Untouchable Affair

Angst Fiction by Tonga Hardcore
??? / John Cena

------------------------------------------------------------------------------

- Battle -

Randy Orton :

“John!! นายอยู่ไหน !?!”

ทันทีที่ฝ่าเท้าเหยียบข้ามธรณีประตู เสียงตะหวาดลั่นของผมทำเอากระจกฝ้าในบ้านสั่นแทบร่วงลงมาได้ รู้สึกว่าในอกของตัวเองจะมีไฟกองโตสุมอยู่ ร้อนมากจนแทบควบคุมตัวเองไม่ไหว

ไม่นาน John เดินออกมาจากห้องนอน เขาอยู่ในสภาพที่ผมเห็นแล้วต้องฉุนขาดอีกครั้ง อะไร ! ตอนที่ผมไม่อยู่...ใครเข้ามารึไง !?!

“ อยู่นี่.......มีอะไร? ” เขาไม่ได้ใส่เสื้อ ผ้าขนหนูที่ปิดตัวเขาอยู่ก็ไม่ได้ถูกพันทับให้เรียบร้อยนัก เขาแค่จับปมมันไว้เหมือนรีบเร่งกำจัดสภาพเปล่าเปลือยของตัวเอง ออกมาตามเสียงเรียก

ผมลืมเรื่องที่จะพูดเสียสนิท ถลาเข้าไปผลักประตูห้องนอนให้เปิดกว้างออกอย่างแรง... ภายในบ้านเงียบราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่เลย ได้ยินชัดเจนเพียงเสียงหอบหายใจของผมเท่านั้น ผ้าปูสีขาวบนเตียงนอนของเรายับย่น เสื้อผ้าของใครถูกเขวี้ยงทิ้งอย่าไม่ใส่ใจที่ปลายเตียง

“ ใครมาที่นี่ !!”

“ ใคร? อะไร? นายบ้าไปแล้วเหรอ Randy!”

“ แล้วนายทำอะไรอยู่ แต่งตัวแบบเนี้ยะ ! สภาพห้องแบบเนี้ยะ ! แล้วนั่นกางเกงใคร? ” ผมคำราม น้ำเสียงลอดไรฟันน่าสยดสยอง ยิ่งเห็นหน้าตาระอาใจของเขาก็ยิ่งโมโหใหญ่

“ นี่... Randy ชั้นจะบอกอะไรนายให้เอาบุญนะ ” เขาตบที่ไหล่ผม ซึ่งกำลังโกรธจนตัวสั่นเกร็งไปหมด สายตาของผมยังไม่หยุดค้นหา ‘ ใคร ' คนนั้นที่ผมกำลังสงสัย

“ ชั้นอยู่ชุดนี้ เพราะเพิ่งจะอาบน้ำ ตั้งแต่นายออกไปเมื่อเช้าชั้นเองก็เพิ่งตื่นเมื่อ 30 นาทีก่อนหน้านี้เอง ส่วนกางเกงนั่น...มันก็ของนาย ! รู้เอาไว้ซะไอ้โง่ !!”

“ ................................................... ”

“ ................................................... ”

คุณคงไม่รู้หรอกครับ ว่าทำไมผมถึงโมโหโกรธาอาละวาดมาขนาดนี้ อาจจะมองว่าผมบ้า ป่าเถื่อน งี่เง่า โง่มั่งล่ะ ไร้สมองมั่งล่ะ... แต่บางครั้งถ้าคุณไม่ลองมาเป็นผมบ้าง คุณจะไม่เคยรู้เลย

ผมพะวงหน้าพะวังหลังในขณะทำงาน เพราะเรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นแล้ว... คราวนี้ก็เช่นกัน หลังจากมี One mad night กับ John เมื่อคืน รุ่งเช้าผมก็ยืมรถเขาขับไปที่ Arena เพื่อปฏิบัติภารกิจที่สู้อุตส่าห์ดั้นด้นมาที่นี่เพื่อทำให้มันสำเร็จ หลังเสร็จงานผมเหนื่อยมาก อยากกลับบ้านเต็มแก่ แต่ในโทรศัพท์ของผมปรากฏ Missed Call อยู่ 7 สาย เบอร์ใครก็ไม่รู้ แต่อะไรบางอย่างบอกผมว่าต้องโทรกลับเดี๋ยวนี้

ไอ้ Coach จอมป่วน ( Jonathan Coachman)… ผมเกือบจะขว้างโทรศัพท์ทิ้งเมื่อรู้ว่าเป็นมัน ร้อยปีดีดักไม่เคยจะคุยกันดีๆได้สักครั้ง แต่ครั้งนี้มันเจรจาขอสงบศึกกับผมซัก 2-3 นาทีเพื่อบอกอะไรบางอย่าง

บางอย่างที่ทำให้ผมแทบระเบิด

“ นายเห็นชั้นเป็นตัวอะไร? คิดว่าชั้นเป็นไอ้งั่ง เป็นควายให้นายเอาเขามาสวมเล่นเหรอ... นายคิดว่าที่นายกำลังทำ ชั้นไม่รู้รึยังไง ! ? !” ผมเปิดฉากวิวาทที่เรียกได้ว่ารุนแรงมากที่สุดในรอบ 2 เดือนเลยทีเดียว

“ เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกวะ พูดกันดีๆก็ได้ ” John เก็บชายผ้าขนหนู ก่อนจะก้มลงเก็บกางเกงสแล็กขายาวสีดำของผมซึ่งเพิ่งจะถูกโยนอย่างไม่ใยดีเมื่อครู่ขึ้นมา

“ ชั้นล่ะสู้อุตส่าห์เชื่อใจนาย ทำไมทำกันอย่างงี้วะ !!”

โครม !!!

โต๊ะกลมข้างเตียงถูกคว้ำระเนระนาด... ผมไม่เคยโกรธเขาได้นาน ก็เพราะความจริงใจของเขา แล้วนี่อะไร...ยังทำหน้าซื่อ โกหกกันตลอดเวลา

“ ...... Randy ...........ชั้นทำอะไรให้นายกัน... ”

“ นายนอกใจชั้นไง นายกับ Benoit…… ฮึ้ย !!! แฟนเลว เพื่อนระยำ ไปหามันเลยเซ่ ! บัดซบเอ้ย !!!” โคมไฟหัวเตียงร่วงแตกลงที่พื้นเป็นภาพสุดท้ายที่ผมพอจำความได้ สมองเบลอไปหมด อะไรผิดอะไรถูกนั้นผมไม่สามารถเรียบเรียงได้อีกแล้ว

John จ้องผมนิ่งๆ ก่อนจะหันหลบตาพลางส่ายหน้าช้าๆ เขายกมือจับจมูก ทำท่าทางจะเดินหนี แต่ผมก็ฉุดข้อมือเขาไว้ได้ทันพอดี

“ นายมีอะไรกับ Benoit ตอนที่ Benoit อยู่ Smackdown! หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกัน คงคิดถึงกันมากล่ะสิท่า... ”

“ เลิกพูดหยาบคายซักทีเหอะ ! นายไม่มีสิทธิ์ใส่ร้ายเขา นายรู้อะไร? ไปฟังใครมา? นายดูถูกชั้นตลอด ชอบคิดว่าชั้นไปเที่ยวมีอะไรกับใครต่อใคร นายนั่นแหละที่เห็นชั้นเป็นตัวอะไร? เคยให้เกียรติชั้นบ้างมั้ย? ”

“ ชั้นไม่เคยคิดเลยนะ John ว่านายจะกลัวการรับความจริงขนาดนี้ ”

“ เรื่องนั้นมันนานมาแล้วโว้ย !! เราสนิทกันก็จริง แต่ชั้นไม่ใช่ไอ้ตัวที่จะเที่ยวไปนอนกับสามีชาวบ้านเค้า ! Chris มีครอบครัวแล้ว นายเองก็รู้ !! พ่อแม่ชั้นสอนมาหรอก โรงเรียนชั้นก็อบรมมา ชั้นมีความรู้ ชั้นมีปริญญา ชั้นไม่ทำเรื่องระยำอย่างนั้นหรอก แม่งเอ้ย !!!”

“John! นายจะไปไหน ! ? !” เสียงปิดตู้ดังสนั่น ผมรั้งเขา เมื่อเห็นว่าเขาคว้าเสื้อผ้าจากในตู้เสื้อผ้ามาสวมอย่างรีบเร่ง ผมไม่ได้เชื่อคำพูดของเขาร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกครับ เพียงแต่ว่า...ผมไม่อยากให้เขาไปอย่างที่ว่าจริงๆ

John หันกลับมาช้าๆ ด้วยสีหน้าอย่างที่ผมอธิบายไม่ถูก แววตานั้นรื้นระยับ ก่อนที่สิ่งนั้น จะไหลรินกลิ้งลงมาตามโหนกแก้มโค้งได้รูปนั้น...... น้ำตา...ที่ผมไม่เคยได้เห็นมันมานานแสนนาน

“ ชั้นอยากให้ Chris เป็นนายจริงๆ Randy ... ”

เขาสะบัดมือผมหลุด แล้วจากไป

ในคืนนั้น..........ท้องฟ้ามืดสนิท ไม่มีลมพัด ไม่มีพระจันทร์

ผมเพิ่งจะคิดได้ในตอนนี้...ว่าที่เขาพูดมา มันคือความจริง เขาไม่เคยโกหกผม

สมองอันกลวงโบ๋ของผมไม่สามารถประมวลได้ว่าคำพูดสุดท้ายที่เขาให้กับผมก่อนไป มันหมายความว่าอย่างไร

แต่นั่นคงมีความหมายกับผมมาก

ผมเพิ่งมารู้...ในตอนที่มันสายไปเสียแล้ว......

“ ชั้นขอโทษ......... John………………….”

To be Continued...