที่เราทำให้มันเกิดขึ้นอีกครั้งนี้ ถ้ามันไม่เกิดได้ก็คงจะดี แต่ทั้งหมดมันคงเป็นไปตามวิถีของมันแล้ว ผมห้ามใจตัวเองไม่ได้ และเขาก็ต้องการผมในเวลานี้...

ไม่สิ........ไม่ใช่ผม......

-- พรุ่งนี้มันจะจบ แต่คืนนี้ชั้นขอมีนายนะ Ed ... --

นี่คือประโยคสุดท้ายที่เขาพูดกับผม ก่อนที่ค่ำคืนนี้จะสิ้นสุดลง

แต่ใจผมกลับสะท้อนคำตอบก้องในหัวทั้งคืนว่า คืนนี้เขาจะมีผม แต่ทุกคืนของผมจะยังคงมีเขาเสมอเหมือนที่มันเคยมี

...ชั้นเกิดมาเพื่อนายนะ John ...

Desperado, why don't you come to your senses?
You been out ridin' fences for so long now
Oh, you're a hard one
I know that you got your reasons
These things that are pleasin' you
Can hurt you somehow

Don' you draw the queen of diamonds, boy
She'll beat you if she's able
You know the queen of heats is always your best bet

Now it seems to me, some fine things
Have been laid upon your table
But you only want the ones that you can't get

Desperado, oh, you ain't gettin' no youger
Your pain and your hunger, they're drivin' you home
And freedom, oh freedom well, that's just some people talkin'
Your prison is walking through this world all alone

Don't your feet get cold in the winter time?
The sky won't snow and the sun won't shine
It's hard to tell the night time from the day
You're loosin' all your highs and lows
Ain't it funny how the feeling goes away?

Desperado, why don't you come to your senses?
Come down from your fences, open the gate
It may be rainin', but there's a rainbow above you
You better let somebody love you, before it's too late

To be Continued...