Untouchable Affair-- Chapter VI --
Angst Fiction by Tonga Hardcore ------------------------------------------------------------------------------ - It's All "Again" - Eddie Guerrero : ผมคว้ารีโมตขึ้นปิดโทรทัศน์ที่ส่งเสียงจ๊อกแจ๊กหนวกหู แถมไม่ใคร่จะมีรายการอะไรให้ดูสักเท่าไหร่นักลง ก่อนจะเอนศีรษะพาดบนพนักเบาะของโซฟาที่นั่งอยู่นานนับหกเจ็ดชั่วโมงได้ เมื่อสิ้นเสียงทีวีไป บ้านทั้งบ้าน หรือแม้กระทั่งโลกของผมก็เงียบสนิท เหลือบมองนาฬิกาแขวนผนังที่อีกฝากหนึ่งของห้อง ขณะนี้ตี 3 แล้ว อีกไม่กี่นาทีก็จะตี 4 เมื่อนั้นฟ้าจะสาง ผมนอนไม่หลับ กระสับกระส่าย ภายในห้องมืดสนิท รู้ตัวดีว่าวัยขนาดนี้แล้ว ที่ยังคงสภาพหนุ่มแน่นอยู่ได้ก็เพราะการเอาใจใส่ตัวเอง การออกกำลังกาย การพักผ่อนอย่างเพียงพอ แต่ในเวลานี้ทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพเดิมอีกครั้ง ครึ่งปีแล้วที่ข่มตานอนได้ยาก ครึ่งปีแล้วที่ความสุขขาดหายไปบ้าง และผมรู้สึกเหงา ราวกับเหตุการณ์เมื่อหลายสิบปีก่อน เกิดขึ้นกับตัวผมอีกครั้ง... ที่ภรรยาและลูกไม่ยอมรับผม พวกเขาหนีผมไป นั่นทำให้ผมรู้สึกเหนื่อย ผมไม่อยากจะหายใจอีก เมื่อรู้ว่าคนที่ผมรักและยอมทำทุกอย่างเพื่อพวกเขา ไม่เห็นว่าสิ่งที่ผมทำมีความหมายเลย ผมใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาอยู่พักใหญ่ นานเกินกว่าที่ผมจะรับไหว ...ผมคิดจะกินยาค่าตัวตาย... แต่บางอย่างทำให้ผมเข้าใจว่า ในเมื่อคนที่ผมพยายามจะสู้เพื่อเขานั้นจากไปหมดแล้ว ไม่มีพวกเขาอีกแล้ว สิ่งเดียวที่ผมเหลืออยู่คือการที่จะสู้เพื่อตัวผมเอง ตอนนี้ผมไม่ได้กินเหล้า ผมไม่ได้ทานยากล่อมประสาทแล้วครับ แต่ผมกลับไม่อยากนอน ตาค้างนอนไม่หลับเสียดื้อๆ เคยบอกตัวเองเหมือนกันว่ามันเป็นเพราะผมนอนดึกบ่อยจนเกินไป เลยทำให้มีปัญหาในการนอนไปบ้าง ไม่ได้มีปัญหาอะไรใหญ่โต... แต่ผมก็แก่พอที่จะบอกตัวเองว่า อย่าหลอกตัวเองต่อไปอีกเลย ' แสงไฟจากข้างบ้านดับไปหมดแล้ว เหลือแต่ไฟจากข้างถนนที่เปิดอยู่ตลอดคืน คืนนี้ฟ้าปิด อากาศค่อนข้างร้อนทีเดียว ผมนึกอยากจะอาบน้ำอีกรอบครับ ไหนๆก็นอนไม่หลับแล้ว เท้าแขนยันตัวเองลุกขึ้นจากที่นั่งที่บุ๋มลงไปแทบจะเป็นรูปร่างของผมเลย ผมสลัดศีรษะขจัดความมึนออกไปบ้าง ก่อนจะเดินไปที่ม่านบานเกร็ดหวังจะปิดมันลง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะจ้องดูภายนอก ถนนเงียบจริงๆ...อากาศก็ไม่สดใสเอาซะเลย เอ......แล้วนั่นใครยืนอยู่หน้าบ้านผมกันล่ะ?? ชายหนุ่มร่างค่อนข้างเล็กซึ่งผมไม่สามารถมองเห็นหน้าเขาได้ถนัดถนี่นัก ยืนก้มหน้าอยู่ใกล้ๆตู้ไปรษณีย์ เสื้อกีฬาตัวโตๆ คล้ายกับเด็กคนหนึ่งที่ผมรู้จัก อืม...ผมคงคิดไปเองอีกแล้วสินะ คิดอะไรก็ไม่พ้นเรื่องนี้เลยซักที เห็นทีคงจะต้องอาบน้ำ กินยานอนหลับซัก 2 เม็ด ตื่นมาอีกทีสมองคงปรอดโปร่งกว่านี้ล่ะครับ ผมปิดม่านบานเกร็ดลง หันหลังกำลังจะเดินไป แต่อะไรบางอย่างเรียกให้ผมหันกลับไปมองที่จุดจุดเดิมอีกครั้ง เด็กผู้ชายคนนั้น......เดินวนไปมาจากจุดเดิม เข้ามาใกล้แสงไฟ...ให้ตายเถอะพระเจ้า นี่พระองค์เล่นตลกอะไรกับผมอีก ' ผมบอกตัวเอง นั่นคือเด็กชายคนที่ผมรู้จัก นั่นเป็นเขาคนนั้นจริงๆ ผมวิ่งเร็วราวกับว่าอีกไม่กี่วินาทีแก๊ซในบ้านจะระเบิดตูมยังไงอย่างงั้น ทันทีที่ผมกระชากประตูบ้านเปิดออก เขาคนนั้นหันมา แววตาของเขาฟ้องว่าเขารอ และภาวนาให้ผมออกมาเจอเขา ขอบคุณสวรรค์ที่ดลใจไม่ให้ผมละเลยเขาไปในค่ำคืนนี้ John!! ...........หวัดดี Ed ................. โอย...ร้องไห้ทำไมกันล่ะหือม์ Ed ...ชั้นคิดถึงนาย... ผมลงไปรับ John สัมผัสผิวกายเย็นเยียบของเขา ถึงแม้อากาศวันนี้จะไม่หนาวอะไรนักหนา แต่การยืนตากน้ำค้างนานๆก็คงทำให้เขาหนาวได้ไม่ยากเลย ผมเห็นคราบน้ำตาที่ข้างแก้มทั้งสองนั้น เสียงของเขายังเบาๆสั่นๆ เมื่อผมกอดเขา น้ำตาที่เอ่ออยู่ในคลองตากลมๆนั้นก็ไหลลงมาอีกครั้ง ผู้รู้ว่าเขาพยายามหลบหลีกไม่ให้ผมเห็นความอ่อนแอ แต่ผมรู้จักเขาดีเกินไปกว่านั้น น้ำตานั่นหยดลงบนไหล่ของผม...ผมรู้สึกถึงมัน เขาทำอะไรนายอีก...... เขาว่าอะไรนาย......ลงไม้ลงมือกับนายรึเปล่า........ ผมถามเขาในใจ ในใจของผมที่ยังคงมีเขาอยู่ตลอดเวลา...
To be Continued...
|
||
(C) 2004 DESTINY BY TONG |