Untouchable Affair-- Chapter IX --
Angst Fiction by Tonga Hardcore ------------------------------------------------------------------------------ - Sorry - Randy Orton : ขอร้อง...ฟ้าสางซักทีเถอะ ถึงรุ่งเช้าซักที เช้าวันพรุ่งนี้ที่ผมจะได้ไปจากบ้านหลังนี้ จะได้ไม่ต้องเห็นเขาอีก ไม่เห็นเลยแม้แต่เสื้อผ้า ข้าวของ เตียงนอน ของใช้ของเขา ไม่ต้องใช้สบู่ของเขา แชมพู มีดโกน รูปของเขา.........รูปของผม...กับเขา ...ในเมื่อไม่มีแล้ว ผมไม่อยากให้มันเหลืออะไรอีกเลย... ตั้งแต่เขาไป เมื่อสี่ทุ่มห้าสิบของเมื่อวาน จนตอนนี้ตีสี่ยี่สิบของอีกวัน ผมยังคงนอนตาแข็ง หายใจไม่ถนัด ได้แต่เอามือก่ายหน้าผากสลับกับปาดน้ำมูกตัวเอง ดูแล้วน่าทุเรศสิ้นดี ผมใช้หมอนของเขาหนุนนอน มันทำให้ผมนอนไม่หลับ กลิ่นของเขายังคงติดตรึง พลันให้นึกไปว่าเขายังนอนอยู่ตรงนี้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราทะเลาะกัน เรากระทบกันบ่อยครั้ง ผมเองที่แรง แต่ตัวเขาเองก็แรง ปะทะกันทีเป็นอันต้องร้าวกันบ้าง แต่ถึงอย่างนั้น... เขาก็ไม่เคยแสดงออกว่ารับไม่ได้ และไม่อยากจะทนกับผมอีกแล้วเหมือนดั่งครั้งนี้ ผมไม่ชอบขอโทษใคร ไม่ชอบง้อใคร หรือแม้แต่ยอมรับผิดง่ายๆ ผมได้พยายามแล้วเมื่อรู้ว่าตอนนี้ผมไม่ได้อยู่คนเดียวเหมือนเมื่อก่อน แต่คนอย่างผมมันก็ได้แค่นี้ ถ้าเขาไม่ยอมให้อภัย ......ครั้งนี้เราคงต้องจบกันจริงๆ ระบบสั่นของโทรศัพท์มือถือ ทำให้ตัวเครื่องกระทบกับพื้นจนเกิดเสียงแครกๆ โต๊ะที่มันเคยอยู่ถูกล้มระเนระนาด ย้ำเตือนผมได้ดีว่าผมเคยทำอะไรลงไป ผมลุกขึ้นนั่ง ห่อเหี่ยวยิ่งกว่าศพเดินได้ คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู ............... Benoit ............... ผมตัดสายทันทีตั้งแต่ยังไม่ได้รับ คงจะโทรมาเตือนเวลาเดินทางสินะ ผมรู้เวลาดีหรอก ไม่ต้องมาเตือน ทันทีที่กำลังจะเดินไปเก็บสัมภาระ โทรศัพท์ก็สั่นอีกครั้ง ............... Jericho ............... ถ้าจะถามว่าผมโกรธ Benoit มั้ย... ผมเชื่อ John ครับ ผมไม่โกรธเขาแล้ว แต่ก็กลับไม่อยากรับโทรศัพท์ของเขา เลือกที่จะรับโทรศัพท์ของ Jericho แทน บางทีการทำอะไรงี่เง่า อาจจะสามารถเยียวยาอะไรได้ดีที่สุดในเวลานี้ ว่าไง? กว่าจะรับได้นะแก... ถ้าจะโทรมาบอกแค่นี้ ชั้นจะวางแล้วนะ ชิ...ไอ้เด็กเปรตนี่ Benoit เป็นห่วงนาย กลัวว่านายจะ........ Jericho ยังพูดได้ไม่ทันขาดคำ ผมก็รีบสวนกลับทันควัน อะไร !! John อยู่กับ Benoit เหรอ !?! เค้าไปหา Benoit ใช่มั้ย? .............................เฮ้ย อะไรของแก พวกชั้นเป็นห่วงว่านายจะยังไม่ตื่น แล้วพลาดเที่ยวบินเที่ยวนี้ต่างหากล่ะ ............................................... เฮ้ ! Randy ผมปิดโทรศัพท์ ก่อนจะโยนมันใส่ลงในกระเป๋าเดินทาง พอได้รับรู้ว่า John ไม่ได้อยู่กับ Benoit ทำให้ผมรู้สึกผิดไปมากกว่าที่เคยรู้สึก ยอมรับว่าการที่ต้องมาเห็นสีหน้าก่อนไปของ John มันเจ็บแค่ไหน อยากลืมให้ได้ อยากเห็นว่ามันเป็นเรื่องเล็กดูซักที ...แต่ผมก็ไม่เคยทำได้... ผมคงจะเอาแต่ใจ หรือเห็นเป็นเรื่องเคยชินไปแล้วที่ต้องทะเลาะกับเขา ผมเฝ้าบอกตัวเองว่าไม่นานเขาจะกลับมา จะโทรมาบอกว่าเรายังเหมือนเดิม เพราะทุกครั้งมันเป็นอย่างนั้น มันเป็นเรื่องธรรมดา มันเป็นเรื่องเล็ก.......ทุกครั้ง ผมไม่เคยเตรียมพร้อมยอมรับกับสถานการณ์แบบนี้ ในวันที่เขาไม่ทน และจากไปจริงๆ ............เราเลิกกันแล้ว ต่อไปนี้ผมจะไม่มีเขา............ ผมไม่เคยขอโทษเขาด้วยความรู้สึกว่าผมเป็นฝ่ายผิด เคยแต่บอกรับผิดร่ำๆไป เพื่อให้มันผ่าน ผมไม่เคยเห็นว่าใจเขาสำคัญ มันบอบบางเกินกว่าที่จะทนแรงกระแทกซ้ำๆได้ ครั้งนี้ผมผิด......ผมผิดมาตลอด.................... ผิดที่ไม่เคยเป็นผู้ให้บ้างเลย น้ำตา.......... ผมไม่เคยเสียให้ใคร ไม่รู้ว่ามันสำคัญขนาดไหน ไม่รู้ว่าทำไมคนอื่นถึงอ่อนไหวกับมันนัก ผมเห็นน้ำตา..............ของเขา และครั้งนี้มันทำให้ผมอ่อนไหว ผมอยาก............ ให้เขาเห็นน้ำตาของผมในตอนนี้บ้างจังครับ เผื่อว่าเขาจะอ่อนไหวกับมัน สงสารผมบ้าง ให้อภัยผมบ้าง และกลับมาอยู่ด้วยกัน ผมอยาก ขอโทษ ' ด้วยความรู้สึกผิดจากใจ ผมไม่อยากเสียเขาให้ใครเลยจริงๆ
To be Continued...
|
||
(C) 2004 DESTINY BY TONG |