Untouchable Affair-- Chapter X --
Angst Fiction by Tonga Hardcore ------------------------------------------------------------------------------ - Unforgettable - Eddie Guerrero : ผมเหยียบคันเร่งจนจมมิดวูบหนึ่ง ก่อนจะเหยียบเบรกตามกระทันหัน ทำให้เสียงเสียดสีระหว่างยางกับพื้นถนนร้องเอี๊ยดลั่นไปทั่ว คลายสองมือคืนพวงมาลัย Roll-Rider คู่ใจ เมื่อรถกลับมาจอดที่หน้าบ้านของตน หลังจากที่ทิ้งมันไว้เกือบทั้งวันกับใครอีกคน............ ลมหายใจที่ค่อยๆผ่อน หากแต่หนักแน่นราวกับว่าเพิ่งจะไปวิ่ง 1200 เมตรมาไม่นาน พอจะบอกให้ทราบได้ว่าผมรีบทำธุระภายในวันนี้ให้เสร็จสิ้นมากแค่ไหน ผมทิ้ง John ให้อยู่ที่บ้านคนเดียวทั้งวัน ทั้งที่ไม่ควรทำอย่างยิ่ง รู้ดีว่าการทิ้งคนอกหักสาหัสขนาดนั้นไว้เพียงลำพังมันอันตรายขนาดไหน แต่ความรับผิดชอบมันก็ทำให้ผมต้องเลือกทั้ง แม่ และ John ในเวลาเดียวกัน ผมกุมพวงมาลัยไว้หลวมๆ เมื่อพักหายใจจนชุ่มปอดแล้ว จึงได้ฤกษ์กระโดดลงจากรถ สอดมือควานหากุญแจบ้านในกระเป๋ากางเกงพัลวัน ไขผิดไขถูกบ้างผมประมวลไม่ทันแล้วครับ สมองผมมันดันจินตนาการแต่เรื่องอกุศลไปมากกว่านั้นแล้ว ...กลัว John จะคิดอะไรบ้าๆ เหมือนกับผมเมื่อตอนที่เราเลิกกัน... ปราการด่านสุดท้ายถูกกระชากเปิดออกในที่สุด ภายในห้องมืดสนิท มองเห็นได้เพราะแสงภาพจากจอโทรทัศน์เพียงอย่างเดียว John หันควับมามองอย่างตกใจไม่แพ้กัน หวัดดี Ed John ..................นายโอเคใช่มั้ย? ผมรี่เข้าไปถาม มองสำรวจบริเวณห้อง อะไรเหรอ? ชั้นก็โอเคนี่......... ทำอะไรอยู่หืมม์? เล่นเกมส์.........................น่าเบื่อจังเลย Ed ... ตาสีฟ้าหรี่ต่ำ แววเหงาโดดเดี่ยวฉายขึ้นลึกอยู่ภายใน ผมตะลึงเล็กน้อย แต่ก็อดหัวเราะหึๆออกมาไม่ได้ในที่สุด ............ Play Station2 ............ ...................... DVD Game ....................... ..............................หนังสือคู่มือเกมส์ที่วางระเกะระกะอยู่ที่พื้นเหล่านี้...... ผมเก็บลงกรุแถมปิดผนึกอย่างดีไปแล้ว แต่เขากลับหาเจออีกนี่นะ...... มันเหมือนกับการโดนเปิดหีบความทรงจำยังไงก็ไม่รู้สิครับ ของรักของเขา...ที่ไปเลือกซื้อกับผม......กลับมาเล่นกับผมเสมอๆ ผมคอยอ่านเฉลยเกมส์ให้ และเขาก็เป็นฝ่ายควบคุมเกมส์ ผมมีความสุขเวลาที่เห็นเขาเฮลั่นบ้าน เมื่อเคลียร์แต่ละภารกิจ ......เรานั่งดูฉากจบเกมส์ด้วยกัน...... ผมมีเวลาให้เขาไม่เคยขาด.......แต่สุดท้ายทุกอย่างก็จบ เหมือนกับเกมส์ เขาจากไปกับใครคนนั้น โดยตัดสินใจไม่เอาของเหล่านี้ซึ่งจับจ่ายมาด้วยเงินของผมไปด้วย หลังจากนั้นมันก็ถูกเก็บไว้ให้พ้นตา ไม่ให้เป็นเครื่องย้ำเตือนอะไรกับผมอีก John ......นายเอามันออกมาทำไมกัน......... ...ชั้นเจ็บ......นายรับรู้บ้างมั้ย........................... ผมเดินเข้าไป โยนกุญแจบ้านทิ้งไปบนโซฟา ก่อนจะคุกเข่าลงข้างๆ John ประคองใบหน้าขาวใสของเขาไว้ นายเป็นไงบ้าง... ................................................ มองเขาแล้วก็ต้องยอมแพ้...แววตาเศร้าสร้อยนั้น ผมไม่อยากเห็นมันหรอกครับ John อยู่ที่นี่แทบจะไม่กินอะไรเลย ทำตัวซังกะตายเหมือนมีชีวิตอยู่ไปวันๆ สองวันแล้วนะ ถ้านายไม่กินอะไรจะไม่...ไม่ไหว... เสียงของผมจู่ๆก็สั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ ชั้นไหว Ed ...ชั้นไม่หิว... ไม่ได้......ไม่หิว..ก็ต้องกิน ภาพของเขาเลือนไป เมื่อผมเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง... ผมทันไม่ได้ที่จะต้องเห็นเขาในสภาพนี้ John ผอมจนแทบเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ผิวซีดเหลืองเพราะเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องนี้ ม่านก็ปิด...ไฟไม่เปิด......อยู่กับตัวเอง จนบางครั้งเหมือนกับใจขอาไม่ได้อยู่ที่นี่ ทำไมถึงลืมกันไม่ลง......... เขาไม่อยากจะลืมเรื่องของหมอนั่น และผมเองก็ไม่เคยลืมเรื่องระหว่างเราได้ ยิ่งโดนย้ำเตือนแล้ว...ทำให้รู้สึกคล้ายกับว่าเรายังคงเหมือนเดิม ทำไมคนเราต้องมักจะจำได้ในเรื่องที่ไม่อยากจำด้วย ......ไม่ยุติธรรมเลยที่เรื่องแบบนี้เป็นเฉพาะมนุษย์เท่านั้น...... นายอยากกลับบ้านมั้ย John? ..................ม....ไม่.................... งั้นนายต้องกินอะไรบ้านนะ Eddie นายอย่าร้องไห้สิ...ขอร้อง......... แต่ยังไงมนุษย์ก็คือมนุษย์ เราทุกคนต้องมีบางอย่างที่ไม่สามารถลืมได้...ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม John ......ชั้นคิดถึงนาย............ เขาสอดมือเข้าที่กกหูของผม เหมือนที่ผมทำกับเขา ใช้หัวแม่มือนุ่มเกลี่ยขจัดน้ำตาออกให้ ผมรู้ว่าเขายังคงรู้สึกผิดอยู่เสมอ อยากบอกเขาเหลือเกินว่าเขาไม่ได้ผิดแม้แต่น้อย...ผมเองสิผิดที่ไม่ยอมลืมมันเสียที ลืมไปว่าไม่มีอะไรเหมือนเดิม ลืมไปว่าเขาไม่ใช่ของผม ลืมไปว่าเรื่องของเราได้จบไปแล้ว ลืมไปว่าเขาไม่ได้รักผมอีกต่อไป ......ชั้นคิดถึง...คิดถึงนายเหลือเกิน...... ผมอยากจูบเขา อยากกอดเขาไว้แน่นๆ แต่ถ้าขจัดความรู้สึกออกไป ความถูกต้องมันบอกว่าผมไม่ควรทำอย่างนั้น เพราะว่าเราจะเจ็บกันทั้งสามฝ่าย...ไม่ได้พูดผิดไปหรอกครับ...........สามฝ่ายจริงๆ ผมส่งเขาให้นอนในห้องของผม ห้องที่เคยเป็นของเรา นั่งอยู่ข้างเตียงเป็นเพื่อนด้วยซักพักจึงจูบราตรีสวัสดิ์เบาๆที่เปลือกตา......เหมือนที่ผมชอบทำกับเขาเมื่อก่อนนั้น ผมตัดสินใจนอนที่โซฟาดีกว่า คงจะรู้สึกแปลกๆพิลึกที่จะให้เรานอนร่วมเตียงกันอีกครั้ง มันบอกไม่ถูกเลยครับว่าตอนนี้ผมอยู่ในฐานะอะไร จะเป็น เพื่อน ' หรือ แฟนเก่า ' ดี ให้เราอยู่ห่างกันแบบนี้คงเป็นทางออกที่ดีที่สุด ลืมตาในความมืด มองเพดานบ้านอยู่นิ่งๆ มุมๆนี้มองแล้วให้ความรู้สึกอึดอัดที่สุดเลยล่ะครับ คล้ายกลับว่าสิ้นไร้ทางออกไม่อยากจะมองอะไรอีกแล้ว จนสุดท้ายก็ต้องมานอนมองเพดานที่ว่างเปล่าแทน ...ก็มันนอนไม่หลับนี่ครับ... ถ้าหลับไปได้ให้รู้แล้วรู้รอดก็คงดี จะได้ไม่ต้องมอง ไม่ต้องคิดอะไรอีก Eddie ......หลับรึยัง? เอ๋... John ? ผมผงะลุกขึ้นนั่ง เห็นเขายืนอยู่ที่ประตูห้องนอน ผมยิ้มให้พลางส่งมือให้เขา ว่าไงหืมม์... ด้วยความเคยชิน ภาษานี้เรารู้กัน John เดินเข้ามาใกล้ก่อนจะส่งมือของเขาให้ผมจับไว้ ผมจูบเบาๆที่หลังมือนั้น นายเข้าไปนอนในห้องกับชั้นได้มั้ย? นอนไม่หลับล่ะสิท่า อืม....... ผมรู้...... John ติดเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ กับเสียงการเต้นเป็นจังหวะของหัวใจ หากเขาได้นอนกอด เอนศีรษะใช้อกใครก็ตามที่เขาเต็มใจจะอยู่ด้วยต่างหมอนแล้ว จะทำให้เขาหลับได้ง่ายมาก ไม่ใช่ว่า John เป็นคนที่อยู่คนเดียวไม่ได้ แต่ถ้าเขาสัมผัสได้ว่าใกล้ๆกันนี้มีความอบอุ่นอยู่ เขาจะรีบไขว่คว้ามันไว้กับตัว ผมหัวเราะในลำคออย่างยากลำบาก ผมอยากทำให้เขา ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ผมสามารถทำได้... หากแต่ครั้งนี้ไม่ง่ายเลย อย่าดีกว่า John ชั้นนอนตรงนี้ดีกว่า เขานิ่งอึ้งไปซักพัก ก่อนจะแสยะยิ้มแห้งๆให้ผม อื้ม......ฝันดีนะ เช่นกัน my boy! เฮ้อ...ทำใจยากเหลือเกินครับกับการที่ต้องขัดต่อความรู้สึกลึกๆของตัวเอง บางครั้งอยากจะพูดอย่าง แต่ต้องพูดอีกอย่าง... เหนื่อยแม้แต่จะคิดอีกต่อไป พยายามข่มตาให้หลับเสียดีกว่า คืนนี้จะได้สิ้นสุดเสียที แต่ Ed ............ ....................???..................... งั้นชั้นจะนอนตรงนี้กับนาย เขาทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นที่ที่เหลือโซฟาที่ผมกำลังเหยียดกายอยู่ ผมเองก็ประหลาดใจ หาเหตุผลที่เขาทำอย่างนี้ไม่ได้ ได้แต่มองคิ้วที่ขมวดมุ่นของเขาอย่างกังขา John ...นายไม่น่าทำอย่างนี้ ไหนนายบอกว่าคิดถึงชั้น...... แต่นายไม่ใช่ของชั้น ..........ไม่คิดเลยว่าแม้แต่นายก็ใจร้ายกับชั้นขนาดนี้ สุดท้ายชั้นมันก็แค่ของเหลือ ไม่จริงเลย............ ชั้นบอกแล้วไง John ... นายไม่ควรจะรื้อฟื้นมัน ตะกอนที่ตกอยู่ใต้พื้นน้ำ ถ้าไม่ถูกกระตุ้นและปล่อยให้มันนอนก้นอยู่อย่างนั้น มันคงจะไม่ยากเกินการควบคุมอย่างนี้ ไม่จริง.........ชั้นยังรักนาย....................... ผมสัมผัสริมฝีปากนุ่มนั้นอีกครั้ง ลิ้มรสอย่างหืนกระหาย กอดเขาไว้เหมือนวันเก่าๆ เขากอดผมและตอบรับทุกสัมผัส......เหมือนอย่างเคย...........เหมือนที่เราไม่เคยลืม......... ...เราทั้งคู่......ยังไม่เคยลืม...
To be Continued...
|
||
(C) 2004 DESTINY BY TONG |