* SCARLET RANSOM *
( 30 Days In Heaven )

- Day 2 : Cherry Lips -

Randy Orton X John Cena
RATE : NC-17

AU Fiction by Tong

-------------------------------------------------------------------------------------

จอห์นมีความสุขชนิดที่ว่าหากตอนนี้จู่ๆ เกิดหัวใจวายตายไปก็ไม่เสียชาติเกิดในอ่างน้ำวนสุดหรูหรา แช่น้ำอุ่นท้าลมหนาวที่พัดโชยเป็นระรอกอยู่บนลานระเบียงห้องพักบนชั้น 65 นี้ ขณะนี้เจ้าของบ้านตัวจริงไม่ได้อยู่ที่นี่ ตั้งแต่จอห์นลืมตาตื่นขึ้นประมาณ 11 โมงเช้าก็พบเพียงเบอร์โทรศัพท์ของแรนดี้ติดไว้ที่ตู้เย็น แต่เท่าที่ความทรงจำอันเลือนลางของจอห์นบอกไว้ ราวๆ 7 โมงเช้าขณะที่คนสวยกำลังนอนหลับอย่างสบายอารมณ์บนเตียงนุ่ม เขาได้รับจุมพิตเบาๆ ที่แก้มพร้อมเสียงกระซิบ "จอห์น ผมไปทำงานก่อนนะครับ"

อพาร์ตเม้นท์สูงเสียดฟ้าที่แรนดี้เรียกว่าบ้านนี้ มีอะไรน่าตื่นเต้นกว่าห้องพักของจอห์นบน Scarlet Avenue อยู่มากโข ตู้เย็นตู้เบ้อเริ่ม ไวน์ราคาแพงหลายหลายยี่ห้อ เตียงนอนนุ่มสบายที่เป็นเตียงนอนสำหรับการพักผ่อนอย่างแท้จริง สระว่ายน้ำในร่ม อ่างน้ำวน อ่างจากุซซี่ในห้องน้ำที่เวลาสะท้อนแสงสว่างจะกลายสีทองคำแสนอลังการ นี่สิ...สิ่งที่ผิวสวยๆ นี้ต้องการ จอห์นสามารถใช้เวลากับสิ่งเหล่านี้ได้ทีละหลายๆ ชั่วโมงโดยไม่บ่นเบื่อหน่ายแม้แต่น้อย

ทันทีที่จอห์นตื่นขึ้นก็พบอาหารเช้าวางเสิร์ฟไว้พร้อมที่โต๊ะทานอาหาร ยังไม่ทันได้กินข้าวเช้า เที่ยงตรงปุ๊บเสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นปั๊บ พร้อมกับบริกรหนุ่มเข็นอาหารมื้อเที่ยงระดับไฮคลาสมาให้ รับประทานอาหารจนอิ่มหนำแล้วก็ดูภาพยนตร์จากโฮมเธียร์เตอร์ครบชุดกับหน้าจอพลาสม่าติดผนังใกล้ๆ กับเตาผิงสูดกลิ่นไม้ฟืนหอมๆ ให้ความรู้สึกอบอุ่น ตกเย็นก็มีอาหารอิตาเลี่ยนรสชาติเยี่ยมมาส่งให้อีก พ้นมื้อเย็นไปเมื่ออากาศเริ่มหนาวมากขึ้นก็สามารถหลบลมหนาวมาแช่น้ำอุ่นในอ่างน้ำวน ซึ่งจะคอยนวดผิวขาวเปล่งปลั่งให้ผ่อนคลาย ถ้าที่นี่ไม่ใช่สวรรค์แล้วจะเรียกอะไรได้อีก

.
.
.

ใบหน้าสวยค่อยๆ ลืมตาขึ้นเผยดวงตากลมโตสีฟ้าสด หลังจากดูจะผล็อยหลับไปแล้วในอ่างน้ำวนสุดไฮเทค จอห์นตัดสินใจผละออกจากอ่างนั้นก่อนที่ตัวจะซีดเปื่อยไปเสียก่อน ท้องฟ้าต้นฤดูหนาวในยามนี้มืดสนิทแล้ว ร่างเพรียวห่อหุ้มตัวเองไว้ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาว พลางเบนสายตาไปมองนาฬิกาที่ติดไว้บริเวณบาร์เครื่องดื่ม

19.05 น.

จอห์นเดินขึ้นบันไดวนกลางห้อง หายไปในห้องนอนด้านบน ก่อนจะกลับลงมาในเสื้อผ้าสไตล์ที่เขาชอบซึ่งดูจะเหมาะกับเขาเป็นที่สุด ผิวกายสีชมพูระเรื่อนั่นส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ดูเย้ายวนใต้แสงสีนุ่มตาของโคมไฟระย้า จอห์นเดินตัวปลิ้วตรงไปที่บาร์เครื่องดื่ม แต่ทว่าก่อนจะถึงที่หมายเสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน จอห์นเบนทิศวิ่งรี่ไปที่ประตูห้อง ทว่าก็ต้องคิ้วขมวดเพราะก่อนที่จอห์นจะได้จับลูกบิด ประตูก็กลับถูกปลดล็อคจากด้านนอกเสียก่อนแล้ว ใบหน้าสวยแย้มริมฝีปากสีเชอรี่ทันทีราวกับกดสวิตช์

"ไง? รูปหล่อ..." จอห์นทัก เล่นเอาแรนดี้กลั้นหัวเราะไม่อยู่ ร่างบางแม้จะหน้ายุ่งอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์กับเสียงหัวเราะขันไร้สาเหตุนั่น แต่ก็ยังโผตัวเข้าไปสู่อ้อมกอดของชายหนุ่มอย่างรู้หน้าที่ ก่อนจะจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากที่ยังฉีกยิ้มอารมณ์ดี

"คุณทักผมเหมือนครั้งแรกที่เราเจอกันเลย" คำตอบของแรนดี้ทำให้จอห์นหัวเราะตามไปด้วย แรนดี้กึ่งโอบกึ่งอุ้มจอห์นเข้ามาภายในห้องจนแผ่นหลังติดกับผนังใกล้ๆ พลางผลักประตูเบื้องหลังให้ปิดลงพร้อมลงกลอนคล้องโซ่เสร็จสรรพ "คราวหน้าพูดว่า ยินดีต้อนรับกลับบ้าน แทนได้มั้ย..." ร่างสูงลิ้มเลียเบาๆ บนริมฝีปากสีสด ก่อนที่ทั้งสองแลกรสจูบล้ำลึกให้แก่กัน

"อ่า...แรนดี้ สูทคุณยับหมดแล้วที่รัก" จอห์นค่อยๆ ผลักแรนดี้ให้ออกห่างเบาๆ ก่อนที่จะลูบมือเรียวสวยลงบนเสื้อสูทของแรนดี้ ร่างสูงก้มหน้าลงมองร่างสวยตรงหน้าพลางอมยิ้ม ดวงตาที่หรี่ลงน้อยๆ กับสะโพกเน้นซึ่งกำลังเบียดชิดเข้ากับหน้าตักเขาช่างเซ็กซี่เสียจริง จอห์นช่วยแรนดี้ถอดเสื้อสูทราคาแพงกับปลดเน็คไทออก "กินอะไรมาหรือยัง?" เสียงหวานๆ เอ่ยถาม

"ยัง....." แรนดี้ยืนเฉยๆ ส่งสายตาเว้าวอนกับใบหน้าอ้อนๆ มือซนกำลังลูบสะโพกผาย โอบกอดจอห์นไว้หลวมๆ

ร่างเพรียวเขย่งปลายเท้า ใช้นิ้วชี้แตะเบาๆ ที่ริมฝีปากของแรนดี้ "หิวมั้ย?"

รูปหล่อกัดปลายนิ้วเรียวสวยนั่นเบาๆ ดวงตาสีเทาอมฟ้ามีประกายแวววาว "หิว........"

"อยากกินอะไรมั้ย?"

เด็กหนุ่มพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะเปล่งน้ำเสียงทุ้มออกมาเพียงสั้นๆ "......คุณ......" แรนดี้ยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ เป้าหมายคือริมฝีปากสีเชอรี่ ทว่าจอห์นกลับชักใบหน้าออกห่างพร้อมกับมุดผ่านใต้วงแขนแข็งแกร่งนั่น จนหลุดออกจากพันธนาการของแรนดี้ได้สำเร็จ ร่างสูงหัวเราะน้อยๆ เมื่อเขาเพียงแค่หันกลับไป จอห์นก็ผลักเขาจนแผ่นหลังชิดติดฝาเสียเอง คนที่ตัวเล็กกว่าเบียดใกล้เข้ามามากยิ่งขึ้น แผ่นอกของคนทั้งสองแนบสนิทจนรู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจ

จอห์นแตะริมฝีปากที่ปลายคางเรียวของแรนดี้ผู้ซึ่งยืนนิ่งงันไปต่างจากครั้งก่อนๆ ใบหน้าหล่อทำคิ้วสูงข้างต่ำข้างไม่เท่ากันด้วยความฉงนใจอยู่ลึกๆ แรนดี้ไม่ชอบให้ใครชี้นำหรือรู้ทันเกมเขาซักเท่าไหร่ แต่เนื่องจากไม่แน่ใจในสิ่งที่จอห์นกำลังทำอยู่ ก็เลยได้แต่ยืนมองมือสวยนั้นค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกทีละเม็ด แรนดี้ชักจะจับทางจอห์นไม่ถูกเสียแล้ว

กระดุมเม็ดที่หนึ่ง สอง สาม ถูกปลดออก เรื่อยมาถึงหน้าท้องไปจนเม็ดสุดท้าย จอห์นจูบหน้าท้องที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเป็นลอนสวยของแรนดี้ ก่อนจะค่อยๆ คุกเข่าลงพลางถอดเข็มขัดและซิปกางเกงของแรนดี้ออก ถึงตอนนี้ใบหน้าหล่อคมคายกระตุกยิ้มออกมาทันที แรนดี้ลูบฝ่ามือลงบนเส้นผมสีบลอนด์ทองและปรางแก้มเนียนที่ในเวลานี้ปรากฏรอยบุ๋มของลักยิ้มน่ารัก เมื่อใบหน้าสวยนั่นแย้มริมฝีปากส่งยิ้มกลับมาที่แรนดี้เช่นกัน

แรนดี้รู้สึกเสียวที่หน้าท้องเมื่อกลีบปากสวยสีกุหลาบลากผ่านแนวกล้ามเนื้อหน้าท้อง ในมุมมองของเขาในยามนี้เห็นเพียงใบหน้าขาวใสไร้แม้แต่รอยขีดข่วนหรือตำหนิแม้แต่น้อยนิด แพรขนตางอนยาวหนาสีน้ำตาลแผ่ออกเป็นแผงปกคลุมดวงตาที่กำลังหลับพริ้ม สันจมูกโด่งและปลายจมูกเล็กๆ ที่กลายเป็นสีแดงน้อยๆ ไล้ต่ำลง จอห์นคลายฝ่ามือที่เกาะสะโพกของแรนดี้ไว้แน่นออก และลดกางเกงของชายหนุ่มลงด้วย ก่อนที่หน้าท้องของแรนดี้จะสั่นสะท้านเมื่อจอห์นครอบครองส่วนนั้นของเขาด้วยริมฝีปาก และปรนเปรอมันอย่างชำนิชำนาญ

ลิ้มเลีย ดูดกลืน และดึงรั้ง ทุกช่วงจังหวะร้อนที่จอห์นมอบให้ แรนดี้ไม่สามารถเก็บกักอารมณ์ที่มีไว้ได้จนต้องครางออกมาเบาๆ "อ..อ่า...จอห์น........." มือหนาที่สอดแทรกบนไรผมนุ่มเคล้ากลิ่นหอมยั่วยวน บางครั้งก็เผลอขยุ้มรั้งเส้นผมสวยนั้นอย่างลืมตัว

กระทั่งร่างบางเร่งเร้าจังหวะให้รวดเร็วและหนักหน่วงขึ้น แรนดี้กำมือแน่น หน้าท้องเกร็ง เขากำลังจะไปถึงฝั่งฝัน ดวงตาสีเทาอมเขียวด้วยราคะหรี่ปรือลง ริมฝีปากได้รูปเชิดมุมปากเผยรอยยิ้ม เขาครางเสียงต่ำๆ ในลำคออยู่ไม่ขาดระยะด้วยความเสกสม

ในขณะที่ริมฝีปากสีเชอรี่และเรียวลิ้นนุ่มยังคงไม่หยุดมอบความสุข เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของแรนดี้ก็เกิดดังขึ้นมาพอเหมาะพอเจาะ ชายหนุ่มกระตุกคิ้วขมวดมุ่น ก่อนจะควานหาโทรศัพท์อย่างยากลำบาก แต่มือก็ยังไม่วายรั้งศีรษะจอห์นเข้ามาไม่ให้ออกห่างเขา แรนดี้มองหมายเลขโทรศัพท์ที่แสดงอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ก็ต้องอุทานอย่างหัวเสียเมื่อเห็นว่านั่นคือเจ้าอดัมเพื่อนรัก ซึ่งตอนนี้ไม่อยากจะนับมันเป็นเพื่อนเสียแล้ว

เพียงแค่แรนดี้กดรับสาย ปลายสายก็ยิงคำพูดกลับมาทันควัน "เฮ้ย! ไอ้เหี้ยแรนดี้ มึงอยู่ไหน?"

แรนดี้ถอนหายใจหนักๆ อย่างโมโห เพราะนอกจากเพื่อนซี้จะโทรมาผิดเวลาแล้ว ยังจะพูดจาตะคอกโวยวายไม่เข้ารูหูอีกแน่ะ "...บ้าน....." เขาตอบเบาๆ ด้วยเสียงเคล้าลมหายใจแผ่วๆ อย่างพยายามอดทนอดกลั้นไว้สุดชีวิต กลัวจะหลุดเรียกชื่อจอห์นออกไปให้อดัมได้ยิน

เสียงนั่นเล่นเอาอดัมทำหน้าเหยเกดึงโทรศัพท์ออกห่างหูทันที ในเวลานี้ที่แรนดี้กำลังยืนนิ่งๆ ให้จอห์นปรนเปรอ อดัมกลับกำลังนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ที่ออฟฟิศในห้องส่วนตัวของเขา "ยึ๋ย มึงอย่ามาทำเสียงน่าสยดสยองนั่นใส่กูนะโว้ย"

"กูไม่ได้ทำใส่มึง ไอ้สัด!" รายนี้ก็กดเสียงให้ต่ำลงยิ่งขึ้น พลางเปล่งเสียงคำรามอยู่ในลำคอ ด้วยความเชื่อที่ว่าถ้าเอาความโหดเข้าสู้อดัมจะยอมรามือวางสายไปเอง แต่นั่นหาได้เป็นวิถีแห่งอดัมไม่ พ่อหนุ่มมาดเซอร์ยกมือขึ้นเกาผมยุ่งๆ ของตัวเองก่อนจะยิงคำถามใส่แรนดี้ต่อไปอย่างไม่มีทีท่าจะหยุดยั้ง

"เออช่างเหอะ นี่ๆ แรนดี้ มึงอ่านรายงานการตลาดที่เพิ่งส่งมาวันนี้แล้วหรือยังวะ?"

แรนดี้เบิกตากว้างอย่างตกใจทันทีเมื่อได้ยินคำถามเครียดจากอดัม เขามั่นใจว่าวันนี้ได้อ่านรายงานนั่นแล้ว แต่เป็นการอ่านแบบลวกๆ สุดชีวิตเนื่องจากอยากรีบกลับบ้านมาหาจอห์นให้เร็วยิ่งขึ้น ก็เลยไม่ค่อยได้ทำความเข้าใจมันสักเท่าไหร่ "เฮ้ย! ทำไมวะ? กูอ่านแล้ว แต่ก็ไม่เห็นมันจะมีอะไรนี่หว่า"

"เออ มันก็ไม่มีอะไรหรอก กูแค่อยากบอกมึงว่าซอฟแวร์ตัวใหม่เราได้กำไรอื้อซ่าว่ะ" อดัมทอนเสียงลงดูเซ็งหนักเข้าไปอีก

แรนดี้คิ้วตก "แล้วมันน่าตกใจตรงไหนวะ? มึงเครียดเรื่องอะไรของมึงเนี่ย?"

"อ๋อ ที่จริงก็เปล่าหรอก กูเซ็งที่แฟนกูทิ้งกูไว้แล้วออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆ" ในที่สุดอดัมก็เผยความจริงของเหตุผลที่โทรศัพท์มากวนแรนดี้จนได้ แรนดี้หลับตาแน่นสนิทพลันกัดฟันกรอดอย่างสุดจะทน ก่อนที่จะกรอกเสียงตะคอกกลับลงไปเน้นๆ เป็นการปิดท้ายก่อนจะวางสาย

"แม่มึงตาย!!!"

ร่างสูงโยนโทรศัพท์มือถือลงบนเสื้อสูทกับเสื้อเชิ้ตของเขาที่วางกองอยู่กับพื้น จอห์นที่ทำท่าจะหยุดภารกิจสำคัญของเขาลงเมื่อแรนดี้ดูเหมือนจะกำลังมีไฟโทสะสุมทรวง แต่ก็กลับถูกฝ่ามือของเด็กหนุ่มยื้อศีรษะเอาไว้อีก แผ่นอกกำยำอันอัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามสวยสะท้านขึ้นลงด้วยอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่น แผ่นหลังชุ่มเหงื่อพิงผนังเย็นเฉียบนั่นต่างที่ยึดพยายามยืนให้อยู่ จนมันมาถึง ณ จุดจุดหนึ่ง

"จ..จอห์น...ผมจะไม่ไหวแล้วที่รัก" แรนดี้พูด ลดมือที่เคยรั้งจอห์นเข้ามาใกล้เขาลงไปกุมที่ไหล่มนทั้งสองข้าง แต่ร่างสวยก็ดูไม่มีทีท่าจะหยุด ทั้งยังเร่งจังหวะเร้ายิ่งขึ้นราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่แรนดี้พูด "จอห์น ผมไม่...ไหว ที่รัก พอเถอะ จอห์น...จอห์นครับ.......จอห์น!!!"

เด็กหนุ่มอ้าปากปล่อยลมหายใจออกมาแรงๆ เมื่ออารมณ์ที่แข็งขืนอย่างสุดความสามารถถูกปลดปล่อยออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ แรนดี้หลับตาลงครางเบาๆ อย่างสำนึกผิด ก่อนจะก้มหน้าลงมองอีกฝ่าย

"โอ...ที่รัก ผมขอโทษ"

จอห์นไม่ได้ตอบ เจ้าของร่างกายสุดเซ็กซี่ยกมือขึ้นยึดที่เอวของแรนดี้ ดวงตาของเขายังคงหลับพริ้ม พลันริมฝีปากสีแดงสดนั่นจะค่อยๆ ผละออกจากส่วนนั้นของเจ้านายเขาช้าๆ อย่างไม่อยากจะจากไป เพียงแค่น้อยนิด... แรนดี้เห็นจอห์นส่งเรียวลิ้นสีสดเลียริมฝีปากของตนเองเป็นอันดับแรก แล้วใช้มันเลียส่วนนั้นของร่างสูงเพื่อที่จะปลุกมันขึ้นมาอีกครั้ง เด็กหนุ่มคิดว่าจอห์นช่างสุดแสนจะเซ็กซี่

เขามองจอห์นใช้ลิ้นเกลี่ยเลียของเหลวสีขาวขุ่นที่เลอะอยู่ตามหน้าขาของเขา และฝ่ามือของจอห์นเอง ลิ้มรสมันราวกับเป็นของหวานอันโอชะ แรนดี้ออกจะอึ้งๆ แต่ก็ไม่วายทึ่งเสียวไปตามอรรถภาพ จอห์นยั่วยวนทุกอิริยาบทจนแทบจะทนมันอีกต่อไปไม่ไหว

ร่างบางชันตัวขึ้นยืนโดยจูบเรื่อยมาตามหน้าท้องเกร็ง แผ่นอกหนา และลำคอที่ติดกลิ่นแมนๆ ของน้ำหอมผู้ชายราคาแพง จนมาบรรจบที่ริมฝีปากของชายหนุ่ม แรนดี้โอบรัดจอห์นเข้ามาแนบชิดทันที ก่อนที่เขาจะแทรกเรียวลิ้นเข้ารุกรานร่างสวย ปลายลิ้นซนกระหวัดรัดลิ้นนุ่มกดจูบอันหนักหน่วง รสและกลิ่นคาวยังคงอวลกรุ่นอยู่ภายในริมฝีปากสีเชอรี่ จอห์นตอบสนองเขาด้วยเสียงครางหวานกระเซ่า หน้าขาเรียวที่เสียดสีจุดที่ไวต่อความรู้สึกปลุกเด็กหนุ่มขึ้นมาอีกครั้ง

แรนดี้กดน้ำหนักมือบีบลงที่ไหล่บางอย่างลืมตัว พลิกร่างสวยกดเข้ากับผนังจนเขากลับเป็นฝ่ายควบคุมร่างนั้นอีกครั้ง พร้อมทั้งปลดซิบกางเกงแบ๊กกี้และชั้นในของจอห์นออก เขาเค้นฝ่ามือบนสะโพกผายและก้นขาวอวบภายใต้อาภรณ์ ส่วนริมฝีปากซนยังคงวนเวียนสูดกลิ่นหอมบนซอกคอขาวเคล้ากลิ่นหอมอ่อนๆ จนในยามนี้ไรขนอ่อนๆ ตรงแนวผม ลำคอ และริมหูของจอห์นลุกชูชันไปหมด

ร่างสูงควานหากระเป๋าสตางค์ในกระเป๋ากางเกงตนเองอย่างรีบเร่งอย่างไม่อยากให้เวลานี้สูญเปล่า ก่อนจะเปิดกระเป๋าคว้าห่อถุงยางอนามัยที่ถูกซ่อนอยู่ในนั้นออกมาเหมือนกับครั้งก่อนๆ แล้วจัดแจงสวมมันให้กับตนเอง แรนดี้เบียดเบื้องล่างเข้ากับบั้นท้ายงอน แทรกผ่านส่วนนั้นเข้าไปภายในช่องทางแคบ จอห์นพยายามกลั้นเสียงร้องทรมานแต่ก็ได้ไม่มากนัก กล้ามเนื้อเกร็งรัดแน่นจนรู้สึกจุกบริเวณท้องน้อย ก่อนที่แรนดี้จะเขยื้อนกายช้าๆ กดน้ำหนักลงต้นกับแรงขืนของจอห์นที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ

ร่างที่เล็กกว่าสั่นระริก เมื่อแรนดี้ลดมือลงลูบที่ต้นขาเนียน จอห์นแทบจะยืดหยัดอยู่ไม่ไหวอีกต่อไปจนอีกฝ่ายต้องช่วยพยุงไว้ แม้จะต้องปล่อยเสียงผ่านออกทางกลีบปากสวยอย่างเจ็บปวด แต่มือเรียวก็ไม่วายเอื้อมไปด้านหลังรั้งสะโพกของแรนดี้ให้แนบชิดตนมากยิ่งขึ้น แรนดี้กระแทกกายเข้าไปซ้ำแล้วซ้ำอีก จูบและกัดที่ซอกคอและหัวไหล่จนเต็มไปด้วยรอยช้ำและรอยเขี้ยวจางๆ

แรนดี้กดจูบซ้ำ ชิมรสหวานหอมราวกับผลเชอรี่สุกจากปากอิ่มสวย เมื่อจอห์นหันมา มือหนากดนิ้วหัวแม่มือลงบนหัวอกสีชมพูสวย ที่ตอนนี้แอ่นยกขึ้นทาบกับฝาหนังเย็น เค้นคลึงเร้าอารมณ์อีกฝ่าย แรนดี้หลงใหลเสียงร้องอย่างเป็นสุขของจอห์นจนเห็นว่ามันไพเราะกว่าเสียงดนตรีเสียอีก จอห์นจูบตอบ พลางขบกัดริมฝีปากล่างของแรนดี้หยอกเย้า อารมณ์ที่คุกรุนอยู่ภายในกำลังจะถูกปลดปล่อย แรนดี้กระแทกกายซ้ำเข้าไปรวดเร็วและหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ จนร่างของจอห์นบิดเร่า หนุ่มหน้าสวยร้องครางออกมาเต็มเสียงเรียกชื่ออีกฝ่ายไม่ขาดระยะ

ก่อนที่มันจะสิ้นสุดลง...อย่างสวยงามและน่าพึงพอใจ

ทั้งสองเผยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะออกมาพร้อมเพรียงกันอย่างสุขสม แรนดี้รีบโอบสองแขนกำยำเข้าพยุงจอห์นซึ่งแทบจะยืนอยู่อีกไม่ได้ แรนดี้จูบที่ขมับชื้นเหงื่อตรงหน้าเขา "ผมไม่อยากเชื่อว่าเราจะทำกันทั้งที่ยืนอยู่ห่างประตูแค่สองสามก้าว" คำพูดติดตลกประโยคนั้นทำเอาจอห์นหัวเราะตามออกมาแม้ว่าจะกำลังหอบแฮ่ก

ร่างบางหันใบหน้ามามอบจูบเบาๆ แทนคำขอบคุณให้กับชายหนุ่ม ซึ่งกำลังช่วยจอห์นจัดกางเกงให้เข้าที่เข้าทางหลังจากจัดการให้ตัวเองเสร็จสรรพแล้ว เผลอเพียงครู่เดียวร่างกายเล็กๆ ของจอห์นก็ลอยขึ้นไปในอากาศสู่อ้อมกอดของแรนดี้ กล้ามแขนแข็งแรงนั่นเพียงแค่ช้อนตัวจอห์นขึ้นก็สามารถอุ้มร่างนี้เดินขึ้นบันไดวนกลางห้องได้อย่างง่ายดาย

คนสวยซบใบหน้าหนุนมันลงกับบ่ากว้าง รอยยิ้มอ่อนหวานที่ไม่ได้แสร้งทำผุดขึ้นที่ริมฝีปากอิ่มสวย จอห์นมั่นใจว่าเขากำลังมีความสุขอย่างแท้จริง ไม่ได้ดัดจริตคิดทำเหมือนอย่างที่แล้วมา

แรนดี้ค่อยๆ วางจอห์นลงบนพื้นเตียงนุ่ม สายตาของเขายังไม่ละไปจากจอห์นแม้สักเสี้ยววินาที "ผมไม่แปลกใจว่าทำไมใครๆ ถึงหลงคุณนัก" เด็กหนุ่มอมยิ้มพูดอย่างสบอารมณ์ ตอนนี้เขารู้สึกกระชุ่มกระชวยราวกับโด๊ปเรดบูลส์เอ็กตร้าเข้าไปเกินขนาดยังไงอย่างงั้นทีเดียว

จอห์นหัวเราะเบาๆ แรนดี้ปากหวานเสียจนบางทีจอห์นยังรู้สึกเขินอย่างที่ไม่ได้รู้สึกมานาน "แล้วคุณล่ะ หลงชั้นบ้างหรือยัง?" คนสวยเปลี่ยนเรื่องพูดทันที ไม่รู้ว่าตอนนี้ใบหน้าหวานที่ร้อนผ่าวอยู่นั้นจะแดงขึ้นแค่ไหน

"อืม......" แรนดี้ขยับเข้ามาใกล้ๆ ประคองกอดจอห์นไว้ในอ้อมแขนหลวมๆ ปล่อยให้ใบหน้าสวยหนุนแผ่นอกเขาแทนหมอน "ผมชอบนะ"

จอห์นเลิกคิ้วน่ารัก เมื่อได้ฟังประโยคแสนสั้นจนจับใจความแทบไม่ได้ของแรนดี้ ริมฝีปากสวยเอื้อนเอ่ยถามย้ำด้วยน้ำเสียงเบาหวิว พร้อมกับแอบกัดเล็มหยอกแรนดี้ที่ริมหู "ชอบอะไรงั้นเหรอ?"

"ผมชอบเชอรี่พายเนื้อขาวๆ นุ่มๆ แฮนด์จ๊อบ โบลว์จ๊อบ กับท็อปปิ้งสตรอว์เบอรี่นุ่มลิ้น" เด็กหนุ่มจ้อ พลางส่งสายตาแปลกๆ มองหน้าอกจอห์นไม่วางตา

จอห์นคลายมือสวยที่กำเสื้อเชิ้ตยับย่นที่แรนดี้สวมอยู่ ใช้ปลายนิ้วเรียวเชยคางแรนดี้ขึ้นมาจ้องตา ก่อนจะกดจูบที่ริมฝีปากได้รูปนั่นอีกซักที "ท็อปปิ้งสตรอว์เบอรี่? แต่ชั้นชอบวิปครีมมากกว่านะ รูปหล่อ"

แรนดี้หัวเราะร่า จอห์นช่างเปรี้ยวเข็ดฟันเสียจริงๆ เขาอดไม่ได้ที่จะก้มลงจูบที่ซอกคอขาวผ่องและหัวไหล่เนียนนั่นอีกครั้ง ก่อนจะผละออกไปจากเตียงหายลงไปด้านล่างโดยไม่บอกไม่กล่าว จอห์นดูจะงงๆ แต่ก็รออยู่นิ่งๆ จนแรนดี้กลับขึ้นมาพร้อมกับเสื้อสูทซึ่งถอดทิ้งเอาไว้ด้านล่าง โทรศัพท์มือถือและกระเป๋าสตางค์ จอห์นกัดริมฝีปากกลั้นยิ้มทันควันเมื่อเห็นแรนดี้เปิดกระเป๋าสตางค์

"เดี๋ยวผมไปอาบน้ำก่อนนะครับ คุณจะนอนก่อนก็ได้" เขาว่าพลางดึงธนบัตรปึกโตออกมาจากกระเป๋า ร่างสูงก้มลงจูบเบาๆ ที่หน้าผากขาวของอีกฝ่าย มองดูจอห์นพยักหน้ารับคำช้าๆ แรนดี้จับที่ปลายคางเรียวพลางเชยใบหน้าหวานนั้นขึ้น จ้องลงไปในดวงตาสีฟ้าสด วางปึกเงินนั่นลงใกล้ๆ หมอนไม่ห่างจากจอห์นนัก ก่อนจะพูด "และนี่ของคุณครับ เชอรี่พายของผม"

เหมันต์อันแสนยะเยือก กลับร้อนเร่าแม้คิมหันต์ยังเทียบไม่ติด

.
.
.

วันที่ 2 พฤศจิกายน
เวลา 20 นาฬิกา 10 นาที

... 30,000 เหรียญสหรัฐ

To be Continued...