Untouchable Affair

Angst Fiction by Tonga Hardcore
??? / John Cena

------------------------------------------------------------------------------

- Lost Soul -

Randy Orton :

ผมลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิด สมองตื้อตึง เสียงเครื่องปรับอากาศก้องดังวืดๆในหู ผมยังคงมึนงงด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่นั่งกระดกแก้วอัดมันลงแทนน้ำและอาหารมื้อหลักมาตลอด...กี่วันนะ? ผมจำไม่ได้......

ผมจำไม่ได้ว่ากลับมาที่บ้านหลังนี้กี่วันแล้ว และกลับมาเมื่อไหร่ วันนี้วันที่เท่าไหร่ผมยังไม่รู้เลยครับ รู้แต่ว่าช่วงเวลาที่ผมเอาแต่อยู่กับตัวเอง เริ่มต้นการรอคอยนั้นมันยาวนานนับปีแสง ทรมาน......เจ็บร้าวไปถึงขั้วหัวใจ

.......หนาวสั่น.......

.......อ่อนล้า.......

เหนื่อยแม้แต่จะหายใจ

ยากเย็นแสนเข็ญเกินจะทน เข้าใจเลยว่าเจ็บจนแทบขาดใจนั้นเป็นอย่างไร ผมเฝ้าโทษตัวเอง ร้องไห้ให้กับการกระทำผิดที่ไม่เคยให้ความสำคัญกับมันเลย จวบจนถึงวันที่ต้องสูญเสียสิ่งที่เฝ้ารักและดูแลไป สำหรับผมแล้ว การที่เขาจากไปเฉยๆ นั้นมันไม่เจ็บเท่าการที่เขาจะไปเป็นของใครอื่นหรอกครับ... ผมไม่อยากให้ใครได้เขา

ผมปวดตา......รู้สึกได้เลยว่าตอนนี้ม่านตากำลังขยายปรับให้ชินกับความมืด ผมไม่เคยกลัวความมืด ไม่กลัวเวลาที่ต้องนอนคนเดียว ทว่าตั้งแต่วันที่เขาจากไป โดยไม่ทำให้แน่ใจว่าจะกลับมาอีกมั้ย ทุกวันของผมหลังจากนั้นที่ไม่มีเขานอนข้างๆ มันทำให้ผมรู้สึกกลัว กลัวว่าเขาจะไม่กลับมาอีก

ร้องไห้ทุกวัน ทุกคืน ก่อนข่มตาหลับไปด้วยฤทธิ์เหล้า จนตื่นขึ้นมาในเช้าอีกวัน เปิดตาก็เหมือนกับเปิดเขื่อน สิ่งที่นึกถึงเพียงอย่างเดียวคือน้ำตาของเขา ผมทำเขาร้องไห้กี่ครั้งกัน......มันมากเกินไปกว่าจะชดใช้สินะ ให้ตายผมก็ชดใช้ไม่พอ............

ผมเหลือบสายตาไปข้างๆช้าๆ อยากจะมองออกไปนอกหน้าต่าง อยากจะมองปฏิทิน อยากจะมองนาฬิกา ปวดมากที่ต้นคอเมื่อหันหน้า วันๆผมเอาแต่นั่งอยู่บนโซฟาแล้วกินเหล้า จากนั่งตรงๆ ก็เริ่มไหลเอาหลังทำก้น เลื้อยจนคอย่น ท้ายที่สุดตัวก็ลงก็กองอยู่กับพื้น ใครว่าคนเมามักจะทุเรศ ก็จริงอย่างเขาว่านั่นแหละ

ตอนนี้ผมได้นอนเหยียดตัวตรงๆแล้ว รู้สึกเมื่อยมากก็จริงแต่ก็แค่ในช่วงแรก ตอนนี้ดีขึ้นแล้วครับ มีแต่คอที่ยังปวดอยู่ อืม......ใครพาผมมานอนที่นี่กันล่ะ? เตียงนี้...เป็นเตียงที่ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นและอยากจะหลับยาวไปตลอดวันครับ แม้แต่เตียงที่บ้านซึ่งนอนมาตั้งแต่เด็กก็สู้ไม่ได้

......เตียงสีขาว และมีกลิ่นหอมเหมือนใครบางคน......

ผมปิดกั้น แต่ก็ยอมรับว่าคิดถึงความรู้สึกนี้

ความอบอุ่นที่มี John.........นอนข้างๆ

"John......" ผมรำพันสั้นๆ พูดแต่คำนี้ตลอดการข้ามทะเลอันแสนยาวไกลจนคอแห้ง เสียงแหบบาดคอ

ผมไม่ได้มองผิดไป John นอนอยู่ข้างๆผม เขาหันหลังให้ผม และคงกำลังหลับ ภาพนั้นทำให้ผมยิ้ม เขากลับมาจนได้ ไม่เสียแรงเลยที่ผมกลับมาที่นี่เพื่อรอเขา ผมอยากจะกล่าวคำว่า 'ขอโทษ' จากใจจริงของผมกับเขา

อันที่จริงอีกไม่กี่วันผมจะมีงานที่ LA ครับ Benoit กับ Jericho ไปสแตนบายรออยู่แล้วที่นั่น และผมก็ไปด้วย... เป็นปกติมากที่เราจะไปรอที่รัฐนั้นๆ ก่อนการปล้ำจริงซักสัปดาห์เพื่อเที่ยว ช๊อปปิ้งซื้อของฝาก และอะไรต้องการที่เราอยากทำ

ผมไป......แต่ก็ได้แต่นอนแผ่อยู่บนเตียงเดี่ยวตัวกลาง นอนฟัง Benoit กับ Jericho คุยกันข้ามฝากไปมา ผมรู้ครับว่าสองคนนั้นพยายามคุยสนุก เพื่ออะไรซักอย่าง...ที่ผมเดาว่าเพื่อให้ผมหัวเราะ Jericho ทำได้ค่อนข้างดีนะ แต่ Benoit รับมุกไม่ทันแถมต่อมุกได้ฝืดมาก ผมอยากหัวเราะให้กับความแตกต่างของทั้งสองคนครับ ผมอยากยิ้มให้พวกเขาเห็นว่าผมดีใจที่พวกเขาเป็นห่วงผม แต่ผมยิ้มไม่ออกจริงๆ ผมเหนื่อยมากเกินไป

คืนนั้นผมนอนไม่หลับ ผมร้องไห้ ผมอยากเจอ John

ร้องไห้ชนิดที่ว่าพาลให้เพื่อนต่างวัยทั้งสองของผมนอนไม่หลับ และตื่นขึ้นมาเค้นว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม

ผมไม่ได้บอก Benoit ว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดมีเขาเข้ามาเกี่ยวข้อง ทั้งที่มันเป็นอย่างนั้น ในตอนนั้นผมโมโห Benoit มาก แต่ในเวลานี้จริงๆ ผมกลับรู้สึกขอบคุณที่เขาทำให้ผมมั่นใจว่าเขาไม่เคยทำอย่างที่ผมกล่าวหา ผมแทบไม่มองหน้า Jericho ผมมองแต่ Benoit

ถึงแม้จะพูดไม่ออก เค้นเสียงออกมาแทบไม่เป็นภาษาคน ผมพูดเพียงแต่ "...John..." อย่างยากลำบาก แต่ Benoit ก็เข้าใจผม เขาอึ้งไปวูบหนึ่ง สายตาของเขาแปลกๆ ก่อนที่จะตบไหล่ผมเบาๆ

ผมไม่ไหวแล้วครับในตอนนั้น ผมรู้แต่ว่าผมต้องมาหา John ที่บ้านหลังนี้

เพื่อที่จะเริ่มต้นรอคอย

หรือแม้แต่อยู่ในสถานที่ของเขา เผื่อจะทำให้รู้สึกว่ามีเขาอยู่ข้างๆก็พอ

"......John..."

ร่างนั้นขยับเล็กน้อย จนนิ่งไปอีกรอบ...แต่ในที่สุดเขาก็หันมา ผมแทบไม่เห็นสีหน้าของเขาเลยว่าเป็นอย่างไรในตอนนี้ แต่แค่นี้ผมก็ดีใจแล้วที่เขายังกลับมา

"ว่าไง? หายมึนหรือยัง?"

"ยัง......"

"งั้นเอายาไปกินอีก" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหลือเกิน ใครก็ได้เปิดไฟทีเถอะ ผมอยากเห็นหน้าเขา

"...ไม่เอา........." แม้จะปวดร้าวทั้งแขนไปถึงต้นคอ แต่ก็รวบรวมกำลังคว้าข้อมือของเขาไว้ แอบตกใจเล็กๆเมื่อมันรู้สึกหลวมกว่าแต่ก่อน กำไปแล้วเจอแต่กระดูกโปนๆเหมือนไม่ใช่ John

"แล้วจะเอาอะไร?"

ต้องการอะไรน่ะเหรอ......คำถามนี้ฟังดูแล้วจี๊ดพิลึก ถ้าให้ผมตอบจริงๆแล้ว เขาจะให้ผมได้มั้ยครับ ผมอยากขอหลายอย่างเลย แต่สิ่งเดียวที่ควรจะทำที่สุดตอนนี้ผมขอเพียงอย่างเดียวล่ะครับ ขอก่อนที่โอกาสจะหลุดลอยไป......ผมขอ...............

"ขอโทษ"

พอพูดคำนี้ น้ำตาก็พาลจะไหลออกมาอีกแล้ว ให้พูดจริงๆนะครับ งานนี้ทำให้ผมเพิ่งรู้ว่าตัวเองอ่อนแอขนาดไหน บางคนบอกว่าความรักเปลี่ยนคนจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ ผมไม่เชื่อหรอกครับ ผมรู้แต่ว่า......John Cena สามารถเปลี่ยนคนจากหน้ามือเป็นหลังมือได้แน่นอน

"ขอโทษ? โอเค...ขอโทษ" เขายักไหล่

ผมอยากจะบอกอะไรมากกว่านี้ อยากบอกว่าผมรู้สึกอย่างไร อยากบอกว่าตลอดเวลาที่ไม่มีเขามันเป็นอย่างไร ผมเจ็บขนาดไหน ผมทรมานเท่าไหร่ แต่ผมไม่มีแรงพอจะเค้นคำพูดออกมาให้พ้นลำคอ แค่แรงที่จับข้อมือเขาไว้ยังไม่มั่นคงด้วยซ้ำ

"โอเค๊...แล้วไงล่ะ? ก็ขอโทษแล้วนี่ ชั้นยกโทษ นายก็ปล่อยมือชั้นสิ"

"................................................."

"จะเอาอะไรอีก?"

"......กอดชั้นที....................."

มือที่เคยยึดไว้ที่ข้อมือของเขารูดตกลงเกือบหลุด แต่เขาเองเป็นฝ่ายคว้ามือผมไว้ได้ทัน ถึงตอนนี้ผมไม่ต้องเดาสีหน้าของเขาอีกแล้ว ผมรู้ว่าเขายินดีที่จะให้อภัยผมจริงๆอย่างที่พูด ไม่ใช่แค่พูดปัดให้สิ้นเรื่องเพราะรำคาญอย่างที่ผมเคยกล่าวคำว่า 'ขอโทษ' อย่างไร้ความหมายกับเขา

เขาดีกับผมจริงๆ..............

.........แต่ทำไมผมเลวอย่างนี้นะ

สัมผัสละมุนจากมืออุ่น ฉุดให้ผมลุกขึ้น เหมือนทางสวรรค์ซึ่งฉุดผมออกจากกรงขัง เขากอดผมไว้แน่น ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ชิดเขา สภาพซังกะตายที่เป็นอยู่แทบจะถูกสลัดออกไปหมด... ผมไม่ได้เจ็บป่วย ผมแค่ขาดความอบอุ่นทางใจเท่านั้นเอง

และในตอนนี้......ความอบอุ่นมันกลับมาแล้ว

"John.....ไม่มีนาย ชั้นอยู่ไม่ได้นะ"

"...อ..อืม................."

"ขอโทษนะ ที่แล้วมาชั้นมันเลวเอง"

ผมมันเลว...........เลวเองเสมอ

ถึงแม้ความเลวของผมมันจะไม่สามารถเปลี่ยนไปได้จริงๆ แต่ในเวลานี้...ขอแค่มีเขาเถอะครับ ผมจะดีกับแค่เขาคนเดียว

จะเป็นคนดีของเขา......คนเดียว

To be Continued...