Untouchable Affair

Angst Fiction by Tonga Hardcore
??? / John Cena

------------------------------------------------------------------------------

- Wake Up -

Randy Orton :

เช้าวันนี้อากาศเย็นสดชื่นน่านอนครับ ผมยังคงซุกตัวเองอยู่ใต้ผ้าห่มหนาอุ่น เสียงเปาะแปะที่ดังเรื่อยอยู่นี้บอกให้รู้ว่าข้างนอกฝนกำลังตกอยู่ด้วย ผมรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

John นอนอยู่ในอ้อมกอดผม หันหน้าออกไปทางหน้าต่างบานใหญ่ของห้องซึ่งถูกผ้าม่านสีทึบปิดไว้เกือบครึ่ง การที่ได้กอดเอวคนที่รักเอาไว้อย่างนี้ รู้สึกถึงความอบอุ่นเมื่อร่างกายแนบชิดกัน แล้วเป็นใครจะอยากตื่นนอนเพื่อเตรียมตัวไปเผชิญความโหดร้ายของสายฝนอีกล่ะครับ

......ผมอยากนอนอยู่อย่างนี้นานๆ ตลอดไปได้ยิ่งดี......

แม้จะแค่ในฝันก็ยอม

ในมุมมองของผมตอนนี้ ผมเห็นแค่ใบหูของ John เลยไปเป็นโหนกแก้มโค้งได้รูประเรื่อด้วยสีชมพูอ่อนๆเสมอ ผมเห็นสันจมูกของเขา และขนตาหนาและทั้งยาวงอน สวยยิ่งกว่าตาผู้หญิงอีกหลายร้อยล้านเท่า

เป็นแบบฉบับของเขาที่ไม่ต้องปรับแต่ง

ไม่ต้องเติมสีสัน

ผมชอบที่มันเป็นอย่างนี้โดยธรรมชาติของมัน

ธรรมชาติ...ที่ทำให้ใครๆหลงใหลได้โดยง่าย

ในทีแรกที่มองเขา ผมคิดว่าเขากำลังหลับอยู่ แต่ในขณะที่กำลังเพลิดเพลินกับการมองเขาอยู่นิ่งๆ ผมเห็นขนตายาวงอนนั้นกระพริบโบกช้าๆ เขาไม่ได้กำลังหลับอยู่เลย และดูเหมือนว่าเขาจะตื่นก่อนผมนานพักใหญ่แล้วด้วยซ้ำครับ

"ตื่นนานหรือยัง?" ผมถามพร้อมกับก้มจูบที่หัวไหล่ขาวกระจ่าง

"อืม...นาน..............."

เขาตอบคำถามสั้นๆ และแผ่วเบามาก เบายิ่งกว่ากระซิบอีก เหมือนกับไม่มีเสียง หรือไม่เหลือแรงจะเปล่งเสียงออกมาด้วยซ้ำ ตั้งแต่ผมพบเขาเมื่อวานในขณะที่สติสตางค์ยังไม่เข้าที่เข้าทางนัก จนตอนนี้ผมยังไม่รู้เลยว่าช่วงที่เขาหายไปนั้น เขาไปอยู่กับใคร และไปทำอะไรมา

ผมกะจะถามเขาตอนนี้ แต่สภาพการณ์ทำให้ผมเลิกล้มความคิดนั้น ยังไม่อยากจะถามเขาจนกว่า.....จนกว่า..............เราจะเป็นปกติเหมือนไม่เคยมีเรื่องราวแตกร้าวอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา

"แล้วนายล่ะ เป็นไงบ้าง?" เสียงของเขาดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของผม ถามทั้งที่ยังไม่ได้หันมาสบตากันเลยอย่างนั้น ผมสะดุ้งนิดหน่อยเพราะไม่คิดว่าเขาจะพูดกับผม

"ดีขึ้นแล้ว ไม่ปวดหัว.............แต่ยังปวดคอกับหลังอยู่"

"อืม........................"

ทำไมเป็นแบบนี้? ผมไม่เข้าใจ

สาบานได้ว่าไม่เคยเกร็งขนาดนี้เมื่อคุยกับเขามาก่อน ความรู้สึกของผมตอนนี้เหมือนกับว่า.....เอ่อ...ผมกำลังนอนกับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนอยู่ เหมือนกับ...ว่านอนอยู่กับ.......อย่างว่าล่ะครับ หวังว่าคุณคงเข้าใจ

"งั้นวันนี้นายคงอยู่คนเดียวได้สินะ"

"อะไรนะ? แล้วนายจะไปไหน?"

"วันนี้วันพฤหัสฯ........."

"อ่อ.........ทำงาน........"

ผมคลายกอดจากเขา ไม่มีแรงจะกอดเหมือนที่เขาไม่มีแรงจะพูดกับผม John ลุกขึ้นนั่งทันทีที่ผมปล่อยเขา ก่อนที่จะเดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวและเข้าห้องน้ำไป

คุณเคยรู้สึกมั้ย...เวลาที่มีสิ่งที่ต้องการอยู่ แต่เหมือนกับว่าไม่มีอะไรเลย

นั่นล่ะครับ ความรู้สึกของผมตอนนี้

John ยังแคร์ผม ผมสัมผัสได้ แต่เราดูห่างเหินกันเหลือเกิน

...........ระหว่างที่เขาไม่อยู่..............................

........................เขาทำหัวใจตกไว้ตรงไหนหรือเปล่า ผมอยากรู้..................

"John ชั้นรักนายนะ" ผมมองเขาที่แต่งตัวอยู่หน้ากระจก เมื่อกำลังจะเรียบร้อย ผมจึงบอกย้ำสิ่งที่ผมต้องการให้เขาระลึกไว้ตลอดเวลาก่อนที่เขาจะไป.......ไปทำงาน เฮ้อ...ตอนนี้พูดอะไรออกไปก็ดูเหมือนเป็นลางไปหมด ทุกคำแทบจะดูเป็นคำต้องห้ามสำหรับผม

......ผมคงจะคิดมากไปนะครับ......

เขายังอยู่ ไม่ได้ไปไหนซักหน่อย

"อืม......ชั้นก็รักนาย ไปนะ!"

"อาฮะ" ยิ้มได้แล้วล่ะครับ เมื่อเขาเดินมาจูบผมก่อนไป......ผมหมายถึงไปทำงานน่ะครับ "กลับมาเร็วๆนะ ชั้นจะรอ"

"อืม......อย่าลืมกินข้าว"

"นายด้วย"

"ได้"

เฮ้อ...ผมคงคิดมากเกินไปจริงๆแหละครับ เขาไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย ก็ยังเหมือนเดิม.......แต่....John ที่ผมคุยด้วยเมื่อกี้นี้เหมือนคนละคนกับ John ที่ผมเจอเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาเลย เขาเป็นอะไรไปนะ? อยากรู้แต่ก็ยังไม่กล้าถามล่ะครับ เอาไว้คืนนี้ค่อยถามแล้วกัน

ส่วนตอนนี้.......ให้ตายเหอะ ผมขอนอนต่ออีกซักสองสามตื่นก่อนเถอะครับ

----นอนฝันหวานให้พอ ก่อนที่จะตาสว่างได้เสียที----

"John นายจะได้ชิงแชมป์ WWE เหรอ?" ผมถามทันทีที่เขาก้าวเท้าข้ามผ่านธรณีประตูเข้ามาภายในตัวบ้าน ฝนยังคงตกแรงเหมือนเมื่อเช้า หนาวเสียดไปถึงกระดูก

"นายรู้แล้วเหรอ...กะจะ surprise ซักหน่อย"

"รู้แล้ว Hunter โทรมาบอก"

"............................เหรอ? แต่ก็แค่มีโอกาสนะ ยังไม่ชัวร์ เอ้อ...ไม่ยักรู้ด้วยว่านายกลับไปญาติดีกับ HHH แล้ว"

"แล้วนายไม่คิดจะถามชั้นหน่อยเหรอว่า Hunter รู้ได้ยังไง"

"....................................................."

"John......ชั้นเสียใจนะที่นายทำอย่างนี้กับชั้น"

"ไอ้บ้านั่นมันบอกอะไรนาย?"

"วันนี้นายไปหา Vince McMahon ที่บ้าน"

"นายเชื่อมันเหรอ Randy!!!"

"แล้วนายก็ได้เป็นผู้ท้าชิงอันดับหนึ่งตั้งแต่ยังไม่ได้คัดเลือก!! นายไม่ต้องชนะ Royal Rumble ก็ได้ด้วยซ้ำ!!"

"Randy!!!.................................."

"หรือว่ามันไม่จริง......ถ้านายอยากท้าชิง ทำไมนายไม่ไปหา Long........"

"ชั้น...........................ชั้น................ไม่ได้เป็นอย่างนั้นนะ......."

"Vince คงให้คำตอบที่แน่นอนกับนายได้มากกว่า Long โดยที่นายไม่ต้องทำอะไรเลยสินะ หึ...ชั้นไม่อยากจะเชื่อ Hunter หรอก John ชั้นอยากจะเชื่อนาย อยากเชื่อทุกอย่างที่นายพูด......"

"แล้วทำไมนายไม่เชื่อ...........Randy ชั้นมีแต่นาย ถ้าแม้แต่นายยังไม่เชื่อชั้น............."

"John...หยุดก่อน John.......นายน่ะ มีค่าสำหรับชั้นมากกว่านั้นนะ มันมากกว่าเข็มขัดแชมป์โลกเป็นไหนๆ ขอร้องเหอะ อย่าทำอย่างนี้เลย ไม่ว่าเพื่ออะไรก็ตาม"

......................

....................................................???.................

เพี๊ยะ!!!

"นายคิดว่าชั้นไปทำอะไร...เพื่อแลกกับตำแหน่งผู้ท้าชิงอันดับหนึ่งงั้นเหรอ!?!"

"เดี๋ยว John.............."

"ชั้นถือว่านายดูถูกชั้นมากเลยนะ ทำไมนายคิดอย่างนั้นล่ะ!! สรุปว่านายมองชั้นเป็นแค่ไอ้อย่างว่าจริงๆสินะ? แค่เอาเงินมากอง เอาตำแหน่งมาล่อ ก็นอนกับชั้นได้งั้นสิ!!! ทำไมล่ะ!! ทำไมต้องเป็นนายด้วย? ถ้าเป็นคนอื่นมองอย่างนี้ชั้นยังไม่เจ็บเท่านายมองเลย ให้ตายเหอะ!"

"John!!!......................นายอย่าโกหกชั้นอีกเลยนะขอร้องเหอะ ชั้นจะไม่ว่านาย จะไม่รังเกียจนาย....."

เพี๊ยะ!!!!!!

"...John นายจะตบชั้นให้ตายเลยก็ได้ ให้ปากมันหายหมา ให้มันพูดไม่ได้ไปตลอดชีวิตเลยก็ยังได้ แต่ขอร้องอย่างเดียวนะ...ตื่นซักทีเหอะ อย่าทำร้ายตัวเอง ถ้านายรักชั้น......ถือว่าเห็นแก่ชั้นก็ได้"

ผมรู้ตัวดีว่าพูดอะไรออกไป ถึงแม้เหตุการณ์ครั้งแรกจะบอกผมว่าช่วงเวลาที่ผมไม่มีเขาจะปวดร้าวแค่ไหน แต่ครั้งนี้ ตอนนี้ ในขณะที่ผมพูดไปด้วยเลือดกลบปากนี้ ผมก็ยังไม่รู้สึกผิดเลยที่พูดอย่างนี้ออกไป เขาบอกว่านี่คือการดูถูก แต่ผมว่าไม่........

ผมไม่เห็นว่าการที่ Hunter โทรมาบอกผมด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะอย่างสะใจนั้น มันจะดูเป็นการแต่งเรื่องเพื่อกลั่นแกล้งผมเลยแม้แต่น้อย Hunter ไม่ได้ประโยชน์จากเรื่องนี้เลย ไม่ว่าใครก็ไม่ได้ทั้งนั้น...มีแต่ผมคนเดียวที่จะได้ตื่นจากฝันลมๆแล้งๆเสียที

"ชั้นจะดีใจมากถ้านายพูดความจริงกับชั้นซักที ซื่อสัตย์กับชั้น......ซื่อสัตย์ต่อตัวเองน่ะ"

"Randy......" เขาเงยหน้าขึ้นสบตาผม หลังจากที่มัวแต่ก้มหน้ากำหมัดไว้แน่น ผมเห็นน้ำตานั่นอีกแล้ว ทุกอย่างเหมือนเดิม เหมือนอย่างที่มันเคยเกิดขึ้น ชีวิตคนมันก็มีแค่นี้ล่ะครับ เหมือนล้อเกวียน...ที่จะยังคงดำเนินหมุนไปตามวิถีของมัน

"Randy........ถ้าทั้งหมดนั่นคือสิ่งที่ HHH บอกกับนาย ทำไมนายไม่บอกมันไปด้วยล่ะว่า...ชีวิตชั้นมันเหลือแค่นี้ก็เพราะนาย Randy!!! ชั้นไม่เหลืออะไรแล้ว ชั้นเหลือแค่นายคนเดียว!! แล้วต่อจากนี้แม้แต่นายยังไม่เข้าใจชั้น ชั้นจะเหลืออะไรอีก!!! ชั้นยังมีอะไรจะต้องเสียอีกหลังจากที่นายทำอย่างนั้นกับชั้นเมื่อปีก่อนในห้องล็อคเกอร์นั่น! บอกชั้นทีสิ!!!"

"..................................................."

"นายเอาแต่คิดว่านี่คือความผิดของชั้นงั้นสิ? แล้วนายล่ะ นายไม่เคยทำผิดอะไรต่อชั้นเลยงั้นเหรอ! นายนั่นแหละตื่นซักที ลืมตาดูความจริงซักทีว่านายทำลายชีวิตชั้น!!!"

----นายทำลายชีวิตชั้น!----

---------นายทำลายชีวิตชั้น!!!!---------

ทำลาย.............ชีวิต John

"แต่นายยกโทษให้ชั้นแล้ว ชั้นขอโทษนายแล้ว"

"ขอโทษเหรอ? แล้วตอนนี้ถ้าชั้นบอกขอโทษนายบ้างล่ะ มันจะทำให้ชั้นสะอาดขึ้นมั้ยในสายตานาย! เออ...ก่อนนายชั้นมีคนอื่นมาก่อน แล้วไง? พอกันที Randy ชั้นมันก็โสโครกแบบนี้แหละเท่าที่นายมอง"

"ไม่ John! ชั้นรู้เรื่องนายกับ Eddie Guerrero...ชั้นรู้แล้วว่าก่อนชั้นนายมีเค้า นั่นไม่ได้เรียกว่าโสโครกอย่างที่นายพูด......"

"เออ! เรื่องนั้นมันสมควรรู้อยู่แก่ใจอยู่! แล้วเรื่องชั้นกับ Chris Jericho ล่ะ! นายรู้มั้ย? หึ! พอใจรึยัง!!! หรือว่ายังไม่พอ? ชั้นจะได้รีบถ่อไปนอนกับ Vince เรื่องที่นายรู้มามันจะได้เป็นความจริงอย่างที่นายต้องการซักที!!!"

.................................

..............................................

"เอ้อ! แล้วก็เปลี่ยนคำพูดด้วยนะที่ว่า...'ชั้นรู้แล้วว่าก่อนชั้นนายมีเค้า' นายเองก็รู้ดีนี่ Randy ว่ามันไม่ได้เป็นอย่างนั้น ชั้น! กับนาย! มีอะไรกันระหว่างที่ชั้นยังมี Eddie อยู่ด้วยซ้ำ!!! หยุดหลอกตัวเองซักทีว่าเราคบกันด้วยความบริสุทธิ์ใจน่ะ เรามันก็โสโครกด้วยกันทั้งคู่นี่แหละ!!"

ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้ ทุกอย่างกลับตาละปัดไปหมด

ผมปวดหัว.......................มาก ราวกับว่าจะระเบิด

"นายจะเกลียดชั้นก็ได้นะ John...........ถ้านายไม่พอใจ จะให้ชั้นไป.........ก็ได้"

"หึ! ขอบใจ แต่ชั้นจะไปเอง......"

บานประตูบ้านที่ John กระแทกปิดใส่ผมเป็นสัญญาณบอกว่าเขาได้จากไปอีกครั้ง มันคงจะยากมากถ้าคืนนี้เราอยู่นอนร่วมห้องกันหลังจากมีปากเสียงกันรุนแรงถึงขั้นนี้ รุนแรงลบสถิติเดิมของคราวที่แล้ว ถ้าความรักที่ผมให้ไปมันทำให้ John ต้องรู้สึกเลวร้าย......ถ้าการเป็นคนดีมันยากเย็นขนาดนี้...คุณจะให้ผม...ถอนตัวก็ได้นะครับ

ผมเสียใจ ผมสำนึกแล้ว

ผมไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้

เสียใจตั้งแต่เรื่องราวในวันนั้น......เมื่อหนึ่งปีก่อน

ถ้าผมสามารถย้อนเวลากลับไปได้ล่ะก็.........

.................ผมก็ไม่อยากจะทำลายชีวิตใครทั้งนั้นครับ

To be Continued...