::: S T I C K W I T U :::AU songfic by Tong WARNING : RATED NC-17 !! EDDIE GUERRERO X JOHN CENA -------------------------------------------------------------
ร่างที่นอนตะแคงทอดกายอยู่บนเตียงนอนสีขาวบริสุทธิ์ขยับน้อยๆ เมื่อแสงแดดยามเช้าส่องไล้บนผิวขาวนวลกระจ่าง ลมเย็นเคล้าไอดินพัดโชยจนผ้าม่านสีขาวผืนยาวพริ้วตาม หยดน้ำฝนหยดจากยอดใบไม้สะท้อนแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ที่หลบหลืบไรของเมฆฝนจนเกิดประกาย อากาศน่านอนในเวลานี้ไม่ได้กระตุ้นให้หนุ่มเจ้าของร่างกายแสนเซ็กซี่อยากแม้แต่จะลุกขึ้น เปลือกตาที่ประดับไว้ด้วยแพรขนตางอนยาวค่อยๆ ลืมขึ้นกระพริบ ใบหน้าหวานบ่ายไปมองที่หมอนใบใกล้ๆ ที่ว่างเปล่า พื้นที่อีกซีกหนึ่งของเตียงนอนไม่ได้มีใครจับจองมาตั้งแต่วันนั้น...จนถึงตอนนี้ เขาวางมือลงพลางลูบเรื่อยไปบนพื้นเตียงนุ่ม รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย ราวกับกำลังสัมผัสสิ่งอันเป็นที่รักยิ่งอยู่ในวินาทีนั้น "อรุณสวัสดิ์ เอ็ดดี้" I don't want to go another day "อรุณสวัสดิ์ เอ็ดดี้" "อรุณสวัสดิ์ จอห์น" จอห์นหลับตา นึกถึงภาพที่เคยเกิดขึ้นทุกวัน เสียงนุ่มที่เคยตอบรับเขาในทุกๆ เช้ายังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำ เขากลิ้งตัวไปบนที่นอนอย่างเกียจคร้าน ทำเอาเสื้อบาสเก็ตบอลตัวใหญ่หลวมยับยู่ แถมหลุดออกจากไหล่มาเสียข้างหนึ่ง ก่อนจะหยุดเอาหน้าซุกที่หมอนใบที่เคยว่างเปล่าอยู่นานครู่ใหญ่ สำหรับเขา...ที่ตรงนี้ไม่เคยว่างลงเลย ในคืนวันฝนพร่างพรำ ที่คนรักเคยโอบกอดเขาไว้ทั้งคืนจนรุ่งเช้า จอห์นไม่เคยเหน็บหนาวแม้แต่น้อย วันใหม่ที่แสนสดใส กลับชวนให้เขาทำตัวดื้อรั้นไม่ยอมลุกตื่น เขาแค่อยากจะนอนจมอยู่ในอ้อมกอดของคนรักไปจนรุ่งสางของอีกวัน อยากจะนั่งมองดวงตาสีดำสนิทแฝงแววขี้เล่น รอยยิ้มจริงใจที่มีมอบให้ กลิ่นกายแบบแมนๆ ที่เขาหลงใหล จอห์นรู้ดี...ไม่มีใครรักเขาเท่าเอ็ดดี้ เกอร์เรโร่ และเขาคงจะไม่มีวันรักใครเท่าผู้ชายคนนี้อีกแล้ว Nobody's going to love me better เสียงโทรศัพท์บ้านดังอยู่นานพักใหญ่ แต่จอห์นก็ยังคงซุกหน้าอยู่ที่เดิม แม้แค่เอื้อมมือไปที่หัวเตียงแล้วกดรับสายเสีย หนุ่มหน้าสวยก็ยังไม่ยอมกระดิกตัว เขารู้สึกถึงฝ่ามืออุ่นที่ลูบเรื่อยจากต้นคอเรื่อยไปบนแผ่นหลังจนถึงสะโพกโค้ง ก่อนที่เสียงน่ารำคาญของโทรศัพท์นั้นจะเงียบลงไป ตามด้วยเสียงอันแสนคุ้นหู "สวัสดีครับ จอห์นยังไม่ตื่น มีอะไรฝากไว้มั้ยครับ?" ............................................................................ "----- สวัสดีครับนี่ผมจอห์น ซีน่า ตอนนี้ผมไม่อยู่บ้านครับ ช่วยโทรมาใหม่ ไม่ก็ฝากข้อความไว้หลังสัญญาณนี้แทนนะครับ -----" "...ฮาย จอห์น นี่ออร์ลี่เองนะ สายป่านนี้ตื่นได้แล้ว ชั้น แรนดี้ กับไลจ์รออยู่ที่เดิม จะรอจนกว่าจะมานะ..." ตรู๊ดดดดดดดดดดดดด เสียงเครื่องตอบรับอัตโนมัติตัดลงเมื่อปลายสายฝากข้อความจบ จอห์นเป่าลมออกจากปาก เมื่อเพื่อนซี้ดันรู้ทันว่าจอห์นอยู่ในบ้าน เพียงแต่ไม่ยอมรับโทรศัพท์เท่านั้นเอง ดาวตากลมโตสีฟ้าเบิกมองเพดาน ก่อนจะชันตัวลุกขึ้นเดินลงจากเตียงหายเข้าไปในห้องน้ำ ............................................................................ สายน้ำชำระล้างร่างกาย ไอละอองน้ำฟุ้งเกาะพราวบนฉากกั้นกระจก ความร้อนของน้ำอุ่นทำให้ผิวขาวๆ เปล่งปลั่งเป็นสีชมพู เสียงฉากกั้นกระจกใสที่มัวไปด้วยไอฟุ้งจับเลื่อนออก ทำให้จอห์นหันเพียงเสี้ยวหน้าไปมองน้อยๆ ก่อนจะหันกลับมาพร้อมกับที่ร่างของเขาถูกเบียดจนชิดแผ่นกระจกจนรู้สึกเย็นวาบ "ขออาบด้วยคนนะ" ปุยนุ่มๆ ของฟองสบู่ไล้บนผิวเบาๆ พร้อมกับสัมผัสร้อนผ่าวของผ่ามือหนา ริมฝีปากที่ต่อติดกันไม่ยอมห่าง... จอห์นยังคงคิดถึงความรู้สึกนั้น I don't want to go another day "พี่จอห์น อยู่ไหนแล้วน่ะ?" "อยู่บนรถ กำลังจะถึง" จอห์นกรอกเสียงลงไปในไมโครโฟนของแฮนด์ฟรีโทรศัพท์มือถือที่เสียบค้างไว้ในหูอยู่เสมอเมื่อกำลังขับรถ สายตายังคงไม่ละไปจากถนนที่กำลังวุ่นวายสับสนในเมืองใหญ่ แต่ทันทีที่ตอบเพื่อนรุ่นน้องว่าอีกไม่นานจะถึงเท่านั้น เท้าก็ต้องเหยียบเบรกเอี๊ยดเมื่อรถคันหน้าหยุดติดไฟแดง จอห์นตบแตรรถ พลางสบถอย่างหัวเสีย "แม่งเอ้ย คิดว่าขับรถชมเมืองอยู่รึไง นรกจริง!" เอไลจาห์หัวเราะน้อยๆ พลางปลอบใจ จอห์นมักจะอารมณ์เสียกับมารยาทการขับขี่ของเพื่อนร่วมโลกอย่างนี้เสมอ หากต้องขับรถคนเดียว "ใจเย็นๆ ขับระวังๆ ด้วยล่ะ แล้วเจอกันฮะ" "เจอกันๆ" จอห์นดึงหูฟังออกจากหู ก่อนจะทิ้งตัวลงพิงกึ่งกระแทกกับเบาะนั่ง เขากัดริมฝีปากตัวเองแน่น เวลาเครียดๆ แล้วนึกอยากจะร้องไห้ออกมาเสียให้ได้ เหลือบมองไปทางซ้าย รถแฟมิลี่คาร์คันข้างๆ ก็มากันเป็นครอบครัว มองไปทางขวา รถสปอร์ตคันหรูก็เป็นคู่รัก คงจะมีแต่เขาคนเดียวที่ต้องเดินทางโดดเดี่ยวอยู่ในวันครอบครัวแบบนี้... "เหงาจัง" เขาเงยหน้าขึ้นมองกระจกส่องหลังช้าๆ And I say Nobody's going to love me better ขายาวเรียวขาวที่พาดก่ายร่างเบื้องใต้ซึ่งกำลังนั่งสบายๆ ที่เบาะหลังรถโรว์ไรเดอร์คันงาม กระหวัดรัดคนตรงหน้าพร้อมกับอ้อมแขนรั้งต้นคอของหนุ่มลาตินสุดฮ็อตเข้ามาหาตัว จอห์นกดริมฝีปากลงบนปากบางของเอ็ดดี้ ก่อนจะอ้าปากรับเรียวลิ้นที่แทรกเข้ามาบีบรัดกันอย่างโหยหา แสงจันทร์ซึ่งส่องผ่านกระจกรถที่ติดฟิล์มหนาแต่ไม่ถึงกับทึบนั้น พอจะทำให้เห็นใบหน้าหล่อคมเข้มที่ระบายด้วยรอยยิ้มน้อยๆ อย่างพอใจ จอห์นเบียดตัวนั่งบนตักเอ็ดดี้ พร้อมกับเสียงดนตรีผสมเบสหนักๆ ที่จะบรรเลงเรื่อยไปจนกว่าท้องฟ้าจะสว่าง You know how to appreciate me ริมฝีปากสีชมพูได้รูปกระตุกยิ้มๆ ขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว พอดีกับสัญญาณจราจรกลับเป็นไฟเขียว จอห์นเหยียบคันเร่งให้รถออกตัวไปโดยทิ้งอดีตแสนหวานไว้เบื้องหลัง ............................................................................ "ดูแลตัวเองดีๆ นะจอห์น มีอะไรโทรมานะ" แรนดี้ แฮริสันคว้ามือจอห์นมากุมไว้ เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ตามสไตล์อย่างเป็นห่วง จอห์นกอดแรนดี้ พลางยกมือขึ้นขยี้เส้นผมสีบลอนด์ทองสวยของเพื่อนหยอกล้อ "รู้แล้ว...กลับก่อนนะทุกคน บ๊ายบายที่รัก" จอห์นกอดลาอีกสองคนที่เหลือ โบกมือให้ออร์ลันโด้ แรนดี้ และเอไลจาห์ที่ส่งยิ้มโบกมือตอบกลับมาเช่นกัน ก่อนที่ทั้งสี่จะแยกกันหลังจากเดินเที่ยวจนทั่วดาวน์ทาวน์แล้ว ทุกคนดูจะมีความสุขเมื่อเห็นจอห์นยิ้มได้ หัวเราะได้ พุดคุยสนุกเหมือนอย่างที่เคยเป็น หลังจากแยกย้ายกันแล้ว จอห์นก็รีบบึ่งกลับบ้านทันทีโดยไม่ได้แวะโอ้เอ้ที่ไหน กว่าจะถึงบ้านท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มเสียแล้ว ร่างสวยทิ้งตัวเองลงบนเตียงตัวเดิมหลังจากอาบน้ำอาบท่าอีกรอบจนสบายตัว ก่อนจะเอื้อมมือไปกดเครื่องตอบรับอัตโนมัติของโทรศัพท์เช็คข้อความที่ฝากไว้ตลอดเวลาที่เขาไม่อยู่บ้านอย่างเคยชิน "----- ท่านได้รับข้อความเสียงทั้งหมด 4 ข้อความ ------" จอห์นพลิกตัวขึ้นมานอนท้าวคางมองโทรศัพท์บ้าน ราวกับว่ามองแล้วจะเห็นหน้าคนฝากข้อความยังไงอย่างงั้น "----- ข้อความที่ 7 ได้รับเมื่อเวลา 17:04 น. ----- หวัดดีจอห์นนี่บอย นี่คริสสุดหล่อเองนะ มีเพื่อนทานดินเนอร์หรือยัง? ยังไงก็รักษาสุขภาพด้วยนะ คนหล่อเป็นห่วงอยู่ -----" ร่างเพรียวสำลักหัวเราะทันทีเมื่อสิ้นสุดข้อความล่าสุดของวันนี้ "----- ข้อความที่ 6 ได้รับเมื่อเวลา 15:57 น. ----- สวัสดีจอห์น ชั้นเบนวานะ สบายดีหรือเปล่า? ยังไงก็โทรหากันบ้างนะ ------" จอห์นเอนร่างราบกับพื้นเตียง ก่อนจะเปลี่ยนท่าเป็นนอนชันเข่าอีกครั้ง อีกมือคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดหาเบอร์โทรศัพท์ของเบนวาหวังจะโทรกลับ หลังจากฟังข้อความในเครื่องตอบรับนี้เสร็จแล้ว "----- ข้อความที่ 5 ได้รับเมื่อเวลา 15:25 น. ----- ฮัลโหลจอห์น นี่แรนดี้ ออร์ตันนะครับ คิดถึงจังเลย หวังว่าจะสบายดีนะครับ ถ้าเหงาล่ะก็โทรเรียกได้ตลอดเลยนะ ชั้นว่างสำหรับนายเสมอ อ๊ะ! แต่ชั้นไม่ได้คิดอะไรไม่ซื่ออยู่นะ อย่าเข้าใจผิด คิดถึงจริงๆ อย่าลืมคิดถึงกันบ้างนะครับ -----" "----- ข้อความที่ 4 ได้รับเมื่อเวลา 13:36 น. ----- หวัดดีจอห์น นี่ชั้นเองนะ เดฟ... อืม......ที่จริงก็ไม่มีอะไรหรอก ไว้ชั้นจะโทรกลับไปใหม่นะ -----" "เอ็ดไม่อยู่ ทำคะแนนกันใหญ่" จอห์นพูดกับตัวเอง ริมฝีปากสวยยังคงคลี่เผยรอยยิ้มจริงใจไม่เปลี่ยนแปลง เขาควานมือไปหยิบกรอบรูปกรอบหนึ่งที่โต๊ะหัวเตียงเข้ามากอดไว้แนบอก "----- ท่านมี 5 ข้อความอยู่ในถาดข้อความเก่า -----" "----- ชั้นรักนายนะจอห์น -----" หลังจากฟังข้อความเก่าซ้ำๆ ถึงห้าครั้ง แม้จะเป็นข้อความเดียวกัน แต่จอห์นก็ฟังมันอยู่ทุกวัน ...ทำไมถึงไม่เคยเบื่อเลย... คำตอบคงจะมีแต่จอห์นที่รู้ หรือบางทีมันอาจจะเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลก็เป็นได้ ร่างเพรียวยกกรอบรูปในมือขึ้นไปด้านหน้า เขามองมันพลางอมยิ้ม "ชั้นก็รักนาย เอ็ดดี้......... คิดถึงด้วย" จอห์นจูบกรอบรูปที่ใส่รูปเอ็ดดี้เบาๆ แล้วเอามากอดไว้ดั่งเดิม เขาค่อยๆ หลับตาลงช้าๆ ริมฝีปากอิ่มเผยอพูดคำเดิมที่ช่างมีความหมายสำหรับเขา "Eddie..." มือขาวลูบไล้ต้นคอของตนเรื่อยลงมาที่หน้าอก หน้าท้อง และต่ำลงไปกว่านั้น แทรกผ่านเข้าไปภายใต้ขอบกางเกงขาสั้นเนื้อบาง สัมผัสหวามนั่นทำเอาจอห์นครางกระเส่า ในหัวของเขาไม่มีภาพใครอื่นนอกจากผู้ชายที่เขารัก "...Ed........." And now จอห์นเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ เขาเลียกัดริมฝีปากตัวเองอย่างเผลอตัว ก่อนที่ความรู้สึกในส่วนลึกจะผลักดันส่งเขาให้ถึงจุดนั้น กลับดันมีเสียงโทรศัพท์มาขัดเอาเสียก่อน ร่างบางลืมตาขึ้นแต่ก็ยังไม่ยอมหยุดการกระทำนั้นลงแต่อย่างใด "อีกนิดเดียวน่า......." เขากำลังชั่งใจว่าจะรอให้ความเครียดถูกปลดปล่อยให้เป็นอิสระก่อนดี หรือควรจะรีบรับโทรศัพท์เผื่อว่าเป็นเรื่องสำคัญ แต่โทรศัพท์ก็ไม่รอท่า ยังคงส่งเสียงดังเร่งชวนให้รำคาญดีนัก มือข้างขวาตัดสินใจยกขึ้นคว้าหูโทรศัพท์ โดยปล่อยมือข้างซ้ายสานต่อสิ่งที่มันกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่อย่างแข็งขัน "อ่า.....ฮ..ฮัลโหล" "หวัดดีจอห์น" "ด..เดฟเหรอ หวัดดี......" ปลายสายดูจะชะงักไปอย่างงงๆ เดฟดึงหูโทรศัพท์ออกห่างหูเล็กน้อย ก่อนจะเอาหูแนบไปใหม่ "นายไม่ว่างหรือเปล่า ทำอะไรอยู่น่ะ?" "ฮ..ฮ๊ะ? ชั้นเหรอ......อ่า....อะ ออกกำลังกาย" "อืม...ไม่ได้เป็นอะไรใช่มั้ย? สบายดีนะ?" "อ่า ดี...ดี.........ดีมาก อ๊ะ!! เดฟ ไม่ไหวแล้ว!! แค่นี้ก่อนนะ แล้วชั้นจะโทรกลับ" "เฮ้! เป็นอะไรไป? จอห์น....จอห์น............จอห์น!! เฮ้อ......" So don't you worry about จอห์นหอบแฮ่กจนตัวโยน ก่อนจะยกฝ่ามือซ้ายขึ้นมาดูผลงานชิ้นโบว์แดงของตัวเอง ของเหลวสีขาวข้นกระจายเลอะจนเต็มหน้าท้อง เขาถอนหายใจออกมายาวๆ "อาบน้ำอีกรอบดีกว่า" ก่อนจะพาร่างตัวเองหายเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับเสื้อผ้าใหม่ เขาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องน้ำ นึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นราวกับฝัน จนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะกับตัวเอง Nobody's going to love me better ร่างที่นอนตะแคงทอดกายอยู่บนเตียงนอนสีขาวบริสุทธิ์ขยับน้อยๆ เมื่อแสงแดดยามเช้าส่องไล้บนผิวขาวนวลกระจ่าง ลมเย็นเคล้าไอดินพัดโชยจนผ้าม่านสีขาวผืนยาวพริ้วตาม หยดน้ำฝนหยดจากยอดใบไม้สะท้อนแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ที่หลบหลืบไรของเมฆฝนจนเกิดประกาย อากาศน่านอนในเวลานี้ไม่ได้กระตุ้นให้หนุ่มเจ้าของร่างกายแสนเซ็กซี่อยากแม้แต่จะลุกขึ้น เปลือกตาที่ประดับไว้ด้วยแพรขนตางอนยาวค่อยๆ ลืมขึ้นกระพริบ ใบหน้าหวานบ่ายไปมองที่หมอนใบใกล้ๆ พื้นที่อีกซีกหนึ่งของเตียงนอนไม่ได้มีใครจับจองมาตั้งแต่วันนั้น...แม้กระทั่งในตอนนี้ นอกจากเอ็ดดี้ เขาวางมือลงพลางลูบเรื่อยไปบนพื้นเตียงนุ่ม รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ ก่อนจะได้รับจูบหวานๆ ที่ริมฝีปาก ภาพชายหนุ่มผมสีดำ กับดวงตาอบอุ่นสีเดียวกัน สันจมูกโด่ง ริมฝีปากบางเจือไออุ่นที่เขาหลงรัก...เขายังคงอยู่ตรงนี้ "อรุณสวัสดิ์ เอ็ดดี้" "อรุณสวัสดิ์ จอห์น"
F I N
|
||
(C) 2004 DESTINY BY TONG |