Untouchable Affair

Angst Fiction by Tonga Hardcore
??? / John Cena

------------------------------------------------------------------------------

- SIN -

Randy Orton :

อดีต...เป็นเครื่องย้ำเตือนความผิด

ที่จะคอยบอกเราให้ไม่กลับไปกระทำมันอีก

อดีต...สอนบทเรียนให้เรารู้

ว่าผลของการกระทำนั้นจะเป็นเช่นไร

อดีต...ย้ำเตือนผม สอนผม ทำให้ผมเรียนรู้

แต่อดีต......ก็คอยหลอกหลอน

ทรมาน

ยึดตรึงผมเอาไว้กับตราบาปที่จะไม่มีวันลบเลือน

--- การให้อภัย ไม่ได้สามารถล้างบาปได้ ---

"หวัดดี John! เจอกันอีกแล้ว ไม่รู้ว่าพรหมลิขิตหรือนายอยากจะเจอชั้นกันแน่......"

"เอ่อ...ขอทางหน่อย แล้วก็ช่วยหยุดเห่าด้วย ชั้นหนวกหู"

ชายหนุ่มร่างเล็กกว่าผมมากเอานิ้วชี้ที่หู พูดพลางยักไหล่ ในมือเขาถือแก้วน้ำเหมือนที่ผมถือ ผมเห็นเขาเบ้ปากทันทีเมื่อเห็นผมซึ่งรีบรี่เข้ามาเมื่อเห็นเขาเช่นกัน

คำพูดของผู้ชายหน้าตาน่ารักอย่างร้ายกาจคนนี้เล่นเอาผมฉุนเอาการอยู่ ก็ถ้าคำว่า ' เห่า ' มันใช้กับคนล่ะก็...ผมคงไม่โกรธขนาดนี้หรอกครับ คนอะไร...หน้าตาก็น่ารัก แต่พูดจาไม่น่ารักเหมือนหน้าเอาซะเลย

"เดี๋ยวสิ John นี่ชั้นรุ่นน้องนายทั้งคนนะ ทำอย่างกับเป็นคนแปลกหน้าไปได้"

"ชั้น---เกลียด---นาย ไปตายซะไอ้เปรต ! " เขาจ้องตาผมเขม็งอย่างไม่กลัวเกรง ก่อนจะสบัดมือหลบแล้วเอาไหล่กระแทกหน้าอกผมจนหายใจขัด ก่อนจะเดินเลี่ยงผ่านประตูไป...

นี่ล่ะครับ JOHN CENA

คนที่น่ารักที่สุด น่าค้นหาที่สุด เจิดจรัสที่สุด แถมยังน่าฟัดที่สุดในวงการตามปากคำ หรือมุกตลกในรถทัวร์ของพวกนักมวยปล้ำค่าย RAW

ผมเอามือลูบปอยที่หน้าอกซึ่งปวดนิดๆ พลางกัดฟันกรอดมองตามร่างที่เดินจากไปอย่างไม่สนใจใยดี นั่นเล่นเอาทั้ง Rig (Rig Flair) และ Dave ( Batista ) พากันหัวเราะเยาะผมครืนใหญ่

“ ตัวจริงขาวจั๊วะเลยว่ะ วู้ ~~ เสียอย่างเดียวปากเสียไปหน่อย ฮ่าๆๆ ” Rig ระเบิดเสียงหัวเราะ ส่วน Dave ซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ ได้แต่ปิดปากกลั้นหัวเราะตามสไตล์

“ เล่นตัวสุดๆด้วย ” ผมพึมพำ

แค้นครับ...บอกตามตรงว่าแค้นมากอย่างบอกไม่ถูก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมโดนด่าแสกหน้าอย่างนี้นะครับ ก่อนหน้านี้เจอกันที่ House Show เข้าไปทักตามประสาคนเคยรู้จักก็กลับโดนทำเมิน แล้วหันไปรำพันกับไอ้ตี๋ Funaki ว่าได้กลิ่นอะไรมั้ย ฉุนๆ --- เหอะๆๆ

ส่วนวันนี้ก็ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งในศึก Summer Slam ประจำปีนี้ คืนที่ผมมีแม็ตช์การปล้ำชิงแชมป์โลก Heavy-Weight ที่เฝ้ารอมานาน และแน่นอน...เขาก็ด่าผมทันทีที่เจอหน้าเหมือนเดิมอย่างที่คุณเห็น

ผมเกลียดการถูกขัดใจ

ผมเกลียดการถูกมองว่าเป็นตัวอะไรซักอย่างที่ไม่ถูกมองเห็น

ผมเกลียดการดูถูก... ถึงแม้พฤติกรรมเหล่านี้ผมจะชอบทำกับคนอื่นก็ตาม

นั่นทำให้ผมเองก็เริ่มที่จะเกลียดเขาบ้างแล้วเหมือนกัน

..........................................

...................................................................

“Todd! นายพูดงี้ได้ไงอ่ะ?? ทำไมชั้นถึงถูกยกเว้น !! คืนนี้จะเป็นคืนสำหรับการเฉลิมฉลอง Summer Slam 2004 ครั้งนี้จะถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ WWE ด้วยคนที่มีความสามารถ คนหนึ่งที่เด็กที่สุด และดูดีที่สุด ”

กล้องถ่ายทอดโทรทัศน์ กับไมโครโฟนของ Todd จ่ออยู่ตรงหน้าผม เข้าใกล้เวลาของการแข่งขันเข้ามาทุกทีแล้ว คู่ปล้ำของผมในคืนนี้คือ Chris Benoit นักมวยปล้ำฝีมือเยี่ยมที่เพิ่งย้ายมาจาก Smack down! หลังจากเอาชนะแชมป์เก่าอย่าง Hunter แล้วย้ายมาอยู่ที่ RAW ถ้าหากผมชนะเขาล่ะก็...ผมก็จะได้เป็นแชมป์โลก Heavy-Weight แถมยังจะลบสถิติแชมป์โลกที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของ Brock Lesnar อีกด้วย แต่ก็ดูเหมือนไม่มีใครคิดว่าผมจะเป็นผู้ชนะเลยซักคนเดียว แม้แต่เพื่อนๆใน Evolution ก็ไม่คาดคิดกัน แค่นี้ก็เล่นเอาผมหงุดหงิดตั้งแต่ตอนสัมภาษณ์แล้วล่ะครับ

“WWE Superstar ทุกคนจะต้องยอมรับในคืนนี้ เพราะมันกำลังจะ......... ” ผมพูดยังไม่ทันจะจบดี ก็กลับเหลือบไปเห็น...

John โผล่มายืนต่อหน้าพร้อมกับรอยยิ้ม เขาใส่ชุดสีขาวและหมวกสีดำ Todd เบี่ยงไมโครโฟนไปหาเขาทันที “ คืนนี้จะเป็นคืนสำหรับการเตะก้นไอ้ Brooker T และที่นี่เราจะทำธุรกิจครั้งยิ่งใหญ่ใน Toronto ... โอ๊ะๆ แล้วก็อย่าลืมการเฉลิมฉลองของคนที่มีความสามารถ เด็กที่สุด และดูดีที่สุด ที่จะสร้างความแปลกใจให้ Superstar ใน WWE ด้วยนะ !”

“ ทั้งๆที่คืนนี้มีแต่ความยิ่งใหญ่นะ แต่ดูเหมือนว่าจะมีคนขี้ขลาดที่ยืนกลัวไม่กล้าออกไปสู้หน้าใครแฮะ อ้าว... Randy! นายไม่ออกไปดูข้างนอกหน่อยเหรอว่าแฟนๆมากันมากมายขนาดไหน? ”

“ ขอเสียงหน่อยแฟนๆ !” ถึงตอนนี้ผู้คนก็กรี๊ดกันลั่น “ โย่ว !! พวกคุณชอบ Randy Orton มั้ย? ” แต่ตอนนี้คนกลับโห่เสียงดังอย่างกับไล่วัวไล่ควายอย่างงั้นแน่ะ ครับ “ อู๊วววว์ โคตรดีเลยแฮะ โอ๊ะๆๆ เดี๋ยวชั้นลองใหม่นะ ”

“ คืนนี้ Randy Orton จะล้ม Chris Benoit เพื่อชิงแชมป์โลก Heavy-Weight” John พูด ทำเสียงสูงๆต่ำๆล้อเลียนคำพูดของผม พวกคนดูโห่มาอีกระลอก “ อู้หู...แล้วก็จะล้มแบบหมาลอบกัด อ๊ะฮ้า !!”

John สะบัดหน้าจากไป คุณคงไม่รู้ว่าผมเดือดขนาดไหนเมื่อโดนฉีกหน้าต่อหน้าคนดูกว่าห้าพันคนที่นี่ ! ให้ตายเหอะ แล้วยิ่งสายตาบวกกับรอยยิ้มกลั้นหัวเราะของ Todd ทำเอาผมแทบระเบิด คนดูเอาแต่ร้องโห่ฮาเชียร์ John และส่วนตัวผมกำลังถูกลืม

......หวังว่าคุณคงจำได้ว่าในคืนนั้นเกิดเหตุการณ์สำคัญอะไรขึ้น......

ผมสามารถพลิกเหตุการณ์กลับมาเล่นงาน Chris Benoit ได้ และผมกลายร่างจากสมาชิกกลุ่ม Evolution ธรรมดาเป็นแชมป์โลก Heavy-Weight ที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์

ทุกอย่างนี้คุณรู้แล้ว ผมพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าผมไม่จำเป็นต้องเล่นสกปรกตลอด อย่างที่ John กล่าวหา ผมเป็นมืออาชีพพอที่จะเอาชนะนักมวยปล้ำฝีมือระดับโลกอย่าง Benoit ได้ โดยไม่ต้องมี Rig หรือ Batista อยู่ข้างเวที ผมเติบโตด้วยตัวผมเอง ! คุณเห็นแล้วด้วยตาของคุณ

แต่เหตุการณ์ที่ไม่มีใครรู้ นอกจากผมและ John มันเกิดขึ้นหลังม่านนั่น

..........................................

...................................................................

“...Ed เสร็จงานแล้วกินข้าวที่ไหนดี? ”

ร่างที่สวมเพียงกางเกงยีนส์ขาสั้นแบบเดียวกับที่มักเห็นบนเวทีบ่อยๆ ยืนก้มๆเงยๆหาอะไรบางอย่างในตู้ล็อคเกอร์ของตัวเอง เจ้าของเสียงเอ่ยถามลอยๆ ขึ้นมาทั้งที่ยังไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าคนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาในห้องล็อคเกอร์นี้เป็นใคร

“ ...... Ed ......... Eddie ?? ”

เขาเริ่มเอะใจ ละสายตาจากเสื้อที่ดึงออกมาจากล็อคเกอร์ แต่ก่อนที่เขาจะได้หันกลับมามอง เขาก็ถูกผมล็อคแขนกดไว้กับพื้นเหล็กเย็นเยียบของตู้แล้ว เสียงดังโครมเมื่อมือของผม แขนของเขา และใบหน้าของเขากระทบกับผืนโลหะ

เขาพยายามขัดขืนอย่างสุดแรงเกิด ภายในห้องนี้ไม่มีใครนอกจากเราสองคน และผมไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะคุยกับใครดีๆได้โดยไม่ใช้กำลัง เขาทำผมเดือด...และเมื่อผมชนะไปแล้วเกมหนึ่ง ผมรู้สึกว่าเกมต่อไปผมควรจะชนะเขา......อีกครั้ง

“ นายคิดผิดแล้วที่พยายามจะเป็นศัตรูกับชั้น ” ผมเบียดกายเข้ากับร่างนั่น จนไม่มีแม้แต่ช่องว่างระหว่างตัวเขากับตู้ล็อคเกอร์.........รวมถึงผมกับเขา

John ทำทีท่าสะอิดสะเอียนอย่างออกนอกหน้าเมื่อผมกระซิบพูดแนบชิดริมหูเขา สงสัยเหลือเกินว่าผมมันน่ารังเกียจขนาดนั้นตรงไหนกัน !

“ จะดิ้นไปถึงไหนห๊ะ John!” เสียงโครมดังก้องภายในห้องเงียบนี้อีกครั้ง ผมไล้จมูกลงบนส่วนโค้งที่ซอกคอเขา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่เด็กลอยแตะปลายจมูก “ นายยังจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น จนกว่าจะได้เรียนผลของการดูถูกคนอย่างชั้น......รับรองว่าจำไปจนตายแน่ ”

“ .........ชั้้นเกลียดแก.................... ” เขาสบถเมื่อผมเริ่มปลดเข็มขัดเขาออก ผมหมายที่ริมฝีปากนั่นแต่เขาสะบัดหน้าหลบทันที

“ ...หึ ! ...............หึๆ ”

” ไปลงนรกซะ !” ด่าอีกครั้งพร้อมกับมองผมด้วยหางตา ในขณะที่ผมเริ่มปลดซิปกางกางตัวเองบ้างแล้ว

“ ไม่สนใจไปขึ้นสวรรค์ด้วยกันก่อนเหรอ...... JOHN CENA!!”

“ อย่า !! .....................................ขอ..ร้อง......... !!!!!!!!!!”

เขาขบฟันตัวเองเพื่อกลั้นเสียงร้อง เมื่อผมจูบเขา...เขากัดผมจนเลือดกลบ

ทั้งใบหน้า......ซอกคอ.......หัวไหล่ขาว ทุกที่เป็นของผม......รวมถึงภายในร่างนี้

เขาทรมาน... และผมสะใจทุกครั้งเมื่อร่างนี้กระตุกเพราะความเจ็บปวด

ร่างนั้นทรุดลงกองกับพื้น ผมจัดฉากทุกอย่างให้ดูเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะคุกเข่าลงกระซิบใกล้ใบหน้าขาวซึ่งในบัดนี้เรื่อด้วยเลือดสูบฉีด จนกลายเป็นสีแดงชัดเจน “ ถ้าไม่ติดตรงที่เคยรู้จัก......ชั้นเอาหนักกว่านี้แน่ ! หึ...หวังว่าคราวหน้าเจอกันคงทักทายดีกว่านี้นะ John ... ” ก่อนจะกดจูบลาที่แก้มของเขา

เขาไม่มองหน้าผมเลย จนผมได้พูดประโยคสุดท้ายจริงๆกับเขาในวันนั้น “ ...นายน่ารักสมคำล่ำลือนะ หึๆ ” เขาตวัดสายตามาจ้องผมเขม็ง ดวงตากลมโตสีฟ้านั้นกระพริบช้าๆ และเมื่อมันปิดลง.........

...............น้ำตา...............

ร่วงลงต่อหน้าต่อตาผม

ผมสงสัยต่อสายตานั้น เหมือนเขาพยายามจะบอกอะไรกับผม แต่ผมเลือกที่จะไปก่อนที่ใครจะเข้ามาเจอและจับได้คาหนังคาเขา

ระหว่างทางออก ผมเดินสวนกับ Eddie Guerrero เขาจ้องมาที่ผมด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรนัก ผมก็เช่นเดียวกัน เป็นธรรมดาที่เด็กต่างสังกัดอย่างเราจะเขม่นกันบ้าง แต่ครั้งนี้ผมกลับรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าครั้งไหนๆ ท่าทางของ Guerrero ก็ฟ้องว่าไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นหน้าผมเหมือนกัน

...ง่ายๆนะครับ ก็ไม่ชอบขี้หน้านั่นไง ไม่ถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็นนั่นล่ะ

ถ้าแม้แต่มีรักแรกพบแล้ว ก็คงต้องมีแบบนี้เหมือนกัน

ผมไม่กลัว และคงจะสะใจมากกว่านี้ด้วยซ้ำถ้ามีใครเข้าไปในห้องล็อคเกอร์ในตอนนี้ เพราะนอกจากจะเป็นการประจานหมอนั่นแล้ว ผมก็ยังจะลอยนวลไปได้อย่างสบาย จบแล้วทุกสิ่งทุกอย่างระหว่างผมกับ John Cena เขาทำผมแสบ และผมจะเล่นเขาแสบเหมือนกัน

นี่ล่ะครับ.....แค่นี้ล่ะครับที่คนเลวอย่างผมคิดได้

ผมคิดได้แค่นี้ และผมคิดผิด

มันไม่ได้จบอย่างที่คิด

อดีต...เป็นเครื่องย้ำเตือนความผิด

ที่จะคอยบอกเราให้ไม่กลับไปกระทำมันอีก

อดีต...สอนบทเรียนให้เรารู้

ว่าผลของการกระทำนั้นจะเป็นเช่นไร

อดีต...ย้ำเตือนผม สอนผม ทำให้ผมเรียนรู้

แต่อดีต......ก็คอยหลอกหลอน

ทรมาน

ยึดตรึงผมเอาไว้กับตราบาปที่จะไม่มีวันลบเลือน

อดีต......มันยิ่งทรมานผมมากขึ้น

เมื่อผมหลงรักเหยื่อเสียแล้ว......หลงรักกลิ่นหอมหวานของความสกปรกแห่งบาปนั้น

ฉุดผมให้จมปลัก และเหมือนกับกำลังว่ายวนเวียนอยู่ในวังวนของบาปที่เคยทำ ออกไปไม่ได้ หนีไม่ได้

ถึงแม้เคยเลือกที่จะกลับตัวแล้ว อยากเป็นคนดีบ้างแล้ว

แต่ท้ายสุด....................................

ผมก็ต้องกลับไปกระทำมันอีกเป็นครั้งที่สอง

สาม

สี่

ห้า

และต่อๆไป อย่างฝืนใจตนไม่ได้เลย

To be Continued...