- P R O L O G U E -

Randy Orton X John Cena
RATE : NC-17

AU Fiction by Tong

-------------------------------------------------------------------------------------

ลมหนาวพัดผ่านตึกระฟ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่ศูนย์กลางเมืองใหญ่ อาบไล้แสงหลากสีที่สะบัดฉาบป้ายขนาดมหึมาหน้าอาคารสูงรูปทรงแปลกตาที่ถูกออกแบบด้วยฝีมือสถาปนิกระดับแนวหน้า สถานที่ซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งกิเลสและตัณหา ราตรีแห่งนครอันเป็นนิรันดร์ ที่ที่ไม่มีความโศก ความเหงา และอายุขัยใจกลางเมือง Las Vegas

... Scarlet Avenue ...

ร่างเพรียวบางนอนทอดกายสบายๆ บนเตียงนอนมีพนักพิงซึ่งดูเผินๆ ไม่ต่างอะไรกับโซฟาขนาดยักษ์ที่สามารถให้คนห้าคนเข้าไปนอนเกลือกกลิ้งได้สบาย ผิวขาวราวเกล็ดหิมะตัดกับสีแดงของหนังที่ใช้หุ้มเบาะพนักพิง ริมฝีปากสีเชอรี่ขยับเขยื้ยนน้อยๆ ตามเนื้อร้องเพลงอาร์แอนด์บีจังหวะเร่าร้อน ดวงตากลมโตสีฟ้าสดจดจ้องอยู่ที่เล็บนิ้วมือของตนเองพลางขัดๆ เล็มๆ มันด้วยตะไบเล็บเล็กๆ ปลายเท้าที่เรียงด้วยเล็บเท้าสีชมพูสวยกระดิกช้าๆ ตามเสียงเบสจากลำโพงไฮเอนด์ใยแก้ว เข้าชุดกับเครื่องเสียงราคาแพงซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับเตาผิงที่กำลังแตกประกายไฟจากไม้ฟืนนำเข้าจากเอเชียซึ่งส่งกลิ่นหอมเมื่อเผาไหม้

หากไม่ได้อคติ ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเจ้าของร่างกายสุดเซ็กซี่นี้สวยงามเหลือเกิน สะโพกโค้งรับกับบั้นท้ายอวบกระชับ ผมสีบลอนด์ทองเส้นบางสลวยซึ่งถูกตัดสั้นแต่พองาม สะอาดสะอ้านทว่าทันสมัยนั้นชุ่มน้ำน้อยๆ แก้มใสเปล่งปลั่งระบายด้วยสีแดงเรื่อด้วยเลือดสูบฉีดหลังจากต้องน้ำอุ่น เรียวขายาวเนียนขาวไร้แม้แต่ตำหนิเล็กๆ เผยพ้นใต้ขากางเกงแบ๊กกี้สี่ส่วนลายคาโม่ซึ่งในยามนี้ถลกขึ้นมาเหนือเข่าเมื่อร่างบางขยับไขว้ขา เสื้อบาสเก็ตบอลสีชมพูอ่อนที่ร่างเล็กสวมใส่ดูจะใหญ่เกินไปสำหรับเขาจนแขนเสื้อหลุดตกลงมาจากหัวไหล่มน เพชรน้ำงามบนหอคอย Scarlet สูงเสียดฟ้า...

จอห์น ซีน่า

เจ้าของร่างสวยสะดุ้งผึงพลางรีบลุกออกจากเตียงทันทีเมื่อเสียงออดหน้าประตูดังขึ้น เขาโยนตะไบเล็บกลับลงไปในกล่องเล็กๆ ที่วางไว้ใกล้กับแจกันดอกไม้บนโต๊ะกระจก ก่อนจะวิ่งหายลับเข้าไปในส่วนของห้องน้ำ สักพัก...ประตูหน้าห้องจึงถูกเปิดออกด้วยคีย์การ์ดอีกใบ

ผู้มาเยือนค่อยๆ ผลักประตูห้อง #78054 เข้ามา ลักษณะห้องกว้างขวางจนสามารถเรียกได้ว่าเป็นอพาร์ตเม้นต์มากกว่าห้องพัก พื้นปูด้วยพรมสวยหรูสีแดงเลือดนก มีบาร์เหล้าเล็กๆ อุปกรณ์เพื่อความบันเทิงและเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน ทว่าไคลแม็กซ์ของห้องดูจะอยู่ที่เตียงนอนขนาดใหญ่ใจกลางห้องมากกว่า ร่างสูงที่ดูภูมิฐานในชุดสูทสีดำตัดกับเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มกระตุกยิ้มอย่างพออกพอใจ

ชายหนุ่มโยนกุญแจห้องเล่นในมือ พลางเดินมาที่เตียงนอน เขาโยนกุญแจกับการ์ดลงบนโต๊ะใกล้ๆ กันนั้น ก่อนจะตัดสินใจทิ้งตัวลงนั่งรอบนเตียง ทว่าสัมผัสหวามจากมือนุ่มๆ ที่แทรกผ่านเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ตอย่างรวดเร็วจนไม่ทันตั้งตัวทำเอาชายหนุ่มชะงักเล็กน้อย

"ไง? รูปหล่อ..."

เสียงเย็นเคล้ากับลมหายใจหอมที่มักจะทักประโยคเดียวกันซ้ำๆ กับใครก็ตามที่แวะเวียนมาที่นี่ ปะทะที่ต้นคอและใบหู ร่างสูงอมยิ้มก่อนจะทักตอบ

"สวัสดีครับ" เขาจับที่ข้อมือเล็กเบาๆ ดึงมันออกแล้วหันหลังกลับไปมองหน้า 'คู่นอนจำเป็น' ของเขาในคืนนี้ ทว่าริมฝีปากก็สัมผัสเข้ากับผิวเรียบเย็นของแก้วไวน์ที่แตะลงมาเบาๆ ก่อนจะถึงริมฝีปากของอีกฝ่ายแทน ภาพคนที่ทั้งสวยเซ็กซี่กว่าที่ตั้งความหวังเอาไว้เป็นร้อยล้านเท่าทำเอาพ่อหนุ่มกระเป๋าหนักอึ้งไปเลยทีเดียว

"จะให้ชั้นเรียกคุณว่าอะไรดี มิสเตอร์?" นัยน์ตาสีฟ้าสวยเป็นประกายระยิบเมื่อพบว่า 'เจ้านาย' ของเขาในคืนนี้เป็นชายหนุ่มอายุน้อย รูปหล่อ ผิวเข้ม มาดผู้ดีอย่างที่ค่อนข้างหาได้ยาก แน่นอนว่าหนุ่มน้อยอายุราวยี่สิบกว่าๆจะมีเงินมากขนาดจองตัวจอห์น ซีน่าในคืนวันศุกร์ได้นั้น หากไม่ใช่ลูกชายมหาเศรษฐีที่รวยเป็นอันดับต้นๆล่ะก็ยาก นัยน์ตาสีเทาอมฟ้าดูซุกซน แถมจ้องจอห์นตาไม่กระพริบ มือหนารับแก้วเครื่องดื่มไว้ก่อนที่จะถูกผลักให้นั่งลงบนเตียงนุ่ม

"แรนดัล เคิร์ธ ออร์ตั้น...เรียกผม แรนดี้ ก็ได้ตามใจครับ" แรนดี้ตอบคำถามในขณะที่มองเรียวมือสวยนั่นค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาทีละเม็ด หลังจากถอดเสื้อสูทไปแขวนเก็บไว้ในตู้ให้เสร็จสรรพ จอห์นนั่งคุกเข่าอยู่บนเตียงนอนข้างหลังแรนดี้ ร่างสวยโอบรอบแขนเข้ากับต้นคอของชายหนุ่มเอื้อมไปช่วยอีกฝ่ายซึ่งกำลังนั่งจิบไวน์สบายๆถอดเสื้อ แรนดี้รู้สึกว่าบางอย่างในตัวเขากำลังตื่นตัวเมื่อหน้าอกอวบเสียดสีแผ่นหลัง จอห์นจูบเขาพลางกัดหยอกเย้าเบาๆที่ใบหู

ช่างสมกับเป็นของขวัญปลอบใจที่เพื่อนสนิทตัวแสบ อดัม โคปแลนด์ มอบให้ อดัมแลกจอห์น ซีน่า หนุ่มบริการอันดับหนึ่งประจำ Scarlet Avenue สถานบันเทิงยามราตรีและบ่อนคาสิโนที่หรูหราที่สุดก็ว่าได้ใน Las Vegas กับเวลาที่จะต้องอยู่เป็นเพื่อนคุยในคืนวันอันโชคร้ายให้กับเพื่อนรัก เพื่อที่จะหลบไปหาแฟนสาวที่อีกเมืองใกล้ๆ ในทีแรกแรนดี้คิดว่าอดัมช่างเห็นแก่ตัวและไร้จรรยาบรรณในการเป็นเพื่อนอย่างถึงขีดสุด ทว่าในยามนี้เด็กหนุ่มกลับเปลี่ยนใจ...อดัมเป็นเพื่อนที่แสนดี แถมเข้าใจเขาที่สุดในโลก!

เพราะอะไร...Scarlet Avenue ถึงเป็นสถานขายบริการที่ทำเงินได้มากที่สุดในแถบนี้

เพราะอะไร...ผู้ที่เคยย่างกรายเข้ามาภายในห้องพัก #78054 จึงต้องกลับมาอีกบ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้จะต้องเสียเงินแทบล้มละลาย

เพราะอะไร...ทั้งหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ทั่วโลกถึงยอมลงทุนวางเงินประมูลลำดับในการจองคิวก่อนเป็นเดือนๆ เพียงเพื่อจะได้นอนกับจอห์น ซีน่า

คำถามที่แรนดี้ใคร่อยากจะรู้อยู่เสมอ อดัมได้พาเขามาพบคำตอบแล้ว จอห์นเซ็กซี่ยั่วใจ แถมใบหน้าและร่างกายสะสวยนี่ก็ยากที่จะละสายตาไปได้ แรนดี้รู้สึกราวกับก้าวเข้าสู่อาณาเขตแห่งสรวงสวรรค์ ลืมความโศกเศร้าที่วันนี้ได้พบเจอมาแทบหมดสิ้น

"มิสเตอร์โคปแลนด์บอกชั้นว่าวันนี้คุณเพิ่งโดนหักอกมาหมาดๆ" ร่างเพรียวกัดริมฝีปากสีแดงสดของตน พลางวางศีรษะแนบกับไหล่กว้างของแรนดี้ ที่บริเวณกล้ามเนื้อปีกหลังแน่นปึ้กของชายหนุ่มเผยรูปรอยซักลายกราฟฟิคเท่ไม่หยอก จอห์นลูบฝ่ามือนุ่มลงบนแผ่นอกกำบำที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามสุดแมน "โง่ชะมัด เชื่อชั้นเถอะว่าเจ้าหล่อนต้องเสียใจแน่ที่ทิ้งคุณ อย่าเศร้าเลยนะ..."

หางเสียงอ้อนๆนั่นเล่นเอาใจแรนดี้หล่นวูบ มือหนากุมมือของคนสวยที่กำลังซุกซนวิ่งเล่นบนตัวเขาเอาไว้ "คุณเชื่อมั้ยว่าผมลืมหน้าเธอไปแล้วตอนเจอหน้าคุณ"

จอห์นหัวเราะลงคอ พลางค่อยๆคลานขยับร่างสุดเซ็กซี่นั่นมานั่งคร่อมบนหน้าตักของแรนดี้ เบียดกายเข้าแนบชิด ก่อนจะจูบเบาๆที่ริมฝีปากของหนุ่มหล่อ "ขอย้ำอีกทีว่าเจ้าหล่อนต้องเสียใจไปจนวันตายแน่ อ๊ะ!!" จอห์นหลุดเสียงร้องออกเมื่อแรนดี้บีบเค้นที่สะโพกมนและบั้นท้ายอวบอัด รอยยิ้มปีศาจผุดขึ้นที่ริมฝีปากได้รูป ก่อนที่ร่างของจอห์นจะถูกพลิกกดลงกับพื้นเตียง

ร่างบางหัวเราะคิก เห็นทีค่ำคืนที่ซ้ำซากของเขาในวันนี้คงสนุกขึ้นเป็นกอง

.
.
.

ลมหายใจร้อนปะทะที่ริมฝีปากอิ่มสีแดงช้ำที่เผยออ้าส่งเสียงหอบกระเส่า แรนดี้ครอบครองร่างเปลือยเปล่าเผยผิวขาวสวยประดับด้วยรอยสีแดงอมม่วงที่เขากระทำ ร่างใหญ่ขยับกายไปตามจังหวะพาเอาร่างเล็กในการควบคุมโน้มสะโพกยั่วน้ำลายนั่นไปตามกัน ชายหนุ่มจูบกัดเบาที่ยอดอกสีชมพูอ่อน แนวกราม เลยมาจนถึงกระเดือกคม แรนดี้ฝังร่างในกายของจอห์น ผ่อนแรง และกระแทกซ้ำทำให้หนุ่มหน้าสวยครางเสียงต่ำๆในลำคอคลอกับจังหวะร้อน

แรนดี้จูบไล่ไปตามเรียวขายาวที่พาดกระหวัดรัดรอบเอวของเขา ฝ่ามือหนาเค้นคลึงสะโพกผายที่กำลังบีบกระชับและขืนเกร็ง "พระเจ้า......อ๊า...ไม่เคยเป็นอย่างงี้เลยให้ตาย!?" นัยน์ตาสีฟ้าเบิกกว้างเมื่อแรนดี้กระแทกกายหนักหน่วงเข้าไปในร่างที่กำลังรุ่มร้อนราวกับใกล้จะระเบิด ทว่าแทนที่จะจัดการให้เสร็จสิ้นกลับผละออกช้าๆ บีบขั้นให้แทบอกแตกตาย

"เอาชั้นที่รัก.......ได้โปรด............" จอห์นสบถประโยคที่แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นสิ่งที่ตนกำลังคิดและหลุดปากพูดออกไปแล้ว 'เอาชั้นเถอะ ได้โปรด' งั้นหรือ? ที่แล้วมามีแต่ 'พอเถอะไอ้บ้ากาม ก้นตูเจ็บจะแย่!' แรนดี้หัวเราะหึๆอย่างสบอารมณ์

"พูดอีกทีสิ ขอร้องผม" เจ้าของใบหน้าหล่อคมสันกระซิบพร่าเคล้าเสียงสูดหายใจแรงๆ

"อ..อ๊า........เอาชั้น! อีกทีเถอะ เดี๋ยวนี้เลย ขอร้อง......."

แรนดี้จับข้อขาเล็กๆนั่นพลันลากร่างสวยเข้ามาให้แนบชิดขึ้นอย่างง่ายดาย ก่อนจะยกขาขาวขึ้นพาดไหล่ เขากดจูบหนักๆอีกครั้งที่ริมฝีปากที่ชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อที่เกาะพราวทั้งจากจอห์นและจากร่างกายของเขา แรนดี้ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของเขาได้เลยเมื่อเห็นร่างสวยที่ทอดกายอยู่เบื้องใต้เขา เอวคอดโค้งกับหน้าท้องแบนกระชับด้วยกล้ามเนื้อน้อยๆ ส่ายเร่า แผ่นออกสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ พลางวอนขอให้เขา 'เอาอีกที' ให้ตาย...คืนนี้มันคืนบ้าอะไรกันเนี่ย!

ชายหนุ่มผู้อ่อนวัยกว่าสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเบียดกายเข้าไปช้าๆ ให้ช่องทางแคบที่เริ่มบีบรัดตัวได้ผ่อนคลาย ก่อนจะกระแทกซ้ำแล้วซ้ำอีก หนักหน่วง และเร็วขึ้น จอห์นเอื้อมมือข้างหนึ่งจิกเบาะพื้นเตียงบ้าง ลากข่วนเล็บเข้ากับแผ่นอกหนาอย่างไม่ได้ตั้งใจจนเลือดซิบบ้าง ส่วนอีกข้างยกขึ้นทึ้งเส้นผมของตัวเองอย่างลืมตัว ทว่ามันช่างเย้ายวนใจอีกฝ่ายเหลือเกิน ทั้งแรนดี้เองก็อยู่ในภาวะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เรี่ยวแรงทั้งหมดทุกปลดปล่อยไปกับร่างตรงหน้า เส้นผมสีเข้มชุ่มเหงื่อ นัยน์ตาสีเทาอมฟ้าอ่อนเยาว์นั่นวาววาบขึ้นด้วยประกายสีเขียว ตัณหา...ราคะ...ทว่าแสนเสกสม

จอห์นปลดปล่อยเสียงร้องออกมาเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อขึ้นถึงสูงจุดสูงสุดในจังหวะหนึ่ง ก่อนที่ความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่จะถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมกับของเหลวสีขาวขุ่น เลอะจนเต็มหน้าท้อง ส่วนแรนดี้ครางเสียงแหบพร่าตามกันมาหลังจากหลั่งในร่างของจอห์น คนทั้งสองค่อยๆ ล้มกายลงเคียงข้างกัน ก่อนจะผละออกจากกันทันทีที่กล้ามเนื้อคลายตัว ทั้งคู่หอบจนตัวโยน หัวใจแทบจะหลุดออกมาจากอก จอห์นขยับร่างเข้าไปในอ้อมแขนของแรนดี้ ก่อนจะจูบเด็กหนุ่มเบาๆ ที่แนวกรามได้รูปแล้วผล็อยหลับไปในที่สุด

.
.
.

จอห์นค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อแสงไฟสีทองจากพื้นที่ในส่วนของบาร์เหล้าเล็กๆ ซึ่งถูกเปิดไว้ลอดเข้ากระทบม่านตา เสียงน้ำจากฝักบัวกระทบพื้นดังแผ่วๆ ออกมาจากห้องน้ำหรูที่ถึงแม้จะอยู่ไกลกันมากแต่ด้วยความเงียบงันในยามนี้ก็สามารถทำให้จอห์นรู้สึกตัวตื่นได้ ท้องฟ้าด้านนอกยังไม่สาง น่านฟ้ากลางเมืองใหญ่ที่อบอวนไปด้วยแสงสียากนักที่จะมองเห็นดาวสักดวงหรือแม้แต่พระจันทร์

ร่างบางนอนผ่อนลมหายใจช้าๆ ผ่อนคลายจากอาการง่วงงุนและมึนหัวนิดๆ เร็วเท่าความคิดทันที่ที่นึกอะไรขึ้นได้ จอห์นพลิกตัวขึ้นควานมือไปที่โต๊ะเล็กๆ ใกล้กับเตียงนอนหรูเพื่อค้นหาบางสิ่ง บางสิ่งที่เขามีชีวิตอยู่เพื่อมัน...

มือเรียวสวยชักกลับมาทันทีเมื่อพบสิ่งที่ต้องการ ปึกเงินค่าตัวของเขาในค่ำคืนนี้ จอห์นกรีดนับเงินนั่นอย่างคล่องแคล่วไม่แพ้พนักงานบัญชีในธนาคารเลยทีเดียว "แปดพัน...เก้าพัน...หนึ่งหมื่น" ริมฝีปากบางสวยกระตุกยิ้ม ค่าตัวหนึ่งหมื่นเหรียญเป็นค่าตัวมาตรฐานแพงหูฉี่ที่จอห์นพึงได้อยู่ทุกชั่วคืน ส่วนทิป...

"...ห้าพัน...หกพัน...เจ็ดพัน........" มือผ่องนั้นเริ่มสั่นระริก "...แปดพัน......เก้าพัน......หนึ่งหมื่น?! สองหมื่นเชียวเหรอ แม่งเอ้ย หล่อ แรงดี แถมกระเป๋าหนักอีก" นัยน์ตาสีฟ้าสว่างเป็นประกายวิบวับ จอห์นจูบธนบัตรปึกเบ้อเริ่มในมืออย่างรักใคร่ ภาพการร่วมรักที่เร่าร้อนที่สุดในรอบ 2 ปีเมื่อคืนยังคงหมุนวนเวียนอยู่ในหัว ทว่าก็ไม่เท่ากับภาพพายุเงินที่ซัดกระหน่ำอันไม่เคยหลุดออกไปจากสมองของจอห์นแม้ซักเสี้ยววินาที

เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกเรียกให้จอห์นค่อยๆชันตัวขึ้นนั่ง ใบหน้าสวยหันไปประสานกับดวงตาสีเทาอมฟ้าที่กำลังจ้องมาทางนี้เช่นกัน แรนดี้ยิ้มรับน้อยๆตามสไตล์ "มอร์นิ่ง..."

"มอร์นิ่งสุดหล่อ..." จอห์นทักตอบสั้นๆ พลางมองตามแรนดี้ที่กำลังเดินตรงมาที่เขา ร่างสูงที่ดูแข็งแรงแบบนักกีฬามีเพียงผ้าขนหนูสีขาวคาดเอวเท่านั้น ผิวกายสีเข้มชุ่มไปด้วยหยดน้ำเกาะพราว ดูให้ตายก็เจริญหูเจริญตากว่าตาแก่ตัณหากลับที่มักผลัดเวรกันมาจับจองตัวจอห์นอยู่เรื่อยเป็นแสนเป็นล้านเท่า

"จะรบกวนคุณเกินไปมั้ย ถ้าผมอยากจะคุยอะไรบางอย่างกับคุณตอนนี้" ชายหนุ่มทิ้งกายลงนั่งสบายๆบนเตียงโดยที่ไม่ลืมคว้าบุหรี่จากกล่องที่มีไว้บริการ พลางโอบแขนรอบต้นคอจอห์นที่รีบขยับกายเข้ามาใกล้พร้อมกับใช้ไฟแช็คจุดบุหรี่ให้อย่างรู้หน้าที่

"รบกงรบกวนอะไรกัน ก็คืนนี้ชั้นเป็นของคุณนี่" จอห์นตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "อะไรงั้นเหรอ?"

"คือ...ผมมีข้อตกลงมาเสนอคุณ"

"ข้อตกลง?" ดวงตาสีเทาอมฟ้าฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันทีเมื่อเริ่มพูด เล่นเอาจอห์นชะงักงันกับคำพูดนั้น ร่างบางขมวดคิ้วมุ่นอย่างสงสัย

"ใช่...ผมถามจริงๆนะ คุณเบื่อที่นี่มั้ย?" แรนดี้ถามเสียงนุ่มแผ่ว ร่างสูงลากนิ้วมือวนเล่นบนหัวไหล่มนขาวผ่องนั่นไปพลางรอคำตอบ จอห์นกรอกตาไปมาอย่างครุ่นคิด แม้จะไม่เข้าใจว่าใจความสำคัญของคำถามนั่นอยู่ที่ไหน ทว่าร่างสวยก็ตอบออกไปตามที่คิด

"เบื่อสิ" จอห์นถอนหายใจออกมายาวเหยียด "ชีวิตตลอด 2 ปีบนชั้น 78 นี่ไม่มีอะไรนอกจากเซ็กส์ แลกกับค่ากิน ค่าที่อยู่"

ร่างสูงกระตุกยิ้มทันทีเมื่อได้รับคำตอบอย่างที่คาด "แล้วทำไมไม่ออกจากที่นี่ล่ะ?"

"พูดเป็นเล่นไปคุณ เจ้านายไม่มีวันยอมให้ชั้นออก เขาเรียกค่าไถ่ตัวเป็นเงินที่ชาตินี้ชั้นคงไม่มีวันหาได้" น้ำเสียงของจอห์นสลดลงในทันที "ชั้นคงติดอยู่บนนี้จนกว่าที่นี่จะไม่ต้องการชั้นอีกแล้ว"

"ก็คุณทำเงินให้ที่นี่ ตัวคุณคล้ายๆกับสมบัติล้ำค่าของแม็คแมนนั่นแหละ" แม็คแมนที่ว่าแรนดี้พูดถึงวินซ์ แม็คแมน เจ้าของ Scarlet Avenue แห่งนี้

"หึ...สมบัติล้ำค่า เรียกให้สวยยังไงก็แค่ไอ้ตัวอันดับหนึ่ง" ร่างบางสบถออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ เขาเริ่มจะคล้อยตามคำถามของแรนดี้เข้าไปทุกชั่วขณะแล้ว

"โธ่..." แรนดี้จูบเบาๆที่ขมับหอมๆของจอห์นอย่างอ่อนโยน "อืม...แล้วคุณจะว่ายังไงถ้าผมช่วยให้คุณได้ออกจากที่นี่"

"บ้าเหรอ คุณจ่ายไหวหรือไง"

"ออร์ตั้น...แรนดัล เคิร์ธ ออร์ตั้น" จู่ๆ แรนดี้ก็พูดซ้ำชื่อตัวเองออกมาลอยๆ ชื่อเต็มที่กล่าวแนะนำตัวกับจอห์นในทีแรกแต่ร่างบางดูจะไม่ค่อยใส่ใจ จอห์นถึงกับนิ่งชะงักไปครู่ใหญ่ ก่อนจะแทบสำลักคำพูดตัวเอง อย่าบอกนะว่า แรนดัล เคิร์ธ ออร์ตั้น ลูกชายเจ้าของบริษัทซอฟแวร์ยักษ์ใหญ่รวยคับฟ้านั่น!

"พระเจ้า......นี่คุณ?"

"ใช่ เงินผมซื้อกิจการของแม็คแมนได้สบาย" แรนดี้ใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆลงบนริมฝีปากอิ่มสีเชอรี่ที่กำลังอ้าปากค้างอย่างไม่อยากจะเชื่อหู "แต่...ธุรกิจก็คือธุรกิจ ผมจะไม่ไถ่ตัวคุณฟรีๆ แต่คุณจะต้องรับจ้างผมต่อเป็นเวลา 1 เดือน" เขาเริ่มร่ายข้อเสนอ "ทันที่ที่ตัวคุณหลุดจากสัญญาของที่นี่ คุณคือลูกจ้างของผม ผมจะจ่ายให้คุณเท่ากับที่คุณได้รับจากที่นี่ทุกคืน ให้ทิปพอกับที่คุณทำให้ผมพอใจ ให้บ้าน ให้รถ หรืออะไรก็ตามที่คุณอยากได้ แลกกับบริการผมให้ดีที่สุดเท่านั้น"

"ทำสัญญากับคุณ........."

"ใช่ สัญญา 30 วันที่คุณจะต้องถูกขังอยู่ในบ้านผม เพียงแค่ 30 วัน...หลังจากนั้นคุณก็จะเป็นอิสระ ตกลงมั้ย?"

จอห์นนิ่งคิดอยู่ครู่ใหญ่ แววตาสีฟ้าสดนั่นดูสับสนและไม่ค่อยจะไว้วางใจ ใบหน้าสวยครุ่นคิดอย่างหนัก เขาเข้าใจดีว่าคนเพิ่งอกหักอาจจะฟั้นเฟือนไปบ้างก็ไม่แปลก แต่จอห์นไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแรนดี้ถึงเลือกยื่นข้อเสนอนี้กับเขา ทั้งที่เพิ่งจะเคยนอนกันเป็นครั้งแรก แต่นั่นก็มีน้ำหนักไม่เท่ากับเหตุผลว่าทำไมจอห์นถึงจะต้องมาตายรังอยู่ในสถานที่แห่งนี้ หากินด้วยการอาชีพนี้ไปตลอดชีวิต ซึ่งคงดูจะไม่ค่อยสมกับหน้าตาน่ารัก และวุฒิมหาบัณฑิตปริญญาโทจาก Boston University สักเท่าไหร่

"สัญญาที่ว่ามันออกจะบ้าๆ แต่ก็ยังดีกว่าอยู่ที่นี่ล่ะนะ" เขาเปรยออกมาในที่สุด

"ดีล?"

"ดีล..."

To be Continued...